Καθαρά Δευτέρα

Μετά τα εναλλακτικά Χριστούγεννα και την εναλλακτική Τσικνοπέμπτη (όπου παρεμπιπτόντως πήγα σε μια τούρκικη ψησταριά), χτες είχαμε την εναλλακτική Καθαρά Δευτέρα. Αν και προσπαθήσαμε να την κρατήσουμε όσο γίνεται λιγότερο εναλλακτική.

Το λιτό μας μενού περιελάμβανε: ελληνικά ντολμαδάκια (απ' το supermarket, αμπελόφυλλα δε βρήκα...), ταραμοσαλάτα, ψωμί ότι πιο κοντινό βρήκα σε λαγάνα (πάντως πλατύ ήτανε!), ελιές μαύρες (ισπανικές), κολοκυθοκεφτέδες (αυτούς τους φτιάξαμε με τα χεράκια μας) και ένα πιάτο για το οποίο συνδύασα 2-3 συνταγές, με μελιτζάνες και ντομάτες στο grill και μια σάλτσα ντομάτα (που βγήκε άψογο, μάλλον το μπαλσάμικο ήταν το critical ingredient!). Και για το τέλος χαλβά βανίλια (όχι "Μακεδονικό", λιβανέζικο) και ελληνικό καφέ! Και όλα αυτά υπό τους ήχους νησιώτικων τραγουδιών απ' το ραδιόφωνο (να' ναι καλά η τεχνολογία)!

Το καταχάρηκα! Αν και έλειπαν βασικά πράγματα.

Η οικογένεια (που νοητά ήταν μαζί μας), η αργία (ας μην το συζητήσουμε), ο καλός καιρός (γκρρρ), το πέταγμα χαρταετού (αν και τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα το είχαμε αφήσει το άθλημα) και τα καλαμαράκια-χταποδάκια (τώρα σωθήκαμε).

Όπως και να έχει ο στόχος επετεύχθει κι έτσι η χτεσινή Δευτέρα δεν ήταν απλά μια ακόμα βαρετή, μουντή και μίζερη Δευτέρα! Και πήρα και μια δυνατή γεύση από Ελλάδα που τη χρειαζόμουν!

Και του χρόνου με υγεία εύχομαι σε όλους!

Καλή Σαρακοστή!

Testing twitter

Γενικά μ' αρέσει να δοκιμάζω νέα πράγματα, έστω κι αν δεν είμαι σίγουρος οτι θα με γοητεύσουν. Έτσι, για να τους δώσω μια ευκαιρία να το κάνουν!

Είπα λοιπόν να δοκιμάσω το twitter.

Τι είναι το twitter; Μια ιστοσελίδα στην οποία με σύντομα μηνύματα (μεγέθους ενός sms) απαντάς στην ερώτηση "τι κάνεις τώρα", "τι σκέφτεσαι τώρα", "τι είδες τώρα" κλπ κλπ.

Θα μου πεις ποια είναι η χρησιμότητα μιας τέτοιας ιστοσελίδας. Την ίδια απορία είχα κι εγώ, γι' αυτό και άργησα να τη δοκιμάσω. Να σου πω την αλήθεια δεν είχα πειστεί όσο την έβλεπα απ' έξω, κι αυτός είναι ο λόγος που από χτες άρχισα διστακτικά να τη χρησιμοποιώ.

Για δύο λόγους.

