Ο εικονικός κουρέας και η... Πετρούλα!

Ας αρχίσω από τα σοβαρά. Σχετικά πάντα, μη νομίζετε.

Σήμερα επιστρέφοντας σπίτι άκουγα το τελευταίο podcast του Θέμου το οποίο εκτός από ένα πολύ ενδιαφέρον θέμα για την ευτυχία είχε κι ένα ηχητικό κλιπ στο τέλος που αξίζει να το ακούσετε!

Πρόκειται για το virtual barber shop, ή αλλιώς το εικονικό κουρείο. Απαραιτήτως πρέπει να το ακούσετε με ακουστικά, αλλιώς δε θα καταλάβετε και πολλά. Κάποιοι τύποι έχουν καταγράψει με κάτι μικρόφωνα τους ήχους που ακούει κάποιος όταν κουρεύετε και το έχουν αποδώσει με τέτοια ποιότητα που ακούς διάφορους ήχους (ομιλίες, μουσική, το ψαλίδι) υπό διαφορετικές γωνίες και αποστάσεις! Σα να είσαι πραγματικά εκεί.

Σας προτείνω να φορέσετε τα ακουστικά σας και να ακούσετε το clip, έχει ενδιαφέρον!

Αν δε θέλετε/μπορείτε να το ακούσετε από τον υπολογιστή σας στο youtube, κατεβάστε το mp3 πατώντας εδώ.

~

Περνάω στο δεύτερο θεματάκι. Άκουσα κάτι σε μια χιουμοριστική ραδιοφωνική εκπομπή σήμερα, και σερφάρπντας αργότερα έπεσα τυχαία πάνω στο ίδιο θέμα. Έψαξα λίγο στο youtube και βρήκα το ντοκουμέντο. Ιδού!

Αν κατάλαβα καλά (παρακαλώ επιβεβαιώστε) το παραπάνω δελτίο καιρού προβλήθηκε χτες κανονικά στο δελτίο ειδήσεων του STAR! Πείτε μου, είναι αλήθεια ή φάρσα;;;;;;

Update: Πρέπει να είναι κανονικό δελτίο καιρού, και μάλιστα, όπως διάβασα, χτύπησε και ψηλά νούμερα!!!

Update2: Ορίστε και τη χτεσινή, δεύτερη εμφάνιση της Πετρούλας! Απολαυστική!

Θα αποδειχτεί ξανά "προφητικό" το 24;

Στη 2η σεζόν της σειράς 24, που γυρίστηκε το 2002, είδαμε έναν μαύρο Πρόεδρο στις Ηνωμένες Πολιτείες, και 6 χρόνια αργότερα το είδαμε να γίνεται πραγματικότητα, και μάλιστα πανηγυρικά. Μετά την εκλογή του Obama μνημόνευσαν αρκετοί τον President Palmer της σειράς.

Στην 7η σεζόν που άρχισε να προβάλλεται πριν λίγες μέρες είδαμε μια γυναίκα Πρόεδρο στο οβάλ γραφείο, και για πρώτη φορά, εγώ τουλάχιστον, άκουσα τη φράση "First Gentleman".

Λέτε η σειρά να αποδειχτεί "προφητική";

Η Μαρία Χοακίνα του Καρουζέλ

Πριν αρκετό καιρό, με αφορμή κάποια "νοσταλγικά" posts που γράφαμε τότε από τα παιδικά μας χρόνια με τις τηλεοπτικές και άλλες αναμνήσεις μας, είχα γράψει για μια μεξικάνικη σειρά που παρακολουθούσα μικρός, το Καρουζέλ. Με χαρά είχα διαπιστώσει τότε από τα σχόλια ότι δεν ήμουν ο μόνος που το παρακολουθούσε!

Χτες λοιπόν, πως το έφερε η τύχη, και έπεσα πάνω σε μια φωτογραφία ενός από τα παιδιά της σειράς, της Μαρίας Χοακίνας. Όσοι βλέπατε τη σειρά σίγουρα θα τη θυμόσαστε. Η σπαστικιά, ψιλομύτα, κακομαθημένη πλούσια που δεν έριχνε ούτε ένα βλέμμα στον καημένο τον Σιρίλο που όποτε την έβλεπε έλιωνε! Για όσους δεν την ξέρουν, είναι το ξανθό κοριτσάκι στα αριστερά του επιστάτη στην παρακάτω φωτογραφία.

Η Μαρία μας λοιπόν (κατά κόσμον Ludwika Paleta), μεγάλωσε (προφανώς) και είναι ηθοποιός στο Μεξικό.

Voila η 29χρονη πλέον Μαρία Χοακίνα!






Ε;

Ορίστε κι ένα βίντεο που βρήκα από κάποιο forum, με ένα απόσπασμα μιας επετειακής εκπομπής, όπου εκτός από την Μαρία Χοακίνα βλέπουμε τον Σιρίλο, την Λάουρα και βεβαίως την δεσποινίδα Σιμένα!

