HDR Photography

Σε προηγούμενο post έβαλα κάποιες φωτογραφίες λίγο σουρεαλιστικές, που προφανώς ήταν προϊόν επεξεργασίας, αλλά και συγκεκριμένης τεχνικής λήψης. Υποσχέθηκα να μιλήσω λίγο περισσότερο γι' αυτή την τεχνική, μιας και υπήρξαν απορίες στα σχόλια.

Κατ' αρχάς να ξεκαθαρίσω πως δεν είμαι επαγγελματίας φωτογράφος, οπότε ό,τι σας γράφω εδώ έχει προκύψει καθαρά από προσωπική αναζήτηση και ερασιτεχνική ενασχόληση. Επιδέχομαι όπως πάντα παρατηρήσεις και διορθώσεις.
Ας τα πάρουμε από την αρχή. Η τεχνική ονομάζεται High Dynamic Range (HDR) Photography και χοντρικά σκοπός της είναι η δημιουργία εικόνων με ίδιο φωτισμό σε όλο το "βάθος" της εικόνας.
Ας τα πάρουμε από την αρχή.
Είμαστε στο Λονδίνο, στην Strand, και βλέπουμε την St. Martin-in-the-Fields δίπλα στην πλατεία Trafalgar. Βγάζουμε την παρακάτω φωτογραφία.

Επειδή έχουμε κεντράρει και εστιάσει στην εκκλησία, ο φακός προσαρμόζει την έκθεση στο φως (exposure) στο φωτισμό του συγκεκριμένου σημείου. Με αποτέλεσμα το πρώτο επίπεδο, που είναι λιγότερο φωτεινό, να βγαίνει πιο μαύρο κι ο ουρανός πιο φωτεινός.

(Εδώ ο ουρανός βγήκε καλός, αλλά σε πολλές περιπτώσεις που εστιάζουμε σε ένα λιγότερο φωτισμένο σημείο ο ουρανός επειδή είναι πολύ φωτεινός μας βγαίνει άσπρος).

Αυτό που κάνει η τεχνική HDR είναι συνδυάζει 3 (ή περισσότερες) λήψεις της ίδιας φωτογραφίας με ρυθμίσεις διαφορετικής έκθεσης στο φως, ώστε στο τελικό αποτέλεσμα να έχουμε εξίσου φωτισμένο και χρωματισμένο και το πρώτο πλάνο αλλά και το background.
Γι' αυτό χρειαζόμαστε μια φωτογραφική που να επιτρέπει αλλαγή τέτοιων ρυθμίσεων (κατά προτίμηση να το κάνει αυτόματα με μια ριπή λήψεων), έναν τρίποδα (ή τέλος πάντων να έχουμε στηρίξει κάπου τη μηχανή - πολύ σημαντικό, γιατί η ελάχιστη κίνηση μεταξύ των διαφορετικών λήψεων θα καταστρέψει την τελική εικόνα) κι ένα software για το συνδυασμό των φωτογραφιών.
Αφού λοιπόν βρούμε αν και πως γίνεται αυτό στη φωτογραφική μας, και ρυθμίσουμε σε τι βαθμό θέλουμε να διαφέρει η έκθεση (exposure) μεταξύ των λήψεν, τραβάμε τις φωτογραφίες.
Παρακάτω βλέπουμε τις 2 φωτογραφίες με μεγαλύτερη και μικρότερη έκθεση στο φως από την πρώτη που είδαμε παραπάνω.

Βλέπετε πως στην πρώτη, που η έκθεση στο φως είναι μεγαλύτερη, αποτυπώνεται με πολύ μεγάλη λεπτομέρεια η εκκλησία και γενικά το κομμάτι που ήταν σκοτεινό στην αρχική φωτογραφία, ενώ στη δεύτερη φαίνονται όλα μαύρα εκτός από τον ουρανό ο οποίος όμως χρωματίζεται με πολύ μεγάλη λεπτομέρεια.

(Οι συγκεκριμένες φωτογραφίες δεν αποτελούν ίσως το καλύτερο παράδειγμα, γιατί ο ουρανός φαίνεται καλά και στην αρχική. Φανταστείτε πάντως πως σε άλλη περίπτωση η 3η φωτογραφία δείχνει πολύ καλύτερα τα σημεία που στην αρχική είναι overexposed στο φως).

Το επόμενο βήμα γίνεται στον υπλογιστή μας. Θα χρειαστεί κάποιο software για να συνδυάσει τι 3 αυτές φωτογραφίες. Το Adobe Photoshop είναι ένα από αυτά, ενώ υπάρχουν και προγράμματα μόνο γι' αυτή τη δουλειά, όπως το Photomatrix.
Συνδυάζοντας τις φωτογραφίες, και αλλάζοντας αν θέλουμε κάποιες παραμέτρους μέχρι να πάρουμε το επιθυμητό αποτέλεσμα (λιγότερο ή περισσότερο σουρεαλιστικό, ανάλογα με τον φωτισμό, το saturation των χρωμάτων κλπ), προκύπτει μια εικόνα σαν την παρακάτω.

Προσέξτε πως αντίθετα με την αρχική, έχουμε καλό φως, χρώμα και λεπτομέρεια σε όλο το βάθος της φωτογραφίας. Ναι, ίσως είναι σουρεαλιστική, αλλά αυτό είναι κάτι που το ορίζεις εσύ, αλλάζοντας τις ρυθμίσεις στο software. Αν συγκρίνετε αυτή την hdr φωτογραφία με αυτές που είχα στο προηγούμενο post, θα δείτε πως αυτή εδώ είναι πολύ λιγότερο σουρεαλιστική.

Αυτά για σήμερα. Ελπίζω να το βρήκατε ενδιαφέρον και, γιατί όχι, να πειραματιστείτε!

Η Παναγιά η Γοργόνα

Την Παναγιά τη Γοργόνα ίσως την ξέρετε ως ένα μυθιστόρημα του Στρατή Μυριβήλη. Ένα βιβλίο που μιλάει για μια χιλιοειπωμένη ιστορία του ελληνισμού, τον ξεριζωμό από τη Μικρά Ασία και την εγκατάσταση στα ελληνικά χώματα, για την προσφυγιά, για το διωγμό από το σπίτι το χτίσιμο ενός καινούριου σε μια "ξένη" γη. Μια ιστορία κοινή για πολλούς κατοίκους του νησιού. Η Λέσβος βλέπετε, λόγω της θέσης της (απέναντι από το Αϊβαλί), έγινε η νέα πατρίδα πολλών Μικρασιατών.

Η Σκάλα Συκαμιάς (ή Συκαμινέας), στα βορειοανατολικά του νησιού, είναι ένα μικρό ψαροχώρι ξεχασμένο από τον χρόνο. Πληροφοριακά, "σκάλα" ονομάζονται τα ψαροχώρια χωριών που βρίσκονται πιο μέσα στο νησί. Υπάρχει η Συκαμιά και η Σκάλα Συκαμιάς, ο Πολυχνίτος και η Σκάλα Πολυχνίτου κλπ.

Εκεί λοιπόν, στην άκρη του μικρού λιμανιού, πάνω σε έναν βράχο, βρίσκεται σα βότσαλο ριγμένο στη θάλασσα ένα εκκλησάκι της Παναγίας, η Παναγιά η Γοργόνα.

