Περί αντικαπνιστικού νόμου

Καλημέρα και καλή χρονιά σε όλους! Με ένα post από τα παλιά, για ένα θέμα που με έχει απασχολήσει ξανά σ' αυτό το blog...

Στα προηγούμενα επεισόδια...

Πριν από αρκετούς μήνες, επί Υπουργείας κ. Αβραμόπουλου αν δεν κάνω λάθος (;) ξεκίνησε η ιστορία με τον αντικαπνιστικό νόμο, με στόχο τον περιορισμό του καπνίσματος στους δημόσιους κλειστούς χώρους, δηλαδή σε χώρους εστίασης, καφετέριες, μπαρ, κέντρα διασκέδασης κλπ κλπ, αφού εννοείται (ή μήπως όχι;) πως η απαγόρευση ισχύει ήδη σε χώρους εργασίας. Μιλάμε για μέσα 2008 με σκοπό ο νόμος να εφαρμοστεί από 1ης Ιανουαρίου 2010.

Αυτό το μέτρο αντιμετωπίστηκε με ανάμεικτα συναισθήματα. Ενθουσιασμό από κάποιους, αφού αυτά που προέβλεπε τους φαίνονταν απλώς αυτονόητα, επιφύλαξη από πολλούς που ήταν σίγουροι οτι κάπως θα βρίσκονταν κι εδώ παραθυράκια ή οτι απλά, όπως και τόσα άλλα μέτρα, δε θα εφαρμοστεί ποτέ, αλλά και θυμό από πολλούς γιατί θίγει ένα δικαίωμα που είχε εδραιωθεί τόσα χρόνια και που βρε αδερφέ δεν το στερείται τόσο εύκολα ο Έλληνας.

Την εποχή εκείνη γράφω και ένα post όπου εκθέτω ξεκάθαρα την άποψή μου υπέρ ενός τέτοιου μέτρου, στο οποίο κλήθηκα να απαντήσω ουκ ολίγες φορές. Έχοντας μάλιστα ζήσει την επιβολή ενός τέτοιου μέτρου (απόλυτη απαγόρευση) στην Αγγλία, ζώντας εκεί πριν και μετά από αυτή (1η Ιουλίου 2007 νομίζω εφαρμόστηκε), ήξερα οτι μπορεί να εφαρμοστεί κάτι τέτοιο με την προϋπόθεση οτι απευθύνεται σε ανθρώπους που σέβονται τους νόμους και για κράτος που ελέγχει την εφαρμογή αυτών.

2010

Αφού λοιπόν τα είπαμε, τα ξαναείπαμε, συμφωνήσαμε, διαφωνήσαμε, χύσαμε πολύ μελάνι, έρχεται το 2010 όπου ο νόμος τυπικά αρχίζει ισχύει αλλά δεν εφαρμόζεται στην πράξη σχεδόν πουθενά. Ελάχιστα μαγαζιά απαγόρευσαν το κάπνισμα, τα περισσότερα απαγόρευσαν τα τασάκια! Δεν θυμάμαι κάποια είδηση σε τηλεόραση/εφημερίδες πως κάποιο μαγαζί ελέγκτηκε και τιμωρήθηκε. Μετά είχαμε και τη στάση των μαγαζατόρων που υποστήριζαν οτι ο νόμος αυτός τους έριχνε τον τζίρο και βγήκαν επίσημα και δήλωσαν πως δεν τον εφαρμόζουν και επανέφεραν τα τασάκια στα τραπέζια!

Τους τελευταίους μήνες δε υπήρξε φημολογία για αλλαγή του νόμου, επειδή λέει δεν εφαρμοζόταν. Αναμενόμενο, οι έλεγχοι ήταν μηδαμινοί. Εδώ δεν είναι Αγγλία και Αμερική, εδώ είναι Ελλάδα, η εφαρμογή νόμου δεν είναι αυτονόητη.

2011

Διαβάζω λοιπόν πριν λίγες ημέρες πως η Κυβέρνηση σκέφτεται να επιτρέψει το κάπνισμα όπου πωλείται κατά βάση αλκοόλ, επιβάλλοντας ταυτόχρονα έναν επιπλέον νόμο εν είδη χαρατσιού στα μαγαζιά που θα επιτρέψουν το κάπνισμα!

Ποιος νοιάζεται για την υγεία των θαμώνων και των εργαζομένων στα μαγαζιά; Με λίγα - ή πολλά - ευρώ τα ξεχνάμε όλα! Πληρώνεις κύριε; Μπορεί ο κόσμος να καπνίζει άφοβα στο χώρο σου, και οι καπνιστές, και οι μη καπνιστές, και τα παιδιά, και όλοι! Δεν πληρώνεις; Ξέχνα το! Δικαίωμα στον καθαρό αέρα; Απαγορευτικό το να δουλεύεις σε τέτοιο περιβάλλον αν δεν ανέχεσαι τον καπνό;  Ψιλά γράμματα. Αφήνουμε στην άκρη τον αρχικό στόχο που ήταν να περιοριστεί το κάπνισμα, να απαγορευτεί στους κλειστούς χώρους και να προαχθεί η δημόσια υγεία (public health το λεν οι κουτόφραγκοι) και με την καταβολή ενός χαρατσιού (του βγάλαμε κι όνομα ήδη, τσιγαρόσημο) όλα μέλι γάλα! Ο απόλυτα παράλογος συμψηφισμός δηλαδή!

Ανατροπή

Κι αφού σκάει αυτή η είδηση και γίνεται κάποια - μικρή σε σχέση με άλλες - αναμπουμπούλα στο διαδίκτυο, κι ενώ έχω στα σκαριά το παρόν post και θυμάμαι τις παλιές καλές μέρες αυτού του blog, διαβάζω πως ο Πρωθυπουργός σε συζήτηση που είχε με τον Υπουργό Υγείας, μεταξύ της εφαρμογής του νόμου ως έχει με εντατικοποίηση των ελέγχων και της παραπάνω πρότασης αποφάσισε το πρώτο! Βγήκε και ο κ. Λοβέρδος την επομένη και το επιβεβαιώνει. Και δε σας το κρύβω, ένιωσα μία ικανοποίηση.

Αυτό που μένει είναι να δούμε οτι θα κρατήσει αυτή τη στάση η Κυβέρνηση, αλλά και οι επόμενες Κυβερνήσεις, και δε θα υποκύψουν στις πιέσεις. Πράγμα δύσκολο. Γιατί η φωνή των μη καπνιστών δεν είναι τόσο δυνατή όσο των μαγαζατόρων. Κι αυτό είναι ξεκάθαρο, όταν μετά την ανακοίνωση της πρότασης Λοβέρδου υπήρξαν σποραδικές αντιδράσεις μόνο σε blogs και social networks, ενώ μετά την απάντηση του Πρωθυπουργού διαβάζω κάθε μέρα και νέα άρθρα στις εφημερίδες, βλέπω ρεπορτάζ στις τηλεοράσης με ιδιοκτήτες καφετεριών που καταστρατηγούν το νόμο γιατί αλλιώς πέφτει ο τζίρος και θαμώνες που καπνίζουν επιδεικτικά μπροστά στην κάμερα και μαθαίνω για πορείες διαμαρτυρίας.

Θα είναι άραγε μία ακόμα απόφαση για εφαρμογή του νόμου (έχουμε συνηθίσει κάθε εξάμηνο σε μία τέτοια) ή θα αλλάξει πράγματι κάτι; Εδώ είμαστε να το δούμε.

Έγραψαν επίσης για το θέμα:

DrTeddy.gr

Ανέστης

Διαμαρτύρονται για τη φτηνή συγκοινωνία!

Εδώ και περίπου ένα χρόνο λειτουργεί στη Μυτιλήνη μια – βασική αλλά βολική κατά περίπτωση – δημοτική συγκοινωνία, στα πλαίσια του χρηματοδοτούμενου προγράμματος “Συν-Κοινωνία” της Κεντρικής Ένωσης Δήμων & Κοινοτήτων Ελλάδας. Υπάρχουν τρεις λεωφορειακές γραμμές που εξυπηρετούν αρκετά μεγάλο κομμάτι της πόλης, τουλάχιστον στο βασικό ζητούμενο που για τους περισσότερους είναι να κατέβουν στο κέντρο, στην αγορά και την προκυμαία.

Πρέπει εδώ να αναφέρω πως αν και μιλάμε για επαρχιακή πόλη και παρά την ύπαρξη χώρου δωρεάν parking στη μια πλευρά της προκυμαίας, η εύρεση χώρου στάθμευσης σε αυτό αλλά και στην προκυμαία είναι αρκετά δύσκολη σε ώρες που η αγορά είναι ανοιχτή. Έτσι για κάποιον που μπορεί να μη θέλει να μπει στην ταλαιπωρία αυτή ή απλά δε διαθέτει μεταφορικό μέσο η δημοτική συγκοινωνία είναι μια λύση.

Ενημερωτικά το εισιτήριο των λεωφορείων που εξυπηρετούν τη δημοτική συγκοινωνία κοστίζει 0,50€ και η συχνότητα είναι 30 λεπτά τις καθημερινές και 1 ώρα τα Σάββατα. Όχι κι άσχημα.

Από την μέχρι τώρα εμπειρία μου με τη Δημοτική Συγκοινωνία έχω παρατηρήσει πως ο κόσμος ειδικά τα πρωινά τη χρησιμοποιεί πολύ, τόσο οι φοιτητές όσο και ηλικιωμένοι για τις μετακινήσεις εντός της πόλης.

Στο θέμα μας τώρα.

Διάβασα σήμερα έκπληκτος στον τοπικό τύπο πως ενώ το χρηματοδοτούμενο πρόγραμμα έληξε και ο Δήμος Μυτιλήνης σκέφτεται – πολύ ορθά κατά τη γνώμη μου, τουλάχιστον σε ότι αφορά στην πρόθεση – να συνεχίσει τη δημοτική συγκοινωνία, οι οδηγοί ταξί της πόλης αντιδρούν μεταξύ άλλων γιατί – άκουσον άκουσον – είναι λέει πιο φτηνή από το επιτρεπόμενο!!!

Αντιγράφω από την εφημερίδα Εμπρός.

[…]Με κινητοποιήσεις και με προσφυγή στον Εισαγγελέα, είναι έτοιμοι να απαντήσουν οι οδηγοί ταξί στις προθέσεις του Δήμου, θεωρώντας ότι η σύμβαση που θέλει να υπογράψει ο Δήμος με τα ΚΤΕΛ, δεν τηρεί τα προβλεπόμενα και είναι παράνομη.
«Το ΚΤΕΛ έχει πάρει άδεια για να υλοποιεί δρομολόγια με τιμή εισιτηρίου 0,90 και εκείνοι έχουν τιμή στα 0,50, αυτό όμως είναι παράνομο. Και δεν φθάνει αυτό, ετοιμάζονται να ξεκινήσουν δυο νέα δρομολόγια από τα οποία έχει εγκριθεί μόνο το ένα από τη Νομαρχία και αυτό για αστική συγκοινωνία και όχι για δημοτική», ανάφερε μιλώντας στο «Ε» ο Πρόεδρος του Συνδέσμου Ταξί Μυτιλήνης, κ. Κωνσταντίνος Νέστορας.[…]

Δε γνωρίζω είναι η αλήθεια ούτε τις ακριβείς προθέσεις του Δήμου, δηλαδή με ποιους όρους προωθούν τη συμφωνία για τη δημοτική συγκοινωνία, ούτε κι αν οι διαφωνίες των οδηγών ταξί έχουν να κάνουν και με άλλα ζητήματα που ενδεχομένως να μην αναφέρονται στο άρθρο της εφημερίδας (πχ αναφέρεται πως διαμαρτύρονται για ελλειπή διάθεση στοιχείων από το Δήμο, που είναι αποδεκτό), ούτε κι αν οι δηλώσεις έχουν παραφραστεί, οπότε κρατάω μια επιφύλλαξη.

Όμως η δήλωση του Προέδρου των οδηγών Ταξί στην εφημερίδα για την αντίθεσή τους στο χαμηλό αντίτιμο της υπηρεσίας και στην επέκταση του δικτύου προκαλεί στην καλύτερη περίπτωση έκπληξη! Προφανώς ο καθένας από τη θέση την οποία έχει εκπροσωπεί και τους αντίστοιχους ανθρώπους και συμφέροντα. Αλλά είναι δυνατόν, ρωτώ, να βγαίνεις και να λες με τέτοιο συντεχνιακό ζήλο πως είναι παράνομο που το εισιτήριο των λεωφορείων είναι φτηνό και ανεπίτρεπτο που σκέφτονται την επέκταση του δικτύου; Μπορεί και να ισχύει, μπορεί πράγματι η άδεια/συμφωνία/νόμος στα μικρά γράμματα να προβλέπει κάτι τέτοιο, αλλά ειδικά σε μια τέτοια περίοδο οικονομικής δυσχέρειας για τους περισσότερους και ειδικά για τους μη έχοντες είναι πολύ προκλητικό να βγαίνεις και να δηλώνεις κάτι τέτοιο!

Είναι προφανές ότι κάποιοι θα προτιμούσαν να μην υπάρχει καθόλου δημοτική συγκοινωνία ή να είναι ασύμφορη ή μη λειτουργική. Έτσι συμβαίνει δυστυχώς όταν υπάρχει ανταγωνισμός και δέχομαι πως πρέπει κι αυτός να γίνεται υπό όρους. Αλλά προέχει πάντα η εξυπηρέτηση του κόσμου και ειδκά, ξαναλέω, στις μέρες μας.