Περί Κούλογλου, λογοκρισίας, κρατικής τηλεόρασης και άλλα ωραία

Επειδή όλοι έχουμε μια άποψη για όλα (αυτό έλειπε άλλωστε), ας γράψω κι εγώ δυο-τρεις σκέψεις αναφορικά με ένα από τα πρόσφατα hits των ημερών, δηλαδή για τη διακοπή της συνεργασίας ΕΡΤ με τον κ. Κούλογλου. Όχι τίποτα άλλο, αλλά μπαίνουν κατά καιρούς καινούριοι αναγνώστες σ' αυτό εδώ το blog και μου τη λένε οτι δεν γκρινιάζω κι όλο φωτογραφίες βάζω! Ορίστε λοιπόν ένα post χωρίς φωτογραφίες!


Blog posts, podcasts, online petitions ακόμα group στο Facebook, με γύρω στου 6.500 συμμετέχοντες τη στιγμή που γράφω το post... Χύθηκε πολύ μελάνι, έστω και ηλεκτρονικό. Γιατί; Γιατί διακόπηκε η συνεργασία του Κούλογλου, που έκανε την εκπομπή Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα, και της ΕΡΤ.

Για μένα υπάρχουν δύο διαφορετικά θέματα.

Ένα θέμα είναι αν υπήρξε ή οχι λογοκρισία κατά τη διάρκεια της εκπομπής. Αν υπήρχε παρέμβαση από πάνω για να μη βγει κάτι στον αέρα, αν υπήρχε παρέμβαση για τη θεματολογία κλπ. Αυτό είναι για μένα κατακριτεο, αν και δεν εκπλήσσομαι. Άλλωστε ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία φορά θα είναι, ούτε είναι ελληνικό φαινόμενο, κι ας πάψουμε πια να το παίζουμε έκπληκτοι. Ας το κατακρίνουμε, ναι, ας φωνάξουμε γι' αυτό, μαζί σας, αλλά ας μην ξαφνιαζόμαστε δα!

Πάει αυτό. Το αφήνουμε στην άκρη, και δεν το ξαναπιάνουμε. Τέλος με τη λογοκρισία.

Το άλλο θέμα είναι καθαρά και μόνο επιχειρηματικό και αφορά τη διακοπή μιας συνεργασίας. Οι συμβάσεις και τα συμβόλαια σε μία επιχείρηση - ακόμα και κρατική - είναι η νομική έκφραση μια σχέση εργοδότη και εργαζομένου. Σαφώς και ο εργαζόμενος έχει δικαιώματα, αλλά κι ο εργοδότης έχει την υποχρέωση να τον απασχολεί η βιωσιμότητα και η ευημερία της επιχείρησής του. Αν λοιπόν μια οποιαδήποτε εκπομπή φαίνεται αποτυχημένη επιλογή, ή πως έχει κλείσει τον κύκλο της ή δεν ξέρω γω τι άλλο - αυτό δείχνουν τουλάχιστον τα 4-5% τηλεθέασης που διαβάζω - γιατί μας παραξενεύει μια τέτοια κίνηση; Ποιος θα ήταν πρόεδρος ή manager μιας εταιρείας και δε θα έδιωχνε κάποιον ο οποίος δεν του φέρνει πίσω τα χρήματα που επενδύει σ' αυτόν;! Αυτοί είναι οι νόμοι της αγοράς. Και εδώ δεν έχουμε καν απόλυση, έχουμε την μη ανανέωση σύμβασης, αν έχω ενημερωθεί σωστά! Αυτό έχουν οι συμβάσεις, τι να κάνουμε; Δεν υποσχέθηκε ποτέ κανείς οτι θα έχει κάποιος μονίμως μια θέση ούτε πως θα έχει ες αεί συμβόλαιο! Εγώ έχω μάθει πως αγωνίζεσαι συνεχώς για να αποδείξεις πως αξίζεις, για να κρατήσεις τη θέση σου, για να δικαιολογήσεις τα χρήματα που παίρνεις, για να προαχθείς, για να εξελιχθείς, για να μη μείνεις στάσιμς, για να μη μείνεις άνεργος. Τα ίδια δεν ισχύουν για όλους μας;

Και γιατί τόσος χαμός πια; Μετά την κρατική τηλεόραση, το χάος; Υπάρχουν τόσα μέσα ενημέρωσης εκεί έξω, τόσα κανάλια, τόσες εφημερίδες, αν οι υπηρεσίες κάποιου θεωρούνται πολύτιμες και είναι ψηλά αξιολογημένες, και η ποιότητά του είναι αναγνωρισμένη (δεν αμφιβάλλω), δε θα δυσκολευτεί να βρει δουλειά. Με άλλες συνθήκες, άλλους μισθούς, άλλα (πιο απαιτητικά;) αφεντικά; Ναι. Ε και;

Υπάρχει και το άλλο τροπάριο βέβαια. Την ΕΡΤ εμείς την πληρώνουμε και πρέπει να ικανοποιεί ακόμα κι αυτούς τους 5-10 που βλέπουν ντοκιμαντέρ για την αναπαραγωγή του μπαμπουίνου. Εμένα πάλι γιατί αυτό δε μου πολυστέκει; Είμαι ο μόνος; Είναι ένα πράγμα να ζητάς ποιότητα κι όχι trashιές από την κρατική σου τηλεόραση, κι άλλο να λες οτι πρέπει να έχει εκπομπές τηλεθέασης 2-3% επειδή κι αυτοί την πληρώνουν και άρα δικαιούνται να βλέπουν αυτό που τους ευχαριστεί! Είμαστε σοβαροί; Δηλαδή αν υπάρχουν 15 άνθρωποι που τους αρέσει το κρίκετ, είναι υποχρεωμένη η κρατική τηλεόραση να δείχνει αγώνες κρίκετ, που οι υπόλοιποι είναι σίγουρο οτι μόλις το δουν θα αλλάξουν κανάλι; Κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας μου φαίνεται!