Δίπλα στους ψαράδες που επισκευάζουν τα δίχτυα τους, κοντά σε πολύχρωμες τράτες και τεμπέλικες γάτες, ένα μικρό εκκλησάκι με λίγες εικόνες και μερικά αναμμένα κεριά αγναντεύει το πέλαγος και πέρα μακριά τις χαμένες πατρίδες.

Όταν είχα επισκεφτεί το μέρος πριν μερικά χρόνια με είχε αγγίξει πολύ αυτή η εικόνα και αυτό το ήσυχο λιμανάκι δε θα μπορούσε να μην είναι ο προορισμός της πρώτης μου εκδρομής στο νησί, και γιατί όχι, της πρώτης μου φωτογραφίας στο blog μετά τον επαναπατρισμό μου.

Ένας ξένος στην ουσία κι εγώ, ξαναλέω "όπου γης και πατρίς" και προσπαθώ ακόμα μία φορά να χτίσω βάσεις από την αρχή.

ΥΓ. Η πρώτη και η τρίτη φωτογραφία είναι προϊόν HDR, μιας τεχνοτροπίας στην οποία συνδυάζεις ίδιες λήψεις με διαφορετική έκθεση στο φως, με σκοπό να έχεις λεπτομέρειες και χρώμα σε όλο το βάθος της εικόνας, και σε συνδυασμό με το αυξημένο saturation την κάνει λίγο σουρεαλιστική. Εν καιρώ περισσότερα. Μπορεί να μην αρέσει σε πολλούς λάτρες της αυθεντικής φωτογραφίας, αλλά λίγος πειραματισμός δε βλάπτει!

Ευχές, με ούζο Πλωμαρίου

Η ζωή εδώ στη Λέσβο κυλάει με τους δικούς της ρυθμούς. Για άλλους αργούς και για άλλους απολαυστικούς. Οι δύο όψεις της ίδιας πραγματικότητας, πάντα εξαρτάται πως το βλέπει κάποιος.

Στοιχείο αυτής της νησιώτικης πραγματικότητας είναι ότι μπορείς να αλλάξεις παραστάσεις με αστραπιαία ταχύτητα. Από την αστική - σχετικά πάντα - όψη της Μυτιλήνης, στα ψαροχώρια του κόλπου της Γέρας, και στο Πλωμάρι με τα παλιά εργοστάσια και τα ούζα του.

Κάπου εκεί λοιπόν με βρήκε η εθνική επέτειος, δίπλα στη θάλασσα με ούζο πλωμαρίου, χταποδάκια και καλαμαράκια, λαδοτύρι και τηγανιτά "λουλούδια".

Αρχικά προορισμός μας ήταν τα χωριά του κόλπου της Γέρας, τα οποία μας πρότειναν κάποιοι γνώστες. Δυστυχώς την ίδια ιδέα είχαν και πολλοί άλλοι, αφού όλες οι ταβέρνες εκεί ήταν ήδη γεμάτες και τα όποια ελεύθερα τραπέζια, κλεισμένα! Το πάθημα έγινε μάθημα. Άλλη φορά πρέπει να είμαστε πιο προνοητικοί!

Μετά την πρώτη κρυάδα ("ωχ, νηστικοί θα μείνουμε τέτοια μέρα, δε γυρνάμε να φάμε κανένα σουβλάκι τουλάχιστον;") και με την πείνα να γίνεται όλο και πιο αισθητή πήραμε τον δρόμο προς το Πλωμάρι. Ο καιρός δεν ήταν και ο καλύτερος για εκδρομή. Ο ουρανός είχε αρχίσει να "φορτώνει" από το πρωί, χωρίς όμως να βρέχει. Ο δυνατός αέρας σήκωνε κύματα, με τα οποία ο δρόμος πολλές φορές σε έφερνε σε πολύ στενή επαφή!

Ο δρόμος από τη Γέρα προς το Πλωμάρι περνάει μέσα από ένα ωραίο πευκοδάσος που κάνει την διαδρομή πολύ ευχάριστη. Αυτό είναι ένα από τα πολύ σημαντικά ατού της Λέσβου. Ο συνδυασμός πρασίνου και θάλασσας! Σ' αυτό συμβάλλει σε μεγάλο βαθμό ο καιρός, όπως έχω διαπιστώσει όλο αυτό το διάστημα... Δασκαλεμένος από την διαμονή μου στην Αγγλία, έχω ακόμα πρόχειρη μια ομπρέλα. Η διαφορά εδώ είναι πως στην άλλη τσέπη έχω γυαλιά ηλίου.

Για να μην τα πολυλογώ, αφού δεν έχω και φωτογραφίες να σπάω το κείμενο (είπαμε, φυσούσε πολύ και πεινούσαμε, οπότε αφήσαμε τις φωτογραφίες για την επόμενη φορά, υπό καλύτερες συνθήκες και με γεμάτο στομάχι!), φτάσαμε στο Πλωμάρι. Μια σύντομη περιήγηση, χωρίς να παρεκκλίνουμε μέτρο από το στόχο μας, που ήταν κάτι παραλιακές ταβέρνες που εντοπίσαμε! Ευτυχώς εκεί βρήκαμε τραπέζι, και επιδοθήκαμε σε ένα γιορτινό φαγοπότι που ευχαριστηθήκαμε δεόντως! Απαραίτητο συνοδευτικό, λίγο ουζάκι. Πως αλλιώς θα γινόταν άλλωστε;

Μεταξύ μας, οι τιμές μου φάνηκαν αρκετά τσιμπημένες. Θα μου πεις, πληρώνεις και τη θάλασσα που βλέπεις κυριολεκτικά δίπλα από το τραπέζι σου. Θα το δεχτώ. Όπως θα δεχτώ πως τα θαλασσινά ήταν φρέσκα. Ακόμα δεν έχω πλήρη εικόνα για το που κυμαίνονται οι τιμές γενικά στο νησί, μπορεί να ήταν και φυσιολογικές, κρατάω μια επιφύλαξη.

Χρόνια πολλά!

Πρώτες εντυπώσεις και πρώτες γκρίνιες

Ο καιρός περνάει και ένα ένα τα πράγματα τακτοποιούνται. Υπό άλλες συνθήκες θα είχα πάθει ένα σοκ με τόσες αλλαγές που συνέβησαν στη ζωή μου σε τόσο μικρό διάστημα. (Ναι, ξέρω, το λέω και το ξαναλέω, αλλά μη νομίζετε πως το έχω χωνέψει καλά καλά!). Όλα όμως έγιναν μέσα σε λίγες μέρες, ή ώρες, επίτηδες, δεν ήθελα να ξοδέψω χρόνο και ενέργεια σε μελαγχολικές σκέψεις και προπαρασκευαστικές διαδικασίες. Όχι πως τελικά τις απέφυγα, αλλά προσπάθησα να τις περιορίσω!

Σ’ αυτό βοηθάει και το αρκετό τρέξιμο. Ο χρόνος είναι μια πολυτέλεια που, κακά τα ψέματα, δεν την έχω πια σε σχέση με πριν. Ίσως και να προσπαθώ ακόμα να επαναρυθμίσω το βιολογικό μου ρολόι. Όχι λόγω διαφοράς της ώρας βέβαια, αλλά λόγω των διαφορετικών ωραρίων και απαιτήσεων.

