Χίος - Πυργί, Όλυμποι και Μεστά

Πυργί, Ολύμποι και Μεστά είναι μεσαιωνικά χωριά στο νότιο τμήμα του νησιού με ιδιαίτερη αρχιτεκτονική που πρέπει οπωσδήποτε να περπατήσετε.
Στο Πυργί τα περισσότερα σπίτια έχουν τοίχους διακοσμημένους με σχέδια κυρίως γεωμετρικά, τα λεγόμενα «ξυστά», κάτι που δεν έχω συναντήσει αλλού. Στη μεγάλη πλατεία κάντε μια στάση για γλυκό του κουταλιού, θα με θυμηθείτε.

Η κεντρική πλατεία του χωριού

Τα Μεστά είναι ένα μεσαιωνικό χωριό με πέτρινα σπίτια και πύργους και δαιδαλώδη δρομάκια και καμάρες – στ’ αλήθεια χάνεσαι γι’ αυτό έχει και ταμπέλες που σε οδηγούν στις εξόδους. Περισσότερες πληροφορίες για το χωριό εδώ.

Ψάξε ψάξε, θα τη βρεις στο τέλος την πλατεία του χωριού

Οι Ολύμποι, μικρότερο μάλλον από τα δύο προηγούμενα, ένα συμπαθητικό χωριό με μικρά πλακόστρωτα δρομάκια έναν πύργο στην πλατεία που στις τέσσερις πλευρές του στεγάζει διαφορετικά καφενεία! Κοντά στο χωριό Ολύμποι υπάρχει και το σπήλαιο των Ολύμπων, στο οποίο κατεβαίνεις 100+ σκαλιά και βλέπεις σταλακτίτες και σταλαγμίτες και άλλα ωραία, πήγαινε όμως πριν τις έξι το απόγευμα που κλείνει, γιατί αλλιώς θα μείνεις κι εσύ όπως κι εγώ με τις εικόνες από το internet!

Μαστίχα Χίου

Η Χίος είναι  παγκοσμίως γνωστό για τη μαστίχα της (περισσότερα εδώ κι εδώ). Τα μαστιχόδεντρα φυτρώνουν μόνο εδώ και μόνο στο νότιο τμήμα του νησιού! Μια εκδρομή λοιπόν στα μαστιχοχώρια επιβάλλεται, για να χαζέψετε δεξιά κι αριστερά τα μαστιχόδεντρα.

Η μαστίχα σα "δάκρυ" στον κορμό των μαστιχόδεντρων

Στην πόλη της Χίου υπάρχουν πολλά μαγαζιά με προϊόντα τοπικά, βασισμένα στη μαστίχα και όχι μόνο. Ένα από αυτά είναι το Mastihashop, ένας προσεγμένος και όμορφος χώρος με διάφορα προϊόντα, όπως λικέρ μαστίχας, γλυκίσματα με γεύση μαστίχας, ζυμαρικά κλπ.

Χίος - Παραλίες [photos]

Σε συνέχεια της προηγούμενης ανάρτησης, για να οπτικοποιήσω λίγο τις περιγραφές, σας παραθέτω κάποιες - λίγες - φωτογραφίες από μερικές παραλίες του νησιού.

Τα Μαύρα Βόλια, η πιο όμορφη για μένα παραλία.

Πινακίδα μας αποτρέπει να πάρουμε τα μαύρα βότσαλα από την παραλία (ε;)...

Η καντινούλα στον πρώτο κόλπο της παραλίας.

Τα Βρουλήδια. Φοβερά νερά, αρκεί να μην έχει κύμα.

Και η Αγία Φωτεινή ή Αγία Φωτιά.

Εκδρομή στη Χίο

Αντί προλόγου

Επειδή το βλέπω, θα έφευγε το 2011 με μία και μοναδική ανάρτηση όλη κι όλη, κι επειδή όσο κι αν το blog έχει πέσει στα αζήτητα με μοναδικό υπεύθυνο εμένα, δε μου πάει η καρδιά να το κλειδώσω το ρημάδι, το αγαπάω. Γι’ αυτό θα κάνω ένα διάλειμμα από τον προβληματισμό και στην αγωνιά που όλους μας κατατρώει εδώ και μήνες και ως άλλη αποβάθρα 9 ¾ θα το χρησιμοποιήσω για να ξεφύγω από τη μαυρίλα και τη γκρίνια (αν και αθεράπευτα γκρινιάρης εκ φύσεως) της καθημερινότητας, όχι για να ξεγελάσω τον εαυτό μου ή εσάς, η κατάσταση είναι πραγματικά δύσκολη, οριακή, και όποιος δεν το έχει πάρει χαμπάρι ζει σε άλλη πραγματικότητα, αλλά για να ξεμπλοκάρει ο νους μου και να οπλιστώ με υπομονή για τα δύσκολα που έρχονται. Άλλωστε το blog λειτουργεί διαφορετικά για τον καθένα αλλά και για τον ίδιο, διαφορετικά για κάθε στιγμή. Κάποιες φορές σε βοηθάει να εκτονωθείς γι’ αυτά που ζεις, γι’ αυτά που βλέπεις γύρω σου να γίνονται και θες να τα βροντοφωνάξεις, να ταρακουνήσεις κόσμο, να συζητήσεις, να ακουστείς, κάποιες άλλες φορές θες απλά να φωτίσεις λίγο παραπάνω τις στιγμές και σκέψεις που λόγω καταστάσεων έχουν πέσει στην αφάνεια, που είναι αταίριαστες με την τρέχουσα επικαιρότητα, με την φάση που βρίσκεσαι, θες απλά να ξεφύγεις γιατί μπούχτισες. Επιστροφή λοιπόν, για πόσο, άγνωστο, έτσι λέω κάθε φορά και όλο κι αραιώνουν οι αναρτήσεις. Μπορεί το επόμενο ερέθισμα να δοθεί το 2012, αν και ξέχασα, όπως λεν και τα παιδιά (από τις λίγες μου πια επαφές με blogs και podcasts), τότε θα καταστραφεί ο κόσμος. Δε βαριέσαι, όποτε μου έρχεται θα γράφω.