Εγώ συμφωνώ, θέλουμε μια καλή, ποιοτική κρατική τηλεόραση, με ποιοτικά προγράμματα (για να την παρακολουθούμε επειδή αυτά μας ενδιαφέρουν, προσθέτω εγώ με ένα ίχνος ειρωνίας). Χωρίς κουτσομπολίστικες ροζ εκπομπές (μακριά από εμάς), χωρίς πρωινάδικο με μοντέλα και ζώδια (κι αυτά μακριά από εμάς). Μαζί σας.

Αλλά γιατί έχουμε την εντύπωση οτι το ποιοτικό δεν μπορεί να είναι και εμπορικό; Ε; Εγώ μπορώ να θυμηθώ πολλά παραδείγματα ποιοτικής τηλεόρασης ή ποιοτικών εκπομπών που μάλιστα έχουν μεγάλη ανταπόκριση στο τηλεοπτικό κοινό. Πόσα ντοκιμαντέρ και εκπομπές του BBC ή του History Channel ή με τεχνολογικά θέματα, ή έρευνες, ή ποιοτικά αθλητικά αφιερώματα δεν έχουν υψηλή τηλεθέαση; Και στο εξωτερικό αλλά και στην Ελλάδα όταν μεταγλωττίζονται. Μα γιατί απλά γίνονται με έναν τρόπο που σε προκαλεί να το δεις, που σου αρέσει, που δε σου πετάει την ποιότητα ανεπεξέργαστη κατάμουτρα για να τη χονέψεις, αλλά σου τη σερβίρει με γαρνιτούρα, με καλό σέρβις κλπ. Το πόσο βαρετό είναι κάτι δεν είναι κριτήριο ποιότητας! Αντίθετα αριστούργημα είναι κάτι το οποίο και ποιοτικό είναι, και ωραία στημένο και - τελικά - εκτιμάται από το κοινό!

Και μια τηλεόραση με τέτοιες ποιοτικές αλλά ωραία φτιαγμένες εκπομπές που αρέσουν στο κοινό της, είναι μια αξιόλογη κρατική τηλεόραση για μένα.

Πως να το κάνουμε, αν ένα κανάλι έχει εκπομπές αλλά δεν έχει κοινό, δεν είναι ένα "νεκρό" τηλεοπτικό κανάλι;

Και βρε παιδιά, εμείς δεν είμαστε οι ίδιοι που χλευάζαμε την ΕΤ2 που έδειχνε όλο "ποιοτικά" ντοκιμαντέρ με ζώα, που είχαμε μια κρατική τηλεόραση που φυτοζωούσε, που τα ιδιωτικά κανάλια την είχαν αφήσει χιλιόμετα πίσω, που είχε χάσει το τρένο, που δεν ήταν ανταγωνιστική κλπ κλπ; Τα ξεχάσαμε αυτά;

Δηλαδή να είναι ανταγωνιστική, αλλά να έχει και εκπομπές που πιάνουν πάτο και που μπορεί να κοστίζουν πολλαπλάσια απ' όσα προσφέρουν! Εμ δε γίνεται έτσι να είσαι ανταγωνιστικός.

Α, και το άλλο. Έχουμε λέει τη Eurovision αλλά κόβουμε την ποιότητα. Γιατί δεν κόβουμε τη Eurovision. Ναι. Έχει δει κανείς τι τηλεθέαση κάνει (από όλους εμάς, ναι εμάς, μην κοιτάζετε απορημένοι τους γύρω σας) τη Eurovision κάθε χρόνο; Και πόσα χρήματα φέρνει στο κανάλι; Εντάξει, είπαμε, όχι όλα στο βωμό του χρήματος, αλλά εδώ δε μιλάμε για trash tv, αλλά για ένα event, το οποίο μεταδίδεται από όλα τα κρατικά κανάλια των χωρών που συμμετέχουν, και εκτός από θεσμός (πως να το κάνουμε;) έχει και κοινό!


Συνοψίζω, γιατί σας ζάλισα.


Η λογοκρισία είναι απαράδεκτη και διαφωνώ. Ναι στην ελευθερία του λόγου, ναι στην ελευθεροτυπία, ναι στην ανεμπόδιστη και μη κατευθυνόμενη δημοσιογραφία.