Επ’ ευκαιρία, να ξεκαθαρίσω κάτι. Δεν είμαι από το νησί. Το λέω γιατί διαβάζοντας κάποια σχόλια στο προηγούμενο post μου φάνηκε πως κάποιοι υπέθεσαν αυτό. Ωστόσο το νησί το ξέρω, όχι πολύ καλά βέβαια, αλλά το έχω επισκεφτεί στο παρελθόν μερικές φορές και η εντύπωση που είχα ήταν πάρα πολύ θετική. Όπως σωστά σχολίασαν κάποιοι είναι ένα πολύ όμορφο μέρος, με πολλά πράγματα να δεις και να επισκεφτείς, πολλές φυσικές ομορφιές, χωρίς να έχει «χαλάσει» τόσο από τον τουρισμό όπως άλλα νησιά, με χαρακτήρα και με ιστορία. Και επίσης, είναι αρκετά μεγάλο. Πράγμα πολύ σημαντικό όταν πας να μείνεις κάπου περισσότερο από τις 10 μέρες των καλοκαιρινών διακοπών.

Πρώτες εντυπώσεις… Χμμ, ακόμα δεν έχω και πάρα πολλές, γιατί όπως έχω πει μου έπεσαν όλα μαζεμένα και έχω γυρίσει ελάχιστα.

Αυτό που όμως σίγουρα μου έκανε εντύπωση είναι πως το νησί, ή τουλάχιστον η πόλη της Μυτιλήνης, δε φέρνει σε τίποτα αυτό που εγώ, και ίσως ο καθένας μας, περίμενα συνδυάζοντας τη λέξη νησί με τη λέξη χειμώνας. Δε σας το κρύβω πως ήμουν επιφυλακτικός, περίμενα πιο ησυχία, πιο ερημιά αν το θέλετε. Κάθε άλλο! Η πόλη είναι γεμάτη με ζωή, με μαγαζιά, με νέους, με φοιτητές, με αυτοκίνητα. Όταν Μάρτη μήνα Σάββατο βράδυ βλέπεις κυριολεκτικά μποτιλιάρισμα στον παραλιακό δρόμο και ταβέρνες σου λένε πως είναι όλα κλεισμένα, όταν σε ώρα αιχμής παρακαλάς να βρεις να παρκάρεις κατεβαίνοντας στο κέντρο, τότε καταλαβαίνεις πόσο έξω έχεις πέσει. Φαντάζομαι βέβαια πως σε πιο τουριστικά μέρη η κατάσταση είναι διαφορετική με αυτά που θυμάμαι από περασμένα καλοκαίρια. Όμως αυτό δε με απασχολεί τόσο, ίσα ίσα, η ηρεμία των μη τουριστικών περιόδων μερικές φορές είναι βάλσαμο!

Λέω «φαντάζομαι» γιατί είναι αλήθεια πως δεν έχω καταφέρει να γυρίσω και πολύ. Και την πόλη δηλαδή, περισσότερο την είδα όταν έψαχνα για σπίτι. Που θα πάει όμως. Εξάλλου υπάρχουν όπως είπαμε πολλά μέρη να επισκεφτείς. Την γραφική Αγιάσσο, τον Μόλυβο, το Πλωμάρι με τα παλιά εργοστάσια, τη Σκάλα Συκαμιάς με την Παναγιά τη Γοργόνα, το απολιθωμένο δάσος. Έχουμε όμως καιρό.

Από εκεί και πέρα η πόλη έχει όλα τα καλά και τα κακά μιας – ελληνικής – πόλης, τηρουμένων των αναλογιών βέβαια. Με λυπεί που βλέπω μικροσκοπικά πεζοδρόμια, που βλέπω μανάδες με καροτσάκια να περπατάνε στο δρόμο δίπλα από τα αυτοκίνητα, επειδή πραγματικά δεν έχουν που αλλού να περπατήσουν. Παρόλο που η πόλη δεν είναι αχανής και που έχω δει να κυκλοφορούν αστικά λεωφορεία (προς έκπληξή μου). Ίσως βέβαια να μη βολεύουν τόσο τα δρομολόγια και οι διαδρομές, δεν ξέρω. Ή απλά ίσως να είναι πως ο κόσμος βαριέται να περπατήσει μέχρι τη στάση και να περιμένει.

Με στεναχωρεί επίσης η σημαντική έλλειψη ευγένειας από - ορισμένους - υπαλλήλους. Δεν εννοώ καλοσύνης και αγαθότητας, ούτε άλλωστε με απασχολεί ο υπάλληλος να είναι παιδί μάλαμα, εννοώ της ευγένειας που απαιτείς να έχει κάποιος ο οποίος υποτίθεται σε εξυπηρετεί. Και αυτό δεν έχει να κάνει με το νησί, αναφέρομαι και στους Αθηναίους, όσο σύντομο κι αν ήταν το πέρασμά μου από την πόλη μου. Αναφέρομαι σε ένα ελληνικό φαινόμενο. Μπορεί να είναι ψιλά γράμματα για κάποιους, αλλά προσωπικά με χαλάει απίστευτα να σου λέω ευχαριστώ και να μην μου απαντάς παρακαλώ (πόσο θα σου κοστίσει δηλαδή), να σου μιλάω με χαμόγελο και πολύ τυπικά και ευγενικά κι εσύ να μη σηκώνεις τα μάτια σου να με δεις, παρά να μου γνέφεις μουγκρίζοντας. Υπάρχουν βέβαια και εξαιρέσεις, έτσι; Αλλά για έναν περίεργο τρόπο παρατηρώ πως οι περισσότερες από τις εξαιρέσεις εργάζονται στον ιδιωτικό τομέα! Σύμπτωση μάλλον, ε; Δεν ξέρω πως την έχουμε δει οι Έλληνες ρε γαμώτο και είμαστε τόσο αγενείς με όλους όσους δεν είναι φίλοι ή γνωστοί ή συγγενείς μας. Ξαναλέω, δεν είναι όλοι έτσι. Ίσως να είναι και λίγοι αυτοί που είναι έτσι και απλά να έπεσα εγώ στις περιπτώσεις. Το λέω για να καλύψω όλα τα ενδεχόμενα! Πάντως είναι η εντύπωσή μου και την καταθέτω, σωστή η λανθασμένη. Και σας εκλιπαρώ, κάθε έναν από εσάς, προσπαθήστε αυτό να το αλλάξετε στην καθημερινότητά σας! Είναι κάτι που ούτε κόπο θέλει ούτε χρήμα ούτε τίποτα!

Εξαιρετική εντύπωση από την άλλη μου έχει κάνει, όπως και παλιότερα, η ωραία κουζίνα! Όρεξη να έχεις να τρως! Και δε θα έλεγα πως είναι και ακριβά. Μπορεί βέβαια πάλι να έπεσα στις περιπτώσεις, ποιος ξέρει. Αν διαπιστώσω κάτι διαφορετικό θα σας ενημερώσω! :) Πάντως ο φραπέ στην προκυμαία κυμαίνεται από 2,50 έως 2,80 ευρώ. Δε θυμάμαι βέβαια τις αντίστοιχες τιμές στην Αθήνα και πόσο/αν έχουν αλλάξει από την τελευταία φορά. Άσε που κρατάει περισσότερο από όσο ένα pint Guiness μπροστά στον NdN! Χαχα! Α, τώρα που είπα pint, έμαθα πως άνοιξε και μια pub στην προκυμαία, με drought μπύρα! Μάλλον έμαθαν πως ήρθα… NdN, ακούς; Ακόμα και Guiness από την Ιρλανδία θα φέρουν για πάρτι μας!
Το άλλο που γουστάρω τρελά βέβαια είναι ο συνδυασμός ήλιου και θάλασσας. Όταν δε βρέχει καταρρακτωδώς (τις τελευταίες μέρες καθόλου σπάνιο) έχει έναν πεντακάθαρο ουρανό και έναν δυνατό ήλιο, που πακέτο με τη θάλασσα, ήρεμη ή φουρτουνιασμένη, σε μεταφέρουν στο καλοκαίρι! Τι κι αν έχει έξω 10 βαθμούς! Ίσως είναι αντανακλαστικό, γιατί προσωπικά η θάλασσα για μένα είναι ταυτόσημη με το καλοκαίρι, παιδί της πόλης γαρ, αλλά όπως και να έχει, το απολαμβάνω! Όπως και να το κάνεις, είναι άλλη αίσθηση να ζεις και να δουλεύεις σε μία πόλη μεν, αλλά σε 3 άντε 5 λεπτά να μπορείς να βρεθείς σε ένα γραφικό λιμανάκι ή σε ένα καταπράσινο βουνό με θέα τη θάλασσα.