Στη Χίο έχω βρεθεί 3 ή 4 φορές, για καλοκαιρινές διακοπές. Ειδικά για κάποιον που βρίσκεται στη Μυτιλήνη ή στη Σάμο, είναι ένας πολύ βολικός προορισμός για μια ολιγοήμερη απόδραση. Αν και μικρότερη σε έκταση και πληθυσμό από τη Λέσβο, έχει να προσφέρει πολλά στον επισκέπτη που επιζητεί τη χαλάρωση στην παραλία ή την εξερεύνηση γραφικών χωριών.

Ας τα πάρουμε από την αρχή όμως.

Πώς να φτάσετε

Στη Χίο μπορείς να φτάσεις είτε με αεροπλάνο είτε με καράβι από τον Πειραιά (ή τα νησιά του Βορείου Αιγαίου καλή ώρα). Το ποιο γρήγορο καράβι από Πειραιά κάνει το ταξίδι σε έξι ώρες, καθόλου άσχημα αν σκεφτείς την απόσταση.

Που να μείνετε

Η πόλη της Χίου προσφέρει αρκετά καταλύματα για διαφορετικά βαλάντια, από ξενοδοχεία μέχρι δωμάτια για low budget καταστάσεις. Μια καλή επιλογή, και κυρίως σε off season περιόδους λόγω αρκετά προσιτής τιμής, είναι η περιοχή του Κάμπου, περίπου 5 km έξω από τη Χώρα, όπου κάποια αρχοντικά έχουν μετατραπεί σε τουριστικά καταλύματα. Ενοικιαζόμενα δωμάτια θα βρείτε και κοντά σε παραλίες όπως του Καρφά, ενώ για κάτι διαφορετικό υπάρχουν δωμάτια στα μεσαιωνικά χωριά Αυγώνυμα και Μεστά.

Πώς να μετακινηθείτε

Αν δεν είστε adventure τύπος ή λάτρης των extreme sports που θα κάνετε τον γύρω του νησιού με ποδήλατο (ναι, υπάρχουν και τέτοιοι, αυτοί οι ταλαίπωροι ξένοι που βλέπουμε τα καλοκαίρια στους δρόμους), και δε θέλετε να περιοριστείτε στην κοντινή παραλία, τότε αναγκαστικά πρέπει να έχετε ή να νοικιάσετε αυτοκίνητο. Ιούνιο μήνα η τιμές που είδα ήταν 20-25€ τη μέρα. Οι δρόμοι είναι σε γενικές γραμμές πολύ καλοί για νησί, την αλήθεια μου θα την πω, καλύτεροι από της Λέσβου σε χάραξη και οδόστρωμα, αλλά είναι και η διαφορετική γεωγραφία, ωστόσο μέσα στην πόλη της Χίου χάθηκα 2-3 φορές, σε σημεία κλειδιά δεν υπήρχαν ταμπέλες και απλά έπρεπε να μαντέψεις, με αποτέλεσμα ουκ ολίγες φορές να μπλέξω στα στενά.

Άσχετο tip: αν είναι Κυριακή και ψάχνεις βενζινάδικο, μην απελπιστείς που όλα σχεδόν είναι κλειστά, σε κάποια λειτουργούν αυτόματοι πωλητές, self service ένα πράμα.

Άσχετο tip νούμερο 2: Γύρω από την κεντρική πλατεία υπάρχουν πινακίδες για ελεγχόμενη στάθμευση με κάρτα. Όσο κι αν έψαξα και ρώτησα, η απάντηση ήταν πως αυτό δεν ισχύει πια και είναι δωρεάν. Μη σας πάρω και στο λαιμό μου, διπλορωτήστε αν βρεθείτε κι εσείς εκεί. Μα καλά, τις ταμπέλες γιατί τις άφησαν;

Παραλίες

Οι παραλίες του νησιού είναι αρκετές και πολύ διαφορετικές. Η πιο γνωστή ίσως είναι τα Μαύρα Βόλια, ή Μαύρος Γυαλός, νότια της πόλης της Χίου (ή Χώρας), κοντά στο χωριό Εμπορειός. Όπως λέει και το όνομά της, πρόκειται για 3 κολπίσκους με μαύρα βότσαλα και πεντακάθαρα νερά. Αν δεν έχει κύμα μπορείς να ακούσεις τον μαγευτικό ήχο των βοτσάλων που αναδεύονται και γιατί όχι να ρίξεις έναν υπνάκο στη σκιά του μεγάλου απόκρυμνου βράχου, πρόσεχε όμως τα πετραδάκια που πέφτουν!!! Το τοπίο στον δεύτερο κολπίσκο είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακό όταν κολυμπάς. Δε θα βρείτε κάτι περισσότερο από μια καντίνα και τα μαγαζάκια του μικρού κοντινού χωριού για προμήθειες, μην περιμένετε ομπρέλες και ξαπλώστρες. Καλύτερα.

