Η Παναγιά η Γοργόνα

Την Παναγιά τη Γοργόνα ίσως την ξέρετε ως ένα μυθιστόρημα του Στρατή Μυριβήλη. Ένα βιβλίο που μιλάει για μια χιλιοειπωμένη ιστορία του ελληνισμού, τον ξεριζωμό από τη Μικρά Ασία και την εγκατάσταση στα ελληνικά χώματα, για την προσφυγιά, για το διωγμό από το σπίτι το χτίσιμο ενός καινούριου σε μια "ξένη" γη. Μια ιστορία κοινή για πολλούς κατοίκους του νησιού. Η Λέσβος βλέπετε, λόγω της θέσης της (απέναντι από το Αϊβαλί), έγινε η νέα πατρίδα πολλών Μικρασιατών.

Η Σκάλα Συκαμιάς (ή Συκαμινέας), στα βορειοανατολικά του νησιού, είναι ένα μικρό ψαροχώρι ξεχασμένο από τον χρόνο. Πληροφοριακά, "σκάλα" ονομάζονται τα ψαροχώρια χωριών που βρίσκονται πιο μέσα στο νησί. Υπάρχει η Συκαμιά και η Σκάλα Συκαμιάς, ο Πολυχνίτος και η Σκάλα Πολυχνίτου κλπ.

Εκεί λοιπόν, στην άκρη του μικρού λιμανιού, πάνω σε έναν βράχο, βρίσκεται σα βότσαλο ριγμένο στη θάλασσα ένα εκκλησάκι της Παναγίας, η Παναγιά η Γοργόνα.

Δίπλα στους ψαράδες που επισκευάζουν τα δίχτυα τους, κοντά σε πολύχρωμες τράτες και τεμπέλικες γάτες, ένα μικρό εκκλησάκι με λίγες εικόνες και μερικά αναμμένα κεριά αγναντεύει το πέλαγος και πέρα μακριά τις χαμένες πατρίδες.

Όταν είχα επισκεφτεί το μέρος πριν μερικά χρόνια με είχε αγγίξει πολύ αυτή η εικόνα και αυτό το ήσυχο λιμανάκι δε θα μπορούσε να μην είναι ο προορισμός της πρώτης μου εκδρομής στο νησί, και γιατί όχι, της πρώτης μου φωτογραφίας στο blog μετά τον επαναπατρισμό μου.

Ένας ξένος στην ουσία κι εγώ, ξαναλέω "όπου γης και πατρίς" και προσπαθώ ακόμα μία φορά να χτίσω βάσεις από την αρχή.

ΥΓ. Η πρώτη και η τρίτη φωτογραφία είναι προϊόν HDR, μιας τεχνοτροπίας στην οποία συνδυάζεις ίδιες λήψεις με διαφορετική έκθεση στο φως, με σκοπό να έχεις λεπτομέρειες και χρώμα σε όλο το βάθος της εικόνας, και σε συνδυασμό με το αυξημένο saturation την κάνει λίγο σουρεαλιστική. Εν καιρώ περισσότερα. Μπορεί να μην αρέσει σε πολλούς λάτρες της αυθεντικής φωτογραφίας, αλλά λίγος πειραματισμός δε βλάπτει!