Friday, 8 February 2008

Καλό Σαββατοκύριακο!

Πάει κι αυτή η βδομάδα! Βρε πως περνάει ο καιρός...

Αυτές τις μέρες μας κάνει τέλειο καιρό! Κοιτάω την πρόγνωση του Σαββατοκύριακου και το σηματάκι είναι ένας λαμπερός ήλιος (ούτε λίγο συννεφάκι, για δείγμα)! Τέλεια! Και σήμερα έτσι ήταν, κι έτσι μετά τη δουλειά συναντήθηκα με φίλους για χαλαρή βόλτα στο παρκάκι μέχρι να πέσει ο ήλιος και μετά για κινέζικο στο Bayswater, που εκτός από το οτι έχει πολλά κινέζικα εστιατόρια, ελληνοκρατείται αν δεν το ξέρετε! Απέναντι μάλιστα από το σταθμό του ομώνυμο σταθμό μετρό υπάρχει μονίμως ένας τύπος ντυμένος τσολιάς που διαφημίζει μια κοντινή ελληνική ταβέρνα.

Πρέπει να σας πω πως 1,5 χρόνο τώρα δεν έχω πάει σε ελληνική ταβέρνα ή μπουζούκια (ναι, έχει κι απ' αυτά). Και καλά, μπουζούκια σπάνια πάω και στην Ελλάδα (μόνο σε ρεμπετάδικα και ταβερνάκια με μουσική, εκεί εννοείται), αλλά ταβέρνα γιατί, θα ρωτήσεις και καλά θα κάνεις. Μάλλον είναι λίγο μαζοχιστικό. Θέλω να μου λείπει πολύ για να το χαίρομαι όταν το τρώω πίσω στην πατρίδα. Δε μου πάει βρε παιδί μου να φάω μουσακά ή σουβλάκι με τζατζίκι στο Λονδίνο. Το φαγητό γενικά είναι κάτι στο οποίο δίνω μεγάλη σημασία και θέλω συναισθηματικά να συνδυάζεται με την επιστροφή στα πάτρια εδάφη. Εκεί το απολαμβάνω περισσότερο. Στο σπίτι με την οικογένεια, σε ταβερνάκι με φίλους. Εδώ δε θα το χαρώ τόσο, γιατί δεν είναι μόνο το φαγητό που μετράει, αλλά και όλα το τι σημαίνει για μένα, η παρέα, το μέρος.

Τελευταία όμως σκέφτηκα το ενδεχόμενο να πάω κάποια στιγμή. Όχι για μένα. Αλλά επειδή έχω φίλους από άλλες χώρες που μου έχουν εκδηλώσει την επιθυμία τους να δοκιμάσουν ελληνική κουζίνα. Εξ' άλλου τόσα τους έχω πει κατά καιρούς. Θα δούμε. Δεν έχω ιδέα ποιο είναι περισσότερο ή λιγότερο καλό (μη ρεζιλευτούμε κι όλας), οπότε όποιος γνωρίζει (Σοφία!) ας ρίξει κανένα hint.

Χτες, 7 Φεβρουαρίου, ήταν η Κινέζικη Πρωτοχρονιά. Βέβαια! Η χρονιά του αρουραίου φέτος! Έτσι το Σαββατοκύριακο υπάρχουν πολλές εκδηλώσεις, με αποκορύφωμα την παρέλαση της Κυριακής που καταλήγει στην Chinatown, πάνω από τη Leicester square, καθώς και κάποια happenings στην πλατεία Trafalgar. Πιθανώς να πάω, αν και φαντάζομαι οτι ο κόσμος θα είναι πάρα πολύς. Αν η πλατεία ήταν γεμάτη στη Ρώσικη Πρωτοχρονιά πριν μερικές εβδομάδες, με πολύ αέρα και συννεφιά, φαντάζομαι τι θα γίνει την Κυριακή, με καλοκαιρία, δεδομένου οτι οι Κινέζοι έχουν πολύ μεγάλη παροικία στο Λονδίνο.

Για αύριο δεν έχω κανονίσει, είπαμε με κάτι φίλους να πάμε βολτίτσα στο πάρκο πάλι και βλέπουμε! Σαν τα χαζά κάνουμε, αλλά ο καιρός ήταν τόσο ωραίος σήμερα (και μακάρι και αύριο έτσι να' ναι) που είναι κρίμα να μην είσαι έξω! Μάλλον κάτι χαλαρό βλέπω.

Καλό Σαββατοκύριακο να έχετε όλοι!

Thursday, 7 February 2008

Περί επέκτασης ωραρίου σε μετρό και ηλεκτρικό σιδηρόδρομο

Όπως ίσως ξέρετε οι περισσότεροι, το Υπουργείο Μεταφορών αποφάσισε την πιλοτική λειτουργία του μετρό και του ηλεκτρικού σιδηρόδρομου της Αθήνας με διευρυμένο ωράριο κατά δύο ώρες την Παρασκευή και το Σάββατο. Κάτι που ήταν αίτημα πολλών κατοίκων της πόλης, ιδιαίτερα των νέων, όπως αποδεικνύεται από την θετική ανταπόκριση που βρήκε το μέτρο. Ωστόσο υπήρξε αντίδραση από τους εργαζομένους του μετρό και του Η.Σ.Α.Π., οι οποίοι προέβαλλαν τεχνικούς λόγους που θα διακύβευαν την ασφάλεια του επιβατικού κοινού για να πουν οτι δε γίνεται να εφαρμοστεί ένα τέτοιο μέτρο, κάνοντας μάλιστα στάση εργασία την πρώτη μέρα της δοκιμαστικής περιόδου, με αποτέλεσμα πρακτικά να μην εφαρμοστεί. Υπάρχει μια κίνηση από την άλλη πλευρά, των υποστηρικτών του μέτρου, με μπροστάρη το g700.blogspot.com, η οποία προτείνει συμβολική διαμαρτυρία στο σταθμό του Συντάγματος αυτό το Σάββατο 11.30 με 2.