Από εκεί και πέρα, τι νόημα έχει μια εκπαιδευτική (αλλάζω το παράδειγμα) εκπομπή όταν εκπαιδεύει τελικά 4-5 στους 100; Για μένα αυτή είναι μια αποτυχημένη εκπαιδευτική εκπομπή, έτσι απλά. Και το να λέω στον εαυτό μου οτι έχω μια εκπαιδευτική κρατική τηλεόραση επειδή στο πρόγραμμά της έχει μια τέτοια εκπομπή, που όμως είναι φτιαγμένη με τέτοιο τρόπο που να μην τη βλέπει κανείς, είναι τουλάχιστον αστείο!


ΥΓ1. Υπάρχει και κάτι άλλο που λέγεται, οτι η εκπομπή δεν είχε τηλεθέαση επειδή την πολέμησαν και την έβαλαν στην ΕΤ1. Το αναφέρω προς χάριν της σφαιρικότητας.

ΥΓ2. Δεν πιάνω το θέμα ορθότητας των μετρήσεων τηλεθέασης γιατί αυτό είναι άλλο θέμα, και τέλος πάντων αν πούμε οτι είναι αναξιόπιστες, τότε τι σόι συζήτηση να κάνουμε, σε τη βάση; Και χωρίς αυτά όμως, βλέπουμε γύρω μας πια είναι η δυναμική κάθε εκπομπής, εμπειρικά.

ΥΓ3. Μου άρεσε επίσης το post του VK για ο θέμα, "Κουλογλιανά" Φαινόμενα και η Ελληνική Εσωτερική Ασυνέπεια..., με το οποίο συμφωνώ αρκετά.

Battlestar Galactica: Μια πρώτη εντύπωση

Πριν λίγο καιρό πήρε το μάτι μου πως ξεκίνησε η τέταρτη σεζόν της Αμερικανικής σειράς επιστημονικής φαντασίας Battlestar Galactica. Προσωπικά ποτέ δεν ήμουν fun των σειρών που εκτυλίσσονται στο διάστημα αλλά με την επιστημονική φαντασία τα πάω αρκετά καλά. Ελλείψει άλλων σειρών λοιπόν, αφού το Lost έχει προσωρινό διάλειμμα (έχετε το νου σας, επιστρέφει την ερχόμενη Πέμπτη!) και μόνο το Desperate Housewives επανεμφανίστηκες αισίως στις οθόνες (που κι αυτό έχει αρχίσει να κουράζει νομίζω), είπα να της δώσω μια ευκαιρία.

Άρχισα λοιπόν δειλά δειλά από την πρώτη σεζόν και τώρα έχω φτάσει στο μέσο της δεύτερης. Ε, έχει πιάσει και κρύο τελευταία, δεν πολυβγήκα, στο cinema δε βρήκα και κάτι δελεαστικό, είναι και η 1η σεζόν κουτσουρεμένη (13 επεισόδια), δε θέλει και πολύ.

Μια πρώτη εντύπωση; Τίποτα το ιδιαίτερο. Μια μέτρια σειρά περιπέτειας, με μέτριες ερμηνείες, με μέτρια εφέ και υπερβολικά προβλέψιμη κατά τη γνώμη μου. Αυτό θα έλεγα και οτι είναι το μεγαλύτερό της μειονέκτημα. Ενώ το concept είναι ενδιαφέρον και υποσχόμενο για τους λάτρεις του είδους (οι πλανήτες που κατοικούν οι άνθρωποι καταστρέφονται από τους cylons και μόνο καμά 50αριά χιλιάδες την γλιτώνουν σε διάφορα διαστημόπλοια και αναζητούν το νέο τους σπίτι), η σειρά χάνει πολύ στο στοιχείο της έκπληξης τόσο μέσα στο επεισόδιο όσο και στην γενικότερη πλοκή της ιστορίας.

Ίσως στην συνέχεια η σειρά να επιφυλάσσει εκπλήξεις, αλλά δεν ξέρω αν θα συνεχίσω μέχρι εκεί. Πάντως από αυτά που έχω δει ως τώρα δε θα την ξεχώριζα από τις μέτριες Αμερικανικές σειρές, μάλλον θα την κατάτασα στην κατηγορία του The 4400 και σε καμία περίπτωση δε θα την συνέκρινα με το Lost, το Prison Break ή ακόμα και το Heroes και το Desperate Housewives.

Και τώρα LOST!

Έφτασε η ώρα! Σήμερα επιτέλους κάνει πρεμιέρα η 4η σεζόν του LOST με διπλό (όλε!) επεισόδιο (update: μονό είναι τελικά το επεισόδιο απ' ότι διάβασα, απλά συνοδεύεται από άλλο ένα που κάνει μια σούμα των προηγουμένων), οκτώ μήνες περίπου μετά το τέλος της τρίτης σεζόν! Κουτσουρεμένη σεζόν (λόγω της απεργίας των σεναριογράφων) ή όχι, δε μας νοιάζει (προς το παρόν, γιατί μετά.....), εδώ τη βγάλαμε τόσους μήνες με τρίλεπτα missing pieces και trailers!!!

Παρεμπιπτόντως, το τελευταίο missing piece (που δε βρίσκω τώρα στο youtube αλλά μπορείτε να το δείτε στο site του abc) μας δημιουργεί καινούρια ερωτήματα...