Όταν λοιπόν πριν λίγες μέρες βγαίνεις και λες πως δε θα εισπράξεις δώρο Πάσχα “σε ένδειξη συμπαράστασης προς το επιβατικό κοινό”, όταν πολλοί ταξιτζήδες πλέον, στα πλαίσια του νέου εθνικού σπορ “Το Κυνήγι των αποδείξεων” σε προτρέπουν να πάρεις απόδειξη (ή στη χειρότερη δεν γκρινιάζουν όταν τους τη ζητήσεις) δεν είναι κρίμα να αυτοακυρώνεσαι με τέτοιες κινήσεις;

Εύχομαι όλα αυτά να είναι μόνο μια παρεξήγηση ή ένα χαλασμένο τηλέφωνο. Και ελπίζω ο Δήμος να συνεχίσει και να επεκτείνει τη φτηνή (που αλλού είναι και δωρεάν) δημοτική συγκοινωνία.

Fancy a pint?

Ο κλασικός και προσωπικά αγαπημένος μου τρόπος διασκέδασης στα ξένα ήταν τι άλλο από την κατανάλωση μπύρας σε μία (όποια) pub μαζί με καλή παρέα! Χαλαρές καταστάσεις, ενίοτε με συνοδεία μουσικής, χωρίς snack εκτός αν το αγόραζες αλλά με  άφθονη μαύρη πηχτή Guinness (χύμα πάντα, μην επαναλαμβανόμασε) ή ίσως μια παγωμένη lager!!! Οι μπύρες πάνε κι έρχονται με rounds, κι αν η παρέα το θέλει συνεχίζει σε 2η και 3η pub, το λεγόμενο pub crowl.

Στην Ελλάδα τα πράγματα είναι διαφορετικά. Εδώ αντί για την μπύρα από τις 6 το απόγευμα έχουμε τον καφέ από... το πρωί! Στο νησί οι καφετέριες γεμάτες all day long, αδειάζουν - δραματικά όμως - μόνο όταν ο κόσμος φεύγει για να ετοιμαστεί για τη νυχτερινή του έξοδο! Και μετά αρχίζουν τα νυχτοπερπατήματα, οι μπαρότσαρκες, το clubbing και τα μπουζούκια. Και η νύχτα με έναν περίεργο τρόπο είναι πιο μεγάλη...

Προσπαθώντας να εξομαλύνω λίγο τη μετάβαση μου στην ελληνική πραγματικότητα επιχείρησα μέχρι τώρα δύο επισκέψεις σε μπυραρία, με νοσταλγική διάθεση είναι η αλήθεια.

Η πρώτη ήταν σε μία "pub" που άνοιξε - τι σύμπτωση - όταν έφτασα στο νησί, ονόματι Mayfair, από το όνομα γνωστής γειτονιάς του κεντρικού Λονδίνου! Με μπάρα και ξύλινα τραπέζια, μαυροπίνακα και κιμωλία έξω από την είσοδο, φιλοδοξούσε να μοιάσει σε pub αλλά όχι με απόλυτη επιτυχία. Δυστυχώς ή ευτυχώς οι pubs έχουν κάτι το χύμα και το απλό που δύσκολα αντιγράφεται, ειδικά όταν ο Έλληνας με ευκολία σνομπάρει κάθε τι μη επιτηδευμένο. Εξάλλου δίχως χύμα Guinness και με παραγγελίες στο τραπέζι αντί για την μπάρα έχεις χάσει δύο από τα βασικά στοιχεία μιας αυθεντικής αγγλικής pub! Κρίνοντας ωστόσο από την ποικιλία του μαγαζιού σε μπύρες - αξιοπρόσεχτη για μία μπυραρία ενός ελληνικού νησιού  - μάλλον είναι της γερμανικής/βέλγικης σχολής το μαγαζί, αφού οι μόνες βρετανικές μπύρες που θυμάμαι να είχε είναι η Guinness σε μπουκάλι (που απλά δεν υπάρχει, οπότε καλό είναι να βγει από τον κατάλογο!) και η Strongbow. Ωστόσο το service, η μουσική (live jazz κάποιες βραδιές) και οι τιμές ήταν στα θετικά του μαγαζιού και απ' ότι φαίνεται το μαγαζί έχει κερδίσει το μερίδιό του στη νυχτερινή ζωή της Μυτιλήνης!

Η δεύτερη απόπειρα ήταν σε ένα Beer Academy στην Αθήνα. Διψώντας για μια Guinness κι με τη συνεχή παρότρυνση του έτερου μπυρόφιλου Λονδρέζου blogger να επιστρέψω πίσω στον πολιτισμένο κόσμο να ηχεί στ' αυτιά μου, επισκέφτηκα ένα μαγαζί της γνωστής αλυσίδας. Εντυπωσιακή ποικιλία, αφού ο κατάλογος αναφέρει μόνο λίγες από τις μπύρες που προσφέρει το μαγαζί. Χωρίς συζήτηση στις Βρετανικές pubs δε βρίσκεις τέτοια ποικιλία. Ο χώρος ξανά βέβαια έχει ελληνικά στοιχεία, αφού θυμίζει περισσότερο bar με στριμωγμένα αρκετά τραπέζια παρά pub. Κι εδώ βέβαια το μαγαζί γερμανοφέρνει, με τα πιάτα με τα λουκάνικα να κλέβουν την παράσταση.

Επειδή θέλω να είμαι αυστηρός με ένα μαγαζί με τη φήμη του beer academy που θα έπρεπε να δίνει ρέστα και στις λεπτομέρειες, θα επισημάνω ένα σημαντικό λάθος στο σερβίρισμα της μπύρας. Αν και το ποτήρι ήταν το κλασικό ποτήρι pint της Guinness, η μπύρα σερβιρίστηκε μονομιάς με αποτέλεσμα να έρθει στο τραπέζι σχεδόν άσπρη και με αρκετό αφρό. Όποιος έχει πιει Guinness στη Βρετανία έχει σίγουρα παρατηρήσει πως σερβίρεται αργά αργά με χαμηλή ροή μέχρι ενός σημείου (1-2 δάχτυλα πριν το χείλος του ποτηριού), μετά περιμένεις να "καθίσει" η μπύρα και να πάρει σιγά σιγά το μαύρο χρώμα της και τότε συνεχίζεις μέχρι τέλους για να κάνει και τον γνωστό πηχτό αφρό της. Αν μάλιστα είναι ψαγμένος ο barman στο τέλος θα παίξει λίγο με τον αφρό και όπως βάζει τα τελευταία ml στο ποτήρι θα σου σχεδιάσει ένα τριφύλλι, ως αναφορά στην Ιρλανδία, τη χώρα που γεννήθηκε η Guinness!

Το δεύτερο foul ήταν η τιμή! Οκτώ ευρώ για 1 pint και 5 για half pint! Μαχαιριά! Περισσότερο από τη διπλή τιμή από την Αγγλία! Που είναι οι μέρες που με 3 λίρες και κάτι (δηλαδή 3,5 ευρώ) έπινες στην καθισιά σου ένα pint και ετοιμαζόσουν για το επόμενο; Άσε που το half pint στην Αγγλία, στις pubs που θυμάμαι, είναι ακριβώς η μισή τιμή από το ολόκληρο! Εδώ αν είναι να πεις 2 pints καλύτερα να πας σε ένα εστιατόριο να φας και να πεις και μπύρα! Και να πεις πως σερβίρουν κανένα ξηρό καρπό, Ελλάδα γαρ; Μπα, αποφάσισαν να κρατήσουν μόνο αυτό το στοιχείο και στην προσφέρουν ξεροσφύρι. Οι τιμές δε στα διάφορα πιάτα, μερίδες και to share, μου φάνηκαν πολύ τσιμπημένες.

Σε ένα μπορώ να ελπίζω. Να αποφασίσει ο NdN να επαναπατριστεί και να ανοίξει μια pub με ξύλινα μεγάλα τραπέζια και πάγκους που θα σερβίρει παγωμένη Guinness (με το σωστό τρόπο) στα 4 ευρώ το pint και Sunday roast τις Κυριακές! Kι εγώ ακόμα και στη Θεσσαλονίκη θα ανέβω να τα πιούμε!

Πρώτες εντυπώσεις και πρώτες γκρίνιες

Ο καιρός περνάει και ένα ένα τα πράγματα τακτοποιούνται. Υπό άλλες συνθήκες θα είχα πάθει ένα σοκ με τόσες αλλαγές που συνέβησαν στη ζωή μου σε τόσο μικρό διάστημα. (Ναι, ξέρω, το λέω και το ξαναλέω, αλλά μη νομίζετε πως το έχω χωνέψει καλά καλά!). Όλα όμως έγιναν μέσα σε λίγες μέρες, ή ώρες, επίτηδες, δεν ήθελα να ξοδέψω χρόνο και ενέργεια σε μελαγχολικές σκέψεις και προπαρασκευαστικές διαδικασίες. Όχι πως τελικά τις απέφυγα, αλλά προσπάθησα να τις περιορίσω!

Σ’ αυτό βοηθάει και το αρκετό τρέξιμο. Ο χρόνος είναι μια πολυτέλεια που, κακά τα ψέματα, δεν την έχω πια σε σχέση με πριν. Ίσως και να προσπαθώ ακόμα να επαναρυθμίσω το βιολογικό μου ρολόι. Όχι λόγω διαφοράς της ώρας βέβαια, αλλά λόγω των διαφορετικών ωραρίων και απαιτήσεων.

Επ’ ευκαιρία, να ξεκαθαρίσω κάτι. Δεν είμαι από το νησί. Το λέω γιατί διαβάζοντας κάποια σχόλια στο προηγούμενο post μου φάνηκε πως κάποιοι υπέθεσαν αυτό. Ωστόσο το νησί το ξέρω, όχι πολύ καλά βέβαια, αλλά το έχω επισκεφτεί στο παρελθόν μερικές φορές και η εντύπωση που είχα ήταν πάρα πολύ θετική. Όπως σωστά σχολίασαν κάποιοι είναι ένα πολύ όμορφο μέρος, με πολλά πράγματα να δεις και να επισκεφτείς, πολλές φυσικές ομορφιές, χωρίς να έχει «χαλάσει» τόσο από τον τουρισμό όπως άλλα νησιά, με χαρακτήρα και με ιστορία. Και επίσης, είναι αρκετά μεγάλο. Πράγμα πολύ σημαντικό όταν πας να μείνεις κάπου περισσότερο από τις 10 μέρες των καλοκαιρινών διακοπών.

Πρώτες εντυπώσεις… Χμμ, ακόμα δεν έχω και πάρα πολλές, γιατί όπως έχω πει μου έπεσαν όλα μαζεμένα και έχω γυρίσει ελάχιστα.

Αυτό που όμως σίγουρα μου έκανε εντύπωση είναι πως το νησί, ή τουλάχιστον η πόλη της Μυτιλήνης, δε φέρνει σε τίποτα αυτό που εγώ, και ίσως ο καθένας μας, περίμενα συνδυάζοντας τη λέξη νησί με τη λέξη χειμώνας. Δε σας το κρύβω πως ήμουν επιφυλακτικός, περίμενα πιο ησυχία, πιο ερημιά αν το θέλετε. Κάθε άλλο! Η πόλη είναι γεμάτη με ζωή, με μαγαζιά, με νέους, με φοιτητές, με αυτοκίνητα. Όταν Μάρτη μήνα Σάββατο βράδυ βλέπεις κυριολεκτικά μποτιλιάρισμα στον παραλιακό δρόμο και ταβέρνες σου λένε πως είναι όλα κλεισμένα, όταν σε ώρα αιχμής παρακαλάς να βρεις να παρκάρεις κατεβαίνοντας στο κέντρο, τότε καταλαβαίνεις πόσο έξω έχεις πέσει. Φαντάζομαι βέβαια πως σε πιο τουριστικά μέρη η κατάσταση είναι διαφορετική με αυτά που θυμάμαι από περασμένα καλοκαίρια. Όμως αυτό δε με απασχολεί τόσο, ίσα ίσα, η ηρεμία των μη τουριστικών περιόδων μερικές φορές είναι βάλσαμο!

Λέω «φαντάζομαι» γιατί είναι αλήθεια πως δεν έχω καταφέρει να γυρίσω και πολύ. Και την πόλη δηλαδή, περισσότερο την είδα όταν έψαχνα για σπίτι. Που θα πάει όμως. Εξάλλου υπάρχουν όπως είπαμε πολλά μέρη να επισκεφτείς. Την γραφική Αγιάσσο, τον Μόλυβο, το Πλωμάρι με τα παλιά εργοστάσια, τη Σκάλα Συκαμιάς με την Παναγιά τη Γοργόνα, το απολιθωμένο δάσος. Έχουμε όμως καιρό.

Από εκεί και πέρα η πόλη έχει όλα τα καλά και τα κακά μιας – ελληνικής – πόλης, τηρουμένων των αναλογιών βέβαια. Με λυπεί που βλέπω μικροσκοπικά πεζοδρόμια, που βλέπω μανάδες με καροτσάκια να περπατάνε στο δρόμο δίπλα από τα αυτοκίνητα, επειδή πραγματικά δεν έχουν που αλλού να περπατήσουν. Παρόλο που η πόλη δεν είναι αχανής και που έχω δει να κυκλοφορούν αστικά λεωφορεία (προς έκπληξή μου). Ίσως βέβαια να μη βολεύουν τόσο τα δρομολόγια και οι διαδρομές, δεν ξέρω. Ή απλά ίσως να είναι πως ο κόσμος βαριέται να περπατήσει μέχρι τη στάση και να περιμένει.