Αυτά με λίγα λόγια για εισαγωγή.

Η θέση μου ως επιβάτης: Θα ήθελα ένα τέτοιο μέτρο να ισχύσει. Προσωπικά χρησιμοποιούσα το μετρό πάρα πολύ, και για τις βραδινές εξόδους μου, μιας και δε συνηθίζω να το ξενυχτάω πολύ. Παρ' όλα αυτά όταν ήθελα να μείνω έξω λίγο παραπάνω είτε έπαιρνα ταξί στην επιστροφή είτε - όπως και οι περισσότεροι - έπαιρνα το αμάξι, σκεπτόμενος μόνο τη διαδρομή της επιστροφής, τρώγοντας έτσι κίνηση, ταλαιπωρία στο παρκάρισμα, συμβάλλοντας στο μποτιλιάρισμα κλπ για μια διαδρομή την οποία θα απέφευγα κάλλιστα από τη στιγμή που το μετρό εξυπηρετεί την περιοχή που θέλω να πάω.

Αν ισχύσει κάτι τέτοιο σίγουρα τα οφέλη θα είναι πολλαπλά. Λιγότεροι θα παίρνουν το αυτοκίνητο για να κατέβουν στο κέντρο, οι δρόμοι του κέντρου δε θα πήζουν στις 9-10 ή στη 1-1.30 το βράδυ της Παρασκευή ή του Σαββάτου όπως σήμερα. Λιγότερο καυσαέριο, λιγότερη ταλαιπωρία. Και επίσης πολύ σημαντικό, θα είναι λιγότεροι αυτοί που εγκληματικά πιάνουν τιμόνι έχοντας πιει.

Αυτά σκέφτομαι και λέω οτι θα ήθελα το μέτρο να εφαρμοστεί.

Αλλά δε γίνονται έτσι μαγικά αυτά τα πράγματα. Θέλει επιστημονική μελέτη, θέλει συνεννόηση με του εμπλεκόμενους.

Βλέπω τις αντιδράσεις των εργαζομένων και αναλογίζομαι πολλά. Ακούω και τις φωνές από την άλλη πλευρά και σκέφτομαι άλλα τόσα.

Ας τα πιάσω όμως ένα ένα.
Οι υποστηρικτές του μέτρου λένε (το έχω ακούσει κι από δημοσιογράφους στο ραδιόφωνο) οτι έτσι γίνεται σε όλη την Ευρώπη.

Λάθος.

Λονδίνο (που έχω και καλύτερη εικόνα από τις άλλες πόλεις): Τελευταίος συρμός κατά τις 12.30. Πολλά όμως από τα λεωφορεία είναι 24ωρα ενώ άλλες διαδρομές καλύπτονται από Night Buses, με πιο αραιά δρομολόγια βεβαίως.
Για τις υπόλοιπες πόλεις κοίταξα στο internet ή θυμήθηκα τι έχω συναντήσει σε τυχόν ταξίδια μου. Για νυχτερινά λεωφορεία δεν γνωρίζω, κοίταξα μόνο για το μετρό.
Παρίσι: Όλες τις μέρες λειτουργεί μέχρι τη 1.20, ενώ το Σάββατο μέχρι τις 2.20.
Βαρκελώνη: Κανονικά μέχρι τις 12, Παρασκευές μέχρι τις 2, Σάββατα όλο το βράδυ.
Ρώμη: Κανονικά μέχρι τις 11.30, το Σάββατο μέχρι τις 12.30.
Άμστερνταμ: Πάντα μέχρι τις 12.30 (αν και έχω ακούσει άλλα πράγματα, οπότε δεκτή κάθε διόρθωση).
Βερολίνο: Δεν πολυκατάλαβα, νομίζω 12.30 αλλά υπάρχουν και κάποιες γραμμές όλο το βράδυ;;; Όποιος γνωρίζει Γερμανικά ας μας πει.

Δεκτή κάθε άλλη προσθήκη από αυτά που γνωρίζετε.

Για το θέμα των εργασιακών δικαιωμάτων. Θεωρώ αυτονόητο οτι οι άνθρωποι δε θα δουλεύουν απλήρωτοι για δύο ώρες παραπάνω, για την καλή τους την καρδιά. Οτι ενδεχομένως οι μεταμεσονύκτιες βάρδιες να πληρώνονται καλύτερα. Δεν περιμένω οτι από 8ωρο θα τους το κάνουν 10ωρο παράνομα και καταχρηστικά! Υποθέτω οτι έχουν δοθεί οι διευκρινήσεις από την εταιρεία.

Παρένθεση: έλεος βρε παιδιά δηλαδή. Εδώ δηλαδή που τα σουπερμάρκετ κλείνουν στις 11 και στις 12 το βράδυ αλλά και Κυριακές μέχρι το απόγευμα είναι βλάκες; Το HMV στην Piccadilly circus κλείνει τα μεσάνυχτα σχεδόν κάθε μέρα! Μήπως βάζουν τους υπαλλήλους αντί για 8ωρο να δουλεύουν 15 ώρες; Όχι! Εφαρμόζονται βά-ρδι-ες! Είναι προφανές. Και άρα υπάρχει περισσότερο προσωπικό, υπάλληλοι, έξοδα για τις εταιρείες αλλά και έσοδα. Και όλοι βολεύονται, εργαζόμενοι, εταιρείες, καταναλωτές.