Α, ας πω και μια ακόμα καλή κουβέντα, μιας και πριν τα έβαλα λίγο με τις υπηρεσίες. Ο ΟΤΕ μου συνέδεσε τηλέφωνο σε 4 μόλις εργάσιμες μέρες! Άντε, έτσι γρήγοροι και για το internet παιδιά!

Αυτά τα ολίγα από εμένα. Θέλω να σας ευχαριστήσω και πάλι για τα σχόλια και την διάθεσή σας για συμβουλές και προτάσεις! Απολογούμαι που δε μπορώ να απαντήσω σε κάθε ένα σχόλιο, αν και πολύ θα το ήθελα, μιας και ακόμα δεν έχω πρόσβαση στο internet, ελπίζω να μη μου κρατήσετε μούτρα!

Τα ξαναλέμε σύντομα!

Επόμενος σταθμός: Μυτιλήνη

Από νησί σε νησί λοιπόν. Ναι, ξέρω, καμία σχέση!

Όσο κι αν ακούγεται παράξενο, εδώ, στο Βόρειο Αιγαίο, είναι το επόμενο βήμα για μένα. Ένα βήμα που για λίγο καιρό θα είναι μετέωρο μέχρι να προσαρμοστώ και να εγκλιματιστώ. Ελπίζω μόνο να μην κρατήσει πολύ η μεταβατική αυτή περίοδος και θα κάνω ό,τι περνάει από το χέρι μου για να τη συντομεύσω, γιατί προς το παρόν νιώθω λίγο έξω από τα νερά μου.

Είναι πολλά αυτά που πρέπει να μάθω αλλά και να θυμηθώ. Συνήθειες που είχα ξεχάσει ή απωθήσει και που επανέρχονται θέλοντας και μη. Εικόνες ωραίες αλλά και άσχημες, πάνε πακέτο άλλωστε, θέλει πολύ καλή διάθεση (ή ανοχή αν θες) για να κάνεις το φιλτράρισμα.

Τα πράγματα εδώ είναι πολύ διαφορετικά. Η θάλασσα σίγουρα κάνει τη διαφορά. Όπως και οι μικρές έως μηδαμινές αποστάσεις. Κάπου σου έρχεται να γελάσεις όταν συνηθισμένος σε μισάωρα και βάλε commuting κάνεις 10 λεπτά για να πας οπουδήποτε! Τα μεγέθη προφανώς είναι διαφορετικά…

Από την άλλη καλείσαι να ανεχτείς διάφορα στραβά που συναντάς παντού στην Ελλάδα, όπως το ότι οι πόλεις είναι για τα αυτοκίνητα και όχι τους πεζούς ή το κάπνισμα που όσο και να θες να το αγνοήσεις, δυσκολεύεσαι, ή τη γραφειοκρατεία. Κάθε ένα από αυτά σηκώνουν ξεχωριστό post από μόνα τους και μπορώ να βρω πολλά ακόμη. Και θα έχουμε καιρό να τα λέμε και να γκρινιάζουμε.

Αλλά κάποιες στιγμές που προέχουν άλλα, που προσπαθείς να βάλεις τα πράγματα σε μια σειρά, που δεν ξέρεις καλά καλά που πατάς και που βρίσκεσαι, αντιλαμβάνεσαι πως όλα αυτά είναι λεπτομέρειες και αποφασίζεις να μη χαλιέσαι.

Έτσι την πρώτη μου μέρα στο νησί, με την oyster ακόμα στην τσέπη, έχοντας μόλις τελειώσει από ένα ατέλειωτο γαϊτανάκι σε υπηρεσίες και γραφεία και βρισκόμενος στο κατώφλι του Γολγοθά της αναζήτησης σπιτιού, κάθισα να ανασυγκροτηθώ σε μια καφετέρια στην προκυμαία παρέα με έναν φραπέ (και το νερό που εδώ σου φέρνουν χωρίς να το ζητήσεις, γκουχ γκουχ), χαζεύοντας τη θάλασσα με φόντο τα πολύχρωμα κτήρια (εξού και το νέο header). Πάνω από τα αμάξια που βούιζαν σαν μέλισσες, αγνοώντας τον καπνό από τα δίπλα τραπέζια, γελώντας ο ίδιος για την αντίδρασή μου στο άκουσμα ελληνικών (“ωχ, Έλληνες”), τακτοποιούσα τις σκέψεις μου και με καλωσόριζα στο νέο μου σπίτι.

Χαιρετίσματα από την όμορφη Μυτιλήνη λοιπόν!

ΥΓ. Νιώθω την ανάγκη να απολογηθώ για την απουσία μου από τα καθημερινά μου μέχρι πρότινος στέκια, τα blogs και τα podcasts σας, αλλά με τόσα που συμβαίνουν και το κυριότερο χωρίς ακόμα πρόσβαση στο internet είναι εντελώς ανέφικτο. Ελπίζω σύντομα να επανέλθω, αλλά δυστυχώς το πότε είναι κάτι το οποίο δεν εξαρτάται μόνο από εμένα!

Back home. Ή μήπως όχι;

Θα ήθελα να ξεκινήσω με ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους εσάς για τις ευχές!!! Ήταν αλήθεια πολύ συγκινητικό να μπαίνω μετά από καιρό (αρκετό για τα blogoσφαιρικά δεδομένα) στο blogάκι μου και να βλέπω τόσα σχόλια να με συνοδεύουν στην επιστροφή στην πατρίδα! Δε νομίζω πως μπορώ να πω κάτι άλλο παρά να ευχαριστήσω κάθε έναν από εσάς που μπήκατε στον κόπο να γράψετε δυο λέξεις (ή και περισσότερες).

Πίσω στην πατρίδα λοιπόν. Από εδώ θα γράφω πλέον, από εδώ θα γκρινιάζω (και κάτι μου λέει πως το όνομα του blog θα ξαναποκτήσει νόημα!), εδώ κοντά θα κάνω τις εκδρομές μου πλέον όποτε (ας ελπίσουμε συχνά) βρίσκω την ευκαιρία. Τέρμα τα ατέλειωτα πάρκα και οι multi-ethnic κουζίνες, τέρμα οι γοτθικές εκκλησίες, τέρμα τα pints στο ποτάμι. Σίγουρα δεν είναι καθόλου ασήμαντα αυτά που άφησα πίσω. Αλλά θα βρω ρυθμούς με τα νέα δεδομένα, που θα πάει. Και όπως πριν, θα προσπαθήσω να εστιάσω στα καλά και στα ωραία που όταν τα έχουμε μια ζωή μπροστά μας τα παραβλέπουμε πολύ εύκολα και που μόνο αν αναγκαστούμε να τα αποχωριστούμε αντιλαμβανόμαστε την αξία τους.