Με στεναχωρεί επίσης η σημαντική έλλειψη ευγένειας από - ορισμένους - υπαλλήλους. Δεν εννοώ καλοσύνης και αγαθότητας, ούτε άλλωστε με απασχολεί ο υπάλληλος να είναι παιδί μάλαμα, εννοώ της ευγένειας που απαιτείς να έχει κάποιος ο οποίος υποτίθεται σε εξυπηρετεί. Και αυτό δεν έχει να κάνει με το νησί, αναφέρομαι και στους Αθηναίους, όσο σύντομο κι αν ήταν το πέρασμά μου από την πόλη μου. Αναφέρομαι σε ένα ελληνικό φαινόμενο. Μπορεί να είναι ψιλά γράμματα για κάποιους, αλλά προσωπικά με χαλάει απίστευτα να σου λέω ευχαριστώ και να μην μου απαντάς παρακαλώ (πόσο θα σου κοστίσει δηλαδή), να σου μιλάω με χαμόγελο και πολύ τυπικά και ευγενικά κι εσύ να μη σηκώνεις τα μάτια σου να με δεις, παρά να μου γνέφεις μουγκρίζοντας. Υπάρχουν βέβαια και εξαιρέσεις, έτσι; Αλλά για έναν περίεργο τρόπο παρατηρώ πως οι περισσότερες από τις εξαιρέσεις εργάζονται στον ιδιωτικό τομέα! Σύμπτωση μάλλον, ε; Δεν ξέρω πως την έχουμε δει οι Έλληνες ρε γαμώτο και είμαστε τόσο αγενείς με όλους όσους δεν είναι φίλοι ή γνωστοί ή συγγενείς μας. Ξαναλέω, δεν είναι όλοι έτσι. Ίσως να είναι και λίγοι αυτοί που είναι έτσι και απλά να έπεσα εγώ στις περιπτώσεις. Το λέω για να καλύψω όλα τα ενδεχόμενα! Πάντως είναι η εντύπωσή μου και την καταθέτω, σωστή η λανθασμένη. Και σας εκλιπαρώ, κάθε έναν από εσάς, προσπαθήστε αυτό να το αλλάξετε στην καθημερινότητά σας! Είναι κάτι που ούτε κόπο θέλει ούτε χρήμα ούτε τίποτα!

Εξαιρετική εντύπωση από την άλλη μου έχει κάνει, όπως και παλιότερα, η ωραία κουζίνα! Όρεξη να έχεις να τρως! Και δε θα έλεγα πως είναι και ακριβά. Μπορεί βέβαια πάλι να έπεσα στις περιπτώσεις, ποιος ξέρει. Αν διαπιστώσω κάτι διαφορετικό θα σας ενημερώσω! :) Πάντως ο φραπέ στην προκυμαία κυμαίνεται από 2,50 έως 2,80 ευρώ. Δε θυμάμαι βέβαια τις αντίστοιχες τιμές στην Αθήνα και πόσο/αν έχουν αλλάξει από την τελευταία φορά. Άσε που κρατάει περισσότερο από όσο ένα pint Guiness μπροστά στον NdN! Χαχα! Α, τώρα που είπα pint, έμαθα πως άνοιξε και μια pub στην προκυμαία, με drought μπύρα! Μάλλον έμαθαν πως ήρθα… NdN, ακούς; Ακόμα και Guiness από την Ιρλανδία θα φέρουν για πάρτι μας!
Το άλλο που γουστάρω τρελά βέβαια είναι ο συνδυασμός ήλιου και θάλασσας. Όταν δε βρέχει καταρρακτωδώς (τις τελευταίες μέρες καθόλου σπάνιο) έχει έναν πεντακάθαρο ουρανό και έναν δυνατό ήλιο, που πακέτο με τη θάλασσα, ήρεμη ή φουρτουνιασμένη, σε μεταφέρουν στο καλοκαίρι! Τι κι αν έχει έξω 10 βαθμούς! Ίσως είναι αντανακλαστικό, γιατί προσωπικά η θάλασσα για μένα είναι ταυτόσημη με το καλοκαίρι, παιδί της πόλης γαρ, αλλά όπως και να έχει, το απολαμβάνω! Όπως και να το κάνεις, είναι άλλη αίσθηση να ζεις και να δουλεύεις σε μία πόλη μεν, αλλά σε 3 άντε 5 λεπτά να μπορείς να βρεθείς σε ένα γραφικό λιμανάκι ή σε ένα καταπράσινο βουνό με θέα τη θάλασσα.

Α, ας πω και μια ακόμα καλή κουβέντα, μιας και πριν τα έβαλα λίγο με τις υπηρεσίες. Ο ΟΤΕ μου συνέδεσε τηλέφωνο σε 4 μόλις εργάσιμες μέρες! Άντε, έτσι γρήγοροι και για το internet παιδιά!

Αυτά τα ολίγα από εμένα. Θέλω να σας ευχαριστήσω και πάλι για τα σχόλια και την διάθεσή σας για συμβουλές και προτάσεις! Απολογούμαι που δε μπορώ να απαντήσω σε κάθε ένα σχόλιο, αν και πολύ θα το ήθελα, μιας και ακόμα δεν έχω πρόσβαση στο internet, ελπίζω να μη μου κρατήσετε μούτρα!

Τα ξαναλέμε σύντομα!

Πόσες διαφημίσεις στοιχήματος χωράει ένα αθλητικό site;

Η παραπάνω απορία μου δημιουργήθηκε το πρωί κάνοντας το καθιερωμένο μου πέρασμα από τα ειδησεογραφικά και αθλητικά portals για να ενημερωθώ κι εγώ σαν άνθρωπος για τις εξελίξεις. Ο λόγος είναι πως κάποιες φορές, εκεί που πήγαινα να διαβάσω μια είδηση, ξαφνικά τσουπ, η σελίδα κυλούσε πιο κάτω για να εμφανιστεί στη θέση της ένα διαφημιστικό banner. Συνήθως αγνοώ τα διαφημιστικά banners, εκτός βέβαια αν είναι τόσο ενοχλητικά που απαιτούν από εμένα μια ενέργεια για να εξαφανιστούν.

Ενοχλημένος λοιπόν, έριξα μια ματιά στη διαφήμιση, η οποία ήταν για εταιρεία στοιχήματος. Το περίεργο ήταν πως η ίδια ακριβώς διαφήμιση βρισκόταν λίγο παραδίπλα στην ίδια σελίδα, ενώ ήμουν σίγουρος πως το μάτι μου την είχε δει και πιο κάτω! Κανονική πλύση εγκεφάλου δηλαδή.

Άφησα στην άκρη την πρωινή μου ενημέρωση (εξάλλου δεν έγινε και τίποτα συγκλονιστικό στον Παναθηναϊκό!) και περιηγήθηκα λίγο στη σελίδα για να παρατηρήσω τις υπόλοιπες διαφημίσεις. Δεν εξεπλάγην όταν διαπίστωσα πως η πλειοψηφία τους ήταν για το στοίχημα και για τυχερά παιχνίδια. Από περιέργεια κοίταξα και στα άλλα αθλητικά sites που κατά καιρούς επισκέπτομαι, και έστησα έναν πρόχειρο διαγωνισμό. Με χαρά λοιπόν σας παρουσιάζω τα αποτελέσματα (πατήστε στα links για screen capture)!

1. Στην πρώτη θέση έχουμε δύο sites. Το ένα είναι το site του ραδιοφωνικού σταθμού NovaΣπορ-Fm με 5 διαφημιστικά banners στοιχήματος και τυχερών παιχνιδιών! Ναι, αυτό ήταν που είχε τρεις ίδιες διαφημίσεις (έστω κι αν στα captures δεν έχω πιάσει στην ίδια φάση τα animations). Για να είναι σίγουροι πως θα το εμπεδώσεις σωστά! Το άλλο είναι το άλλο επίσης γνωστό portal sport24.gr που κινείται στο ίδιο μήκος κύματος.

3. Στην τρίτη θέση βρίσκουμε το contra.gr και το gazzetta.gr με 3 banners.

5. Στην πέμπτη θέση είναι το sport.gr με μόλις 2.

Ακολουθούν οι αθλητικές σελίδες των ειδησεογραφικών sites τα οποία έχουν από λίγες (flash.gr) έως καμία (in.gr, pathfinder.gr, ert.gr) διαφημίσεις στοιχήματος.

Θα μου πείτε βέβαια, που είναι το περίεργο; Αθλητικά sites είναι, και το στοίχημα είναι μια ενασχόληση αρκετών από αυτούς που τα επισκέπτονται. Εξηγούμαι. Αυτό που με ενοχλεί είναι αφ' ενός η υποκρισία και αφ' εταίρου η έλλειψη μέτρου και αισθητικής.

Υποκρισία. Γιατί δεν ξέρω πως αλλιώς να περιγράψω τη στάση κάποιου που από τη μία, μέσα από τα ίδια αυτά sites αλλά και τα άλλα μέσα που οι ίδιοι διαχειρίζονται (εφημερίδες, ραδιόφωνο, τηλεόραση) σχολιάζει τη δύσκολη οικονομική κατάσταση του κόσμου (ορθώς) και κρίνει τις αποφάσεις και πράξεις των πολιτικών (ορθότατα) και από την άλλη, μέσα από το ίδιο μετερίζι διαφημίζει, όχι μία και δύο αλλά πέντε (!) φορές εταιρείες και δραστηριότητες από τις οποίες στατιστικά ο άλλος βγαίνει σχεδόν πάντα χαμένος ενώ δεν είναι λίγες οι οικογένειες που έχουν φτάσει στο απροχώρητο.

Υπάρχει εύκολος αντίλογος βέβαια. Οι άνθρωποι δεν είναι άγιοι. Επιχειρηματίες είναι και θέλουν να βγάλουν λεφτά. Δεν φταίνε αυτοί, οι άλλοι πάνε και παίζουν.

Καμία αντίρρηση. Δεν είπα ότι κάνουν κάτι παράνομο ή παράλογο. Είπα απλά ότι είναι υποκριτικό. Και είναι καλό αυτές τις επιλογές τους να τις θυμούνται όταν οι ίδιοι σχολιάζουν τη δεινή κατάσταση συνανθρώπων μας. Να θυμούνται, όταν κρίνουν πράξεις άλλων με μεγάλη ευκολία, πως όταν ήρθε η ώρα να πάρουν αυτοί μια απόφαση, επέλεξαν αυτή που θα τους απέφερε περισσότερα έσοδα, αδιαφορώντας για το αντικείμενο της διαφήμισης. Τι κι αν με έναν τρόπο (σε μικρό ή μεγάλο βαθμό) συνέβαλαν εμμέσως στην οικονομική δυσχέρεια κάποιων. Και βέβαια δεν τους βάζω στο ίδιο τσουβάλι με τους πολίτικός, θα ήταν τουλάχιστον άδικο. Όμως εκτός από επιχειρηματίες είναι και δημοσιογράφοι, που απευθύνονται σε ευρύ κοινό και επηρεάζουν κόσμο. Μπορεί λοιπόν οι πράξεις και οι απόψεις τους να μην κρίνονται προφανώς με τα ίδια μέτρα και σταθμά που κρίνονται αυτές ενός πολιτικού προσώπου, όμως σίγουρα τους συνοδεύουν σε αυτά που λένε και γράφουν. Εξάλλου, για να μην ξεχνιόμαστε, ό,τι είναι νόμιμο δεν είναι και ηθικό, σωστά; Ή αυτό αφορά μόνο στους άλλους;

Αλλά είπαμε, όταν είναι εμείς να κάνουμε κάτι, όταν παίζεται η τσέπη μας ή τη καρέκλα μας, δεν ξέρουμε τίποτα, δε φταίμε σε τίποτα.

Όσο για την έλλειψη μέτρου και αισθητικής, νομίζω πως δε χρειάζεται να πω πολλά. Όταν δεν πετάγονται από το πουθενά διαφημίσεις που σου σπάνε τα νεύρα, σε ζαλίζουν πολύχρωμμα banners! Άσε που μπορεί να είναι και 3 ίδια μαζί, μπας και δεν πιάσεις το μήνυμα! Αμ, τα έχετε δει τα άλλα; Που μόλις περνάς το ποντίκι από πάνω (hover, όχι κλικ) ξεδιπλώνεται το banner και ακούγονται μουσικές; Ή ακόμα χειρότερα, κάποια που εμφανίζονται από μόνα τους λίγο μετά που φορτώνει η σελίδα, σου κρύβουν αυτό που θες να διαβάζεις, κάποιες φορές παίζοντας μουσική ή κάποιο animation, κι εσύ πρέπει να ψάξεις να βρεις που στο καλό έχουν βάλει το ρημάδι το "X" για να το κλείσεις! Πολλές φορές μάλιστα αυτή η αναζήτηση δεν είναι διόλου εύκολη δουλειά, αφού φροντίζουν και το καμουφλάρουν ανάλογα! Δηλαδή, κανένας σεβασμός στον επισκέπτη-αναγνώστη; Μπαίνει ο άλλος να ενημερωθεί, να διαβάσει τι γράφεις βρε αδερφέ, κι εσύ κάνεις τα πάντα για να τον διώξεις; Αλήθεια, οι σχεδιαστές των διαφημιστικών banners σκέφτονται και το ενδεχόμενο με τα δημιουργήματά τους να προκαλούν αρνητικές εντυπώσεις και να "καίνε" το προϊόν;

Κάποιοι το προτιμούν... ζεστό

Ποιος θα το περίμενε πως αυτά τα λίγα χρόνια που ζω μακριά από την Ελλάδα ένα από τα πράγματα που θα μου έλειπε πολύ δεν θα ήταν ούτε το σουβλάκι ούτε τα μπουζούκια, αλλά κάτι που πολύ πιο απλό και καθημερινό.

Ο ηλιακός θερμοσίφωνας και οι normal βρύσες!

Ο ηλιακός θερμοσίφωνας εδώ όπως φαντάζεστε θα ήταν ένα απολύτως αποτυχημένο εγχείρημα, για τους γνωστούς λόγους. Ίσως μάλιστα να είναι και κάτι παντελώς άγνωστο!