Πρώτον, επειδή μπορείς να το ενσωματώσεις και στο blog σου, θεώρησα οτι θα έδινε ένα feeling αμεσότητας στον επισκέπτη. Για παράδειγμα τώρα έχει πλακώσει τρελή συννεφιά κι ακόμα ούτε 10 δεν είναι. Σκέφτηκα να το μοιραστώ, θα ήταν ωραία (έτσι νομίζω τουλάχιστον) εσύ που μπαίνει στο blog μου, στο προσωπικό μου ιστολόγιο - ημερολόγιο - φωτογραφικό album όπως θες πες το, να διαβάσεις κάτι μικρό και πιθανότατα ασήμαντο (γιατί αν ήταν σημαντικό μάλλον θα το έκανα post, τι να χωρέσεις σε 140 χαρακτήρες;). Ξαναλέω, ίσως να κάνω λάθος, ίσως να μην ενδιαφέρει κανέναν, ίσως να μην ενδιαφέρει ούτε εμένα τελικά, αλλά γι' αυτό είναι οι περίοδοι δοκιμών, για να δοκιμάζεις, το λέει και η λέξη (dah!)! Οπότε πείτε μου τη γνώμη σας (το κότσαρα εκεί, κάτω απ' τον στρουμφογκρινιάρη) και μην απορήσετε αν σε λίγο καιρό το καταργήσω!

Δεύτερον, μπορείς να ακολουθείς φίλους, γνωστούς, blogger, μη blogger και να μαθαίνεις ποια ήταν η τελευταία τους σκέψη. Αυτή η μικρή, η ασήμαντη, που σε λίγο μπορεί να χαθεί. Βέβαια δεν ξέρω πόσο πρακτικό είναι αυτό. Απλά το αναφέρω σαν δυνατότητα. Αλλά σκέφτομα οτι έχει πλάκα όταν η Σοφία γράψει πρωί πρωί "Ας το καλό, πάλι ομίχλη" κι εγώ εδώ πάνω απ' τ' αυλάκι έχω ντάλα ήλιο, θα μου φτιάξει τη μέρα, πως το λένε;!

Αν ακόμα είστε - κι εσείς - μπερδεμένοι με το twitter, ριξ'τε μια ματιά στο post του philos και στο βιντεάκι που φιλοξενεί, μπας και σας λυθεί καμιά απορία.

Περιμένω εντυπώσεις, γνώμες, κριτικές, κράξιμο, ότι να' ναι.

Καλημέρα!

Καλό τριήμερο!

Άργησα λίγο, αλλά να σας ευχηθώ κι εγώ να έχετε ένα τέλειο τριήμερο, όπως το έχει σχεδιάσει και ονειρευτεί ο καθένας!

Αν φύγετε, προσοχή με το αμάξι, να γυρίσετε όλοι πίσω!

Εμένα έτσι κι αλλιώς οι απόκριες δε μπορώ να πω οτι με ξετρελαίνουν ιδιαίτερα (πλέον τουλάχιστον). Με φαντάζεσαι, γκρινιάρη άνθρωπο, στο δρόμο και γύρω μου να χορεύουν σάμπα; Ασ' το καλύτερα!

Εμείς εδώ στο Νησί, όχι τριήμερο δεν έχουμε, αλλά και το Σαββατοκύριακο ξινό θα μας βγει, βροχερό βροχερό (heavy rains και showers σου λέει). Εντάξει, έχουμε προσαρμοστεί τόσο καιρό, ξέρουμε να περνάμε καλά και με τέτοιες συνθήκες (δε γίνεται κι αλλιώς!), αλλά πρέπει να σας εξομολογηθώ πως ειδικά τώρα θα ήθελα να μας έκανε καλό καιρό, για να πάω στο πάρκο για ένα νηστίσιμο πικ νικ που είχα στο νου μου τόσο καιρό. Μια μέρα νωρίτερα βέβαια, γιατί τη Δευτέρα δεν παίζει να μας δώσουν day off επειδή στη χώρα μας είναι αργία! Θα ήταν λίγο παράλογο αίτημα, ομολογουμένως. Ούτε National Day δεν είναι να πεις...

Αλλά ούτε αυτό το πρόωρο πικ νικ δε θα κάνω, οπότε μάλλον θα το κάνω εντελώς εταιροχρονισμένα όταν το επιτρέψουν οι συνθήκες!