Περί τεχνικών θεμάτων. Δεν είμαι του χώρου και ευθαρσώς λέω πως δε γνωρίζω τι γίνεται μόλις κλείσουν τα φώτα. Γι' αυτό όμως ρώτησα κάποιους φίλους που το έχουν σπουδάσει το θέμα και σχημάτισα μια πολύ πολύ επιφανειακή εικόνα, από την οποία και έβγαλα κάποια ενδεχομένως αφελή συμπεράσματα. Η τεχνική δουλειά που πρέπει να γίνει όταν οι συρμοί φτάσουν στα αμαξοστάσια (αρκετή ώρα μετά το τελευταίο δρομολόγιο, και με προθεσμία ολοκλήρωσης αρκετή ώρα πριν το πρώτο δρομολόγιο) είναι πολύ σημαντική για την ορθή και ασφαλή λειτουργία του μέσου.
Θέλει χρόνο; Ναι.
Χρειάζεται για την επέκταση του ωραρίου πρόσθετο τεχνικό προσωπικό για να αντεπεξέλθει στον κατά 2 ώρες λιγότερο διαθέσιμο χρόνο; Πιθανώς.
Κάτι τέτοιο θέλει χρήματα; Ναι.

Γίνεται; Ναι.

Δεν είναι δυνατόν να ακούμε οτι "δε γίνεται", οτι "θα υπάρχουν ατυχήματα", θα υπάρχουν σφάλματα λειτουργίας" κλπ. Είμαστε στον 21ο αιώνα! Όλα - σχεδόν - γίνονται. Πολύ περισσότερο όταν έχουν εφαρμοστεί αλλού. Μελέτη χρειάζεται, από ειδικούς, με τεχνοκρατικό τρόπο. Οι αναγκαίοι χρόνοι, το κόστος, το επιπλέον προσωπικό είναι κάτι που οι ειδικοί μπορούν να υπολογίσουν και να αποφανθούν αν είναι ή όχι κάτι εφικτό. Τι καθόμαστε και μαλώνουμε;

Αν τελικά αποδειχτεί (ή έχει αποδειχτεί ήδη) τεχνικά εφικτό, με τις όποιες αναπροσαρμογές (που όπως είπα πιστεύω οτι είναι αφού έχει εφαρμοστεί άλλού) το τελευταίο αλλά πολύ σημαντικό θέμα είναι αν το επιπλέον - σημαντικό όπως προκύπτει - κόστος στην εταιρεία που διαχειρίζεται το μέσο είναι δυσβάσταχτο, που σημαίνει οτι προφανώς τα όποια επιπλέον έξοδα θα πρέπει κάπως να καλυφθούν... Και δε θα είναι ούτε εύκολο ούτε ευχάριστο.

ΥΓ. Συγκρίνοντας τα sites των οργανισμών συγκοινωνιών των παραπάνω πόλεων με αυτό της Αθήνας (είτε του Ο.Α.Σ.Α. είτε της Αττικό Μετρό) βρήκα τα πρώτα πολύ πιο φιλικά στο χρήστη και πρακτικά και εύκολα βρίσκεις αυτό που θέλεις. Χρειάζεται λίγο περισσότερη προσοχή κι αυτό από τους υπευθύνους για να φτάσουν και τα sites των ελληνικών οργανισμών αυτό το επίπεδο. Ψιλά γράμματα μάλλον...

Περιμένω τα σχόλια σας με ενδιαφέρον.

Tuesday, 5 February 2008

Shrove Tuesday, η μέρα της τηγανίτας (ή της κρέπας τέλος πάντων!)

Όταν έγραφα πέρσι τέτοιες μέρες για την Shrove Tuesday - επίσης γνωστή με το όνομα Pancake Day ή Pancake Tuesday - δεν φανταζόμουνα οτι θα έγραφα ξανά γι' αυτή τη μέρα ένα χρόνο μετά. Βλέπετε στα τότε πλάνα μου τέτοιες μέρες θα ήμουν στην Ελλάδα και μάλλον θα προετοιμαζόμουνα για την... Τσικνοπέμπτη και τα κοψίδια παρά για την Shrove Tuesday με τις τηγανίτες(/κρέπες) της ! Πως τα φέρνει η ζωή.

Έτσι λοιπόν, την ώρα που στην Αμερική θα έχουν Super Tuesday και σε 24 πολιτείες θα ψηφίζουν για το χρίσμα των υποψηφίων προέδρων για τις επόμενες προεδρικές εκλογές, εγώ θα φτιάχνω τηγανίτες, για να τιμήσω την Shrove Tuesday (αφορμή ψάχνω να κάνω τέτοιες παρασπονδίες, να' ναι καλά αυτός που καθιέρωσε τη μέρα!).

Από καιρό στα ράφια των σουπερμάρκετ φιγουράρουν όλα τα απαραίτητα συστατικά σε περίπτη θέση, όπως αλεύρι, έτοιμα μίγματα (για τους τεμπέληδες), μαρμελάδες κάθε είδους, μερέντες και... χυμός λεμονιού (ναι, ναι, κι όμως, είναι από τα πιο παραδοσιακά toppings εδώ).

Πλέον στο ερώτημα ποια η διαφορά κρέπας και pancake, έχω καταλήξει (δεν ξέρω σωστά ή λανθασμένα) οτι η Αγγλική pancake είναι ίδια με την γνωστή μας κρέπα, που μπορείς και να την τυλίξεις κι όλας και να τη φας αλμυρή ή γλυκιά, ενώ η Αμερικάνικη. ή η Σκωτσέζικη pancake όπως είναι γνωστή στο Νησί, είναι πιο χοντρή και τρώγεται κυρίως με κάποιο σιρόπι ή μαρμελάδα ή με μερέντα από πάνω.

Πέρσι είχα αναζητήσει τη διαφορά στον τρόπο παρασκευής μεταξύ pancakes (εννοώντας την Αμερικάνικη ή Σκωτσέζικη pancake) και κρέπας, και σας παραπέμπω στο post που είχα γράψει την συνταγή για τηγανίτες που μετά από αρκετό ψάξιμο στο internet κατέληξα οτι είναι η πιο συνηθισμένη.

Καλημέρα!