Από τις πιο τουριστικές παραλίες είναι η οργανωμένη του Καρφά, πολύ κοντά στην πόλη, με λεπτή άμμο. Είναι αρκετά αβαθής και προσφέρεται για οικογένειες και παιχνίδι στην άμμο.

Η παραλία της Αγίας Φωτεινής, ή αλλιώς της Αγίας Φωτιάς, είναι μια παραλία με άσπρο βότσαλο, σε μεγάλο βαθμό οργανωμένη. Δε μου άρεσε γιατί οι ξαπλώστρες χρεώνονται περίπου 3€ η κάθε μια, ενώ στη Λέσβο αλλά και αλλού στη Χίο προσφέρονται απλά με την παραγγελία στο μαγαζί. Κατά τ’ άλλα όμως μου άρεσαν πολύ τα νερά αλλά και τα μικρά της βότσαλα, όχι οι κοτρώνες που βρίσκουμε αλλού.

Τα Βρουλήδια είναι ακόμα μια παραλία που αξίζει να την επισκεφτείτε. Πρόκειται για έναν μικρό κολπίσκο με άμμο και λίγες πέτρες που βρίσκεται στο πιο νότιο σημείο του νησιού. Θα πρέπει να κατεβείτε κάποια – αρκετά – σκαλιά αλλά τα νερά θα σας αποζημιώσουν, αν δεν έχει αέρα – αυτό είναι το κακό με τις αμμουδερές παραλίες, στο λίγο κύμα η άμμος κάνει τα νερά αδιαφανή.

Στο παραλιακό χωριό της Κώμης, επίσης νότια της Χώρας, υπάρχει μια ωραία, επίσης οργανωμένη, παραλία με άμμο και λεπτό χαλίκι. Οι ομπρέλες και οι ξαπλώστρες πάνε με την παραγγελία. Όταν πήγα, η μουσική και η εξυπηρέτηση στο τελευταίο δεξιά μαγαζί (Πανδαισία) ήταν εξαιρετική, μπορείς να παραγγείλεις από καφέ μέχρι κρύα μπύρα και πίτσα (μεγάλη, όχι μικρή) κι αυτά σε υπόκρουση classic rock! Kudos! Η θάλασσα είχε το ανάλογο φύκι λόγω του αέρα αλλά έτσι είναι.

Για τις παραλίες στα βόρεια του νησιού δε μπορώ να σας πω πολλά γιατί επικεντρώθηκα στο Νότο. Άκουσα για την περιοχή Γλάροι και τη Δασκαλόπετρα, όμως δεν έχω προσωπική άποψη. Έκανα μια γρήγορη βουτιά στην παραλία Λήμνο, κοντά στο χωρίο Βολισσός, βορειοδυτικά, δε μπόρεσα και παραπάνω, γιατί τα νερά ήταν πάγος! Ωστόσο είχε αμμουδιά και δέντρα για την απαραίτητη σκιά, οπότε κρατήστε την κι αυτήν!

Υπάρχουν παραλίες και στα δυτικά του νησιού, όπως η Ελίντα, αλλά πρέπει να ξέρετε πως υπάρχει ένα θεματάκι με τις σφήκες, κι αυτό δεν είναι μύθος, το διαπιστώσαμε κι εμείς! Γι’ αυτό έχετε το νου σας.

Θα ακολουθήσει  - σύντομα ελπίζω - ανάρτηση με αξιοθέατα και φωτογραφίες, όσα τουλάχιστον εγώ έχω επισκεφτεί και σημειώσει.

Περί αντικαπνιστικού νόμου

Καλημέρα και καλή χρονιά σε όλους! Με ένα post από τα παλιά, για ένα θέμα που με έχει απασχολήσει ξανά σ' αυτό το blog...

Στα προηγούμενα επεισόδια...

Πριν από αρκετούς μήνες, επί Υπουργείας κ. Αβραμόπουλου αν δεν κάνω λάθος (;) ξεκίνησε η ιστορία με τον αντικαπνιστικό νόμο, με στόχο τον περιορισμό του καπνίσματος στους δημόσιους κλειστούς χώρους, δηλαδή σε χώρους εστίασης, καφετέριες, μπαρ, κέντρα διασκέδασης κλπ κλπ, αφού εννοείται (ή μήπως όχι;) πως η απαγόρευση ισχύει ήδη σε χώρους εργασίας. Μιλάμε για μέσα 2008 με σκοπό ο νόμος να εφαρμοστεί από 1ης Ιανουαρίου 2010.

Αυτό το μέτρο αντιμετωπίστηκε με ανάμεικτα συναισθήματα. Ενθουσιασμό από κάποιους, αφού αυτά που προέβλεπε τους φαίνονταν απλώς αυτονόητα, επιφύλαξη από πολλούς που ήταν σίγουροι οτι κάπως θα βρίσκονταν κι εδώ παραθυράκια ή οτι απλά, όπως και τόσα άλλα μέτρα, δε θα εφαρμοστεί ποτέ, αλλά και θυμό από πολλούς γιατί θίγει ένα δικαίωμα που είχε εδραιωθεί τόσα χρόνια και που βρε αδερφέ δεν το στερείται τόσο εύκολα ο Έλληνας.