Ελπίζω εσείς να είστε τυχεροί και να περάσετε τέλεια!


Η φωτογραφία είναι από το καρναβάλι του Notting Hill (κι αυτό εταιροχρονισμένο, Αύγουστο μήνα γίνεται). Αν θέλετε να διαβάσετε και να δείτε περισσότερα σας παραπέμπω σε παλαιότερο post.


ΥΓ. Παρεμπιπτόντως, διακοσιοστό post αισίως!

Από άλλη εποχή

Άλλο ένα "σήμα κατατεθέν" του Λονδίνου είναι τα κόκκινα διώροφα λεωφορεία.

Αυτό είναι από τα παλιά λεωφορεία, που ίσως θυμούνται αυτοί που επισκέφτηκαν το Λονδίνο μερικά χρόνια πριν. Το συγκεκριμένο μοντέλο ακούει στο όνομα Routemaster και η παραγωγή του χρονολογείται στις δεκαετίες του '50 και του '60. Κυκλοφορούσαν αρκετά μέχρι και το 2005, οπότε ολοκληρώθηκε η σταδιακή απόσυρσή τους, για να πάρουν τη θέση τους πιο σύγχρονα, πρακτικά αλλά και φιλικά σε άτομα με ειδικές ανάγκες λεωφορεία, εννοείται κόκκινα, διώροφα αλλά και μονά.

Η μηχανή είναι μπροστά, ενώ είναι ανοιχτά από πίσω (βλέπετε τον τύπο που κρέμεται;) για την επιβίβαση και αποβίβαση. Η επικύρωση των εισιτηρίων γίνεται από εισπράκτορα, ο οποίος με ένα σκοινάκι κατά μήκος της οροφής που καταλήγει σε ένα καμπανάκι δίνει το ok στον οδηγό να φύγει από τη στάση. Μάλιστα διάβασα οτι είχαν αρκετές καινοτομίες όταν κυκλοφόρησαν, όπως το οτι είχαν πλήρως αυτόματο κιβώτιο ταχυτήτων!

Σήμερα τα λεωφορεία αυτά μπορεί να τα βρει κάποιος μόνο σε δύο γραμμές (ή μάλλον σε τμήματα δύο γραμμών), τιμής ένεκεν, στην 9 (Kenisngton - Aldwych) και στη 15 (Tower Hill - Trafalgar square).

Τη φωτογραφία την τράβηξα γιατί μου άρεσε που στο φανάρι περίμεναν δίπλα δίπλα το παλιό λεωφορείο με το ταξί, που έχει το δικό του κλασικό στιλ, και μου έκανε κάτι από άλλη εποχή (κι ας μην το έχω ζήσει). Ε, μετά το κόκκινο ήταν πολύ προκλητικό για να μην παίξω με το saturation!

Καλό βράδυ!

Ένας... καμπυλωτός χάρτης του μετρό

Όσοι έχετε ταξιδέψει ή έχετε ζήσει στο Λονδίνο σίγουρα η παρακάτω εικόνα σας είναι πολύ γνώριμη.

Πρόκειται βεβαίως για τον χάρτη του μετρό του Λονδίνου, ή μάλλον για να είμαι πιο ακριβής, χάρτης των μέσων σταθερής τροχιάς, αφού περιλαμβάνει και γραμμή του σιδηροδρόμου αλλά και του DLR (ενώ δεν περιλαμβάνει ακόμα το overground που λειτούργησε πρόσφατα), αρχικά σχεδιασμένο από τον Harry Beck το 1933.

Ο συγκεκριμένος χάρτης βρίσκεται και πάνω και σε διάφορα αναμνηστικά της πόλης, από μποξεράκια μέχρι κούπες, και μαζί με το σήμα του μετρό, που επίσης βλέπετε, και τη φράση Mind the Gap είναι από τα πλέον αναγνωρίσιμα στοιχεία του μετρό αλλά και της πόλης.