Update: Μετά από συζητήσεις επί συζητήσεων με τη Σοφία, κατέληξα (σωστά ή λάθος δεν ξέρω, αλλά κουράστηκα) οτι η σωστή μετάφραση της Pancake Day είναι "Η μέρα της κρέπας", αφού αυτό που είθιστai να φτιάχνουν αυτή τη μέρα είναι τις λεπτές Αγγλικού τύπου pancakes, ή αλλιώς crepes, αυτό που δηλαδή εμείς ξέρουμε ως κρέπα! Παρ' όλα αυτά επιμένω εγώ οτι οι Αμερικανικού τύπου pancakes, οι πιο αφράτες (της 1ης φωτογραφίας) δεν τις λέμε κρέπες (όπως ούτε οι Άγγλοι τις λένε crepes). Τώρα αν είναι σωστό να λέμε αυτές στα ελληνικά τηγανίτες (όπως τις μεταγλωtτίζουν σε αμερικάνικες σειρές) ή όχι, κι αν όχι πως να τις λέμε τέλος πάντων είναι άλλο θέμα στο οποίο απάντηση μπορεί να δώσει μόνο ένας Μαμαλάκης, τουλάχιστον...

Monday, 4 February 2008

Ένας παιχνιδιάρης σκίουρος

Με χαρά σας παρουσιάζω τον παιχνιδιάρη σκίουρο που συνάντησα στην βόλτα μου στο πάρκο την Παρασκευή!

Οι σκίουροι στα πάρκα εδώ είναι πολύ συνηθισμένο θέαμα! Έχει πάρα πολλούς, και μερικές φορές δε φοβούνται να σε πλησιάσουν αρκετά. Αλλα ο συγεκριμένος ήταν πολύ "θρασύς" γι' αυτό και τον τράβηξα βίντεο.

Όπως θα δείτε, αφού έκανε τα τσαλίμια του και μας περιτρυγίρισε αρκετή ώρα, ανέβηκε στο πόδι μιας κυρίας!!! Αργότερα ανέβηκε και στο δικό μου, αλλα είχα κλείσει τη φωτογραφική. Όχι οτι δεν τα χρειάστηκα και λίγο! Χαχα!



Πάντως σκίουροι κυκλοφορούν και εκτός πάρκων. Μια φίλη μου είχε πει οτι μια μέρα είχε μπει ένας απ' το παράθυρο στην κουζίνα της ενώ κι εγώ δει κατά καιρούς σε αυλές και κήπους. Α, και τώρα που το έφερε η κουβέντα (λέμε τώρα), γάτες και αδέσποτα σκυλιά δεν έχω δει καθόλου.


Καλή εβδομάδα!

Saturday, 2 February 2008

Ήλιος με δόντια και βόλτα στο πάρκο

Καλημέρα σε όλους! Και καλό μήνα! Έχει μια πολύ ωραία μέρα σήμερα. Καθαρός ουρανός, λιακάδα, ελάχιστο αεράκι. Αλλά και κρύο. Αυτή τη στιγμή έχει 1 βαθμό! Από το παράθυρο νομίζεις οτι θα βάλεις κοντομάνικο, αλλά στην πραγματικότητα χρειάζεσαι απαραιτήτως γάντια.

Όπως χτες.

Η λιακάδα μας είχε σπάσει τα νεύρα από το πρωί, ή καλύτερα μας είχε σπάσει τα νεύρα η ιδέα οτι μπορεί να μην τη χαρούμε! Ευτυχώς τελειώσαμε σχετικά νωρίς, κι έτσι μέχρι να γυρίσω σπίτι είχαν είδη τεθεί οι προτάσεις επί τάπητος. Επιλέξαμε την εύκολη λύση του Hyde Park, γιατί σε λίγες ώρες θα έπεφτε ο ήλιος έτσι κι αλλιώς, οπότε δεν είχε νόημα να πάμε κάπου πιο μακριά. Ήταν και η κούραση από τη δουλειά.

Λίγη ώρα αργότερα ήμαστε στο πάρκο με τον ήλιο - ευτυχώς - ακόμα να αντέχει. Το Hyde Park έχει πολλές εισόδους (ή πύλες), από όλες τις μεριές. Από τη βόρεια πλευρά προτιμώ την Lancaster Gate (έχει και μετρό) γιατί σε βγάζει κατευθείαν στην αρχή της λίμνης του πάρκου, της Serpentine, οπότε μπορείς να περπατήσεις παράλληλα με αυτήν, ή να επιλέξεις κάποιο από τα μονοπάτια που πάνε μέσα από τα δέντρα.

Την φωτογραφία αυτή την έβγαλα κανονικά (ποτέ δε βγάζω φωτογραφίες με κάποιο εφέ, αν θέλω το κάνω αργότερα με κάποιο πρόγραμμα κρατώντας την αυθεντική εννοείται). Αλλά σε μια pub εκεί κοντά που χώθηκα αργότερα είδα την ίδια λήψη σε sepia καδραρισμένη και σκέφτηκα οτι ήταν καλή ιδέα. Είναι η αρχή της λίμνης από την Lancaster Gate, με ένα συντριβάνι σε πρώτο πλάνο.

Hyde Park near Lancaster Gate

Όσο ο ήλιο έπεφτε, και το (όχι και πολύ) ζεστό άγγιγμά του μας στερούσε από την παρουσία του, τόσο το κρύο γινόταν πιο τσουχτερό. Τις μέρες που έχει ξαστεριά και καθαρό ουρανό, το κρύο πάντα είναι πιο έντονο! Κουμπωθήκαμε μέχρι πάνω και συνεχίσαμε τη βόλτα μας.

