Friday, 20 April 2007

Μια άλλη 20η Απρίλη

Μια άλλη 20η Απρίλη μας βρήκε σε ένα ΚΤΕΛ. Θυμάσαι; Ναύπλιο – Αθήνα.

Ήταν οι πρώτες μας διακοπές, έστω και σύντομες. Δεν ήταν όμως απλά ένα τριήμερο. Ήταν το πρώτο παραμύθι που ζήσαμε, μακριά από όλους και όλα.

Και ήταν όπως το είχαμε ονειρευτεί. Ερωτικό και ανοιξιάτικο. Και απολαμβάναμε την κάθε στιγμή χέρι χέρι. Εσύ έβλεπες τη λουλουδιασμένη πλαγιά και το Μπούρτζι βουτηγμένο στη θάλασσα και αναστέναζες στον ώμο μου, κι εγώ προσπαθούσα να «αμυνθώ», να κρύψω ότι μ’ αρέσει η στιγμή από φόβο μην μου την πάρει κάποιος, ξεθάβοντας κάθε κυνικό στοιχείο του χαρακτήρα μου. Κι ας σου χαλούσα τη στιγμή με τα ειρωνικά μου σχόλια περί κοινοτυπιών, ήξερες ότι δε θα ήθελα να είμαι πουθενά αλλού.

Και όταν εκείνη τη μέρα έπρεπε να φύγουμε, ξέραμε ότι είχαμε ζήσει κάτι μαγευτικό που θα το θυμόμαστε πάντα. Στην επιστροφή, στο ΚΤΕΛ αναπολούσαμε τις στιγμές και κάναμε σχέδια για την επόμενη απόδραση.

Λίγες ώρες μετά, το βράδυ εκείνης της 20ης Απρίλη, απαρηγόρητος σου τηλεφώνησα για να σου πω ότι είχε χαθεί η φωτογραφική μας μηχανή, και μαζί το φιλμ που είχαμε τραβήξει. Κάθε στιγμή που είχαμε αποθανατίσει και κάναμε σχέδια για τις λεζάντες στο άλμπουμ, θα έπρεπε να μείνει μόνο ως ανάμνηση, χωρίς τίποτα χειροπιαστό να τη θυμίζει. Προσπαθούσες να με πείσεις ότι δεν είχε σημασία, αλλά το άκουγα ότι κι εσύ είχες στενοχωρηθεί.


Μια άλλη 20η Απρίλη με βρίσκει πολύ μακριά σου.

Πρωί, κι εγώ στη στάση του λεωφορείου, να περιμένω.

Έχει ανοίξει ο καιρός από μέρες. Ανοιξιάτικος. Με τα δέντρα να έχουν πετάξει τα φύλα τους και τα λουλούδια να έχουν γεμίσει τους κήπους. Ναι, σαν τότε.

Ψάχνω την κάρτα για το λεωφορείο. Φοράω το ανοιξιάτικο μπουφάν, το έβγαλα χτες από την ντουλάπα, και δε θυμάμαι που την έβαλα. Στα γρήγορα ψάχνω τις τσέπες και ανησυχώ μήπως την έχασα. Αλλά εκεί ήταν, στην εσωτερική με το φερμουάρ.

Κάτι ψηλάφισαν όμως τα δάχτυλά μου φευγαλέα. Χαρτί. Τσαλακωμένο. Μάλλον κάποια ξεχασμένη απόδειξη ή κάποιο εισιτήριο θερινού κινηματογράφου. Στη σκέψη τι ανάμνηση θα ξεθάψω από την πριν από λίγους μήνες ζωή μου, από ένα τρελό καλοκαίρι ή από κάποιο Πάσχα με την οικογένεια, ετοιμάζομαι να γελάσω. Οι συνειρμοί πολλοί.

Αλλά δεν είναι απόδειξη.

Δεν είναι εισιτήριο θερινού κινηματογράφου.

Είναι ένα εισιτήριο που πάνω λέει «ΚΤΕΛ Νομού Αργολίδας».


Black out.

Διαδρομή Ναύπλιο – Αθήνα.

Μια άλλη 20η Απρίλη.


Τα χάνω.

Το διπλώνω και το βάζω ξανά στην τσέπη μου.