Θυμάμαι το καλοκαίρι που είχαν κατέβει κάποιοι Άγγλοι φίλοι και συνάδελφοι στην Ελλάδα και γυρίζαμε, περπατώντας στον πεζόδρομο της Αποστόλου Παύλου και φτάνοντας στο Θησείο τυφλώθηκαν από τους θερμοσίφωνες στις ταράτσες των πολυκατοικιών στο βάθος της πόλης και έσπευσαν να μου ζητήσουν εξηγήσεις. Ομολογώ πως τους παραξένεψε έως και εντυπωσιάστηκαν με το πόσο βολικό και οικονομικό είναι.

Δεν έχουν άδικο. Συνηθισμένος να μένω σε μία πόλη και ένα σπίτι που πλην μερικών ημερών τον χειμώνα άνοιγες τη βρύση να πλυθείς το πρωί και έτρεχε αν όχι ζεστό, τουλάχιστον χλιαρό νερό, δε μπορώ ακόμα να αντέξω το παγωμένο νερό το οποίο μεν με ξυπνάει το πρωί, αλλά με έναν περισσότερο επεισοδιακό τρόπο απ' ότι θα επιθυμούσα. Δεν ξέρω αν κάποιοι από εσάς το προτιμούν κρύο επειδή λέγεται πως σφίγγει την επιδερμίδα, αλλά εγώ δεν αντέχω να βλέπω το παγωμένο νερό στα χέρια μου και να κάθομαι να ετοιμάζομαι ψυχολογικά για το πως θα αντέξω αυτό το κάθε άλλο παρά βελούδινο άγγιγμα! Βέβαια υπάρχει και η περίπτωση να μένεις σε συγκρότημα διαμερισμάτων (πχ εστίες) που να έχουν συνέχεια ζεστό νερό, οπότε εκεί είσαι τυχερός!

Την κατάσταση βέβαια δε διευκολύνει καθόλου κι αυτή η πατέντα με τις δύο βρύσες, μία για το ζεστό (καλύτερα καυτό) και μία για το κρύο νερό. Προσέξτε, όχι δύο ρουμπινέδες, δύο βρύσες! Με αποτέλεσμα να θες να πλύνεις ένα πιάτο και να ακροβατείς στην κυριολεξία μεταξύ του εγκαύματος και χιονίστρας! Πας στο ζεστό για να ζεστάνεις το παγωμένο σου χεράκι και σε λίγα δευτερόλεπτα καίγεσαι, πηδάς αμέσως στο παγωμένο για να σου πάρει την κάψα και ούτω καθεξής μέχρι να πλυθεί το σκεύος. Εντάξει, η μόνη λύση με αυτές τις βρύσες είναι γεμίζεις το νηπτήρα με νερό κι από τις δύο και να κάνεις "μπουγάδα". Α, υπάρχει κι άλλη πατέντα, κάτι πλαστικά ή λαστιχένια (θα σε γελάσω) σωληνάκια με τα οποία συνδέεις τις δύο βρύσες για έχουν και οι δύο ρουμπινέδες κοινή κατάληξη και να βγαίνει επιτέλους χλιαρό νερό. Το περίεργο είναι πως οι Αγγλοι για έναν περίεργο λόγο επιμένουν σε αυτού του τύπου τις βρύσες ακόμα και σε ανακαινισμένες ή καινούριες κατασκευές! Άβυσσος η ψυχή του - συμπαθούς κατά τ' άλλα - Εγγλέζου...

(Ορίστε, βρήκα και κάτι για να γκρινιάξω για την Αγγλία! Για να μη λέτε δηλαδή!)

Περίεργα πράγματα

Καλή εβδομάδα σε όλους από το κρύο (μη σας πω παγωμένο) Λονδίνο. Η θερμοκρασία τις τελευταίες μέρες δε λέει να ξεκολλήσει από τους 0 πάνω-κάτω. Ο ουρανός όμως πεντακάθαρος, και γι' αυτό δεν είχαμε άσπρα Χριστούγεννα όπως ίσως πολλοί θα ήθελαν.

Στο θέμα μας τώρα.

Περίεργα πράγματα συμβαίνουν σ' αυτή τη χώρα. Στη δική μας λέω. Πράγματα που αν τα πεις σε κάποιον εδώ θα του φανούν από γελοία έως τραγικά, στη χώρα μας ακούγονται τόσο φυσιολογικά και αναμενόμενα που δεν αποτελούν καν είδηση.

Ακούγοντας ραδιόφωνο το Σάββατο ακούω πως στον ποδοσφαιρικό αγώνα στην Τρίπολη μεταξύ της τοπικής ομάδας και του Ολυμπιακού (δε στέκομαι στις συγκεκριμένες ομάδες, έχουν συμβεί κατά καιρούς και με άλλες), καμιά εκατοστή οπαδοί των φιλοξενουμένων την "έπεσαν" στους 4-5 αστυνομικούς που βρίσκονταν εκεί και με το έτσι θέλω μπήκαν χωρίς εισιτήριο στο γήπεδο να παρακολουθήσουν τον αγώνα της ομάδας τους. Άκουσα μάλιστα πως κάποιοι από τους αστυνομικούς διακομίσθηκαν στο νοσοκομείο.

Το παραπάνω συμβάν, σε ένα δελτίο ειδήσεων που παρακολούθησα το ίδιο βράδυ, απασχόλησε το δημοσιογράφο λίγα μόνο δευτερόλεπτα, ο οποίος αφού μας ενημέρωσε πως τελικά βρέθηκε λύση με τους φιλάθλους που βρήκαν τις θέσεις τους κατειλημμένες από άλλους και ο αγώνας πραγματοποιήθηκε κανονικά, έκλεισε το ρεπορτάζ λέγοντας "όλα καλά λοιπόν".

Το όλα καλά που το βρήκες βρε άνθρωπε; Όλοι μας, σας ρωτάω έναν προς έναν, που το είδατε το "όλα καλά"; Τόσο έχουμε αποχαυνωθεί που θεωρούμε αυτά τα πράγματα φυσιολογικά; Ανακεφαλαιώνουμε. Σε έναν επίσημο αγώνα ποδοσφαίρου, της διοργανώτριας αρχής της χώρας μας, κι ενώ κάποιοι έχουν αγοράσει εισιτήριο, ξαφνικά 50-100 άνθρωποι κάνουν ντου, σπάνε στο ξύλο τους λιγοστούς αστυνομικούς, μπαίνουν στο γήπεδο χωρίς εισιτήριο, και κάθονται ωραία και καλά να δουν το ματς. Και όλα καλά, γιατί ο αγώνας δεν αναβλήθηκε και όλοι είδαν τον αγώνα.

Που να το πεις αυτό στον Άγγλο και να μη σε χλευάσει. Στον Άγγλο που πηγαίνει στο γήπεδο με το παιδί του, που ακόμα και σε ντέρμπι κορυφής βλέπει αστυνομικούς χωρίς ασπίδες και κράνη, που δεν πετάει καρέκλες και καδρόνια στον συνάνθρωπό του επειδή φοράει άλλο χρώμα κασκόλ ή επειδή είναι ένστολος, γιατί ξέρει πως αν παρανομήσει, θα τιμωρηθεί. Γνωρίζει καλά πως κάθε πράξη έχει και τις συνέπειές της και σκέφτεται πριν κάνει κάτι παράνομο. Τράβα πες το αυτό λοιπόν παραέξω και άντε πείσε τον πως δεν είμαστε Αφρικανική χώρα. Με τόσα που έχει δει μπορεί και να δυσκολευτείς πολύ.

Βέβαια θα μου πεις αυτό είναι το λιγότερο, με αυτά που βλέπουμε να συμβαίνουν στην Ελλάδα. Δύο χρόνια πριν βλέπαμε τη χώρα μας να καίγεται, πριν ένα μήνα χανόταν ένα παιδί 15 χρονών και μετά η χώρα βυθιζόταν από τη μία στο πένθος κι από την άλλη στην καταστροφή και τη λεηλασία, χτες γαζώθηκε με καλάζνικοφ στο κέντρο της πόλης ένας αστυνομικός 21 χρονών - κι όμως η αντίδραση της blogoσφαιρας παραδόξως είναι πολύ νωθρή αναλογικά με το συμβάν, μάλλον διαπνέεται κι αυτή από την γνώριμη επιλεκτική ευαισθησία του Έλληνα.

Περίεργα πράγματα βρε παιδιά.

Κι άντε μετά, στην αρχή μιας νέας χρονιάς, να ελπίζεις πως κάτι θα αλλάξει. Ναι, περίμενε εσύ να αλλάξουν ουρανοκατέβατα τα πράγματα. Εμ δε θες να αποφασίζουν άλλοι για σένα αλλά να είσαι κυρίαρχος λαός (μαζί σου), εμ δεν αναλαμβάνεις τις ευθύνες σου για την κατάντια μας σε όλα τα επίπεδα κι εύχεσαι ξαφνικά, δια μαγείας, να ξυπνήσεις ένα πρωί σε μια καλύτερη πραγματικότητα.

Ξύπνα ρε!

Έλληνα, με πληγώνεις

Τις τελευταίες ημέρες παρακολουθώ σιωπηλός αυτά που συμβαίνουν. Σκέψεις πολλές που όμως δυσκολεύομαι να συντάξω.

Δε θέλω να πω τίποτα, ούτε για τον άδικο χαμό ενός μικρού παιδιού, ούτε για αυτά που ένιωσα βλέποντας σε βίντεο και φωτογραφίες τα όσο ακολούθησαν. Ούτε για τις εξηγήσεις που καλούμαι να δώσω σε εύλογες απορίες, πάλι μετά την θλιβερή κατάσταση με τις φωτιές πριν δύο καλοκαίρια.

Θέλω μόνο να γράψω και να μοιραστώ κάποιες σκέψεις μπας και σταματήσουν να με στοιχειώνουν.

Δυστυχώς, αν και είμαι αισιόδοξο άτομο (μη σε ξεγελάει το Γκρινιάρης) πασχίζω καιρό τώρα να βρω και να πιαστώ από μια ελπίδα. Μια ελπίδα για μια καλύτερη Ελλάδα, μια καλύτερη πραγματικότητα. Μια Ελλάδα που δε θα έχει να ζηλέψει τίποτα από τις άλλες χώρες. Μια Ελλάδα που δε θα με πληγώνει.

Και δυσκολεύομαι. Και απογοητεύομαι. Ξέρεις γιατί; Γιατί ακούω και διαβάζω συνεχώς για απαιτήσεις για κάτι καλύτερο. Φωνάζουμε για μια καλύτερη αντιμετώπιση από τους πολιτικούς, μια καλύτερη καθημερινότητα, μια καλύτερη προοπτική, αλλά ξεχνάμε σε ποιον πρέπει να φωνάξουμε και να τα απαιτήσουμε.

Έλληνα, σε σένα μιλάω. Αν κάποιος φταίει για την καθημερινότητά σου, για τη μιζέρια που βιώνεις κάθε μέρα, για τα σκουπίδια στην τηλεόραση σου, για την κακοπληρωμένη δουλειά σου, για το ότι κάνεις καθημερινά κάτι που απεχθάνεσαι, για το ότι έχει κίνηση στους δρόμους και δε βρίσκεις να παρκάρεις, για το ότι σου σερβίρουν τον καφέ πιο ακριβά κι απ’ το Παρίσι, για το ότι γίνονται τόσα σκάνδαλα, αυτός είσαι εσύ.

Ναι ρε, εσύ και μόνο εσύ!

Αντί λοιπόν να απαιτείς αλλαγή, κάνε κάτι και φέρε την αλλαγή ο ίδιος! Άλλαξε μυαλά ρε και σταμάτα τη μιζέρια στην οποία εσύ έχεις βουλιάξει την ίδια σου τη χώρα!

Όταν εσύ ο ίδιος δέχεσαι να λαδώνεις και απαιτείς να λαδώνεσαι για να κάνεις τη δουλειά σου.
Όταν εσύ ο ίδιος περιμένεις να βγει η Χ κυβέρνηση για να διοριστείς ή τάζεις δεξιά κι αριστερά για μία θέση.
Όταν εσύ ο ίδιος κλέβεις, είτε είσαι ταξιτζής, είτε μαγαζάτορας, είτε φορολογούμενος.
Όταν είσαι διατεθειμένος να στριμωχτείς σε ένα μαγαζί γεμάτο καπνό και να σκάσεις 200 ευρώ για δυο ποτά ενώ κλαίγεσαι πως δε σου περισσεύουν και ενώ θα κλαίγεσαι πως δε σου φέρθηκαν σαν πελάτη. Αλλά θα ξαναπάς.
Όταν στις εκλογές πάλι θα ψηφίσεις τους ίδιους, χωρίς να σκεφτείς καν το καλό της χώρας και των παιδιών σου. Αλήθεια, με τι κριτήρια ψηφίζεις, το έχεις αναλογιστεί;
Όταν από τη μανία σου να καταναλώσεις παίρνεις τη μία κάρτα μετά την άλλη χωρίς να υπολογίζεις πως θα τις ξεπληρώσεις. Αλλά δε βαριέσαι, έχουμε καιρό μέχρι τότε.
Όταν θέλεις με το ενοικιαζόμενο δωμάτιο να βγάλεις σε ένα καλοκαίρι τα έξοδα όλης της χρονιάς για να την αράζεις μετά.
Όταν παρκάρεις τη μηχανή σου πάνω στο πεζοδρόμιο, το τζιπ σου στην ράμπα για τα ΑΜΕΑ και τη γλάστρα σου στη θέση parking κάτω από το μπαλκόνι σου.
Όταν ζητάς το πτυχίο σου να μην είναι απλά ένα χαρτί, αλλά φροντίζεις εσύ ο ίδιος ως φοιτητής να το υποβαθμίζεις συνεχώς. Πότε θα πάρεις χαμπάρι πως οι άλλοι σε έχουν ξεπεράσει;
Όταν το καλημέρα και ένα χαμόγελο το πρωί κοστίζουν και εσύ τσιγκουνεύεσαι.
Όταν σου λένε πως υπάρχει κρίση και έξω απολύεται κόσμος (άλλο θέμα αυτό) κι εσύ ασχολείσαι ακόμα πως θα ξοδέψεις για να πάρεις το πιο καινούριο κινητό ή αυτοκίνητο.

