Κατεβάζουμε στόρια. Προσωρινά.

Επιτέλους. Επιτέλους... Επιτέλους!

Δύο χρόνια μετά τις τελευταίες καλοκαιρινές μου διακοπές, 241 posts μετά την τελευταία ανάρτηση από την καλοκαιρινή Ελλάδα, μετά από δύο Αγγλικούς χειμώνες που πήγαν σερί χωρίς το γλυκό ελληνικό καλοκαιρινό ενδιάμεσο διάλειμμα, δυο χρόνια μετά το τελευταίο μου μπάνιο στις καταγάλανες θάλασσές μας, μετά από έναν παγωμένο φραπέ στο Θησείο φορώντας κοντομάνικο βρε αδερφέ, ήρθε η πολυπόθητη ώρα της επιστροφής!

Το blog όπως καταλαβαίνετε θα μπει για λίγο καιρό στην κατάψυξη, για να συνεχίσουμε τις γκρίνιες και τις περιηγήσεις μας με περισσότερο υλικό και εμπειρίες προς συζήτηση όταν με το καλό επιστρέψω. Αν και σκοπεύω να βρίσκομαι στην Αθήνα για μεγάλο κομμάτι των διακοπών, το πρόγραμμα αναμένεται αρκετά γεμάτο, αφ' ενός λόγω υποχρεώσεων και αφ' εταίρου για να ρουφήξω ότι μπορώ από τη διαμονή μου στην πατρίδα, οπότε οι βόλτες στη blogόσφαιρα θα αραιώσουν δραματικά. Το ξέρω ότι αυτό θα το... "πληρώσω" αργότερα, όταν Αυγουστιάτικα θα δουλεύω και θα επικρατεί η γνωστή ερημιά στα δικά σας blog (και στην Αθήνα γενικότερα), αλλά δε βαριέσαι, σιγά μην περίμενα μέχρι τον Αύγουστο! Εξ' άλλου δεν ξέρεις, ίσως καταφέρω και ξεκλέψω και τότε λίγο χρόνο!

Δεν αποκλείεται να προκύψει κάποιο post εν τω μεταξύ, άλλωστε δυστυχώς δε θα καταφέρω να μείνω για πολύ μακριά από υπολογιστή αφού εκτός από μαγιό και γυαλιά ηλίου στις αποσκευές μου θα έχω αναγκαστικά και δουλειά. Αλλά δε μασάμε, θα βρεθεί χρόνος για όλα! Πιο πιθανό είναι πάντως που και που να στέλνω κανένα τιτίβισμα στο twitter ή κάποια φλασιά στο plurk. Γιατί δε μπορεί, όλο και κάποιος λόγος θα βρεθεί να γκρινιάξω! Η ελληνική πραγματικότητα άλλωστε έχει αποδειχθεί αστείρευτη πηγή τέτοιων ερεθισμάτων στο παρελθόν, και μάλιστα επιδεικνύοντας εκπληκτική ευρηματικότητα. Με όσο καλή διάθεση κι αν προσπαθώ κάθε φορά να την προσεγγίσω και να την κατανοήσω.

Κι αυτή τη φορά κατεβαίνω με όλη την καλή διάθεση! Όχι τίποτε άλλο, αλλά να μη με πείτε προκατειλημμένο! Άλλωστε ξέρω καλά ότι τη μία στιγμή μπορεί να με χαλάσει κάτι, αλλά την άλλη στιγμή θα με έχει κάνει να το ξεχάσω, με το πιο απλό πράγμα. Με ένα φιλικό χαμόγελο, με έναν βραδινό περίπατο σε μια πόλη που κοιμάται αργά ή και ποτέ, με μια αγκαλιά, με τη μυρωδιά και τον ήχο της θάλασσας. Και μετά ξαφνικά τσουπ κάτι θα μου θυμίσει τα στραβά. Μία ατέλειωτη εναλλαγή που καταλήγεις να την συνηθίζεις και τελικά να το διασκεδάζεις.

Αρκετά είπα.

Να είστε καλά όλοι και να περνάτε όμορφα!

Θα τα ξαναπούμε σύντομα!