Αν σας φαίνεται λίγο πολύπλοκος και δαιδαλώδης, είναι επειδή το μετρό μόνο (tube όπως το λένε εδώ) έχει 11 γραμμές, που διανύουν 400 περίπου χιλιόμετρα, και 268 σταθμούς! Και μόνοι οι αριθμοί σε ζαλίζουν!

Αν όμως είστε λίγο περιπετειώδεις και σας αρέσουν οι καμπύλες, αντί για τον παραπάνω χάρτη μπορείτε να δοκιμάσετε αυτόν.

Η παραπάνω ενδιαφέρουσα παραλλαγή είναι δημιούργημα του Maxwell Roberts και τον βρήκα στο πολύ δημοφιλές (σύμφωνα και με το Time out) Λονδρέζικο blog London Underground Tube Diary.

Ο παραπάνω χάρτης γίνεται ακόμα πιο χαώδης με την προσθήκη του Overground και του DLR.

Προσωπικά εμένα με ζαλίζει οπότε λέω να παραμείνω στον κλασικό!

St Katharine Docks

Προσωπικά έχω μια αδυναμία στο υγρό στοιχείο. Γι' αυτό αν θέλω το απόγευμα μετά τη δουλειά, ή ένα χαλαρό Κυριακάτικο πρωινό, να ξεφύγω λίγο, οι προορισμοί που μου έρχονται πρώτοι στο μυαλό είναι το ποτάμι και τα πάρκα με τις λίμνες τους.

Εκεί στο ποτάμι λοιπόν, στη σκιά του Πύργου του Λονδίνου και της Tower Bridge που τραβάνε όλα τα βλέμματα, βρίσκεται κρυμμένη η περιοχή St Katharine Docks (κάνε κλικ για χάρτη). Πρόκειται για μια μαρίνα για ιστιοπλοϊκά και γιώτ, μια γωνιά που προσφέρονται για μιά βόλτα μακριά απ' τον θόρυβο της πόλης, αν και βρίσκεται κοντά σε πολυσύχναστες περιοχές.

Το όνομα προέρχεται απ' το ομώνυμο νοσοκομείο που υπήρχε εκεί από τον 12ο αιώνα μέχρι τη δεκαετία του 1830, οπότε η περιοχή αναδιαμορφώθηκε σε εμπορικό λιμάνι. Λόγω όμως του μικρούς του μεγέθους δε μπορούσε να εξυπηρετήσει μεγάλα πλοία κι έτσι το όλο εγχείρημα δεν είχε μεγάλη εμπορική επιτυχία.

Στους βομβαρδισμούς του Β' Παγκοσμίου πολέμου το λιμάνι επλήγη σε μεγάλο βαθμό. Έτσι τη δεκαετία του '70 άρχισε η ανάπλαση της περιοχής, με νέα κτήρια, κατοικίες, γραφεία, cafes, galleries αλλά και ένα ξενοδοχειο να παίρνουν τη θέση των αποθηκών και το λιμάνι να μετατρέπεται σε μιά μοντέρνα μαρίνα.

Στην περιοχή επίσης υπάρχει και μία pub, η Dicken's inn, η οποία έξω είναι γεμάτη λουλούδια. (Στη φωτογραφία λόγω λάθος υπολογισμών εξαφάνισα τον ουρανό, αλλά το διαπίστωσα πολύ αργότερα...).

Η είσοδος της μαρίνας από τον Τάμεση είναι ένα πολύ στενό στόμιο. Κάθε φορά που ένα ιστιοπλοϊκό θέλει να μπει ή να βγει οι δύο γέφυρες ανοίγουν.

Για να πάτε στα St Katharine Docks κατεβείτε στο Tower Hill Tube Station, ακολουθήστε τις ταμπέλες προς τον πύργο και στρίψτε αριστερά, περάστε την Tower Bridge από κάτω και θα το βρείτε. Βγαίνοντας μπορείτε να φτάσετε μέχρι την είσοδο από τον Τάμεση όπου θα ξαναντικρύσετε την γέφυρα του πύργου.