Όταν ζηλεύεις τους πολίτες στις άλλες χώρες που επισκέπτεσαι, και εύχεσαι να ήσουν στη θέση τους, αλλά δεν είσαι διατεθειμένος να αλλάξεις ΤΙΠΟΤΑ πρώτα σε σένα, παρά μόνο περιμένεις κάποιος με ένα μαγικό ραβδάκι να τα αλλάξει όλα.

Γι’ αυτό δυσκολεύομαι να βρω ελπίδα φίλε μου. Γιατί έχω κουραστεί. Με τη μιζέρια, την κουτοπονηριά, την υποκρισία, τη νωθρότητα και την ψευτομαγκιά. Με έχεις κουράσει γιατί επιμένεις ακόμα να ψάχνεις την αιτία και να αγανακτείς, αντί να δώσεις μια μούντζα στον καθρέφτη και μετά να κοιτάξεις τι πήγε στραβά και τι μπορείς εσύ να κάνεις! Αρχίζοντας από την επόμενη φορά που θα πας στη δουλειά σου, από την επόμενη φορά που θα ξοδέψεις, την επόμενη φορά που θα μπει πελάτης στο μαγαζί σου, την επόμενη φορά που θα μπεις στον πειρασμό να βάλεις alarm και να διπλοπαρκάρεις, την επόμενη φορά που θα πας να ψηφίσεις.

Και ποιος ξέρει, ίσως να διαπιστώσεις ότι δεν είσαι ο μόνος που προσπαθεί να αλλάξει αυτόν τον τόπο.

[Για να μην παρεξηγούμαστε, προφανώς και δε λέω πως αν δεν κλέψεις τους τουρίστες ή δεν διπλοπαρκάρεις ξαφνικά θα σταματήσουν οι Siemens και Βατοπέδια. Απλά για μένα τότε θα αρχίσει να υπάρχει ελπίδα].

Λίγο μπλε!

Επειδή μπουχτίσαμε αυτές τις μέρες από γκρι, συννεφιασμένο ουρανό, και επειδή έτσι φαίνεται να πηγαίνει όλη την εβδομάδα, βάζω λίγες φωτογραφίες ακόμα από τις διακοπές στη Ρόδο με πολύ μπλε, έτσι, για να σπάσει η μονοτονία. Και ποιος ξέρει, ίσως ζηλέψει κι εδώ και μας χαμογελάσει, όπως πριν μερικές μέρες.

Ο φάρος στο Μανδράκι.

Η πόλη της Ρόδου, από το πλοίο.

Στο κέντρο της παλιάς πόλης, στο συντριβάνι.

Μονόλιθος.

Πρασονήσι.

Ζούμε σε μια ευλογημένη χώρα, όμως έχουμε βαλθεί να τη σταυρώνουμε κάθε μέρα με τα καμώματά μας! Όλοι μας, άλλοι περισσότερο κι άλλοι λιγότερο. Όπως λένε και στο χωριό μου, αυτή η χώρα είχε και έχει τόσα potentials (!), αλλά το στραβό μας το κεφάλι δε λέει να το καταλάβει.

Χμμμ, ξέφυγα. Για αλλού το πήγαινα. Μάλλον έπρεπε να σταματήσω στο Πρασονήσι. Το χάλασα το post! Ε, δε με λένε τυχαία γκρινιάρη!

Που κολλάνε αυτά λοιπόν; Να, βάζοντας τις φωτογραφίες στο post, μου ήρθαν στο νου φλασιές από τα ανάποδα (να, άκου ένα, κάποια στιγμή πρέπει να γράψω και για τα άλλα, αλλά το αναβάλλω εσκεμμένα) που συνάντησα όταν που ήρθα και στράβωσα.

Δε βαριέσαι. Ας το βουλώσω προς το παρόν με το παραμύθι που λέμε όλοι στους εαυτούς μας για να μας/σας/τους δικαιολογήσουμε. Ξέρετε, αυτό που καταλήγει πως κανείς δε μπορεί να τα έχει όλα σε αυτή τη ζωή, εμείς έχουμε ήλιο, δε μπορούμε να έχουμε και ευγένεια, οργάνωση κλπ.

Καλό απόγευμα και... καλές βουτιές!

Ας συγκρίνουμε τις τιμές

Πριν 1-2 εβδομάδες διάβασα ένα πολύ ενδιαφέρον post του Jaywalker γύρω από την ακρίβεια. Αυτό που ουσιαστικά είχε κάνει ήταν να συγκρίνει τις τιμές συγκεκριμένων προϊόντων που καταναλώνουμε συχνά, όπως γάλα, ψωμί, Βιτάμ, αλεύρι κ.α. σε 3 supermarkets για να διαπιστώσει τη διαφορά των τιμών. Σκέφτηκα λοιπόν να κοιτάξω τις τιμές των συγκεκριμένων προϊόντων, όσων τουλάχιστον μπορούσα να βρω στα supermarkets εδώ, αφού οι διαφορετικές μάρκες σε ορισμένα έκαναν τη σύγκριση απαγορευτική. Βασικά ήθελα να δω πόσο πιο ακριβή είναι η Αγγλία από την Ελλάδα.

Αμ δε! Γιατί με έκπληξη διαπίστωσα πως στα περισσότερα προϊόντα που συνέκρινα γυρνώντας από την εβδομαδιαία επίσκεψη στο κοντινό supermarket, έβλεπα τιμές χαμηλότερες από την Ελλάδα!

- Μήπως μας δουλεύουν; Ακριβότερη η Ελλάδα από την Αγγλία;

Photo from flickr user carlosluis

Άρχισε λοιπόν μια συζήτηση στο twitter γύρω από την ακρίβεια, και είπαμε να επιχειρήσουμε μεταξύ μας μια μικρή σύγκριση τιμών, στα πλαίσια του δυνατού, σε βασικά προϊόντα σε διάφορες χώρες. Αμέσως έδειξαν ενδιαφέρον η ~~Α~~, η magica, ο Jaywalker και ο internetakias από Ελλάδα, και ο Anilikos από Ιταλία και ο Jim Hellas από Γερμανία, ενώ στην πορεία προστέθηκαν ο Constantinos από Σουηδία και προθυμοποιήθηκε και η Passer by από Γερμανία. Τους ευχαριστώ όλους για την προθυμία και τη συνεργασία και βέβαια όλο αυτό έγινε χάρη στη δική τους συμβολή!

Θέλω να τονίσω εξ' αρχής πως μια τέτοια "απόπειρα έρευνας" δε μπορεί βέβαια να χαίρει επιστημονικής βαρύτητας και αξιοπιστίας. Οι διαφορετικές τιμές σε supermarkets της ίδιας πόλης, οι διαφορετικές μάρκες που κυκλοφορούν για πολλά προϊόντα αλλά ακόμα και οι διαφορετική καταναλωτική συμπεριφορά του καθενός μας δυσκολεύει αρκετά τη σύγκριση.

Ωστόσο νομίζω πως γνωρίζοντας τις αδυναμίες της "έρευνας" μπορούν να βγουν χρήσιμα συμπεράσματα, όπως πχ μια ενδεικτική εικόνα της τιμής των προϊόντων στα ράφια των supermarkets κάθε χώρας.

Τα οποία συμπεράσματα γίνονται ακόμα πιο σαφή όταν αναλογιστούμε τη διαφορά εισοδήματος!

Φτιάχνοντας λοιπόν μια λίστα από προϊόντα, κάνοντας εξίσωση στις ποσότητες για να είναι δυνατή μια σύγκριση και κάνοντας ένα ξεκαθάρισμα σε αυτά που μπορούμε να συγκρίνουμε με μεγαλύτερη ασφάλεια (ή καλύτερα μικρότερη πιθανότητα σφάλματος), ας δούμε μερικούς αριθμούς:

Γάλα (1 λίτρο, ημιαποβουτυρωμένο 1.5-2%)
Προϊόν πρώτης ανάγκης. 1 λίτρο γάλα το βρήκαμε 1.56 €, ενώ στην Αγγλία το γάλα κυκλοφορεί στα 0.90 €. Έχουμε το ακριβότερο γάλα από όλες τις χώρες, με τη διαφορά από τον μέσο όρο (0.99 €) να είναι 0.58 € (37%).

Ψωμί για τοστ άσπρο
Φαίνεται πως το ψωμί του τοστ είναι είδος πολυτελείας, αφού στην Ελλάδα το βρήκαμε κατά μ.ο. στα 4.09 € / Kg (Κατσέλης 4.71 €) ενώ ο μ.ο. στις άλλες χώρες ήταν 2.74 €, διαφορά 1.34 € (33%)! Στην Αγγλία δε κοστίζει 1.74 € το κιλό!, δηλαδή η διαφορά φτάνει τα 3 €!!!

Γιαούρτι στραγγιστό (τύπου Total)

Στην Ελλάδα το βρήκαμε 0.95 €, με μ.ο. εξωτερικού 0.94 €, αμελητές διαφορά 1% ακριβότερο στην Ελλάδα. Η διακύμανση τιμών ωστόσο ήταν σημαντική, το βρήκαμε αλλού 0.74 € και αλλού 1.15 €! Στην Αγγλία πάντως βρήκα γιαούρτι Total, της ΦΑΓΕ, περίπου 0.70 €! Το ίδιο προϊόν.

Μακαρόνια Σπαγγέτι
Άλλο είδος που ήρθε και στην επικαιρότητα πρόσφατα, με το μποϋκοτάζ. Οι τιμές από Ελλάδα διέφεραν αρκετά ανάλογα με τη μάρκα, αλλά ακόμα και στην ίδια μάρκα υπήρχαν διαφορές 12 λεπτών. Ο μ.ο. για την Ελλάδα ήταν 0.89 € (τα 500 γρ), ενώ για το εξωτερικό 0.83 €. Μικρή διαφορά (6%). Πάντως εγώ στην Αγγλία, στο ακριβό κατά τ' άλλα Λονδίνο (και δεν το λέω ειρωνικά...), τα μακαρόνια τα παίρνω 0.56 €, φτηνότερα κι από το φτηνότερο προϊόν που βρήκαν τα παιδιά από Ελλάδα.

Πολτός ντομάτας (τύπου Pummaro)
Όλα τα προϊόντα που βρήκαμε στην Ελλάδα ήταν ακριβότερα από αυτά της Αγγλίας. Μ.ο. στην Ελλάδα 0.69 € / 400 γρ, ενώ στο εξωτερικό 1.03 €. Φτηνότερη η Ελλάδα 49%. Μεγάλη διακύμανση τιμών κι εδώ πάντως στην Ελλάδα (0.48 - 1.06 €)! Αντίθετα τη κονσέρβα κον κασέ (ψιλοκομμένο ντοματάκι) τη βρήκαμε στην Ελλάδα 0.56 €, με μ.ο. εξωτερικού 0.75 € (φτηνότερη 34% στην Ελλάδα), αλλά φτηνότερο στην Αγγλία (0.53 €).

Βιτάμ
Άλλο ένα προϊόν που πολλοί ψωνίζουμε συχνά. Μ.ο. στην Ελλάδα 1.80 € (τα 500 γρ), μ.ο. εξωτερικού 2.04 €. Φτηνότερο κατά 14% στην Ελλάδα.

Τυρί Philadelphia
Βολεύει μιας και η μάρκα υπάρχει παντού σχεδόν. Μ.ο. Ελλάδας 1.83 € (200 γρ), αλλά οι τιμές κυμαίνονται από 1.67 έως 1.95, δηλαδή μιλάμε για 30 λεπτά διαφορά! Αυτά να τα θυμόμαστε όταν ακούμε πως τα supermarket δεν έχουν περιθώριο να ρίξουν τις τιμές γιατί αυτές καθορίζονται από τις βιομηχανίες!!! Μ.ο εξωτερικού 2.04 € (12% ακριβότερο από την Ελλάδα), αν και εγώ στο Λονδίνο το βρίσκω 1.59 €, φτηνότερο κι από το φτηνότερο που βρέθηκε στην Ελλάδα.

Αυγά
Το προϊόν είναι αρκετά δύσκολο για σύγκριση, στο δικό μου supermarket υπήρχαν καμιά δεκαριά διαφορετικά είδη, με διαφορετικές τιμές. Ας γράψω όμως τα νούμερα, έτσι να υπάρχουν. Ο μ.ο. της Ελλάδας ήταν 1.34 € για την 6αδα αυγά, ενώ του εξωτερικού 1.62 €, φτηνότερη δηλαδή η Ελλάδα (21%). Στην Αγγλία πάντως τα βρίσκω περίπου 1 ευρώ.

Τυρί για τοστ συσκευασμένο
Η σύγκριση είναι δύσκολη και μόνο ενδεικτική, γιατί υπάρχουν πολλά διαφορετικά προϊόντα. Απλά και μόνο αναφέρω τις τιμές που συλλέξαμε. Μ.ο Ελλάδας 1.24 € (1.12-1.42 €) και μ.ο. εξωτερικού 0.99 €, η Ελλάδα ακριβότερη κατά 20%. Στην Αγγλία το βρίσκω 0.41 €, σχεδόν υποτριπλάσια τιμή!

Ελαιόλαδο
Μ.ο. Ελλάδας 5.40 € (το λίτρο), μ.ο εξωτερικού (για ελαιόλαδο εισαγωγής από Ελλάδα) 7.74 €, αρκετά ακριβότερο (43%). Ωστόσο αν δούμε τα τοπικά ή άλλης προέλευσης τέλος πάντων ελαιόλαδα, ο μ.ο. εξωτερικού γίνεται αντίστοιχος με τον ελληνικό, δηλαδή 5.47 €, μόλις 1% δηλαδή ακριβότερο από την Ελλάδα.