Και μιας και το σηκώνει η μέρα, πριν μερικές εβδομάδες σε μια βόλτα μου στο κέντρο ανακάλυψα ένα μαγαζί με διάφορα καλούδια από σινεμά και τηλεόραση, όπως φιγούρες, κούκλες, posters βεβαίως, βιβλία, αντικείμενα και διάφορα άλλα! Είχα κάτσει σαν μικρό παιδί και κοιτούσα τις κούκλες και τις μικρογραφίες από τα Star Wars και τον Leonidas από τους "δικούς μας" 300, αλλά εκεί που τρελάθηκα ήταν όταν είδα το δαχτυλίδι από τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών (κανονικό, με την επιγραφή του και όλα!!!) και το μενταγιόν που έδωσε η Arwen στον Aragorn (κανονικό μενταγιόν!!!), αλλά και το ραβδί του Harry Potter. Τα ήθελα όλα!!!

Εκεί λοιπόν βρήκα και κάτι κούκλες με τους χαρακτήρες του Lost.

Αν λοιπόν είστε fan του Τζάκ...

... του Σώγιερ...
... της Κέιτ...... του Λοκ...
... του Χάρλει...
... ή του Τσάρλι...
... ή αν θέλετε κάτι πιο γενικό για να θυμάστε τις παλιές καλές μέρες...

... τότε μάλλον αυτά φτιάχτηκαν για σας/μας!

Πληροφοριακά, ένα παρόμοιο μαγαζί είχα δει οτι υπάρχει στο Μοναστηράκι, πάνω στην Ερμού (πιο κάτω από την πλατεία).

Άντε παιδιά, καλό λιώσιμο!!!

Επιστροφή των Αμερικανικών σειρών

Χρόνια πολλά!

Μπορεί η απεργία των συγγραφέων σινεμά, τηλεόρασης και ραδιοφώνου στην Αμερική να διανύει πλέον τον τρίτο μήνα της, μερικές γνωστές σειρές από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού αρχίζουν να προβάλλουν ξανά νέα επεισόδια με το νέο έτος. Τώρα, που τα βρήκαν, εύλογο το ερώτημα. Με μια πρόχειρη ματιά που έριξα, μάλλον είχαν γυριστεί (ή γραφτεί) πριν αρχίσει η απεργία. Λέτε να μυρίζονται λήξη της απεργίας και είπαν να αρχίσουν όσοι είχαν απόθεμα; Ή έληξε και δεν το πήρα χαμπάρι; Πάντως δεν διάβασα κάτι τέτοιο.

Ενημερωτικά λοιπόν:

Την αρχή κάνουν οι Desperate Housewives (4η σεζόν) με το δέκατο επεισόδιο να προβάλλεται σήμερα 6/1. Το τελευταίο είχε προβληθεί στις 2 Δεκεμβρίου. Το επεισόδιο που θα προβληθεί είχε ολοκληρωθεί πριν την απεργία, αλλά μέχρι εκεί.

Στις 14 Ιανουαρίου επιστρέφει ο Michael Scofield και το Prison Break (3η σεζόν). Το τελευταίο είχε προβληθεί στις 12 Νοεμβρίου. Τέσσερα ακόμα επεισόδια είχαν ολοκληρωθεί και αναμένεται να προβληθούν.

Η πολυαναμενόμενη 4η σεζόν του Lost κάνει πρεμιέρα στις 31 Ιανουαρίου. Ευτυχώς που δεν είχε αρχίσει πριν την απεργία, γιατί θα τραβούσαμε μεγάλο πακέτο με τέτοια αναμονή!Οκτώ επεισόδια αντί για 16 που είχαν προγραμματιστεί έχουν ολοκληρωθεί. Σας βάζω και το trailer, έτσι για να πιάνουμε κλίμα (λιγότερο από μήνας έμεινε!).



Στο Heroes έχουν προβληθεί 11 επεισόδια όσα δηλαδή είχαν ολοκληρωθεί πριν την απεργία. Ακόμα δεν έχει ανακοινωθεί πότε ξαναρχίσει η προβολή της σειράς.

Η 7η σεζόν του 24 είχε προγραμματιστεί να κάνει πρεμιέρα στις 14 Ιανουαρίου. Ωστόσο μόνο 8 επεισόδια είναι ολοκληρωμένα, και με την αβεβαιότητα που υπάρχει υπάρχει περίπτωση να καθυστερήσει, μέχρι να είναι σίγουρο οτι η σειρά θα προβληθεί χωρίς διακοπές.

Έμαθα και για το σεισμό (από τα blogs πρώτα). Ευτυχώς όλα καλά. Αυτό έχει σημασία.

Καλό απόγευμα!

Τηλεοπτικών αναμνήσεων συνέχεια

Τελικά αρχίζω και γράφω το post για τις ξένες σειρές που παρακολουθούσε ο μικρός γκρινιάρης νωρίτερα απ' ότι περίμενα! Να' ναι καλά τα posts της Δανάης που με ξεσήκωσαν βραδιάτικα με ευχάριστες αναμνήσεις! Τελικά είναι να μην αρχίζεις να σκαλίζεις το παρελθόν. Και είμαστε ακόμα νέοι, φαντάσου τι έχει να γίνει όταν μεγαλώσουμε.....