Από εδώ λοιπόν πλέον...


Από πού όμως;


Γιατί ναι μεν επιστρέφω Ελλάδα, αλλά όχι στην πόλη μου την Αθήνα!

Δώστε μου μερικές ακόμα μέρες να τακτοποιηθώ, γιατί όπως καταλαβαίνετε έχουν πέσει όλα μαζεμένα (και αρκετά ήταν εκτός προγράμματος) και θα επανέλθω με περισσότερα!


ΥΓ. Το νέο header του blog (πακέτο με τα νέα χρώματα που είμαι σίγουρος πως θα ξενίσουν κάποιους για τους λάθος όμως λόγους...) είναι ταυτόχρονα ενδεικτικό αλλά και παραπλανητικό. Ακόμα δεν έχω ξεπακετάρει ούτε τη φωτογραφική βλέπετε! Αυτό είναι προσωρινό απλά και μόνο για να με/σας βάζει στο κλίμα.

Εισιτήριο χωρίς επιστροφή...

Αγαπητέ αναγνώστη. Αγαπητέ φίλε. Αγαπητέ συνοδοιπόρε στο ωραίο αυτό ταξίδι. Ήρθε η στιγμή…

Έτσι ξαφνικά όπως ξεκίνησε, πριν 29 μήνες, έτσι ξαφνικά τελειώνει σήμερα. Σε λίγες ώρες θα πατάω τα ιερά χώματα της πατρίδας μας, κι αυτή τη φορά δε θα έχω βγάλει εισιτήριο επιστροφής…

Πέρασαν 29 μήνες. Δεν το περίμενα, δεν το σχεδίαζα έτσι εξ’ αρχής, αλήθεια σου λέω. Όταν πήρα την απόφαση να το δοκιμάσω, όταν έβγαινα από το μετρό εκείνο τον Οκτώβρη φορτωμένος βαλίτσες για να αντικρύσω για πρώτη φορά το συννεφιασμένο ουρανό της πόλης είχα τόσα ερωτηματικά. Θα αντέξω; Θα προσαρμοστώ; Θα επιβιώσω; Ο χρόνος θα δείξει, έλεγα.

Μια από τις πρώτες μου φωτογραφίες στο Λονδίνο.

Δυσκολεύτηκα στην αρχή. Κάτι εκείνοι που άφηνα πίσω, κάτι η γλώσσα, κάτι οι σπουδές, κάτι ο διαφορετικός τρόπος ζωής, δεν ήταν εύκολο. Από αυτά η προσαρμογή στις νέες συνήθειες ίσως να ήταν και το πιο εύκολο. Βοήθησε κι ότι τελικά μάλλον το έχω σαν χαρακτήρας, να προσαρμόζομαι στο νέο περιβάλλον. Διαπίστωσα πως αυτό είναι πολύ σημαντικό για κάποιον που δοκιμάζει τη ζωή έξω, το είδα σε άλλους φίλους εδώ που δεν ήταν καθόλου δεκτικοί στο διαφορετικό.

Το πιο δύσκολο ήταν η μοναξιά της πρώτης περιόδου και η νοσταλγία για τα πρόσωπα που γέμιζαν την καθημερινότητά μου μέχρι τότε. Η ζωή μου για αρκετό καιρό κυλούσε γύρω και μέσα από έναν υπολογιστή. Ατέλειωτες ώρες μπροστά σε μια οθόνη, με το skype και το msn messenger να ζουν τις πιο δοξασμένες τους μέρες. Σωτήριο πράγμα η τεχνολογία και το internet. Θα ήταν τελείως διαφορετικά χωρίς αυτά.

Υπήρχε και το blogging βέβαια, που σιγά σιγά με κέρδιζε όλο και περισσότερο. Βλέπεις το είχα ξεκινήσει μόλις 2-3 μήνες πριν, δοκιμαστικά, χωρίς να ξέρω που θα με βγάλει, ήθελα απλά να πειραματιστώ. Τότε που η προοπτική να ζήσω στο εξωτερικό δεν υπήρχε ούτε στη φαντασία μου. Υπήρχε μόνο στα κρυφά μου όνειρα. Που να ήξερα πως θα πραγματοποιούταν; Και τελικά το αγάπησα, δέθηκα με ανθρώπους που δεν είχα γνωρίσει ποτέ, ανθρώπους χιλιόμετρα μακριά, που με αυτά που έγραφαν, χωρίς ίσως να το ξέρουν, με κρατούσαν σε μια επαφή με το σπίτι μου τόσο άμεση και τόσο αληθινή.

Και είχα και κάποιον να μοιραστώ τις σκέψεις μου, τις εμπειρίες μου εδώ. Αλήθεια σου λέω, ο τρόπος που βίωσα αυτά τα χρόνια εδώ ίσως ήταν πολύ διαφορετικός αν δεν υπήρχες εσύ, να κάθεσαι να με ακούς να στα διηγούμαι. Γιατί κάθε στιγμή τη ζούσα και την ξαναζούσα γράφοντας και συζητώντας μαζί σου, κι έτσι αποτυπωνόταν όλο και πιο έντονα μέσα μου.

Και πέρασαν οι μέρες, πέρασαν οι εβδομάδες...

Πέρασε και η περίοδος προσαρμογής και άρχισα να το απολαμβάνω. Γνώρισα κόσμο, άρχισα τις βόλτες και τις εκδρομές, άρχισα να μαζεύω εμπειρίες, κι όλο και πιο πολύ αγαπούσα αυτή την πόλη. Με τα στραβά της και τα ωραία της, αυτή η πόλη με κέρδιζε μέρα με τη μέρα.

Και πίστεψέ με, σου λέω αλήθεια, δεν μου έλειπε καθόλου η χώρα μου, οι συνήθειές μου, δε ντρέπομαι που το λέω. Μου έλειπαν όμως, πολύ, οι άνθρωποι εκεί κάτω. Κι έφτασε το καλοκαίρι, και κατέβηκα ελάχιστα στην Ελλάδα. Ήταν το πρώτο καλοκαίρι χωρίς μπάνιο στη θάλασσα, ένα πολύ βροχερό και κρύο καλοκαίρι στην Αγγλία. Τι κι αν φίλοι και γνωστοί γυρνούσαν στα νησιά κι εγώ είχα αναμμένο το καλοριφέρ Αύγουστο μήνα. Με έναν περίεργο τρόπο, γούσταρα.

Κι έτσι όταν ήρθε η ώρα να κάνω το επόμενο βήμα, όταν βρέθηκα μπροστά στο σταυροδρόμι, κοντοστάθηκα λίγο, τα ζύγισα, και πήρα την απόφαση να καθίσω εδώ λίγο ακόμα. Ξέροντας πως τα πράγματα θα ήταν πιο δύσκολα απ’ ότι αν γυρνούσα πίσω, για πολλούς λόγους. Ένιωθα όμως πως δεν είχε έρθει ακόμα η ώρα. Είχα ήδη κάνει και δει πολλά, όμως δεν μου έκανε η καρδιά να φύγω. Όχι ακόμη.

Κι έτσι η επιστροφή αναβλήθηκε.