Δημητριακά Kellogg's Corn Flakes
Εύκολο στη σύγκριση μιας και υπάρχει παντού. Μ.ο. 3.02 € (τα 500 γρ) στην Ελλάδα, 2.46 € στο εξωτερικό. Μισό ευρώ πάνω δηλαδή περίπου. Και στην Αγγλία 2.15 €, δηλαδή κοντά 1 ευρώ κάτω! Και μιλάμε για ίδιο ακριβώς προϊόν...

Ζάχαρη
Φτηνότερη η Ελλάδα. Μ.ο. Ελλάδας 0.85 € (με αμελητέα διακύμανση τιμών), μ.ο. εξωτερικού 1.10 € (κυρίως λόγω Σουηδίας).

Στιγμιαίος καφές Nescafe
Φτηνότερος στην Ελλάδα. Μ.ο. Ελλάδας 5 € (αμελητέα διακύμανση), μ.ο. εξωτερικού 5.77 €. Σημαντική η διαφορά. Στην Αγγλία πάντως (του τσαγιού) ήταν φτηνότερος από τον φτηνότερο της Ελλάδας, 4.81 €.

Φυσικός χυμός πορτοκάλι
Μεγάλη διακύμανση τιμών, κυρίως λόγω διαφορετικών μαρκών (1.69-2.14 €)! Οπότε η σύγκριση δεν είναι και πολύ ασφαλής. Για να πάρουμε όμως μια ιδέα, ο μ.ο. στην Ελλάδα ήταν 1.85 € (το 1 λίτρο) ενώ του εξωτερικού 1.63 € (διαφορά 12%). Στην Αγγλία τον βρήκα 1.23 €, 63 λεπτά κάτω!

Coca Cola
Μέσος όρος σε Ελλάδα (1.46 €) με μηδαμινή διακύμανση και εξωτερικό ελάχιστα μικρότερος (1.40 €). Στην Αγγλία και την Ιταλία η τιμή είναι ακριβώς ίδια με την Ελλάδα. Οπότε ναι, κάποιες φορές η τιμή καθορίζεται από το προϊόν.

Φιλέτα στήθους κοτόπουλου συσκευασμένα
Αν και υπάρχουν διαφορές τιμών λόγω διαφορετικών μαρκών, μπορούμε να δούμε ενδεικτικά που κυμαίνεται το προϊόν στα ράφια. Στην Ελλάδα ο μ.ο. ήταν 9.65 € (τιμή κιλού), με την τιμή σε κάποιο προϊόν να φτάνει τα 12 € (!) (άρα προσοχή στη μεγάλη διακύμανση τιμών), ενώ ο μ.ο. στο εξωτερικό ήταν 8.85 €! Διαφορά 0.80 € (8%).

Ολόκληρο κοτόπουλο νωπό συσκευασμένο
Και πάλι ακριβότερο στην Ελλάδα. Στην Ελλάδα το βρήκαμε 4.46 €, ενώ μ.ο. εξωτερικού είναι 3.61 €. Διαφορά 0.85 € (19%)!

Κιμάς μοσχαρίσιος
Κι εδώ ακριβότερα τα ελληνικά supermarkets. Στην Ελλάδα τον βρήκαμε 3.15 € (τα 500 γρ), ενώ ο μ.ο. στο εξωτερικό ήταν 2.66 €. Διαφορά περίπου μισό ευρώ, 16% πάνω.

Ρύζι
Η διακύμανση τιμών στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό είναι μεγάλη. Ενδεχομένως ευθύνονται και οι διαφορετικές μάρκες. Ο μ.ο. στην Ελλάδα ήταν 1.63 € (1.19 - 1.99 €), ενώ στο εξωτερικό 1.18 €. Ακριβότερη κατά 45 λεπτά (28%) η Ελλάδα. Στην Αγγλία δε κοστίζει 0.86 €, μισή τιμή δηλαδή από Ελλάδα.

Φακές
Είπα να βάλω κι ένα όσπριο στην "έρευνα". Και εδώ ακριβότερη η Ελλάδα, αν και περίμενα το αντίθετο αφού νομίζω πως τα όσπρια είναι σε μεγαλύτερο βαθμό μέσα στη διατροφή μας απ' ότι στις άλλες χώρες. Μ.ο. Ελλάδας 1.40 € τα 500 γρ (μικρή διακύμανση τιμών), μ.ο. εξωτερικού 1.01 €. Διαφορά 0.39 € (28%). Στην Αγγλία κοστίζουν - κρατηθείτε - 0.87 €! Δηλαδή 53 λεπτά φτηνότερα!

Μαγιονέζα
Αν και αρχικά ήθελα να συγκρίνουμε ίδια μάρκα, δεν ήταν εύκολο για τις άλλες χώρες. Έτσι κι αλλιώς πάντως οι διαφορά από το εξωτερικό δεν ήταν μεγάλη, μ.ο. Ελλάδας 2.53 €, μ.ο. εξωτερικού 2.28 €. Ακριβότεροι μεν, για λίγο δε.

Κέτσαπ
Για πολλά γέλια (ή κλάματα). Το προϊόν ενδείκνυται για σύγκριση αφού η ίδια μάρκα κυκλοφορεί σε όλες τις χώρες. Μ.ο. Ελλάδας 4.29 € το κιλό (με μικρή διακύμανση), μ.ο. εξωτερικού 3.36 €! Κοντά 1 € διαφορά (22% πάνω). Στην Αγγλία δε τη βρίσκω 2.12 €, δηλαδή στη μισή τιμή από Ελλάδα! Το ίδιο προϊόν...

Μουστάρδα
Κι εδώ διαφορετικές μάρκες σημαίνουν και διαφορετικές τιμές. Αλλά για να δούμε... Ο Έλληνας καταναλωτής λοιπόν βρίσκει το προϊόν στα μ.ο. 1.59 € (μικρή διακύμανση), ενώ στο εξωτερικό ο μ.ο. είναι 1.13 €! Διαφορά 45 λεπτά (29%). Στην Αγγλία; 0.53 €, υποτριπλάσια τιμή από την Ελλάδα, και γνωστή μάρκα μάλιστα!

Μανιτάρια σε κονσέρβα
Κι εδώ ακριβότερο το προϊόν στην Ελλάδα, αν και πάλι οι μάρκες διαφέρουν. Σημασία όμως έχει - ξαναλέω - σε τι τιμή βρίσκει ο καταναλωτής το προϊόν στα ράφια. Μ.ο. Ελλάδας 1.57 € (σημαντική διακύμανση, 1.22 - 2.13€), μ.ο. εξωτερικού 1.06 €. Η Ελλάδα ακριβότερη μισό ευρώ (32%).

Fish fingers (τύπου Captain Iglo)

Το προϊόν κυκλοφορεί σε διάφορες μάρκες στην Ελλάδα και το εξωτερικό και έτσι η σύγκριση δεν είναι ασφαλής. Ενδεικτικά όμως στην Ελλάδα ο μ.ο. ήταν 3.52 € ενώ στο εξωτερικό 1.67 €, δηλαδή ακριβότερο κατά 53% στην Ελλάδα!

Τόνος σε κονσέρβα
Ο μ.ο. στην Ελλάδα ήταν 2.97 €, ενώ στο εξωτερικό 1.45 €. Υπερδιπλάσια τιμή στην Ελλάδα!

Πάμε και σε λαχανικά και φρούτα τώρα, που περιμένω πως η Ελλάδα θα "ρεφάρει".

Photo from flickr user Chasqui

Ντομάτες
Στην Ελλάδα τις βρήκαμε με μ.ο. 1.17 € το κιλό, μ.ο. εξωτερικού 2.30 €, όσο περίπου και στην Αγγλία. 97 % φτηνότερη η Ελλάδα!

Λεμόνια
Στην Ελλάδα τα βρήκαμε 2.52 €, με μ.ο. εξωτερικού 3.04 €. Φτηνότερη η Ελλάδα κατά 21%.

Πατάτες
Στην Ελλάδα τις βρήκαμε στα μ.ο. 0.42 €, μ.ο. εξωτερικού 1.88 €, στην Αγγλία δε 1.77 €. Πολύ φτηνότερες στην Ελλάδα!

Πράσινες πιπεριές
Στην Ελλάδα τις βρήκαμε στα μ.ο. 1.50 €, με μ.ο. εξωτερικού 2.79 €, στην Αγγλία δε πιο ακριβά. Κι εδώ σημαντικά φτηνότερη η Ελλάδα (85%).

Μήλα κόκκινα
Στην Ελλάδα ο μ.ο. ήταν 2.18 € το κιλό, με μ.ο. εξωτερικού λίγο ακριβότερα, 2.54 €. Λίγο φτηνότερη η Ελλάδα κι εδώ (16%), αν και στην Αγγλία τα βρίσκουμε αρκετά φτηνά, στα 1.63 €.

Φράουλες
Στην Ελλάδα τις βρήκαμε 3.56 € το κιλό, ενώ ο μ.ο. εξωτερικού είναι 4.66 €. Διαφορά 31%!


Η Ελλάδα λοιπόν είναι αρκετά φτηνότερη σε τέτοια προϊόντα. Ας δούμε και κάποια άλλα τώρα.

Απορρυπαντικό πιάτων πράσινο
Μ.ο. Ελλάδας 1.33 € (τα 500 ml), μ.ο. εξωτερικού 1.10 €. Διαφορά 17%. Αν και δεν είναι και πολύ ασφαλής η σύγκριση αλλά μόνο ενδεικτική, γιατί οι τιμές ήταν από δύο μάρκες.

Οδοντόκρεμα Colgate
Εύκολο στη σύγκριση λόγω ίδιου προϊόντος (αν και υπάρχουν διαφορετικά είδη, επιλέξαμε ένα αντιπροσωπευτικό). Μ.ο. Ελλάδας 2.53 € (με διαφορές έως και 34 λεπτά σε διαφορετικά μαγαζιά), μ.ο. εξωτερικού 1.85 €! Ακριβότερο 27%, σε ίδιο προϊόν! Στη Αγγλία τη βρήκα 1.45 €, περισσότερο από 1 € φτηνότερα!

Αποσμητικό spray Axe
Εύκολο κι αυτό στη σύγκριση, λόγω μάρκας. Στην Ελλάδα το βρήκαμε 3.92 €, πιο ακριβό από το μ.ο. του εξωτερικού 3.45 €. Στην Αγγλία δε 3.13 €. Για το ίδιο προϊόν πάντα, έτσι;

Χαρτί κουζίνας
Ακριβότερα τα προϊόντα στα ελληνικά supermarket. Ο μ.ο. της Ελλάδας ήταν 2.32 € (με μεγάλη διακύμανση τιμών, διαφορά πάνω από 1 ευρώ) ενώ του εξωτερικού 1.56 €, διαφορά 0.76€ πάνω (33%).

Απορρυπαντικό ρούχων σε σκόνη
Η σύγκριση είναι δύσκολη γιατί οι διαφορετικές μάρκες σημαίνουν και διαφορετικές τιμές. Ενδεικτικά και μόνο, ο μ.ο. στην Ελλάδα ήταν 2.84 € ενώ στο εξωτερικό ήταν 3.80 €, 34% φτηνότερο στην Ελλάδα.

Κρεμοσάπουνο χεριών Palmolive
Εύκολη η σύγκριση, γιατί είναι το ίδιο προϊόν. Στην Ελλάδα το βρήκαμε στα μ.ο. 0.57 €, ενώ ο μ.ο. εξωτερικού ήταν 0.63 €, φτηνότερο δηλαδή 12% στην Ελλάδα.

Αν θέλετε μια συνολική εικόνα, αν και πιο χρήσιμη είναι η επι μέρους μελέτη κάθε προϊόντος, σε 41 προϊόντα που συγκρίναμε (μην υπολογίζοντας κάποια στα οποία η σύγκριση είναι πολύ δύσκολη), η Ελλάδα είναι ακριβότερη από την Αγγλία στα 31, συνολικά κατά 17.3 €!!! Κάτι που προσπάθησα να απεικονίσω στο παρακάτω γράφημα.

Από το μέσο όρο δε όλων των τεσσάρων χωρών συνολικά είναι 3.82 € ακριβότερη! Κυρίως γιατί ρεφάρει με τα οπωροκηπευτικά. Αν και ξαναλέω, αυτό δεν έχει πολύ βάση γιατί η επιλογή προϊόντων δεν είναι ισόποση σε όλα τα είδη και κατηγορίες.

Αναλογιστείτε τώρα τη διαφορά μισθών... Ενδεικτικά και πάλι σας λέω πως ο ελάχιστος μισθός στην Ελλάδα είναι περίπου ο μισός από αυτόν στην Αγγλία!

(Βέβαια αυτό ίσως δε σημαίνει και πολλά, γιατί εδώ η φορολογία είναι αρκετά μεγάλη και επίσης τα ενοίκια, οι μετακινήσεις και άλλα πολλά είναι πάρα πάρα πολύ πιο ακριβά απ' ότι στην Ελλάδα, οπότε ίσως τα χρήματα που μένουν τελικά για ψώνια στο supermarket κλπ να είναι συγκρίσιμα).

Συμπεράσματα μπορούν να βγουν πολλά, και τα αφήνω σε σας.

-Από αύριο με τεφτέρι στο supermarket!

Βλέπω τις τιμές και σκέφτομαι τι και από που ψωνίζω!

Photo from flickr user carlosluis

Εγώ θα κάνω μόνο 3-4 παρατηρήσεις.