Είχε αρκετό κόσμο. Κάποιοι τολμηροί είχαν βάλει τα σορτσάκια τους (μπρρρρ) και τρέχανε! Πολλοί επέστρεφαν από τη δουλειά. Τους καταλάβαινες, από το ντύσιμο και την τσάντα. Μια βόλτα στο πάρκο είναι ένας ωραίος τρόπος να τελειώσεις μια κουραστική μέρα.

Ανοίγει παρένθεση.
Να τελειώσεις τη μέρα σου; Στις 5 το απόγευμα;

Όπως ίσως σας έχω ξαναπεί, εδώ το πιο συνηθισμένο είναι να βγαίνεις κατευθείαν μετά τη δουλειά. Κι όχι να γυρίζεις σπίτι σου και να βγαίνεις ξανά το βράδυ (όχι οτι δε συμβαίνει κι αυτό, αλλά πιο σπάνια). Και λόγω ωραρίου (τελειώνεις 5-6 κι όχι 3 ή 4) και λόγω αποστάσεων. Το σύνηθες είναι μετά τη δουλειά να πηγαίνουν οι συνεργάτες από τη δουλειά ή οι φίλοι σε μια pub, να πίνουν τις μπύρες τους, να τα λένε, να γελάνε. Εϊναι ο δικός τους τρόπος να το ρίχνουν έξω, να βγάζουν από πάνω τους την κούραση της ημέρας. Αν με ρωτήσετε (και να μη με ρωτήσετε, εγώ θα το πω, δικό μου είναι το blog!) εμένα μου αρέσει αυτός ο τρόπος διασκέδασης. Έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν ήμουν του ξενυχτιού και τις μεταμεσονύκτιας διασκέδασης. Πάντα προτιμούσα τις βόλτες και τις εξόδους αν όχι με το φως της μέρα, τουλάχιστον νωρίς το βράδυ. Γούστα είναι αυτά...

Κλείνει παρένθεση.

Η ατραξιόν της απογευματινής μας βόλτας ήταν ένας τσαχπίνης σκίουρος, ο οποίος μας πλησίαζε άφοβα και έτρεχε από εδώ κι από κει και μάλιστα ανέβηκε και στο πόδι μου! Χαχα! Έβγαλα και βίντεο (δε θυμάμαι αν έβγαζα όταν ανέβηκε στο πόδι μου, αυτό δεν το περίμενα!), θα το ανεβάσω στο επόμενο post.

Λίγο αργότερα ο ήλιος αποφάσισε να την κάνει οριστικά, κι εγώ βάλθηκα να βάζω στη μηχανή μου απανωτές δοκιμασίες! Δεν τα πήγε κι άσχημα!

Sunset at Hyde Park

Sunset at Hyde Park

Τα βήματά μας μας έβγαλαν σιγά σιγά έξω από το πάρκο και μας έφεραν σε μια pub, για να ζεστάνουμε λίγο το κοκκαλάκι μας. Παρέα με μια Stella (που να ζητάς κονιάκ τώρα!) και μερικούς φίλους. Ανασκόπηση της εβδομάδας, προγραμματισμός της επόμενης, σχέδια για το Σαββατοκύριακο, κι άλλο ένα pint για να δέσει το γλυκό. Δυστυχώς η live μουσική που στην πορεία ανακαλύψαμε οτι θα είχε αργότερα δεν έγινε. Κρίμα, κι ήμουν περίεργος.


Τώρα χαζεύω στο internet να δω τι παίζει για το Σαββατοκύριακο. Δε μου φτάνει ποτέ ένα "πάμε για καφέ", το βαριέμαι, θέλω πάντα να κάνω κάτι, να βλέπω κάτι. Στη χειρότερη να τρώω κάτι! Χαχα! Αν δε βρω τίποτα ενδιαφέρον, ίσως επισκεφτώ κανένα μουσείο που έχω καιρό να πάω, αν και δε μου κάνει η καρδιά με τέτοιο ήλιο. Κι ας έχει και δόντια.

Καλό Σαββατοκύριακο!

Thursday, 31 January 2008

Και τώρα LOST!

Έφτασε η ώρα! Σήμερα επιτέλους κάνει πρεμιέρα η 4η σεζόν του LOST με διπλό (όλε!) επεισόδιο (update: μονό είναι τελικά το επεισόδιο απ' ότι διάβασα, απλά συνοδεύεται από άλλο ένα που κάνει μια σούμα των προηγουμένων), οκτώ μήνες περίπου μετά το τέλος της τρίτης σεζόν! Κουτσουρεμένη σεζόν (λόγω της απεργίας των σεναριογράφων) ή όχι, δε μας νοιάζει (προς το παρόν, γιατί μετά.....), εδώ τη βγάλαμε τόσους μήνες με τρίλεπτα missing pieces και trailers!!!

Παρεμπιπτόντως, το τελευταίο missing piece (που δε βρίσκω τώρα στο youtube αλλά μπορείτε να το δείτε στο site του abc) μας δημιουργεί καινούρια ερωτήματα...

Και μιας και το σηκώνει η μέρα, πριν μερικές εβδομάδες σε μια βόλτα μου στο κέντρο ανακάλυψα ένα μαγαζί με διάφορα καλούδια από σινεμά και τηλεόραση, όπως φιγούρες, κούκλες, posters βεβαίως, βιβλία, αντικείμενα και διάφορα άλλα! Είχα κάτσει σαν μικρό παιδί και κοιτούσα τις κούκλες και τις μικρογραφίες από τα Star Wars και τον Leonidas από τους "δικούς μας" 300, αλλά εκεί που τρελάθηκα ήταν όταν είδα το δαχτυλίδι από τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών (κανονικό, με την επιγραφή του και όλα!!!) και το μενταγιόν που έδωσε η Arwen στον Aragorn (κανονικό μενταγιόν!!!), αλλά και το ραβδί του Harry Potter. Τα ήθελα όλα!!!

Εκεί λοιπόν βρήκα και κάτι κούκλες με τους χαρακτήρες του Lost.