Καινούριοι στόχοι, καινούριες δυσκολίες, περισσότερο άγχος, μεγαλύτερη αβεβαιότητα. Το τίμημα αποδείχτηκε αρκετά πιο βαρύ απ’ ότι περίμενα. Και κάποιες φορές με λύγισε. Κι ας μην το έμαθες ποτέ, γιατί επέλεγα να μοιράζομαι μαζί σου μόνο τις καλές στιγμές. Γιατί αυτό μου έδινε δύναμη. Να βλέπω τη θετική πλευρά και να ξεχνάω τα δύσκολα.

Ίσως διαβάζοντας αυτό το blog να νομίζεις πως έχω πολύ ελεύθερο χρόνο, πάντα καλή διάθεση και όλα είναι ρόδινα και ιδανικά. Δεν ήταν όμως έτσι, υπήρχαν στιγμές που δεν στο κρύβω, αμφισβήτησα την ορθότητα της απόφασής μου. Όμως κατέληγα πάντα πως άξιζε τον κόπο, και ακόμα και τώρα που σου γράφω αυτό το post, δεν το μετανιώνω. Κι ας ξέρω πως μάλλον ο άλλος δρόμος ήταν πιο στρωτός, με λιγότερες στροφές και σίγουρα λιγότερες ανηφόρες.

Και έτσι το ταξίδι συνεχίστηκε, με τα πάνω και τα κάτω, χωρίς όμως να νιώσω κουρασμένος ή κορεσμένος, ούτε στιγμή.

Και πέρασαν οι εβδομάδες, πέρασαν οι μήνες.

Και φτάνω σήμερα με ένα εισιτήριο χωρίς επιστροφή στο χέρι, όπως αυτό που κρατούσα εκείνο τον Οκτώβρη. Είναι συναρπαστικό συναίσθημα, να φεύγεις με εισιτήριο χωρίς επιστροφή. Σηματοδοτείται με τον πιο δραματικό (θεατρικά) τρόπο το κλείσιμο ενός κεφαλαίου. Και σκέφτεσαι ξανά και ξανά αυτά που πέρασαν.

Κοιτάω πίσω μου λοιπόν, όλη αυτή την περιπέτεια που κράτησε περισσότερο απ’ όσο περίμενα στην αρχή, και τολμώ να πω πως ήταν από τις πιο συναρπαστικές περιόδους της ζωής μου.

Τα συναισθήματα είναι μεικτά. Από τη μία δε θέλω να αποχωριστώ αυτή την πόλη. Την αγάπησα και δεν υπερβάλω. Αλλά τι στο λέω, θα το έχεις καταλάβει ήδη αν διαβάζεις καιρό αυτό εδώ το blog. Ούτε όμως στενοχωριέμαι, μη σου πω υπάρχει κι ένας ενθουσιασμός, γιατί ξέρω πως ήρθε η ώρα για το επόμενο βήμα, και ανυπομονώ γι’ αυτό, ανυπομονώ γι’ αυτά που έρχονται. Δεν το περίμενα ότι θα το έπαιρνα τόσο στωικά, δεν είμαι τέτοιος τύπος, κι όμως έχω εκπλήξει και εμένα τον ίδιο.

Μια από τις τελευταίες φωτογραφίες που έβγαλα στο Λονδίνο.

Φεύγω με ένα δάκρυ και με ένα χαμόγελο. Ένα δάκρυ γιατί ξανά αποχωρίζομαι αγαπημένα πρόσωπα που έφερε η μοίρα στο δρόμο μου. Γιατί κλείνει ένα πολύ ωραίο κεφάλαιο, που μου άφησε ως παρακαταθήκη εμπειρίες και αναμνήσεις που θα έχω φυλλαγμένες στην καρδιά μου για πάντα. Κι ένα χαμόγελο, γιατί αξιώθηκα να κάνω ένα όνειρό μου πραγματικότητα. Και είμαι ευγνώμων σ’ αυτούς που το οφείλω. Σ’ αυτούς που με βοήθησαν και με στήριξαν, σ’ αυτούς που με συντρόφευσαν στο ταξίδι και σ’ αυτούς που όταν χρειάστηκε μου άπλωσαν το χέρι.

Έχε γεια λοιπόν Λονδίνο! Θα τα ξαναπούμε.


ΥΓ. Σκέφτηκα πολύ για το ποιο θα πρέπει να είναι το μέλλον αυτού του blog. Ξεκίνησε διαφορετικά, το υποδηλώνει άλλωστε και ο τίτλος του, αλλά στην πορεία διαμορφώθηκε αλλιώς, κι έτσι το έχουν μάθει οι περισσότεροι από εσάς. Σκέφτηκα να το κλείσω, σαν άλλη μια πτυχή αυτού του κεφαλαίου που τελειώνει σήμερα. Αλλά μάλλον δε θα το κάνω. Μπορεί να αλλάξει η συχνότητα των αναρτήσεων, να διαφοροποιηθεί κάπως η θεματολογία, αλλά ποιος ξέρει, ίσως οι αντοχές του τελικά να είναι μεγαλύτερες από αυτές που περίμενα. Εξάλλου, είναι κι αυτό ένα ταξίδι, και ευτυχώς ούτε από αυτό έχω κουραστεί, ακόμα. Θα τα ξαναπούμε σύντομα λοιπόν, από κάπου αλλού, εντός συνόρων αυτή τη φορά!

Περπατώντας στο Λονδίνο

Το Λονδίνο είναι μια πόλη που προσφέρεται να την περπατήσεις. Πάρκα, πεζόδρομοι, πεζοδρόμια άδεια από αυτοκίνητα και μηχανές... Όρεξη να έχεις! Τι κι αν βρέχει και δεν έχει πάντα τον ήλιο της Ελλάδας. Ντύσου ζεστά, πάρε και μια ομπρέλα και άρχισε τις βόλτες.

Η ιδέα για το post μου ήρθε διαβάζοντας μια ανάρτηση της mafalda η οποία έφτιαξε μια διαδρομή που θα μπορούσε κάλλιστα να είναι sightseeing tour της πόλης της (Θεσσαλονίκη) με τα γνωστά τουριστικά λεωφορεία. Στο Λονδίνο βέβαια υπάρχουν αυτά τα λεωφορεία, οπότε εγώ θα προτείνω διαδρομή για περπάτημα. Ή για ποδήλατο, why not!

Η συγκεκριμένη διαδρομή είναι μία από τις αγαπημένες μου και σου επιτρέπει να δεις σε λίγο σχετικά χρόνο αρκετά τουριστικά αξιοθέατα της πόλης. Την έχω κάνει αρκετές φορές με το ποδήλατο, ενώ τμήματά της, κυρίως αυτά στο ποτάμι, αποτελούν σχεδόν πάντα κομμάτι μιας ωραίας Σαββατιάτικης βόλτας όταν ο καιρός είναι καλός.

Η διαδρομή είναι μεγάλη, περίπου 13 km σύμφωνα με το google maps, που σημαίνει πως με μέτρια ταχύτητα μπορεί να σας πάρει 3-3.5 ώρες. Ξεκινάει από την αγορά του Portobello (αν κάνετε τη βόλτα Σάββατο, που η αγορά λειτουργεί), περνάει μέσα από το Hyde Park, φτάνει στο Big Ben και συνεχίζει σε όλο το South Bank μέχρι την Γέφυρα του Πύργου.