1. Υπάρχει μεγάλη διακύμανση τιμών σε πολλά προϊόντα, διαφορετικής ή και ίδιας μάρκας. Που σημαίνει πως αν ψωνίζουμε προσεκτικά, και ελέγχουμε τις τιμές, μπορούμε να γλιτώσουμε πάρα πολλά. Αν πχ ψωνίζεις τα χαρτιά κουζίνας (που δεν είναι και φαγώσιμο) 3 ευρώ αντί για 1.5 που έχει η άλλη μάρκα, δε σου φταίει κανείς! Ο καταναλωτής είναι υπεύθυνος σε μεγάλο βαθμό για το πόσο ακριβά ψωνίζει κάποια προϊόντα, όταν υπάρχει φτηνότερη επιλογή αλλά αυτός την αγνοεί! Και αυτό είναι κάτι το οποίο εμείς, ως καταναλωτές, μπορούμε να διορθώσουμε, και δε χρειαζόμαστε καμία κυβέρνηση να μας προστατέψει από την ίδια μας την αφέλεια! Προσοχή λοιπόν και ώριμη καταναλωτική συμπεριφορά!

2. Σε κάποια βασικά προϊόντα πρώτης ανάγκης, όπως το γάλα και το ψωμί του τοστ, η διαφορά με τις άλλες χώρες είναι πολύ μεγάλη! Σίγουρα υπάρχουν και διαφορές στις μάρκες. Αλλά το να πληρώνει ο Έλληνας καταναλωτής το ψωμί του τοστ σε υπερδιπλάσια τιμή απ' ότι ο Άγγλος, και με γνωστές μάρκες και στις δύο περιπτώσεις, είναι αξιοσημείωτο.

3. Στην Αγγλία πάρα πολλά προϊόντα κυκλοφορούν σε μάρκα του supermarket, και η ποιότητα είναι καλή. Μιλάμε από γάλα μέχρι μακαρόνια, από χαρτί κουζίνας μέχρι πραλίνα σοκολάτα (ανάλογο μερέντας). Τώρα αν στην Ελλάδα πχ θέλουμε να τρώμε ζυμαρικά ιταλικής μάρκας αντί για ζυμαρικά μάρκας supermarket (που ξέρω πως υπάρχουν), είναι δική μας επιλογή. Εκτός αν τα έχουμε δοκιμάσει και έχουμε διαπιστώσει διαφορά στην ποιότητα. Πάντως κάτι τέτοιο δύσκολο να ισχύει και σε προϊόντα σπιτιού, όχι φαγώσιμα. Εκεί τέτοια προϊόντα μπορεί να κάνουν μεγάλη διαφορά στην τσέπη του καταναλωτή.

4. Είναι πραγματικά περίεργο πως ακριβώς ίδια προϊόντα, ίδιας μάρκας και μεγέθους, στο εξωτερικό τα βρίσκουμε φτηνότερα απ' ότι στην Ελλάδα. Οι λόγοι αξίζει να διερευνηθούν, αλλά το αποτέλεσμα παραμένει!

Ευχαριστώ και πάλι τους ~~Α~~, magica, Jaywalker, internetakias, Anilikos, Jim Hellas, και Constantinos για τη συνεργασία.

Έγραψαν επίσης:

Jim_Hellas - Blogoέρευνα για την ακρίβεια

Anilikos - Συγκρίναμε τις τιμές- Ένα διαblogικό post

Και έτσι περιμένουμε τουρίστες;

Προσοχή, ακολουθεί γκρίνια...

Και πως να μη γκρινιάξω όταν έρχομαι στην δυσάρεστη κατάσταση να δικαιολογήσω και να απολογηθώ την απαράδεκτη συμπεριφορά που συναντάει κάποιος ξένος όταν έρχεται σε επαφή με την επίσημη εικόνα της Ελλάδας στο εξωτερικό, την Ελληνική Πρεσβεία. Όταν αυτά που ακούω για την πρώτη επαφή των ξένων με την Ελλάδα με κάνουν, λυπάμαι που το λέω, να ντρέπομαι...

Ας τα πάρω όμως απ' την αρχή.

Ένας γνωστός μου εδώ αποφάσισε να συνδυάσει ένα επαγγελματικό ταξίδι που του έλαχε το καλοκαίρι στην Ελλάδα με κάποιες μέρες διακοπών. Τόσα είχε ακούσει από μένα για την Ελλάδα, τον ήλιο, το φαγητό, την ιστορία κλπ (ναι, κάνω promotion, δεν είναι και δύσκολο με τέτοιο καιρό εδώ πάνω), είπε ο άνθρωπος να τα δει από πρώτο χέρι, να νιώσει λίγο καλοκαίρι βρε παιδί μου, μιας και προς το παρόν εδώ χαΐρι δε βλέπουμε.

Επειδή είναι πολίτης χώρας εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης, χρειάζεται βίζα για να επισκεφτεί την Ελλάδα, μια διαδικασία που ο ίδιος γνωρίζει καλά, αφού το ίδιο απαιτείται και για όλες σχεδόν τις χώρες που έχει κατά καιρούς επισκεφτεί, και είναι αρκετές.

Εδώ να σημειώσω πως από την πρεσβεία εγώ για 1-2 μικροδουλειές που πήγα εξυπηρετήθηκα ικανοποιητικά, η αναμονή δε μου φάνηκε μεγάλη, αλλά πάντα εξαρτάται και για τι είδους δουλειά πας. Το τμήμα πάντως για βίζες είναι ξεχωριστό και δεν είχα εμπειρία από τη διαδικασία που απαιτείται.

Τον συνάντησα λοιπόν την επομένη του ραντεβού του και τον ρώτησα τι έγινε με την υπόθεση του... Και έγινα ακροατής μιας γνώριμης σε μένα ιστορίας ελληνικής καθημερινότητας, που όμως στα μάτια κάποιου που είχε μάθει πως τα πράγματα πρέπει να δουλεύουν ρολόι φαινόταν τόσο εξωπραγματική.

Και εξηγούμαι.

Είχε κλείσει ραντεβού για την έκδοση βίζας στις 10 το πρωί.

(Παρένθεση: Για να κλείσει ραντεβού για έκδοση βίζας μου είπε πως τηλεφώνησε αρκετές φορές και περίμενε με τις ώρες στην αναμονή, τελικά απελπίστηκε μιας και δεν απαντούσε κανείς, και τηλεφώνησε στην δική του πρεσβεία για να του κλείσει ραντεβού, πράγμα που έγινε μέσα σε 5 λεπτά...).

Πήγε λοιπόν στην ώρα του, για να διαπιστώσει ότι ήδη περίμεναν αρκετά άτομα. Έκπληκτος διαπίστωσε ότι το γραφείο για τις βίζες ήταν κλειστό, ενώ υπήρχαν ραντεβού από τις 8.30 το πρωί! Και όχι ένα και δύο! Φαίνεται πως αυτός που έκλεινε τα ραντεβού είχε κανονίσει αρκετά για την ίδια ώρα, κι όχι για παράδειγμα σε καθένα ξεχωριστά, ανά 10λεπτο, 15λεπτο, 30λεπτο, όσο τέλος πάντων απαιτείται. Ψιλά γράμματα θα μου πείτε, εμείς στην Ελλάδα έτσι κάνουμε. Αφού λοιπόν το γραφείο άνοιξε στις 10.30, άρχισε - όπως ήταν αναμενόμενο - με τα ραντεβού των 8.30, με αποτέλεσμα ο ήρωας της ιστορίας μας να εξυπηρετηθεί στη 1 το μεσημέρι! Ενώ το ραντεβού του ήταν κανονισμένο για τις 10, υπενθυμίζω.

Τώρα, ξέρω ότι σε όλους εμάς αυτό δεν ακούγεται παράξενο, αφού έχουμε αποκτήσει ανοσία σε τέτοια φαινόμενα, σε βαθμό να μας φαίνονται φυσιολογικά. Έλα όμως που στους άλλους φαίνονται λίγο (έως πολύ) τραγελαφικά!

Όταν επιτέλους έφτασε η σειρά του, τρεις ώρες αργότερα, η υπάλληλος ξεφυλλίζοντας τα χαρτιά του διαπίστωσε πως ένα από τα χαρτιά του έπρεπε να είναι πιο πρόσφατα εκδιδομένο (είχε εκδοθεί μερικούς μήνες πριν και προφανώς δεν ήταν τόσο αξιόπιστο, παρόλο που αυτό που το έγγραφο δήλωνε ήταν σαφές πως ισχύει μέχρι το τέλος του χρόνου) και του ανανέωσε το ραντεβού του για την επόμενη εβδομάδα.

Όταν μια εβδομάδα μετά ξαναπήγε, του είπαν πως έπρεπε να έχει ασφάλεια υγείας και κάτι άλλα που δεν του είχαν πει στην αρχή, ενώ ο ίδιος επέμενε πως είναι καλυμμένος για αυτά τα θέματα από την πρεσβεία του, αφού βρίσκεται εδώ και καιρό στην Αγγλία, χώρα-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Προσέξτε. Δε θα σταθώ σ' αυτά βέβαια, στο γιατί τελικά δεν προχώρησε η υπόθεσή του, γιατί αυτά είναι θέματα κανονισμών, διατάξεων κλπ και δε μου πέφτει λόγος και μπορεί η υπάλληλος να έπραξε ορθότατα. Αν και σημειώνουμε τις δυσκολίες που βρήκε, και θα δείτε στο τέλος γιατί.

Θα σταθώ όμως στην γενικότερη εντύπωση που αποκόμισε ο ξένος, ο επίδοξος τουρίστας, ερχόμενος σε επαφή με την επίσημη εικόνα της Ελλάδας στο εξωτερικό. Όχι για τις δυσκολίες που βρήκε, αλλά για την όλη στάση που αντιμετώπισε.

"Μας συμπεριφέρονταν λες και είμαστε πρόσφυγες ή παρακατιανοί, και όχι τουρίστες ή επαγγελματίες", μου είπε.

"Το τηλέφωνο δεν το σήκωνε κανείς, ποτέ! Τι το έχουν τότε στο site; Έπρεπε να βάλω την Πρεσβεία μου να τους τηλεφωνήσει!"

"Η υπάλληλος φερόταν με τέτοιο τουπέ και ύφος σαν να νόμιζε πως ήταν η ίδια η πρέσβης"!

"Αντί να μας φερθεί με ευγένεια, και να είναι εντάξει στις υποχρεώσεις της, σε εμάς που αποφάσισαμε να πάμε στη χώρα της, σαν πελάτες, σαν τουρίστες, μας φερόταν λες και μας έκανε χάρη, λες και της ήμαστε βάρος. Εγώ άλλη εντύπωση είχα για τους Έλληνες από αυτά που είχα διαβάσει, αλλά απογοητεύτηκα".

Επαναλαμβάνω, αυτές δεν είναι δικές μου απόψεις, και ούτε τις συμμερίζομαι. Ούτε ήμουν αυτόπτης μάρτυρας για να επιβεβαιώσω την συμπεριφορά που περιγράφει.

Με κάθε επιφύλαξη όμως, θεωρώ πως είναι πολύ χρήσιμο να μαθαίνουμε τι εντύπωση αποκομίζει κάποιος για εμάς, για τη χώρα μας ή - και γιατί όχι - τις υπηρεσίες μας.

Ξαναλέω, δε μένω στα facts (που δε μπορώ να τα επιβεβαιώσω) αλλά στην εντύπωση που προκαλούν.

Στενοχωριέμαι, γιατί δυστυχώς ξέρω πως αυτά που περιγράφει, αν είναι αλήθεια, είναι συμπεριφορές που εμείς έχουμε μάθει να ανεχόμαστε, και γιατί όχι συμπεριφορές που και εμείς έχουμε όταν είμαστε από την άλλη πλευρά του γραφείου...

Και γιατί, για έναν περίεργο λόγο, δεν είχα κανένα απολύτως πρόβλημα να απεικονίζω νοερά αυτά που μου περιέγραφε...

Δυστυχώς την ίδια εντύπωση, από την ίδια εμπειρία (έκδοση βίζας) αποκόμισε κι ένας άλλος γνωστός, ο οποίος μάλιστα μου είπε ότι το όλο στυλ του θύμισε τις δημόσιες υπηρεσίες της χώρας του (σσ. στη Β. Αφρική) και όχι άλλων Ευρωπαϊκών χωρών που έχει επισκεφτεί.

Για την ιστορία, ο γνωστός μου μου είπε πως αφού είδε κι απόειδε, πήγε στην πρεσβεία της Ισπανίας, όπου σε ένα μόνο απόγευμα πήρε βίζα, και μάλιστα για πολύ μεγαλύτερο χρονικό διάστημα από αυτό που του είχαν πει στην Ελλάδα.


Ποια είπατε είναι η βαριά βιομηχανία της Ελλάδας; Ο τουρισμός;

Ναι στον αντικαπνιστικό νόμο

Όπως ήταν αναμενόμενο έχει ανοίξει η συζήτηση για τον αντικαπνιστικό νόμο που φαίνεται οτι θα εφαρμοστεί στην Ελλάδα, όπως προβλέπει νομοσχέδιο του Υπουργείο Υγείας. Οι απόψεις είναι πολλές, με επιχειρήματα εκατέρωθεν.

Τα έγω ξαναγράψει παλιότερα (με την ευκαιρία της εφαρμογής αντίστοιχου μέτρου στην Αγγλία πριν κάποιους μήνες), τα ξαναείπα πρόσφατα, αλλά ας τα ξαναπω, συμμαζεύοντας πρόχειρα κάποιες απαντήσεις σε επιχειρηματα που άκουσα από την άλλη πλευρά.

Πάμε λοιπόν...

• Το παθητικό κάπνισμα δεν βλάπτει όσο λένε.

Αν και έχουν ακουστεί κατά καιρούς διάφορα (γιατί βέβαια είδηση είναι όταν ο άνθρωπος δαγκώσει σκύλο), μια αναζήτηση σε ιατρικές ηλεκτρονικές βιβλιοθήκες για passive smoking ή environmental tobacco smoke όπως λέγεται, θα σας πείσει.