Αν λοιπόν είστε fan του Τζάκ...

... του Σώγιερ...
... της Κέιτ...... του Λοκ...
... του Χάρλει...
... ή του Τσάρλι...
... ή αν θέλετε κάτι πιο γενικό για να θυμάστε τις παλιές καλές μέρες...

... τότε μάλλον αυτά φτιάχτηκαν για σας/μας!

Πληροφοριακά, ένα παρόμοιο μαγαζί είχα δει οτι υπάρχει στο Μοναστηράκι, πάνω στην Ερμού (πιο κάτω από την πλατεία).


Άντε παιδιά, καλό λιώσιμο!!!

Wednesday, 30 January 2008

Charlie Wilson's War (Παιχνίδια εξουσίας)

Πήγα χτες βράδυ και είδα το Charlie Wilson's War (Παιχνίδια εξουσίας ελληνιστί) - αυτό με τις μη πιστές μεταφράσεις τίτλων ποτέ δεν το κατάλαβα. Η ταινία είναι υποψήφια για Όσκαρ Β' Αντρικού ρόλου για την ερμηνεία του Philip Seymour Hoffman (θα τον θυμάστε από την ταινία Capote) στο ρόλο του ελληνικής - παρακαλώ - καταγωγής του πράκτορα της CIA Gust Avrakotos (χαχα!).

Η ταινία είναι βασισμένη σε πραγματική ιστορία και εκτυλίσσεται στη δεκαετία του '80, στην τελευταία περίοδο του Ψυχρού πολέμου. Σκηνοθετεί ο Mike Nichols, με τον Tom Hanks στον πρωταγωνιστικό ρόλο να υποδύεται τον Charlie Wilson, μέλος του Αμερικανικού Κονγκρέσου με ιδιαίτερη αδυναμία στις ωραίες γυναίκες και στο... Chivas! Επίσης βλέπουμε και την Julia Roberts να υποδύεται μια πολύ-αντικομμουνίστρια, πολύ-Χριστιανή, πολύ-Αμερικανίδα της υψηλής κοινωνίας ονόματι Joanne Herring.

Η ταινία μας περιγράφει πως ο Charlie Wilson, μέλος του Κονγκρέσου εκείνη την εποχή αλλά και δύο επιτροπών-κλειδιών για αμυντικά θέματα, με τη βοήθεια ενός πράκτορα της CIA και την υποστήριξη της Joanna Herring στήνουν μια διπλωματική παρασκηνιακή επιχείρηση ενίσχυσης και εξοπλισμού των Αφγανών μουτζαχεντίν που μάχονται εναντίον της Σοβιετικης κατοχής κατά τη διάρκεια του Σοβιετο-αφγανικού πολέμου.

Είχα ακούσει καλά λόγια, και η βαθμολογία του imdb είναι 7.7, αλλά εμένα δε με ικανοποίησε. Ούτε κρύο ούτε ζέστη, μη σου πω προς το κρύο γέρνω! Αδιάφορη, στην καλύτερη περίπτωση! Αν τη δείτε, περιμένω την άποψή σας, μπας και βρείτε κάποια καλά στοιχεία που μου διέφυγαν!

Πρέπει ωστόσο να ξεχωρίσω την ερμηνεία του Hoffman, η οποία ήταν αρκετά ευχάριστη έως διασκεδαστική. Και ο Tom Hanks δεν ήταν κακός, αλλά τον έχω δει σε καλύτερες στιγμές.

Tuesday, 29 January 2008

Ευαγόρας Παλληκαρίδης - Εγερτήριο σάλπισμα

Μου ζήτησε η river (και την ευχαριστώ για την πρόσκληση) να γράψω το αγαπημένο μου ποίημα. Γενικά με την ποίηση δεν έχω και καμιά σχέση της προκοπής, το παραδέχομαι. Αλλά για χάρη της θα σας γράψω ένα από τα ποιήματα που από παλιά θυμάμαι πως με συγκινούσε όταν το διαβαζα.

Πρόκειται για το αποχαιρετιστήριο γράμμα-ποίημα του Ευαγόρα Παλληκαρίδη στους συμμαθητές του, το οποίο άφησε στην έδρα της τάξης του μια μέρα πριν φύγει για το βουνό και ενταχθεί στις ένοπλες δυνάμεις της Ε.Ο.Κ.Α. (Εθνική Οργάνωση Κυπρίων Αγωνιστών, εναντίον της Αγγλικής κατοχής).


ΕΓΕΡΤΗΡΙΟΝ ΣΑΛΠΙΣΜΑ
του Ευαγόρα Παλληκαρίδη

Παλιοί συμμαθηταί,
Αυτή την ώρα κάποιος λείπει ανάμεσά σας, κάποιος που φεύγει αναζητώντας λίγο ελεύθερο αέρα, κάποιος που μπορεί να μη τον ξαναδείτε παρά μόνο νεκρό. Μην κλάψετε στον τάφο του, Δεν κάνει να τον κλαίτε. Λίγα λουλούδια του Μαγιού σκορπάτε του στον τάφο. Του φτάνει αυτό ΜΟΝΑΧΑ

Θα πάρω μιαν ανηφοριά
θα πάρω μονοπάτια
να βρω τα σκαλοπάτια
που παν στη Λευτεριά.

Θ΄ αφήσω αδέλφια συγγενείς,
τη μάνα, τον πατέρα
μεσ΄ τα λαγκάδια πέρα
και στις βουνοπλαγιές.

Ψάχνοντας για τη Λευτεριά
θα ΄χω παρέα μόνη
κατάλευκο το χιόνι,
βουνά και ρεματιές.

Τώρα κι αν είναι χειμωνιά,
θα ΄ρθει το καλοκαίρι
Τη Λευτεριά να φέρει
σε πόλεις και χωριά.