[Πληροφορίες από wikipedia]

Προς τα που πέφτει ο βορράς;

Δεν ξέρω για σας, αλλά εγώ έχω μια λατρεία με τους χάρτες. Όχι σαν συλλεκτικά αντικείμενα, αλλά σαν εργαλεία προσανατολισμού.

Το πρώτο πράγμα που κάνω πριν πάω σε μια άγνωστη περιοχή είναι να συμβουλευτώ έναν χάρτη, να κατατοπιστώ νοητά. Όταν βρίσκομαι ή σκέφτομαι ένα μέρος, πάντα στο μυαλό μου υπάρχει αποτυπωμένη η εικόνα του χάρτη. Προσπαθώ να θυμηθώ που βρίσκομαι, που θέλω να πάω, προς ποια κατεύθυνση είναι τι, πάντα «βλέποντας» από πάνω.

Ειδικά τώρα που με το internet βρίσκεις τα πάντα με λίγα κλικ του ποντικού, όταν είναι να βρω πως θα πάω κάπου πάντα συμβουλεύομαι την υπηρεσία maps της Google. Ειδικά στην Αγγλία η χρήση του είναι πολύ εύκολη. Κάθε σπίτι ή κτήριο εκτός από τη διεύθυνσή του έχει και το δικό του Postal code που αποτελείται από γράμματα και νούμερα. Κάτι σαν τον δικό μας ταχυδρομικό κώδικα, μόνο που στην Ελλάδα αυτός αντιστοιχεί συνήθως σε μια γειτονιά, όχι σε κτήριο. Τα πάντα εδώ κινούνται γύρω απ’ το Postal code. Βάζεις αυτόν στο google maps και αμέσως σου δείχνει που είναι. Πολύ απλούστερο από το να χρειάζεσαι ολόκληρη τη διεύθυνση. Ή πχ αν ψάχνεις ποιο είναι το πιο κοντινό σου κατάστημα της x αλυσίδας εστιατορίων, βάζεις το postal code σου στο αντίστοιχο πεδίο και σου βγάζει τη λίστα. Είναι κάτι πολύ χρήσιμο που θα πρέπει να το σκεφτούμε (και αυτό) στην Ελλάδα.

Ξέφυγα όμως, το θέμα μου ήταν οι χάρτες.

Νομίζω οτι την άνεση αυτή την απέκτησα χάρη στα παιχνίδια του υπολογιστή. Από παλιά έπαιζα μανιωδώς strategy games και πιο μετά κάποια RPGs ή driving simulations, και βασικό στοιχείο σε αυτές τις κατηγορίες είναι η χρήση χάρτη. Αν δεν μάθεις να τον χρησιμοποιείς σωστά και γρήγορα είσαι χαμένος από χέρι. Έτσι γρήγορα εξοικειώθηκα με τους χάρτες και τη χρήση τους.

Έχω παρατηρήσει πως αρκετοί δυσκολεύονται με τους χάρτες. Και όταν ο συνοδηγός μου στο αμάξι μου κάνει τη ζωή δύσκολη λέγοντας «δεν τα πάω καλά με τους χάρτες» τότε πρέπει να είσαι από μια γωνιά και να με δεις να γίνομαι έξαλλος! Καυγάδες επί καυγάδων γι’ αυτόν τον ρημαδιασμένο χάρτη που έχω στο αμάξι!

Ή τις προάλλες. Προσπαθώ να εξηγήσω σε έναν φίλο να βρεθούμε κάπου, οπότε του λέω «Όταν βγεις από το μετρό θα είσαι από την κάτω μεριά του Hyde Park, νότια, πρέπει να πας προς τα δυτικά τώρα». Μπλέχτηκε! Ήθελε να του πω χρησιμοποιώντας όρους «ευθεία», «δεξιά» και «αριστερά»! Λες και δε μπορείς να καταλάβεις οτι κοιτάζοντας το Hyde Park η δύση είναι αριστερά σου!