Θα σας πάω λοιπόν πάλι λίγο πίσω...

Μικρό σπίτι στο λιβάδι. Πρέπει να το ξέρετε οι περισσότεροι, μιας και η σειρά κράτησε πάρα πολλά χρόνια. Στην Αμερική (διαβάζω) παίχτηκε από το '74 ως το '83, αλλά στην Ελλάδα πρέπει να παίχτηκε κάπου στα '80s. Οι ιστορίες μια αγροτικής οικογένειας στην αμερικανική επαρχία, του Τσαρλς και της Καρολάιν, με τις τρεις ξανθούλες κόρες, τη Μαίρη, τη Λώρα και την Κάρι. Όταν ωρίμασε η Μαίρη και έγινε γυναίκα (μέχρι που και παντρεύτηκε αν θυμάμαι καλά), πρέπει να είχα ένα μικρό crush (μικρό λέμε). Η εισαγωγή παραμένει χαραγμένη στη μνήμη μου, με τα τρία κοριτσάκια να κουτρουβάλανε στο λιβάδι... Μια πολύ αθώα και γλυκιά σειρά, ότι πρέπει για εκείνα τα χρόνια (νομίζω).

Καρουζέλ. Δεν έχω ιδέα αν αυτός είναι ο ακριβής τίτλος, ούτε και βρήκα κάτι στο internet, αν και η έρευνά μου είναι πολύ επιφανειακή. Πρέπει να ήταν Μεξικάνικη μεταγλωττισμένη και να την έδειχνε η ΕΡΤ. Δεν ξέρω αν είχε ευρύ κοινό, ή αν είμαι ο μόνος που μικρός την παρακολουθούσα καθημερινά κι ανελλιπώς, μεσημέρι μετά το σχολείο θυμάμαι. Η ιστορία εκτυλίσσεται σε ένα σχολείο (Δημοτικό λογικά), όπου γίνονται διάφορα. Χαρακτήρες που θυμάμαι: ο Σιρίλο (thanks Sourotiri), το μαύρο καλοκάγαθο παιδάκι που γουστάρει τρελά την ψηλομύτα ξανθιά πλούσια Μαρία Χοακίνα (τι αντιπαθητική, με εκείνα τα άσπρα γαντάκια συνέχεια!), η δασκάλα κυρία Σιμένα (θεά παρεμπιπτόντως), ο Αλεξάντρο που ήταν ο καλός (αλλά όχι σπασικλάκι) μαθητής, και άλλοι πολλοί. Την έβλεπα ΦΑ-ΝΑ-ΤΙ-ΚΑ! Το Καρουζέλ μπενίλντοοοοο (δεν γράφεται έτσι το theme, αλλά ηχητικά αυτό θυμάμαι, ΟΚ;).


Ο Ιππότης της Ασφάλτου. Respect. Ο Michael Knight (κατά κόσμο David Hasselhoff) αναλαμβάνει διάφορες δύσκολες αποστολές μαζί με το σούπερ αυτοκίνητο που έχει νοημοσύνη, μιλάει, οδηγάει μόνο του, εκτελεί εντολές, τρέχει σαν super car, διαθέτει όπλα, μπλέκει τα ηλεκτρονικά συστήματα άλλων αμαξιών, δε χαράζεται ούτε παραβιάζεται με τίποτα, τον γνωστό και μη εξαιρετέο KITT (χειροκρότημα). Το αμάξι που όλοι τότε (και τώρα μη σου πω) θα θέλαμε να είχαμε!!! Ααααααχ! Θυμάμαι ένα επεισόδιο που ο KITT είχε να αντιμετωπίσει έναν άλλον, κακό ΚΙΤΤ, και στο τέλος του επεισοδίου συγκρούονταν, αλλά δε θυμάμαι αν είχα δει τι έγινε μετά! Περιπέτεια με τα όλα της. Και με theme που ακόμα θα ακούσετε ίσως ως ringtone.


Μαγκάιβερ. Αν θέλαμε το αμάξι του Michael Knight, σίγουρα θα θέλαμε και το μυαλό του Μαγκάιβερ. Του μυστικού πράκτορα που χρησιμοποιώντας ένα τσιμπιδάκι κι ένα κουτί από αναψυκτικού θα μπορούσε να ξεκλειδώσει τις χειροπέδες, να το σκάσει από το κελί, να απενεργοποιήσει μια βόμβα και να κατασκευάσει καπνογόνο για να ρίξει στους φρουρούς! Εξίσου γνώριμο μουσικό theme.


21 Jump Street. Πιθανώς να μην το έγραφα τώρα αν δεν ήταν το post της Δανάης. Αλλά τότε ήταν από τα αγαπημένα μου. Νεανική αστυνομική σειρά, με τον Νταγκ (Peter DeLuise) τον Tom (Johnny Depp) και τους άλλους σε undercover αποστολές.