Μα δεν μπορώ να καρτερώ

Θα πάρω μιαν ανηφοριά
θα πάρω μονοπάτια
να βρω τα σκαλοπάτια
που παν στη Λευτεριά.

Τα σκαλοπάτια θ΄ ανεβώ,
θα μπω σ΄ ενα παλάτι,
το ξέρω θαν απάτη,
δεν θαν αληθινό.

Μεσ΄ το παλάτι θα γυρνώ
ώσπου να βρω τον θρόνο,
βασίλισσα μια μόνο
να κάθεται σ΄ αυτό.

Κόρη πανώρια θα της πω,
άνοιξε τα φτερά σου
και πάρε με κοντά σου,
μονάχα αυτό ζητώ.

Γειά σας παλιοι συμμαθηται. Τα τελευταία λόγια τα γράφω σήμερα για σας. Κι όποιος θελήσει για να βρει ένα χαμένο αδελφό, ένα παλιό του φίλο,

Ας πάρει μιαν ανηφοριά
ας πάρει μονοπάτια
να βρει τα σκαλοπάτια
που παν στη Λευτεριά.

Με την ελευθερία μαζί,
μπορεί να βρει και μένα.

Αν ζω, θα μ΄ βρει εκεί.



Ενάμιση χρόνο μετά, στις 13 Μαρτίου του 1957, ο 18χρονος Ευαγόρας απαγχονίστηκε. Η ευχή του να είναι ο τελευταίος Κύπριος αγωνιστής που θα απαγχονιζόταν, πραγματοποιήθηκε. Ο τάφος του βρίσκεται στα φυλακισμένα μνήματα στη Λευκωσία.


Δε δίνω πάσα σε κανέναν να συνχίσει το παιχνίδι, έτσι για σπάσιμο και γιατί... μου τη δίνουν τα blogoπαίχνιδα!!! Άλλο που σ' αυτό συμμετείχα...!

Καλημέρα!

Monday, 28 January 2008

Περίπατος στο Richmond

Τελικά το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε επιβεβαίωσε τις προσδοκίες μας και μας έκανε καλούτσικο για την εποχή καιρό. Τέτοιες ευκαιρίες εδώ δεν πρέπει να τις αφήνεις ανεκμετάλλευτες. Είναι κανόνας!

Ο προορισμός είχε πέσει στο τραπέζι καιρό τώρα και ο καθαρός ουρανός και ο δυνατός πρωινός ήλιος (με δόντια βεβαίως αλλά δε βαριέσαι..., Γενάρης είναι!) ήταν το σύνθημα που περιμέναμε! Πάμε Richmond!

Το Richmond είναι ένα μικρό προάστιο του Δυτικού Λονδίνου (zone 4 για όσους ξέρουν από μετρό). Βρίσκεται πάνω στον Τάμεση και είναι πολύ γνωστό για το μεγάλο ομώνυμο πάρκο. Μάλιστα στο Richmond park κυκλοφορούν ελεύθερα ελάφια (ω ναι)! Για να σας κόψω κάθε προσδοκία, εμείς δεν πήγαμε πολύ βαθιά στο πάρκο κι έτσι δεν είδαμε. Next time!

Ήταν πολύ πιο κοντά απ' όσο νόμιζα. Μόλις 30-40 λεπτά από το κέντρο του Λονδίνου με το μετρό.

Βγαίνοντας από το σταθμό βρίσκεσαι στο κέντρο της περιοχής, όπου υπάρχουν πολλά μαγαζιά, εστιατόρια, αλλά και κρυμένες εκκλησίες, όπως αυτή της St Mary Magdalene, που κρύβει ένα περίεργο δέντρο, σαν κλαίουσα (δεν τα πάω καλά με τα δέντρα).

St. Mary Magdalene Church

Αφού περιπλανηθήκαμε λίγο στους δρόμους της μικρής πόλης κατευθυνθήκαμε για πληροφορίες, και κυρίως για να προμηθευτώ κάποιον χάρτη, στο tourist information που στεγάζεται στο παλιό Δημαρχίο, το οποίο είναι ένα επιβλητικό κτήριο.

Old Town Hall at Richmond

Φτάνοντας στον ποταμό είχαμε ήδη αποφασίσει οτι άξιζε τον κόπο η μικρή εδρομούλα μας.

View of Thames from Richmond Open Market

Το ποτάμι, η γραφική γέφυρα, το πλατύ μονοπάτι δίπλα στο ποτάμι ιδανικό για βόλτα, οι φανοστάτες με τις κρεμμαστές γλάστρες με κίτρινα λουλουδάκια... Τη σκηνή ζέσταινε η χειμωνιάτικη λιακάδα. Για να μην γράφω όμως ακόμα 970 λέξεις, θα σας δείξω μερικές φωτογραφίες.

Riverside at Richmond

Richmond bridge

Twickenham Bridge

Riverside Richmond

Richmond bridge

Εκεί δίπλα στη γέφυρα υπήρχε και μια μικρή ανοιχτή αγορά, με λαχανικά, αρτοποιήματα αλλά κι έναν Μαροκινό που έφτιαχνε κάτι λιχουδιές, κι όπως είναι λογικό τιμήσαμε το κάτι τις μας (η εκδρομή ανοίγει την όρεξη)!

Richmond's open market

Το μονοπάτι δίπλα απ' το ποτάμι συνέχιζε αρκετά, αλλά εμείς κόψαμε μέσα σε ένα σημείο για να κατευθυνθούμε προς το πάρκο πριν αρχίσει να πέφτει ο ήλιος. Κι εκεί που ψάχναμε πως και τι, μπαίνοντας σε ένα άνοιγμα για να μη μας κάνει λούτσα ένα αμάξι επειδή ο δρόμος είχε κάτι νερά, βρεθήκαμε άθελά μας σε κάτι κήπους με γκαζόν και λουλούδια που ανέβαιναν τον λόφο προς το πάρκο.