Έφτιαξα έναν χάρτη στο google maps με τη διαδρομή και μερικά βασικά landmarks κατά μήκος αυτής.


View Larger Map

Σκέφτηκα πως είναι μια καλή ιδέα να φτιάξουμε έναν χάρτη στο greeks-in-london όπου ο καθένας μας θα μπορεί να βάλει δικές του διαδρομές. Το google maps δίνει αυτή τη δυνατότητα και νομίζω πως θα είναι εξαιρετικά χρήσιμο για όποιον επισκεφτεί την πόλη.


Πάμε τώρα να δούμε μερικά βασικά σημεία, για να σας ανοίξω την όρεξη. Έγω βάλει παραπομπές σε παλαιότερα posts για όποιον θέλει περισσότερες πληροφορίες ή φωτογραφίες.

Portobello market
Αν είναι Σάββατο νομίζω αξίζει να αρχίσετε τη βόλτα σας από αυτή την αρκετά γνωστή αγορά. Πριν έρθετε στο Λονδίνο, βάλτε στο DVD player το "Μια βραδιά στο Notting Hill" για να μπείτε στο κλίμα!
Tip. Κατά το μεσημεράκι η αγορά γεμίζει ασφυκτικά από κόσμο, οπότε καλό θα ήταν να ξεκινήσετε σχετικά νωρίς.
Σχετικά posts εδώ κι εδώ.

Kensington Gardens & Hyde Park

Αν πάλι δεν είναι Σάββατο μπορείτε να ξεκινήσετε τη βόλτα σας κατευθείαν από το πάρκο. Προτιμήστε την στάση μετρό Queensway για το Kensington Gardens ή Lancaster Gate για το Hyde Park. Τα δύο πάρκα είναι δίπλα δίπλα και συχνά θεωρούνται ένα. Αν πάντως ξεκινήσετε πρώτα από το Kensington Gardens θα έχετε την ευκαιρία κατεβαίνοντας την Broad walk (μεγάλος πεζόδρομος στον οποίο επιτρέπονται και τα ποδήλατα) να περάσετε μπροστά από το Kensington Palace που ήταν η κατοικία του ζεύγους Καρόλου και Νταϊάνας.

Επίσης μπορείτε να δείτε στη νότια πλευρά του πάρκου το Albert Memorial και το Royal Albert Hall.

Περνώντας τον μοναδικό δρόμο που επιτρέπονται αυτοκίνητα μέσα στο πάρκο και μπαίνοντας στο φημισμένο Hyde Park μπορείτε να δείτε το Diana Memorial Fountain.

Περάστε τη γέφυρα, απολαύστε την λίμνη Serpentine σε όλο της το μεγαλείο και συνεχίστε προς το Hyde Park corner (την νοτιοανατολική γωνία του πάρκου). Προσωπικά προτιμώ την βόρεια πλευρά της λίμνης (Serpentine road) ο οποίος γεμίζει με πατίνια, ποδήλατα και κόσμο που βολτάρει χαζεύοντας τις πάπιες, τους κύκνους και τις βάρκες.

(Ναι, καλά βλέπετε και δεν είναι photoshop, αυτός είναι ουρανός Λονδίνου! Όχι τυπικός βέβαια...)

Σχετικό post εδώ με βίντεο από το ποδήλατο!

Hyde Park corner
Φτάνουμε στο Hyde Park corner και βγαίνουμε από το πάρκο, βρίσκουμε την Wellington Arch και κατευθυνόμαστε προς το παλάτι πέρνοντας τον Constitution Hill. Αριστερά μας είναι πλέον το Green park και δεξιά οι κήποι του παλατιού (δε βλέπετε και πολλά, μόνο την περίφραξη).
Tip. Ο δρόμος Constitution Hill και ο Mall, οι δρόμοι δηλαδή γύρω από το παλάτι είναι κλειστοί για τα αυτοκίνητα τις Κυριακές.

Buckingham Palace
Στο τέλος του Constitution Hill βρίσκουμε το παλάτι με τη γνωστή φρουρά. Αν είστε τυχεροί και δεν έχει αλλαγή φρουράς μπορείτε να βγάλετε άνετα φωτογραφίες. Αν πάλι πέσετε σε αλλαγή, καθίστε σε μια γωνιά και προσπαθείτε να δείτε ό,τι μπορέσετε ανάμεσα από το πλήθος!

St. James's park
Περπατήστε σ' αυτό το μικρό και όμορφο πάρκο (προς ποδηλάτες: δεν επιτρέπονται ποδήλατα, εσείς πάρτε τον δρόμο Mall) και κατευθυνθείτε προς την πλατεία Trafalgar.

Trafalgar square
Βγάλτε τις φωτογραφίες σας στην πολύ γνωστή αυτή πλατεία που πήρε το όνομά της από τη ναυμαχία μεταξύ Άγγλων και της συμμαχίας Γαλλίας-Ισπανίας.

Στο κέντρο βρίσκεται η στήλη του Nelson (ο Ναύαρχος στη μάχη) περιτριγυρισμένη από 4 μπρούτζινα λιοντάρια. Πίσω από τα συντριβάνια βρίσκεται και η National Gallery (εθνική πινακοθήκη) που επίσης αξίζει να επισκεφτείτε αφού εκτίθενται έργα πολλών γνωστών ζωγράφων, αλλά και η National Portrait Gallery. Εκεί δίπλα είναι και η εκκλησία St. Martin in the fields με το Καφέ "Κρύπτη" στο υπόγειο.

Parliament square, Big Bem, Westminster Abbey
Κατεβείτε τον δρόμο Whitehall, ο οποίο οδηγεί στην πλατεία Κοινοβουλίου. Δεξιά κι αριστερά βρίσκονται διάφορα υπουργεία και κυβερνητικά κτήρια, καθώς και η επίσημη Πρωθυπουργική κατοικία (γνωστή ως 10 Downing street).
Στην πλατεία Κοινοβουλίου θα δείτε το Big Ben, το γνωστό σε όλους μας ρολόι, αλλά και το Αββαείο του Westminster, μια εκκλησία γοτθικής αρχιτεκτονικής, στην οποία γίνονται οι ενθρονίσεις και οι ενταφιασμοί των Βασιλιάδων. Εκεί μεταξύ άλλων βρίσκεται και ο τάφος του Δαρβίνου και του Νέλσονα (του Φυσικού αυτή τη φορά), για όσους θυμούνται από το βιβλίο Da Vinci Code.

London Eye
Έχουμε φτάσει πλέον στον Τάμεση. Περάστε στην απέναντι όχθη του ποταμού από τη Westminster Bridge και κατευθυνθείτε ανατολικά. Εκεί βρίσκουμε για αρχή το London Eye, τη μεγάλη ρόδα στην οποία μπορείτε να ανεβείτε (με αντίτιμο βέβαια) και να απολαύσετε τη θέα.

(Χμμμ... Αυτός είναι ίσως πιο τυπικός ουρανός! lol! Εντάξει, υπερβάλλω πάλι)

Στη συνέχεια, περπατώντας παρά τον ποταμό ανάμεσα από καλλιτέχνες του δρόμου βρίσκουμε το Royal Festival Hall και το Royal National Theatre, στο οποίο μπορεί να πετύχετε καμία υπαίθρια εκδήλωση, όπως πχ χορούς ή θεατρικό.

Σχετικό post εδώ.