Την εποχή εκείνη γράφω και ένα post όπου εκθέτω ξεκάθαρα την άποψή μου υπέρ ενός τέτοιου μέτρου, στο οποίο κλήθηκα να απαντήσω ουκ ολίγες φορές. Έχοντας μάλιστα ζήσει την επιβολή ενός τέτοιου μέτρου (απόλυτη απαγόρευση) στην Αγγλία, ζώντας εκεί πριν και μετά από αυτή (1η Ιουλίου 2007 νομίζω εφαρμόστηκε), ήξερα οτι μπορεί να εφαρμοστεί κάτι τέτοιο με την προϋπόθεση οτι απευθύνεται σε ανθρώπους που σέβονται τους νόμους και για κράτος που ελέγχει την εφαρμογή αυτών.

2010

Αφού λοιπόν τα είπαμε, τα ξαναείπαμε, συμφωνήσαμε, διαφωνήσαμε, χύσαμε πολύ μελάνι, έρχεται το 2010 όπου ο νόμος τυπικά αρχίζει ισχύει αλλά δεν εφαρμόζεται στην πράξη σχεδόν πουθενά. Ελάχιστα μαγαζιά απαγόρευσαν το κάπνισμα, τα περισσότερα απαγόρευσαν τα τασάκια! Δεν θυμάμαι κάποια είδηση σε τηλεόραση/εφημερίδες πως κάποιο μαγαζί ελέγκτηκε και τιμωρήθηκε. Μετά είχαμε και τη στάση των μαγαζατόρων που υποστήριζαν οτι ο νόμος αυτός τους έριχνε τον τζίρο και βγήκαν επίσημα και δήλωσαν πως δεν τον εφαρμόζουν και επανέφεραν τα τασάκια στα τραπέζια!

Τους τελευταίους μήνες δε υπήρξε φημολογία για αλλαγή του νόμου, επειδή λέει δεν εφαρμοζόταν. Αναμενόμενο, οι έλεγχοι ήταν μηδαμινοί. Εδώ δεν είναι Αγγλία και Αμερική, εδώ είναι Ελλάδα, η εφαρμογή νόμου δεν είναι αυτονόητη.

2011

Διαβάζω λοιπόν πριν λίγες ημέρες πως η Κυβέρνηση σκέφτεται να επιτρέψει το κάπνισμα όπου πωλείται κατά βάση αλκοόλ, επιβάλλοντας ταυτόχρονα έναν επιπλέον νόμο εν είδη χαρατσιού στα μαγαζιά που θα επιτρέψουν το κάπνισμα!

Ποιος νοιάζεται για την υγεία των θαμώνων και των εργαζομένων στα μαγαζιά; Με λίγα - ή πολλά - ευρώ τα ξεχνάμε όλα! Πληρώνεις κύριε; Μπορεί ο κόσμος να καπνίζει άφοβα στο χώρο σου, και οι καπνιστές, και οι μη καπνιστές, και τα παιδιά, και όλοι! Δεν πληρώνεις; Ξέχνα το! Δικαίωμα στον καθαρό αέρα; Απαγορευτικό το να δουλεύεις σε τέτοιο περιβάλλον αν δεν ανέχεσαι τον καπνό;  Ψιλά γράμματα. Αφήνουμε στην άκρη τον αρχικό στόχο που ήταν να περιοριστεί το κάπνισμα, να απαγορευτεί στους κλειστούς χώρους και να προαχθεί η δημόσια υγεία (public health το λεν οι κουτόφραγκοι) και με την καταβολή ενός χαρατσιού (του βγάλαμε κι όνομα ήδη, τσιγαρόσημο) όλα μέλι γάλα! Ο απόλυτα παράλογος συμψηφισμός δηλαδή!

Ανατροπή

Κι αφού σκάει αυτή η είδηση και γίνεται κάποια - μικρή σε σχέση με άλλες - αναμπουμπούλα στο διαδίκτυο, κι ενώ έχω στα σκαριά το παρόν post και θυμάμαι τις παλιές καλές μέρες αυτού του blog, διαβάζω πως ο Πρωθυπουργός σε συζήτηση που είχε με τον Υπουργό Υγείας, μεταξύ της εφαρμογής του νόμου ως έχει με εντατικοποίηση των ελέγχων και της παραπάνω πρότασης αποφάσισε το πρώτο! Βγήκε και ο κ. Λοβέρδος την επομένη και το επιβεβαιώνει. Και δε σας το κρύβω, ένιωσα μία ικανοποίηση.