Terrace gardens

Αργότερα μάθαμε πως οι κήποι είναι οι Terrace Gardens και ο λόφος ο Richmond Hill.

Λίγες δεκάδες ανηφορικά μέτρα μετά, φτάναμε στην κορυφή του μικρού λόφου, όπου λίγο πριν κατευθυνθούμε για το πάρκο κοιτάξαμε πίσω μας.

View of Thames from Richmond

Διαπιστώνοντας πως κοιτάμε προς τη δύση, είπαμε να επιστρέψουμε αργότερα.

Richmond

Μετά κόπων και βασάνων φτάσαμε στο πάρκο. Όπως είχα πει παλαιότερα (και κάποιοι δε με πίστεψαν, ονόματα δε λέμε, υπολήψεις δε θίγουμε!), τα δέντρα στα πάρκα του Λονδίνου είναι φυλλοβόλα, κι έτσι τον χειμώνα δεν είναι τόσο όμορφα όσο τις υπόλοιπες εποχές του χρόνου. Παρ' όλα αυτά το τοπίο ήταν απόλυτα δασικό και δε μπορούσες να πιστέψεις οτι είσαι λίγο έξω απ' την πόλη...

Leafless trees

Sun through leafless trees

Leafless trees

Στο πάρκο υπάρχουν και διάφοροι κήποι, όπως αυτός, ο οποίος βέβαια περιμένει να την άνοιξη για να γεμίσει χρώματα.

Pembroke Lodge Gardens

Richmond Park Sign

Richmond Park sign

Αυτό θα είναι πολύ όμορφο όταν αρχίσει να πρασινίζει η περιοχή.

John Beer Laburnum Walk

Κάπου εκεί βρήκα ένα τηλεσκόπιο το οποίο μέσα από μια τρύπα στους θάμνους βλέπεις το κεντρικό Λονδίνο και τον καθεδρικό του Αγίου Παύλου!

King Henry VIII Mound viewpoint at Richmond Park

View of St Paul's cathedral from Richmond Park

Μέσα απ' το τηλεσκόπιο (χαχα)!

View of St Paul's cathedral from Richmond Park

Η θέα προς τα δυτικά του πάρκου.

Panoramic view from Richmond Park

Όταν άρχισε να πέφτει ο ήλιος και άρχισε να κάνει ψύχρα βγήκαμε απ' το πάρκο και πήγαμε σε μια pub να πιούμε μια μπυρίτσα περιμένωντας τη δύση. Την οποία είδαμε μεν, αλλά κάτι τα λίγα σύννεφα που βρήκαν την ώρα να εμφανιστούν, κάτι οι περιορισμένες δυνατότητες τις φωτογραφικής μου μηχανής δεν μπόρεσα να το αποτυπώσω όπως θα ήθελα.

Sunset at Richmond

Sunset at Richmond

Ήταν μια ωραία αναζωογοννητική εκδρομούλα (όσο εκδρομούλα είναι 30 λεπτά με το μετρό...) που σίγουρα θα ξανακάνω την άνοιξη με την πρώτη ευκαιρία, ίσως μαζί με το ποδήλατο γιατί το πάρκο είναι τεράστιο! Έλεγξα και επιτρέπεται μεταφορά ποδηλάτου στη γραμμή μετρό που πάει για Richmond! Χεχε!

Καλή εβδομάδα!

Sunset at Richmond

Saturday, 26 January 2008

Ούνα φάτσα ούνα ράτσα

Καλημέρα!

Επιτέλους Σαββατοκύριακο, να ξεκουραστούμε και λίγο! Ο καιρός φαίνεται καλός (προς το παρόν) και λέω να τον εκμεταλλευτώ και να βγω για πρωινή βόλτα. Πριν αλλάξει γνώμη!

Μετά από ένα ραδιοφωνικό zapping στα αθλητικά ραδιόφωνα (για να χαρώ ξανά για τη μεταγραφή στο Σπυρόπουλου, με κατάλαβες...!), έβαλα ΣΚΑΪ να δω πως πάει η διανομή!

Πανδαιμόνιο σου λέει! Οι δημοσιογράφοι περιέγραφαν σαν αυτούς σε πολεμικές ανταποκρίσεις! Ακόμα και αστυνομία επιστρατεύτηκε για να επιβάλλει την τάξη! Τσακωμοί μεταξύ των ανθρώπων, περικύκλωση του βαν που μοίραζε τους λαμπτήρες κλπ.

Δε λέω, πολύ ευχάριστο είναι τέτοια ανταπόκριση! Το ξεκαθαρίζω!

Αλλά με τις περιγραφές θυμήθηκα την φυσική μας αδυναμία να σχηματίσουμε ουρές (είχα κάνει και ένα σχετικό post τις πρώτες μου μέρες στην Αγγλία, βλέπεις είναι από τα... παράξενα)! Ξέρεις, αυτό που ο ένας στέκεται πίσω απ' τον άλλον και ήρεμα εξυπηρετούνται όλοι. Όοοοχι, δε γίνεται παντού αυτό που ερχόμαστε από παντού, από πλάι, πίσω,... πάνω!

Και θυμήθηκα ένα βιντεάκι που είδα πρόσφατα στο youtube που αναφέρεται πόσο διαφορετική είναι η νοοτροπία των γειτόνων μας Ιταλών από αυτή των υπολοίπων Ευρωπαίων! Πιστέψτε με, θα βρείτε πολλές, μα πολλές ομοιότητες με εμάς!!!



Ειδικά στο σημείο με την οδήγηση αλλά και τις ουρές ξεκαρδίστηκα!

Update:
Στο καρέ που σατιρίζει τις ουρές θα μπορούσε κάλλιστα να συμπεριληφθεί η παρακάτω εικόνα από τη σημερινή διανομή. Χαχα!



Καλό Σαββατοκύριακο εύχομαι!