Tate Modern, St. Paul's Cathedral, Millennium Bridge

Συνεχίζοντας τη βόλτα φτάνουμε στο Tate Modern, το μουσείο μοντέρνας τέχνης που στεγάζεται σε έναν παλιό σταθμό παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας. Η είσοδος στις μόνιμες εκθέσεις είναι δωρεάν.

Από την άλλη πλευρά της - πρωτότυπου σχεδίου - Millennium Bridge βλέπουμε τον καθεδρικό του Αγίου Παύλου.

Tip. Η είσοδος στον Καθεδρικό θέλει εισιτήριο, εκτός αν πάτε σε λειτουργία (τσεκάρετε το website του ναού).

Πιο δίπλα βρίσκεται και το θέατρο Shakespeare's Globe, λίγο δίπλα από εκεί που βρισκόταν παλαιότερα το θέατρο επί εποχής Shakespeare.

Southwark
Συνεχίζοντας ανατολικά και περπατώντας σε πλακόστρωτα δρομάκια κάτω από τις γέφυρες φτάνουμε στο Southwark. Εκεί θα βρούμε τον Southwark Cathedral, επίσης γοτθικής αρχιτεκτονικής (η είσοδος είναι δωρεάν).

Λίγο πιο δίπλα βρίσκεται η γνωστή αγορά Borough Market που λειτουργεί το Σάββατο. Μια καλή ευκαιρία να τσιμπήσετε κάτι!

Tower Bridge, Tower, City Hall
Περνώντας την London Bridge (η οποία όπως έχω ξαναπεί δεν είναι η γνωστή Tower Bridge) θα δούμε το HMS Belfast, ένα πολεμικό πλοίο που λειτουργεί σα μουσείο (κάτι σαν το δικό μας Αβέρωφ στο Φάληρο).

Λίγο πιο κάτω θα δούμε το εντυπωσιακό κτήριο του Δημαρχείου του Λονδίνου να φιγουράρει ακριβώς απέναντι από τον Πύργο του Λονδίνου, συνδεδεμένα με τη τη γνωστή Γέφυρα του Πύργου.

Shad Thames, St Katharine's Docks

Η βόλτα μας φτάνει στο τέλος και λίγη ξεκούραση είναι απαραίτητη μετά από τόσο περπάτημα. Οι επιλογές είναι δύο. Είτε στο Shad Thames με τα πλακόστρωτα δρομάκια, στη νότια πλευρά του ποταμού, για μια μπύρα βλέποντας τη γέφυρα του πύργου, είτε στο St. Katharine's Dock από τη βόρεια πλευρά, για έναν καφέ στη μαρίνα με τα ιστιοφόρα.

Σχετικό post εδώ.

Λοιπόν, φορέστε άνετα παπούτσια, πάρτε μια φωτογραφική και μια ομπρέλα (για τα απρόοπτα) και καλή βόλτα!

Highgate Cemetery

Το Σαββατοκύριακο βρέθηκα στο βόρειο Λονδίνο, στο Camden για μια βόλτα στις αγορές του και στο Hampstead για να περπατήσω στο τεράστιο πάρκο του. Αποφάσισα να επισκεφτώ όμως κι ένα μέρος εκεί κοντά που δεν είχα δει, το Highgate Cemetery. Ναι, όπως το ακούτε, ένα νεκροταφείο! Όχι όμως όποιο κι όποιο!

Το Highgate Cemetery χτίστηκε το 1839 και γρήγορα... έγινε της μόδας! Ακολουθώντας τις προσταγές της Βικτωριανής περιόδου απέκτησε έναν έντονο γοτθικό χαρακτήρα, όπως θα διαπιστώσετε κι εσείς στις φωτογραφίες. Ο συνδυασμός του πράσινου (νομίζεις πως βρίσκεσαι σε πάρκο) και των παλιών τάφων με τα αγάλματα και τους γοτθικούς σταυρούς είναι ένα θέαμα βγαλμένο από ταινία.

Για του λόγου το αληθές...

Στο Highgate Cemetery βρίσκονται οι τάφοι μερικών λιγότερο και περισσότερο γνωστών προσωπικοτήτων, αλλά ο πιο γνωστός ίσως είναι του Karl Marx, του γνωστού Γερμανού φιλόσοφου του 19ου αιώνα, ο οποίος έζησε τις τελευταίες δεκαετίες της ζωής του στο Λονδίνο.

Πάνω στην ταφόπλακα είναι σκαλισμένα λόγια του Marx: "Workers of all lands unite" και "The philosophers have only interpreted the world in various ways - the point however is to change it".

Το Highgate Cemetery είναι αρκετά μεγάλο, και η περιοχή βρίσκεται σε ύψωμα, οπότε οπλιστείτε με υπομονή για την ανάβαση! Εγώ, έχοντας ήδη ανέβει προηγουμένως στον Parliament Hill του Hamstead Heath για να δω τη θέα, δεν είχα την αντοχή να το γυρίσω όλο! Αν όμως το κάνετε, διάβασα πως αξίζει οπωσδήποτε να δείτε την Αιγυπτιακή λεωφόρο και τον Κύκλο του Λιβάνου. Μεταξύ μας (πάντα) πάλι καλά δηλαδή που είδα και τον τάφο του Marx, γιατί δεν ήξερα πως βρίσκεται εκεί!

Ο κοντινότερος σταθμός μετρό είναι το Archway, ενώ υπάρχει εισιτήριο για τους επισκέπτες (3 λίρες).

STOMP

Στο 14ο επεισόδιο του podcast που ανέβηκε την Παρασκευή μίλησα για τους STOMP και την παράστασή τους στο Λονδίνο.

Οι STOMP είναι μουσικοχορευτικό συγκρότημα διαφορετικό από αυτό τα συνηθισμένα. Χρησιμοποιούν διάφορα αντικείμενα που καμία σχέση δεν έχουν με τη μουσική, όπως σκούπες, κατσαρόλες, αναπτήρες, άδειες σακούλες (!) κλπ για να δημιουργήσουν μουσική. Το εκπληκτικό αποτέλεσμα προκύπτει από την αίσθηση του ρυθμού που έχουν όλα τα μέλη αλλά κυρίως στην ομαδικότητα και στον απίστευτο συντονισμό των καλλιτεχνών, που φαντάζομαι προϋποθέτει αμέτρητες πρόβες! Δεν τραγουδάνε, ούτε καν μιλάνε, παρά σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να τους ακούσεις να ανταλλάζουν κάποια ακαταλαβίστικα επιφωνήματα (δείτε στο video παρακάτω). Παρ' όλα αυτά, με τις κινήσεις και τις γκριμάτσες τους δίνουν στην όλη παράσταση έναν θεατρικό χαρακτήρα, αν και σίγουρα το πρωτεύον είναι η μουσική και ο ρυθμός.

Υπάρχουν διάφορες ομάδες STOMP που δίνουν παραστάσεις σε όλο τον κόσμο, πρέπει να έχουν έρθει και στην Ελλάδα νομίζω. Εγώ παρακολούθησα την παράσταση του Λονδίνου στο Ambassador's Theatre, έναν αρκετά μικρό χώρο σε σχέση με άλλα θέατρα, και έμεινα εντυπωσιασμένος.

Σας παροτρύνω να δείτε το παρακάτω video (με το συγκεκριμένο show με τις σκούπες ανοίγουν και την παράσταση του Λονδίνου) για καταλάβετε περί ποίου πράγματος ο λόγος! Αν βρεθείτε κατά δω, είναι μια καλή πρόταση!