Helene. Τελειώνω με μια ακόμα σειρά για την οποία δυσκολεύτηκα πολύ να βρω πληροφορίες στο internet, αλλά τελικά βρήκα! Το όνομα της σειράς είναι Helene et les garcons. Η σειρά ήταν εφηβική-νεανική, γαλλικής παραγωγής, και η πρωταγωνίστρια (καλά καταλάβατε) ήταν η νεαρή ξανθιά Γαλλιδούλα Helene (Helene Rolles). Νεανικά σκιρτήματα και περιπέτειες, άλλα όχι σε στυλ Beverly Hills που όλοι τα φτιάχνουν με όλους. Είχε μάλιστα ένα ωραίο τραγουδάκι, το οποία τελικά το βρήκα και σας το παρουσιάζω.



Που τη θυμήθηκα τώρα αυτή τη σειρά! Ξεπέρασα τις προσδοκίες μου! Την έβλεπε κανείς άλλος άραγε;


Σταματάω εδώ, γιατί θέλω να περιοριστώ αυστηρά σε εκείνη την περίοδο του 80 και αρχές 90. Αν επεκταθώ η λίστα θα γίνει ατέλειωτη, με Beverly Hills, με Highlander, με Dawson's Creek, με Baywatch και δε συμμαζεύεται.

Σκέφτομαι και γράφω: Κινούμενα σχέδια που έβλεπα μικρός

Συνεπής στην υπόσχεσή μου (μια φαγούρα που την είχατε σου λέωωωω), επανέρχομαι με το post για τα κινούμενα σχέδια που ο μικρός γκρινιάρης, κάπου στη μέση της δεκαετίας του '80, παρακολουθούσε στην τηλεόραση. Πρέπει να σας πω οτι δεν περιμένω οι περισσότεροι να φτάσετε μέχρι τέλους, κυρίως γιατί η πλειοψηφία των αναγνωστών (ή τουλάχιστον αυτών που αφήνουν comment) προτιμάει την Candy Candy από τα Χελωνονιτζάκια... Δε βαριέσαι.

Έχουμε και λέμε λοιπόν.

Thundercats! Πρώτοι και καλύτεροι! Από τα αγαπημένα μου σχέδια. Οι περιπέτειες των αιλουροειδών, του Λάιονο και της παρέας του εναντίον των μεταλλαγμένων του Μαμ-Ρα.
Thunder, thunder, thunder, thundercats, ooooooooooooooo! Και μεγάλωνε το σπαθί! Και έφτανε και το μάτι της Θαντέρας στον ουρανό. Τι λες τώρα!

Εκτός από τον Λάιονο, αγαπημένος μου ήταν και ο γκατζετάκιας Πάνθρο. Από τότε το μικρόβιο με την τεχνολογία...
Βρήκα στο hmv μια κασετίνα με την πρώτη σεζόν της σειράς και μπήκα στον πειρασμό να την πάρω. Από τότε είναι στα υπ' όψιν.

Συνεχίζω με πολεμικό στυλ, αλλά ας το παραδεχτούμε, τα μικρά αγοράκια με τέτοια χαιρόμαστε! Transformers. Ο Optimus Prime με τα Autobots πολεμούν με τους Decepticons του Megatron. Μυθικές μάχες.
Autobots! Μεταμορφωθείτε! Και δώσ'του τα ρομποτ να γίνονται αεροπλάνα, αυτοκίνητα, νταλίκες και τανκς.
Βγήκε και ταινία πρόσφατα, η οποία βέβαια δε με συγκίνησε τόσο. Ούτε το μουσικό theme της σειράς δεν είχε....

Συνεχίζω με κάτι χωρίς ρομπότ και μεταλλαγμένους, αλλά πάλι με έναν super hero, και μάλιστα με ένα touch περιβαλλοντολογικής συνείδησης... Captain Planet! Πέντε παιδιά από διαφορετικές γωνιές της γης, διαφορετικού χρώματος αν το θέλετε, έχουν από ένα δαχτυλίδι και ελέγχουν φυσικές δυνάμεις (Γη, Φωτιά, Αέρα, Νερό) αλλά και τη δύναμη της καρδιάς. Όταν ενωθούν οι δυνάμεις από τα 5 δαχτυλίδια εμφανίζεται ο super hero Captain Planet και καθαρίζει την κατάσταση. Δεν τρελαινόμουν, αλλά ήταν αρκετά ενδιαφέρον.

Στρουμφάκια. Καλά, δεν το συζητώ, το ξέρετε όλες και όλοι, η γαλλικής προελεύσεως σειρά (Les Schtroumpfs, εξού και Στρουμφς), έχει γαλουχήσει γενιές και γενιές και παίζεται ακόμα απ' όσο ξέρω. Ο παπα-στρουμφ και τα υπόλοιπα μπλε πλασματάκια (ο Προκόπης, ο Γκρινάρης, ο Σκουντούφλης, ο Λιχούδης, ο Σπιρτούλης, ο Χουζούρης, η Στρουμφίτα βεβαίως βεβαίως και άλλοι) ζουν μια ήσυχη ζωή στο στρουμφοχωριό στο δάσος, σε σπίτια-μανιτάρια αλλά μπλέκουν σε διάφορες περιπέτειες που πολλές φορές περιλαμβάνουν τον κακό μάγο Δρακουμέλ και την γάτα του Ψιψινέλ.