Αυτό που μένει είναι να δούμε οτι θα κρατήσει αυτή τη στάση η Κυβέρνηση, αλλά και οι επόμενες Κυβερνήσεις, και δε θα υποκύψουν στις πιέσεις. Πράγμα δύσκολο. Γιατί η φωνή των μη καπνιστών δεν είναι τόσο δυνατή όσο των μαγαζατόρων. Κι αυτό είναι ξεκάθαρο, όταν μετά την ανακοίνωση της πρότασης Λοβέρδου υπήρξαν σποραδικές αντιδράσεις μόνο σε blogs και social networks, ενώ μετά την απάντηση του Πρωθυπουργού διαβάζω κάθε μέρα και νέα άρθρα στις εφημερίδες, βλέπω ρεπορτάζ στις τηλεοράσης με ιδιοκτήτες καφετεριών που καταστρατηγούν το νόμο γιατί αλλιώς πέφτει ο τζίρος και θαμώνες που καπνίζουν επιδεικτικά μπροστά στην κάμερα και μαθαίνω για πορείες διαμαρτυρίας.

Θα είναι άραγε μία ακόμα απόφαση για εφαρμογή του νόμου (έχουμε συνηθίσει κάθε εξάμηνο σε μία τέτοια) ή θα αλλάξει πράγματι κάτι; Εδώ είμαστε να το δούμε.

Έγραψαν επίσης για το θέμα:

DrTeddy.gr

Ανέστης

Λήμνος

Αν και η ζωή σε νησί το καλοκαίρι, με τις παραλίες, τα ταβερνάκια και όλες οι καλές καλοκαιρινές συνήθειες να ανήκουν στο μοτίβο της καθημερινότητας, σβήνει κάπως την "ανάγκη" να φύγεις για διακοπές, αποφασίσαμε να επισκεφτούμε το κοντινό νησί της Λήμνου για να διαπιστώσουμε οι ίδιοι τις θρυλικές αμμουδερές παραλίες της για τις οποίες ακούγαμε τόσο καιρό.

Στ' αλήθεια, δύο πράγματα σου μένουν από μια σύντομη διαμονή στο νησί. Το κρασί και οι παραλίες. Τόση άμμο είχα δει ως τώρα μόνο στις Κυκλάδες. Όλες οι παραλίες που επισκέφτηκα είχαν γαλαζοπράσινα νερά και αμμουδερές ακρογυαλιές. Για το κρασί δε, περιττεύει να πω οτιδήποτε. Το λευκό Λήμνου είναι εξάλλου γνωστό σε όλη την Ελλάδα και όχι μόνο.

Οι φωτογραφίες και οι ιστορικές και λαογραφικές λεπτομέρειες θα απουσιάσουν από αυτό το post. Ο σκοπός των διακοπών αυτών ήταν ένας: μπάνια, φαγητό και χαλάρωση στην παραλία. Γι' αυτό και θα σας γράψω και θα σας δείξω μόνο λίγα πράγματα σχετικά με αυτά.

Πρωτεύουσα του νησιού είναι η Μύρινα, στα δυτικά, με ένα κάστρο ψηλά να εποπτεύει την κίνηση στον Τούρκικο και τον Ρωμαίικο Γιαλό, νότια και βόρεια του κάστρου αντίστοιχα. Η μικρή αγορά εκτείνεται κατά μήκος ενός πεζόδρομου που ξεκινάει από το μικρό λιμανάκι στον Τούρκικο Γιαλό και φτάνει στις ταβέρνες του Ρωμαίικου. Ακόμα και οι παραλίες της Μύρινας θεωρούνται καθαρές και ο κόσμος τις τιμάει δεόντως, ενώ λίγο πιο πέρα από τον Ρωμαίικο Γιαλό, στην πολυσύχναστη παραλία Ρηχά Νερά, υπάρχουν πολλά ξενοδοχεία και ενοικιαζόμενα δωμάτια.

Το Πλατύ, λιγότερο από δύο λεπτά με το αυτοκίνητο έξω από την πόλη, είναι ένας οικισμός με εξοχικά και ενοικιαζόμενα δωμάτια, ενώ η παραλία είναι από τις πιο γνωστές και πολυσύχναστες.

Λίγο πιο μακριά, ο Θάνος και η παραλία του, με ψιλή άμμο, ρηχά νερά, με δύο beach bars και μία ταβέρνα, συγκεντρώνει κυρίως οικογένειες, αλλά και νεολαία.

Συνεχίζοντας το δρόμο μακριά από την πόλη, φτάνεις στον Εβγάτη, οργανωμένη αμμουδερή παραλία με beach bars και θαλάσσια sports, αλλά και αρκετό χώρο με μόνο ομπρέλες για να απλώσεις την πετσέτα σου και να ηρεμήσεις. Στα ρηχά υπάρχουν πάρα μα πάρα πολλά κοχύλια!

Λίγο πιο πέρα υπάρχει το Διαπόρι, ένας μικρός κόλπος στην άκρη του οποίου αράζουν λίγες ψαρόβαρκες και υπάρχουν 2 ταβέρνες. Σε αντίθεση με τις άλλες παραλίες, βαθαίνει απότομα στα 1-2 μέτρα. Προσωπικά δεν τη βρήκα κάτι το εξαιρετικό και ο κόσμος που την επισκέπτεται μάλλον είναι από τη γύρω περιοχή.

Κοντά στη Μύρινα, από την βόρεια πλευρά, βρίσκεται το παραθαλάσσιο χωριό Άγ. Ιωάννης. Η παραλία με πέτρες και άμμο προσφέρεται για ένα υπέροχο ηλιοβασίλεμα. Στην άκρη βρίσκεται το μικρό έκκλησάκι και από κάτω, μέσα στο βράχο, ένα μικρό cafe.