Θα σε πάρω να στο πω, αλλά να το ξέρεις, αν αρχίσεις πάλι τους αναστεναγμούς, θα ξετρυπώσω πάλι την κυνική μου πλευρά.

10 comments:

proserpina said...

Τρε ποετίκ :)))

(τι να κάνουμε, το ρίχνουμε στην πλάκα για να μη μας πάρουν τα ζουμιά, τι συγκινητικοοοοοο αυτο το ποστττττ)

Τελικά τη φανέρωσες την κυνική πλευρά ή τη γλύτωσε η κοπέλα;

DaNaH said...

Πολύ ωραίο το post σου!! Είναι απίστευτο τι πράγματα μπορείς να βρεις σε τσέπες και τι αναμνήσεις μπορούν να φέρουν στην επιφάνεια!!! Και εμένα μου συμβαίνει πολύ συχνά αυτό! Ειδικά με ρούχα που μένουν για μια εποχή στην ντουλάπα! :)

Tinsie said...

Πολύ γλυκό post. Κι εγώ βρίσκω συνέχεια στις τσέπες μου παλιές αποδείξεις, αλλά σπάνια είναι κάτι με συναισθηματική αξία...

jul said...

Κοιτα που θα μας κάνεις να αναστενάζουμε...από συγκίνηση!!!!
Εισαι καλούλης και ας θες να το παίζεις κυνικός....
Να την αγαπάς και να την φροντίζεις, να την σέβεσαι και να ονειροπολείς σαν την πρωτη 20η Απριλίου που ζήσατε :)

anisixos said...

εχεις προσκληση
http://anisixos.blogspot.com/2007/04/blog-post_21.html

said...

έλα μορέ βρε σαν γεροστριμμένος κάνεις! θα πάθεις τίποτα άμα γίνεις πιο γλυκός και τρυφερός??άντρες τσ τσ τσ

Γκρινιάρης said...

Prosperina, ο alternative τiτλος του blog μου θα ήταν "Κυνικός μια ζωή". Δεν το απέφυγα, αλλά το περιόρισα κάπως!

Danah, thanks for passing by. Πρέπει να θυμάμαι να αδειάζω τις τσέπες μου ίσως. Ή μήπως όχι, για να επιφυλλάσσω εκπλήξεις στον εαυτό μου σε κάποια ανύποπτη στιγμή;

Tinsie, από αποδείξεις άλλο τίποτα...

Jul, thanks dear. Και μη με λες καλούλη, μου έρχεται αναγούλα! :)

Anisixos, thanks για την πρόσκληση, θα προσπαθήσω κάποια στιγμή, αλλά δεν υπόσχομαι, γιατί έχω πάρει όρκο (το χόντρυνα;) τέρμα πια τα blogoπαιχνίδια! Χαχα! Του έριξα μια ματιά όμως και φαίνεται ενδιαφέρον, αφού αφορά το αγαπημένο μου θέμα, εμένα δηλαδή! Οπότε δεν αποκλείεται να υποκύψω στον πειρασμό!

Nantia, με το γεροστριμμένος μου ράγισες την καρδιά, με το γλυκός και τρυφερός απλά με αποτελείωσες... Δε σου μιλάω! :)

Blogaki said...

:) :) :)
Γιατί είσαι ο πιο γλυκός γκρινιάρης!!
Κι ας είσαι μπλε!!
Να είστε πάντα καλά και τα δυό σας!!

seaina said...

Τι να σου πω τώρα;
Να σου ευχηθώ τα καλύτερα και να προσπαθείς να συντηρείς αυτή την επαφή με το παρελθόν .. με εισιτήρια, αποδείξεις, φωτογραφίες, αναμνήσεις!
Αυτά όλα μας κάνουν λιγότερο κυνικούς .. ακόμα κι εσένα!!
Φιλάκια

pietà said...

Τι καλά!!!!
Κι εγώ κάτι τέτοια ξεθάβω και κολλάω με τις ώρες!!!

Μπράβο, μπράβο!!!

Την πήρες;;; Της το είπες;;;; Την έβγαλες την κυνικότητά σου;;;; (απαπα, κουτσομπόλα!!!!)