Με μια γρήγορη αναζήτηση βρήκα έρευνες που καταλήγουν ή να τείνουν να καταλήξουν σε ενοχοποίηση του παθητικού καπνίσματος για την εμφάνιση ή εκδήλωση αναπνευστικών ασθενειών (πχ άσθμα) και καρδιαγγειακών παθήσεων, ακόμα και σε μέτρια έκθεση, με τις περισσότερες να καταλήγουν πως η απαγόρευση του καπνίσματος σε δημόσιους χώρους και ο περιορισμός του στο σπίτι είναι μείζονος σημασίας!

Αντιγράφω μια φράση: ETS (σσ παθητικό κάπνισμα) is now considered an unacceptable and entirely preventable public health hazard.

Ιδιαίτερη μνοία γίνεται στις επιπτώσεις του παθητικού καπνίσματος στα παιδιά.

• Το κάπνισμα είναι ασθένεια και έχω δικαίωμα να καπνίζω οπουδήποτε.

Το κάπνισμα δεν είναι ασθένεια. Το να καπνίζεις ένα, δύο, πέντε τσιγάρα δεν είναι ασθένεια. Το κάπνισμα όμως είναι παράγοντας κινδύνου για πολλές ασθένειες. Αλλά είναι επιλογή σου. Και είσαι υπεύθυνος των πράξεών σου, όταν εδώ και χρόνια βομβαρδίζεσαι με πληροφορίες και έρευνες για τις βλαπτικές συνέπειες του καπνίσματος.

Ασθένεια όμως είναι ο εθισμός στο κάπνισμα. Το να είσαι εξαρτημένος, το να μην μπορείς χωρίς αυτό. Όπως είναι και ο αλκοολισμός.

Αυτό ναι, είναι ασθένεια. Και υπάρχει θεραπεία. Υπάρχουν προγράμματα, υπάρχει παρεχόμενη ψυχολογική υποστήριξη.

Το πρώτο ζήτημα είναι να καταλάβεις οτι είσαι άρρωστος. Από εκεί και πέρα, τι κάνεις γι' αυτό; Ζητησες βοήθεια για να "γιατρευτείς"; Καταλαβαίνεις οτι "πάσχεις" και θέλεις να γίνεις καλά;

Και αν αυτά τα έκανες, κι αφού δεχτήκαμε οτι είσαι άρρωστος, γιατί νομίζεις οτι από αυτή σου την κατάσταση προκύπτει το δικαίωμά σου να με βλάπτεις; Να με ενοχλείς; Να με γεμίζεις καπνό;

Κάποιος που είναι εθισμένος στο αλκοόλ δε βλάπτει τον άλλον (άμεσα τουλάχιστον). Κάποιος που είναι εθισμένος στο φαγητό δεν βλάπτει τον άλλον.

Κάποιος που είναι εθισμένος στο τσιγάρο δεν βλάπτει τον άλλον. Όταν καπνίζει σπίτι του ή έξω. Όταν όμως καπνίζει δίπλα του, ναι τον βλάπτει. Και το οτι είναι άρρωστος όπως ο ίδιος παραδέχεται (αν το παραδέχεται) δεν σημαίνει πως έχει το δικαίωμα να βλάψει τον άλλον με την πρόφαση αυτή.

• Είναι υποκριτικό να απαγορεύεται το κάπνισμα αφού κυκλοφορούν τσιγάρα ελεύθερα.

Αυτό είναι από τα πιο δημοφιλή επιχειρήματα.

Λοιπόν, για να μπαίνουν τα πράγματα στη θέση του.

Δεν απαγορεύεται το κάπνισμα!

Απαγορεύεται το κάπνισμα εκεί που ενοχλεί και βλάπτει τον άλλον, δηλαδή σε δημόσιους κλειστούς χώρους!

Το κάπνισμα δεν καθίσταται παράνομο. Δε γίνεσαι εγκληματίας καπνίζοντας. Δεν παρανομείς αγοράζοντας τσιγάρα. Γούστο σου καπέλο σου, και κάνε το ελεύθερα.

Όσο όμως δεν βλάπτεις τον άλλον!

Αυτό είναι το κλειδί σε τέτοια μέτρα. Η προστασία του άλλου, που δεν θέλει τον καπνό, το προϊόν της συνήθειάς σου, που εσύ επέλεξες να έχεις, αλλά αυτός όχι.

Οπότε ας μην επιστρέψουμε σε αυτό. Δεν απαγορεύεται το κάπνισμα κι άρα δεν είναι υποκριτικό. Απαγορεύεται υπό συγκεκριμένες συνθήκες όπου εκεί πλέον θίγεται και βλάπτεται ο άλλος.

• Γιατί απαγορεύεται το κάπνισμα και όχι το αλκοόλ ή το υπερβολικό φαγητό, αφού και αυτά βλάπτουν.

Το ίδιο λάθος με πριν θα μου επιτρέψετε να απαντήσω. Δεν απαγορεύεται το κάπνισμα!!!
Αν πίνοντας αλκοόλ σε δημόσιο χώρο, ή τρώγοντας του σκασμού υπό κάποιες συνθήκες έβλαπτε τον άλλον, να είσαστε σίγουροι οτι θα υπήρχαν αντίστοιχοι νόμοι (ή θα έπρεπε να υπάρξουν). Είναι λοιπόν διαφορετικά, και άρα μη συγκρίσιμα πράγματα.

• Είναι άδικη και υποκριτική η απαγόρευση του καπνίσματος, από τη στιγμή που η ίδια η κοινωνία το προάγει.

Η προαγωγή και διαφήμιση του καπνίσματος είναι γεγονός πως υπήρξε, εκεί στις δεκαετίες του '60, '70, άντε '80. Όταν τα πράγματα σχετικά με τις συνέπειες του καπνίσματος - πολύ περισσότερο δε για να μην πω για το παθητικό κάπνισμα - ήταν πολύ θολά. Ήταν κάτι νέο, μη βλαβερό, λογικό ήταν να γίνει μόδα, και δεν υπήρχε λόγος να μην προωθηθεί.

Από εκεί και πέρα όμως, νέα δεδομένα ήρθαν στην επιφάνεια και τα πράγματα άλλαξαν. Αλλαγή πλεύσης 180 μοιρών! Αντικαπνιστικές καμπάνιες, απαγορεύσεις στις διαφημίσεις, κανονισμοί στην τηλεόραση.

Αυτά γιατί δεν τα βλέπουμε; Πλέον δεν υπάρχει δικαιολογία οτι δεν ήξερα, δεν ενημερώθηκα, παρασύρθηκα. Έχει γίνει τόσος σάλος... Το οτι ακόμα και σήμερα κάποιος επιλέγει (γιατί είναι επιλογή) να καπνίσει, εν γνώσει των συνεπειών, τον κάνει υπεύθνο των πράξεών του. Και μου φαίνεται αστείο να τα ρίχουμε στην κακιά κοινωνία που τους παρέσυρε...

Και βέβαια το οτι κάποιος επιλέγει παρόλα αυτά να καπνίσει, δεν του δίνει το δικαίωμα να αναγκάζει και τον άλλον, που δεν το έχει επιλέξει, να ανέχεται τον καπνό του και ότι αυτός συνεπάγεται.

• Να αποφασίζει ο ιδιοκτήτης αν θα επιτρέπεται ή όχι το κάπνισμα

Βασικά, αυτό είναι που ισχύει και σήμερα. Βλέπετε καμιά προστασία των μη καπνιστών;

Ιδανικά, αν οι καπνιστές σέβονταν τον άλλον, και υπήρχε ένας τρόπος αυτορύθμισης, ένας τρόπος οι ίδιοι να το μετριάζουν ή να βγαίνουν έξω για το τσιγάρο χωρίς να τους υποχρεώνει κανείς, δε θα υπήρχε λόγος ύπαρξης για κανένα τέτοιο νόμο. Ναι, το "απαγορεύεται" πάντα χτυπάει άσχημα. Αλλά όταν η κατάσταση έχει φτάσει εδώ που έχει φτάσει, και ακόμα και καπνιστές παραδέχονται την ασφυκτική ατμόσφαιρα που επικρατεί σε bar, clubs, κέντρα διασκέδασης κλπ, ένας νόμος που θα επιβάλλει το αυτονόητο κρίνεται αναγκαίος. Όπως διάβασα πριν λίγο στο blog του Ανέστη, η δική τους (σσ. των καπνιστών) παράλειψη για συναίνεση και μέτρο, είναι που τώρα ακυρώνει την όποια επιχειρηματολογία τους.

• Να υπάρχουν χώροι για καπνιστές και μη καπνιστές

Αν θυμάμαι καλά είχε περάσει ένας τέτοιος νόμος πριν μερικά χρόνια, που "υποχρέωνε" τον διαχωρισμό χώρων σε cafe και εστιατόρια (αλλά νομίζω όχι bars, clubs και κέντρα διασκέδασης). Δεν είμαι σίγουρος οτι εφαρμόστηκε, και ίσως σ' αυτό να οφείλεται μια ασάφεια στο θέμα του διαχωρισμού, αλλά και το οτι δεν περιλήφθηκαν τα νυχτερινά μαγαζιά. Το νομοσχέδιο για το οποίο διάβασα μιλάει για ειδικά διαμορφωμένους χώρους. Αν αυτό διευκρινιστεί με ακρίβεια, με σαφείς κανόνες που πρέπει να τηρούνται, και εξασφαλιστεί ο σωστός αερισμός και άλλα, ίσως να είναι εφικτό, και να μη γίνει ένα τεράστιο παραθυράκι.
Αυτή τη στιγμή στην Αγγλία πάντως ισχύει απόλυτη απαγόρευση, αλλά όπως έγραψε κάπου η Σοφία, παλιά είχε δοκιμαστεί και αυτό με τους ξεχωριστούς χώρους. Τους οποίους όμως τελικά απέφευγαν ακόμα και οι καπνιστές γιατί η κατάσταση δεν παλευόταν! Ας δούμε πως θα πάει κι εδώ. Ξαναλέω, αν αυτή η διαρρύθμιση δεν είναι σωστά μελετημένη, κι απλά το μαγαζί μοιράζεται στη μέση, χωρίς άλλα μέτρα, τότε απλά θα είναι ένα μεγάλο αστείο.

Τι εννοώ σωστά καθορισμένη διαρρύθμιση;

Στη Γαλλία για παράδειγμα υπάρχουν καπνιστήρια σε κάποια μαγαζιά, αλλά επιτρέπεται να καταλαμβάνουν το πολύ μέχρι 20% του χώρου αλλά όχι παραπάνω από 35 τετραγωνικά μέτρα, πρέπει να διαθέτουν ειδικό σύστημα αερισμού που σε μία ώρα ανανεώνουν τον αέρα 10 φορές, πρέπει να χωρίζονται από τον υπόλοιπο χώρο του μαγαζιού με πόρτες που κλείνουν αυτόματα και η πίεση του αέρα δεν πρέπει να είναι μεγαλύτερη από αυτή του αέρα στον υπόλοιπο χώρο. Α, και δεν προσφέρονται υπηρεσίες στα smoking rooms (δηλαδή δεν σερβίρουν κλπ), ενώ το προσωπικό του μαγαζιού εισέρχεται μία ώρα μετά το τελευταίο τσιγάρο.

Στην Ιταλία επιτρέπεται το σέρβις στα καπνιστήρια, αλλά ισχύουν όλοι οι παραπάνω κανονισμοί.

Στην Ολλανδία, από τον Ιούλιο του 2008 ακόμα και τα γνωστά μας coffee shops θα είναι smoke-free, με το... κάπνισμα να επιτρέπεται μόνο σε ειδικούς χώρους.

Είπατε τίποτα για διαμορφωμένους χώρους;


Συνοψίζοντας, ένας τέτοιος νόμος είναι αναγκαίος πλέον, αφού οι καπνιστές απέτυχαν να δείξουν πως μπορούν μόνοι τους να συνειδητοποιήσουν τις επιπτώσεις της συνήθειάς τους στους άλλους και να σεβαστούν το δικαίωμα κάποιου να μην καπνίζει. Για όποιον το τσιγάρο είναι απόλαυση, θα πρέπει να καταλάβει οτι αυτή του η απόλαυση όχι μόνο ενοχλεί αλλά και βλάπτει, και θα αναγκαστεί να την περιορίσει σε εξωτερικούς ή ιδιωτικούς χώρους. Για όποιον το τσιγάρο είναι εθισμός, θα μπορεί να ικανοποιεί την εξάρτησή του κάθε τόσο βγαίνοντας για ένα τσιγάρο, όπως γίνεται εδώ.


Έγραψαν επίσης (από διαφορετικές οπτικές):
Για τον αντικαπνιστικό νόμο.
Dealsend - To smoke or not to smoke?
Ανέστης - Όχι δεν είναι εθισμός, είναι εξάρτηση.
Aeriko - Γενική απαγόρευση του καπνίσματος στους δημόσιους χώρους από την 1η Ιανουαρίου 2010
~~Α~~ - Ζούσα γι' αυτή τη μέρα

Για το κάπνισμα.
Pixel Icious - Στο τσιγάρο που κρατώ..
DaNaH - Γίνομαι έξαλλη!!!

Όποιος έχει γράψει κάποιο άρθρο για το θέμα μπορεί να αφήσει ένα comment με λεπτομέρειες και να το προσθέσω.


Για το poster χρησιμοποίησαg και τροποποίησα μια φωτογραφία της Vanessa Pike-Russell υπό την άδεια Creative Commons.
Αν κάποιος θελήσει να το χρησιμοποιήσει, ο html κώδικας είναι:
<img src="http://lh4.ggpht.com/cyclopas/SDWqJKq-tGI/AAAAAAAAA0U/O6DGAAVxFvk/s288/smoking%20ban%202.jpg" />.