Το ίδιο μπέρδεμα έχει γίνει και με το πάνω-κάτω. Εγώ το χρησιμοποιώ ως επί το πλείστον ως βορράς=πάνω και νότος=κάτω. Οπότε θα πω «αν είσαι στο κέντρο της πλατείας πρέπει να πας προς τα πάνω» εννοώντας βόρεια. Αλλά ο άλλος, ακόμα κι αν ξέρει την περιοχή σαν την παλάμη του χεριού του, αν δεν μπορεί να τα τοποθετήσει νοητά σε έναν χάρτη, δεν πρόκειται να καταλάβει (εκτός αν έχει πυξίδα ή θυμηθεί την εποχή που ήταν πρόσκοπος), θα θέλει να του πω «βλέπεις το τάδε μαγαζί; Προς τα εκεί!», ή μπορεί να θεωρήσει πως με το πάνω εννοώ τον ανηφορικό δρόμο.

Εσείς πώς τα πάτε με τους χάρτες; Τους συμβουλεύεστε; Τους χρησιμοποιείτε άνετα;


Η φωτογραφία είναι ενός χάρτη για την περιοχή παρά του του ποταμού που είχα πετύχει στο Southbank.

Το Fight Club, ο Peter Nalitch και η κιθάρα του

Για όσους δεν ξέρετε, το Fight Club (εκτός από την πολύ καλή ταινία με τους Edward Norton και Brad Pitt) είναι μια καθημερινή εκπομπή στον αθλητικό ραδιοφωνικό σταθμό Sport Fm, στην οποία οι Τσαούσης και Βαϊμάκης σχολιάζουν με μεγάλη δόση χιούμορ, ειρωνίας και (αυτό)σαρκασμού τα μικρά και μεγάλα θέματα της επικαιρότητας, αθλητικής και μη.

Όσοι την ξέρετε, γνωρίζετε οτι κατά καιρούς έχουν διάφορες εμμονές, όπως με το "δικό μας κίτρινο τυρί", τον Τσακ Νόρρις και άλλα ωραία.

Τελευταία έπαιξαν πολύ ένα τραγούδι το οποίο είχε βάλει ο Freddos του Sport24 στη σελίδα του. Το Gitar του Peter Nalitch. Μάλιστα το τραγούδι ταίριαξε τόσο πολύ με το ύφος της εκπομπής (!) που αντικατέστησε το "Ραμαγια" στο νέο σήμα της εκπομπής.

Για όσους λοιπόν δεν είχαν την τύχη να ακούσουν αυτό το εκπληκτικό άσμα, θαυμάστε και υποκλιθείτε!!!

Να πω για τους εμπνευσμένους στίχους; Την εξωτική μουσική; Ή την εντυπωσιακή χορογραφία; Respect!

Όχι, πείτε μου, δε θα σάρωνε στη Eurovision ΧΑ-ΛΑ-ΡΑ; Χαχα!

Καλό βράδυ!

Το τραγούδι του Ηνωμένου Βασιλείου για τη Eurovision

Το Σάββατο το Ηνωμένο Βασίλειο αποφάσισε για το τραγούδι που θα το εκπροσωπήσει στο μουσικό διαγωνισμό της Eurovision που φέτος θα διεξαχθεί στο Βελιγράδι. Δεν παρακολούθησα την εκπομπή του BBC αλλά κάπου το πήρε τώρα το μάτι μου, γι' αυτό σας το δείχνω κι εσάς για να διαμορφώσετε άποψη όσοι ενδιαφέρεστε.

Το τραγούδι έχει τίτλο Even if και τραγουδιστής είναι ο Andy Abraham.