Προς την πλευρά του Μούδρου, του χωριού με το λιμάνι στον κεντρικό κόλπο του νησιού, υπάρχουν 2-3 αξιόλογες παραλίες που μπορείς να αράξεις με τις ώρες. Το μικρό Φαναράκι ήταν η αγαπημένη μου: ένας μικρός κολπίσκος με λευκή άμμο, ρηχά νερά, μία καντίνα που έπαιζε έντεχνα και λίγες καρέκλες. Λίγο πιο πέρα το μεγάλο Φαναράκι, πιο μεγάλη και οργανωμένη, ενώ αρκετά πιο μακριά, μέσα από έναν καλής ποιότητας χωματόδρομο, φτάνεις στο Χαβούλι, που αν κι εκεί υπάρχει ένα μπαράκι και ξαπλώστρες, είναι λίγο πιο ερημική.

Στα ανατολικά του νησιού ο κόλπος Κέρος προσφέρεται για τους λάτρεις του Windsurfing, αφού οι άνεμοι που φυσούν εκεί είναι ό,τι πρέπει, ενώ στο βορειοανατολικό άκρο του νησιού, στο χωριό Πλάκα, υπάρχει ακόμα μία όμορφη παραλία, την οποία δυστυχώς δεν δοκίμασα λόγω του δυνατού αέρα που σήκωνε τα πάντα στο διάβα του.

Για φαγητό μου πρότειναν και δοκίμασα μένοντας αρκετά ικανοποιημένος το χωριό Κότσινας, στα βόρεια, όπου θα βρείτε 2-3 ψαροταβέρνες, αλλά και την ταβέρνα Μαν-τέλλα στις Σάρδες, ένα ημιορεινό χωριό, όπου θυμηθείτε να δοκιμάσετε κόκορα κοκκινιστό με φλομάρι (χειροποίητα μακαρόνια) και αφτούδια (ζυμαρικά που σερβίρονται με τριμμένο τυρί και... sauce από μούστο!!!). Όλα αυτά με τη συνοδεία λευκού τοπικού κρασιού, με μέτρο βέβαια αν οδηγείτε.

Εν κατακλείδι, η Λήμνος αξίζει για λίγες ημέρες χαλαρωτικών διακοπών χωρίς πολλές περιηγήσεις και μεγάλες κουραστικές διαδρομές με το αυτοκίνητο. Οι αποστάσεις είναι σχετικά μικρές και δεν έχει ορεινούς όγκους να διασχίσεις οπότε είναι άρκετά ξεκούραστη η οδήγηση. Με εξαίρεση όταν ο δρόμος περνούσε μέσα από 2-3 χωριά και ξαφνικά βρισκόμουν σε σταυροδρόμια χωρίς πινακίδες και το έπαιζα κορώνα-γράμματα! Έχει και πράγματα να δεις, έχει και αρχαιολογικά αξιοθέατα, τα οποία όμως επέλεξα να μην επισκεφτώ οπότε δε μπορώ να σας πω γι’ αυτά. Ειδικά γι’ αυτούς που θέλουν να αράζουν σε μια παραλία από το πρωί έως το βράδυ, για τους λάτρεις των θαλάσσιων σπορ, για οικογένειες που θέλουν αμμώδεις παραλίες για να παίζουν τα παιδιά ή για νέους που θέλουν να ρίχνουν βουτιές σε 4 διαφορετικές παραλίες την ημέρα, νομίζω είναι μια καλή επιλογή. Το φαγητό είναι πολύ καλό και οικονομικό και το κρασί γλυκόπιοτο – ήταν μια καλή αλλαγή από το αγαπημένο μας ουζάκι. Οι άνθρωποι είναι φιλόξενοι και το service όπου πήγαμε μας ικανοποίησε πλήρως. Είδα πολλές πινακίδες από Θεσσαλονίκη, προφανώς η ακτοπλοϊκή σύνδεση με την πόλη φέρνει αρκετό κόσμο σε σχέση με άλλα νησιά, οπότε οι φίλοι μας από το Βορρά ας το έχουν στα υπ’ όψιν!

Καλό καλοκαίρι!

Μια ευκαιρία

Οι εκλογές έγιναν, ο λαός μίλησε, οι μεν πάνε στα σπίτια τους (σε κάποιες μάλιστα περιπτώσεις κυριολεκτικά), οι δε ετοιμάζονται να αναλάβουν και “σηκώνουν τα μανίκια” όπως δηλώνουν.

Συζητώντας το βράδυ των εκλογών αλλά και τις επόμενες ημέρες με φίλους προερχόμενους από διάφορους πολιτικούς χώρους, διαπίστωσα στα λόγια των περισσότερων μια ελπίδα, μια προσμονή για κάτι καλύτερο. Όλοι, ακόμα και αυτοί που ιδεολογικά διαφωνούν σε πολλά με το ΠΑΣΟΚ και τον Γιώργο Παπανδρέου, κάνουν λόγο για τη δυναμική που του δίνει αυτή η ευρεία νίκη. Για την ευκαιρία που έχει ο Παπανδρέου, ωθούμενος από το αποτέλεσμα των εκλογών, να αλλάξει τα πράγματα, να κάνει τομές, να έρθει σε σύγκρουση με κατεστημένα.