Α, και τώρα που το θυμήθηκα, υπάρχει μια "θεωρία" που συσχετίζει τα Στρουμφάκια με τον Κομμουνισμό! Ρίχτε μια ματιά! :)


Συνεχίζω με δυο κινούμενα σχέδια που μοιάζουν πολύ μεταξύ τους σε concept και τεχνοτροπία και μόλις διαπίστωσα οτι αυτό συμβαίνει γιατί είναι της ίδιας εταιρείας. Η μία είναι ο He-Man. Σε έναν φανταστικό (όπως πάντα) πλανήτη, ο ξανθούλης, φαινομενικά ψιλοδειλός πρίγκιπας όταν πιάνει στα χέρια του ένα μαγικό σπαθί, ανακράζει "Έχω τη Δύναμηηηη" και μεταμορφώνεται στον ξανθό μεν, ατρόμητο και πανίσχυρο δε He-Man που όπως αναμένεται κατατροπώνει το κακό και σώζει τη χώρα και το βασίλειο του πατέρα του από κάθε λογής κίνδυνο. Μαζί με αυτόν μεταμορφώνεται και το επίσης δειλό αιλουροειδές κατοικίδιό του σε μια ετοιμοπόλεμη θηριώδης τίγρη. Respect!

Της δεύτερης σειράς το όνομα δεν θυμόμουν το όνομα και χρειάστηκε να ψάξω λίγο στο intenret. Tο μόνο που θυμόμουν βέβαια ήταν οτι επρόκειτο για έναν σερίφη που έπαιρνε μεταφυσικές δυνάμεις λέγοντας "Με τη δύναμη της αρκούδας", ή "Με τα μάτια του γερακιού" και πάει λέγοντας. Τελικά η σειρά λέγεται Bravestarr. Ο ομώνυμος σερίφης, παρέα με το άλογο του (ο Θεός να το κάνει, γιατί πολύ συχνά έπαιρνε όπλο στα.. πόδια του και πυροβολούσε!) πρωταγωνιστούσαν σε ένα διαστημικό Western, το οποίο σε γενικές γραμμές κινούταν στο ίδιο μοτίβο.


Πω πω, πολύ πόλεμος βρε παιδί μου. Μου ήρθε κι άλλο τώρα. Η επιτομή της αμερικανιάς, το G. I. Joe! Εντάξει, δε χρειάζεται να πω πολλά. Οι Αμερικάνοι ειδικά εκπαιδευμένοι στρατιώτες εναντίων των "κακών" Cobra. Πιστόλια, μπαζούκα, τανκς και δε συμμαζεύεται. Τα έβλεπα σποραδικά, αλλά περισσότερο η σχέση μου με τους Τζι Αι Τζο ήταν ως παιχνιδάκια, με τα οποία έπαιζα φανατικά μικρός. Ότι να' ναι...

Για το τέλος αφήνω κάποια γιαπωνέζικα (νομίζω) κινούμενα σχέδια, των οποίων τους τίτλους ποτέ δεν έμαθα, και για την ακρίβεια ποτέ δεν έψαξα να μάθω. Για να είμαι ειλικρινής δεν ήξερα καν πότε παίζονταν. Αλλά όποτε τα πετύχαινα τα έβλεπα με ενδιαφέρον, κι ας μην ήξερα ούτε τους ήρωες, ούτε την υπόθεση. Δεν ξέρω καν αν ήταν μία ή περισσότερες οι σειρές. Αυτά τα κινούμενα σχέδια, δημιουργημένα με την κλασική ασιατική τεχνοτροπία (manga θαρρώ), είχαν θέμα τους το ποδόσφαιρο και ο κεντρικός ήρωας ήταν ένας ποδοσφαιριστής σε παιδική (φαντάζομαι) ομάδα, ο οποίος συνήθως έπαιζε σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη ενός σημαντικού ματς. Δε θυμάμαι πολλά τώρα, παρά μόνο οτι μου άρεσαν αρκετά και είχαν την πλάκα τους!


Όσο περισσότερο γράφω, τόσα περισσότερα μου έρχονται στο μυαλό. Ένα περίεργο πράγμα. Εικόνες και ονόματα μπερδεμένα, και πολλές φορές αδυνατώ να τα βάλω σε ένα timeline. Φοβάμαι μην μπλέξω μέσα κινούμενα σχέδια που έβλεπα αργότερα, γιατί ας το παραδεχτούμε, πότε σταματάμε να βλέπουμε κινούμενα σχέδια; Γι' αυτό σταματάω εδώ, κι ας ρισκάρω να έχω αφήσει πολλά έξω. Αν έχω κάνει τέτοιο παράπτωμα θα επανέλθω!

Το χάρηκα πολύ αυτό το post, είναι αλήθεια! Θα γράψω κι ένα αφιερωμένο αυτή τη φορά σε παιδικές σειρές, αλλά όχι κινουμένων σχεδίων. Ήδη μου έρχονται αρκετές στο μυαλό και νομίζω θα αρχίσω να τις σημειώνω κάπου για να μην τις ξεχάσω!