Προσωπικά μου φάνηκε πολύ χλιαρό, έως αδιάφορο. Δεν είμαι βέβαια φίλος αυτού του είδους μουσικής, οπότε δεν είμαι και ο πιο κατάλληλος κριτής, αλλά όπως και να έχει η μελωδία (στην οποία προσωπικά δίνω μεγάλη σημασία στα όποια ακούσματά μου) όχι απλά δε μου μένει, αλλά δεν βρίσκω κι όλας κάποιο "πιασάρικο" μοτίβο, είναι πολύ μονότονο! Και η Καλομοίρα τραγουδάει pop, και μπορεί Καλομοίρα να μην ακούω στο σπίτι μου, αλλά πιο ευχάριστα θα ακούσω το τραγούδι της αν τύχει στο ραδιόφωνο απ' ότι αυτό...

Καλή εβδομάδα από αύριο!

There will be blood (Θα χυθεί αίμα)

Μέσα στη βδομάδα πήγα και είδα το Τhere will be blood, στην οποία η ερμηνεία του Daniel Day-Lewis του χάρισε το βραβείο Α' ανδρικού ρόλου στα Όσκαρ, στις Χρυσές Σφαίρες αλλά και της Βρετανικής Ακαδημίας. Η ταινία είναι σκηνοθεσίας Paul Thomas Anderson (κέρδισε και βραβείο σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ του Βερολίνου) και είναι βασισμένη στο μυθιστόρημα Oil! του Upton Sinclair.

Η ιστορία εκτυλίσσεται στο τέλος το 19ου αιώνα και στην αρχή του 20ου στην California. Κεντρικό θέμα είναι η αφήγηση της ιστορίας ενός μεταλλωρύχου ο οποίος ξαφνικά βρίσκει πετρέλαιο. Είναι η εποχή του κυνηγιού του μαύρου χρυσού. Σιγά σιγά φτιάχνει την επιχείρησή του, νοικιάζωντας ή αγοράζοντας τις εκτάσεις που θεωρεί οτι έχουν πετρέλαιο, χρησιμοποιώντας και τον μικρό του γιο για να προβάλλει το προφίλ του οικογενειάρχη. Κάποια στιγμή ένας νέος έρχεται και του δίνει μια πληροφορία για μια περιοχή που κρύβει πετρέλαιο, κι αυτός φεύγει για να την ερευνήσει. Αυτά σε πολύ γενικές γραμμές, συμβαίνουν πολλά και διάφορα στα οποία δε θα αναφερθώ, να δείτε κι εσείς τίποτα.

Η ταινία είναι καλή. Ο Daniel Day-Lewis όμως καλύτερος! Η ερμηνεία του μου άρεσε πάρα πολύ και νομίζω άξιζε το βραβείο. Βέβαια τον βοηθάει και η ταινία, αφού είναι γυρισμένη πάνω στον κεντρικό ήρωα και του δίνει την ευκαιρία να ξεδιπλώσει το ταλέντο του. Παρεμπιπτόντως η - λίγο αγριεμένη - όψη του Daniel Plainview (του κεντρικού χαρακτήρα) μου θύμισε λίγο τον ρόλο που έπαιζε ο Lewis στο Gangs of New York.

Η ταινία είναι ωραία γυρισμένη. Δεν κάνει κοιλιά και τη βλέπεις με ενδιαφέρον μέχρι το τέλος. Το παράπονό μου είναι οτι όταν τελείωσε δεν ένιωσα οτι ένας κύκλος έκλεινε, την κάθαρση που λέμε στο αρχαίο δράμα. Είχα την αίσθηση οτι θα μπορούσε να συνεχιστεί λίγο ακόμα. Μου φάνηκε σαν ένα κείμενο χωρίς επίλογο, κάτι έλειπε για να πω "τέλος".

Ορίστε και το trailer για όποιον ενδιαφέρεται.

Καλό μήνα, καλή Άνοιξη και καλή Κυριακή να έχετε!