Για τον καθένα ξεχωριστά βέβαια, ανάλογα με το μετερίζι στο οποίο βρίσκεται, όλα αυτά επιτυγχάνονται με διαφορετικό τρόπο. Αλλιώς οραματίζεται ο ένας τη χώρα, με άλλο τρόπο εννοεί ο άλλος την ανάπτυξη, δεν ονειρεύονται κατ’ ανάγκην όλοι τις ίδιου τύπου ρίξεις και τομές. Και απολύτως λογικό είναι, κι εκεί είναι που κάποιοι στην πορεία θα πικραθούν.

Όμως αυτή τη στιγμή, την επόμενη μέρα, πριν από τις προγραμματικές δηλώσεις κι μετά τα πανηγύρια, η διάχυτη αισιοδοξία, η ελπίδα που υπάρχει, είναι ένα κέρδος πολύ σημαντικό.

Δε μπορώ ωστόσο να μη θυμηθώ πως μια τέτοια διάχυτη αισιοδοξία για την “ευκαιρία” που είχε η χώρα υπήρχε και το 2004, όταν ο Κώστας Καραμανλής ανέλαβε με πολλές υποσχέσεις τα ινία της χώρας. Τότε, ακόμα και οπαδοί του ΠΑΣΟΚ παραδέχονταν πως χρειαζόταν μια αλλαγή και μιλούσαν για τη δυναμική που είχε ο Καραμανλής να αλλάξει, να “επανιδρύσει” το κράτος. Πέντε χρόνια μετά σχεδόν όλοι μιλάνε για μια χαμένη ευκαιρία.

Για το καλό της χώρας μου εύχομαι να μη χαθεί κι αυτή. Σε μεγάλο βαθμό είναι στο χέρι του νέου Πρωθυπουργού, σ’ αυτόν πέφτει το βάρος να διαψεύσει τους επικριτές του. Δεν είναι εύκολο να έχεις στις πλάτες σου τις ευχές και τις ελπίδες ενός λαού και στα χέρια σου το τιμόνι μιας χώρας σε μια περίοδο παγκόσμιας κρίσης. Θα πρέπει να έρθει σε σύγκρουση με συμφέροντα, με κατεστημένες αντιλήψεις, με βολεμένους, με κομματικές προσταγές ρουσφετολογικής λογικής. Οφείλει να προσπαθήσει να ξεριζώσει τις νοοτροπίες της ήσσονος προσπάθειας και του ωχαδερφισμού που τόσα χρόνια (σίγουρα πάντως παραπάνω από πέντε) έχουν μπολιαστεί στο DNA του Έλληνα κι έχουν τόσο στοιχίσει, κατά τη γνώμη μου, σ’ αυτόν τον τόπο. Το αποτέλεσμα των εκλογών και οι 160 έδρες που του έδωσε στη νέα Βουλή του δίνουν τον τρόπο να το πετύχει. Πλέον είναι ένα στοίχημα που πρέπει να κερδίσει αυτός και οι συνεργάτες του.

Olympic Air... Beta!

Χτες, επιστρέφοντας στο νησί, έτυχε να πετάξω με τη νεοσύστατη Olympic Air, τη "νέα Ολυμπιακή" που προέκυψε από την πώλησή της Olympic Airlines στη Marifn Investment Group. Πράγμα παράξενο βέβαια, αφού η νέα εταιρεία πρόκειται να λειτουργήσει από την 1η Οκτωβρίου. Στην πορεία βέβαια μου εξήγησε η αεροσυνοδός πως έχουν αναλάβει κάποια λίγα δρομολόγια για να δοκιμάσουν το νέο τρόπο λειτουργίας, να συνηθίσουν τα νέα αεροσκάφη κλπ.

Τίποτα δεν προμήνυε κάτι διαφορετικό μέχρι που φτάσαμε στο αεροσκάφος. Το πρώτο πράγμα που μου τράβηξε την προσοχή ήταν ο έλικας του μικρού ελικοφόρου που θα μας πήγαινε στο νησί. Μέχρι τώρα η Ολυμπιακή είχε δύο τύπους αεροσκαφών για τις πτήσεις για Μυτιλήνη: Τα "μεγάλα" (συγκριτικά πάντα) Boeing 737 και τα μικρά ελικοφόρα ATR 72. Η αλήθεια είναι πως αν δεν έχεις ταξιδέψει ποτέ με ελικοφόρο αναστατώνεσαι λίγο στην ιδέα πως θα πετάξεις με κάτι τέτοιο!

Τέλος πάντων, αυτή τη φορά ο έλικας, όπως βλέπετε και στη φωτογραφία ήταν λίγο διαφορετικός απ' ότι τον θυμόμουν, και γενικά το αεροπλάνο έδειχνε... του κουτιού!

Μια ματιά στην ουρά του αεροσκάφους και το σήμα της νέας εταιρείας, με μια δόση πρασίνου σε σχέση με της παλιάς, επιβεβαίωσε τις υποψίες μου.

Εμφανής η αλλαγή και στο εσωτερικό, με καθίσματα από δερματίνη (μάλλον, δεν είμαι κι ειδικός). Το logo στα υφασμάτινα καλύμματα στο προσκέφαλο ωστόσο παρέπεμπε στο παρελθόν.

Γενικά πουθενά δεν είδα το logo της Olympic Air, όμως στο μήνυμα καλωσορίσματος από το πλήρωμα έγινε ξεκάθαρο, αφού η πτήση θα γινόταν "από την Olympic Air, μέλος του ομίλου Marfin Investment Group".

Καινούριες και οι στολές του πληρώματος, αφού κι εκεί υπάρχει έντονη η παρουσία του πράσινου. Είδατε ο Βγενόπουλος...!

Χαρμόσυνα νέα για τους κατόχους κινητών ή άλλων ηλεκτρονικών συσκευών με flight mode, καθώς μας ενημέρωσαν πως επιτρέπεται η χρήση τους κατά τη διάρκεια της πτήσης με ενεργοποιημένη αυτή τη λειτουργία, με εξαίρεση την τροχοδρόμηση, την απογείωση και την προσγείωση.

Πέρα απ' αυτά δεν υπήρχε κάποια ουσιώδης διαφορά στην πτήση. Ήταν ξεκάθαρο πως το πλήρωμα ακόμα μαθαίνει το νέο σύστημα, με χαρακτηριστικότερο σημείο την - με κάποια δυσκολία - ανάγνωση των νέων μηνυμάτων από σημειώσεις, αλλά αυτά είναι ίσως (;) αναμενόμενα σε μία δοκιμαστική περίοδο.

Καλή αρχή!

Λίγο μπλε!

Επειδή μπουχτίσαμε αυτές τις μέρες από γκρι, συννεφιασμένο ουρανό, και επειδή έτσι φαίνεται να πηγαίνει όλη την εβδομάδα, βάζω λίγες φωτογραφίες ακόμα από τις διακοπές στη Ρόδο με πολύ μπλε, έτσι, για να σπάσει η μονοτονία. Και ποιος ξέρει, ίσως ζηλέψει κι εδώ και μας χαμογελάσει, όπως πριν μερικές μέρες.

Ο φάρος στο Μανδράκι.

Η πόλη της Ρόδου, από το πλοίο.

Στο κέντρο της παλιάς πόλης, στο συντριβάνι.

Μονόλιθος.

Πρασονήσι.

Ζούμε σε μια ευλογημένη χώρα, όμως έχουμε βαλθεί να τη σταυρώνουμε κάθε μέρα με τα καμώματά μας! Όλοι μας, άλλοι περισσότερο κι άλλοι λιγότερο. Όπως λένε και στο χωριό μου, αυτή η χώρα είχε και έχει τόσα potentials (!), αλλά το στραβό μας το κεφάλι δε λέει να το καταλάβει.

Χμμμ, ξέφυγα. Για αλλού το πήγαινα. Μάλλον έπρεπε να σταματήσω στο Πρασονήσι. Το χάλασα το post! Ε, δε με λένε τυχαία γκρινιάρη!

Που κολλάνε αυτά λοιπόν; Να, βάζοντας τις φωτογραφίες στο post, μου ήρθαν στο νου φλασιές από τα ανάποδα (να, άκου ένα, κάποια στιγμή πρέπει να γράψω και για τα άλλα, αλλά το αναβάλλω εσκεμμένα) που συνάντησα όταν που ήρθα και στράβωσα.

Δε βαριέσαι. Ας το βουλώσω προς το παρόν με το παραμύθι που λέμε όλοι στους εαυτούς μας για να μας/σας/τους δικαιολογήσουμε. Ξέρετε, αυτό που καταλήγει πως κανείς δε μπορεί να τα έχει όλα σε αυτή τη ζωή, εμείς έχουμε ήλιο, δε μπορούμε να έχουμε και ευγένεια, οργάνωση κλπ.

Καλό απόγευμα και... καλές βουτιές!

Ρόδος. Φωτογραφίες και περιηγητικό podcast

Αν για τις ημερήσιες εκδρομές χρειάζομαι ένα και δύο posts, καταλαβαίνεται πως για να συνοψίσω τις εντυπώσεις μου από τις μέρες που πέρασα στο νησί της Ρόδου θα έπρεπε να γράφω κανένα μήνα!

Προτίμησα λοιπόν να μη σας κουράσω, και επ' ευκαιρίας της επιστροφής μου στο χώρο των podcasts, είπα να μιλήσω εκεί - και- για τη Ρόδο.


Επειδή όμως περιήγηση χωρίς φωτογραφίες δε νοείται, βάζω εδώ μερικές φωτογραφίες για να συνοδεύσετε την ακρόαση, ή απλά για να πάρετε απλώς μια γεύση από το όμορφο αυτό νησί.

Όλες τις φωτογραφίες μπορείτε να τις δείτε στο λογαριασμό μου στο flickr, σε κατηγορίες.


Παλιά πόλη Ρόδου. Οδός Σωκράτους συγκεκριμένα, από τους κεντρικούς δρόμους, γεμάτος μαγαζάκια. Ο κόσμος είναι λίγος γιατί είναι πρωί σχετικά.

Και by night.

Η οδός των Ιπποτών.

Το κάστρο του Μεγάλου Μαγίστρου.

Τα ελαφάκια στο Μανδράκι.

Η κοιλάδα των Πεταλούδων.

Τα λουτρά της Καλλιθέας.

Η Λίνδος και η Ακρόπολή της από μακριά.

Το κάστρο του Μονόλιθου.

Πρασονήσι

Η παραλία στο Φαληράκι.

Η παραλία στην Αφάντου.

Θα ήθελα τέλος να κάνω μια αναφορά στα posts