Στις πηγές της Πέσας

Τα νησιά μου δημιουργούσαν πάντα μια αίσθηση περιορισμού. Ήταν στο μυαλό μου κάτι το πεπερασμένο, μια ποσότητα που μπορεί να εξαντληθεί. Κοιτάς τον χάρτη, βλέπεις τη θάλασσα να το πνίγει, το γυρίζεις μία, το γυρίζεις δύο και σκέφτεσαι πως αυτό ήταν, δεν έχει άλλο.

Το πόσο έξω έπεφτα το διαπιστώνω αυτούς τους μήνες που ζω στη Λέσβο. Εντάξει, μιλάμε και για ένα μεγάλο νησί, με ζωντανή ενδοχώρα και πολλές φυσικές ομορφιές, κι όχι για κάποιο μικρό ξερονήσι των Κυκλάδων που βουλιάζει από τουρίστες για 3-4 μήνες και μετά πέφτει σε χειμερία νάρκη. Αλλά και πάλι, όταν έρχεσαι να μείνεις σε ένα νησί εκπλήσσεσαι όταν ένα χρόνο μετά ανακαλύπτεις ακόμα μέρη κρυμμένα που σε εντυπωσιάζουν.

Ένα τέτοιο μέρος επισκέφτηκα τις προάλλες όταν η καλοκαιρία, μετά από αρκετές ημέρες μουντάδας και βροχών, μας έβαλε την ιδέα για μια εκδρομή στη φύση πριν το καθιερωμένο Κυριακάτικο φαγοπότι.

Έτσι λοιπόν κινήσαμε για την Αχλαδερή, στον κόλπο της Καλλονής, όπου είχαμε ακούσει πως εκεί κοντά υπάρχουν κάτι μικροί καταρράκτες.

Η αλήθεια είναι πως δυσκολευτήκαμε αρκετά να βρούμε το μέρος, γιατί είναι πολύ φτωχά σηματοδοτημένο. Για όποιον ενδεχομένως ενδιαφέρεται, πρόκειται για έναν μικρό χωματόδρομο στα δεξιά του δρόμου που φεύγει από Αχλαδερή και πάει προς το δρόμο Αγιάσου-Πολυχνίτου, λίγο πριν από τη διασταύρωση (φωτογραφία, χάρτης). Γεωγραφικά το μέρος είναι κάπου ανάμεσα στα Βασιλικά και την Αχλαδερή.

Αφήνοντας πίσω το δρόμο περπατήσαμε μέσα στο δάσος σε έναν χωματόδρομο που όμως ήταν αρκετά βατός και για αυτοκίνητο (κατά προτίμηση 4x4). Ωστόσο περπατιέται πολύ άνετα. Εξ’ άλλου αυτό ήταν και το νόημα της βόλτας!

Που και που συναντούσαμε και κάποια ταμπέλα για να ξέρουμε πως πάμε σωστά και όντως υπήρχαν κάποιες πηγές στο τέλος και δεν περπατούσαμε άδικα!

Μετά από περίπου ένα χιλιόμετρο βρήκαμε ένα στενό διαμορφωμένο μονοπατάκι στην πλαγιά του βουνού που οδηγούσε στις πηγές της Πέσας.

Και ιδού οι πηγές!

Καλά, μην περιμένετε και τους καταρράκτες του Νιαγάρα!

Το μονοπάτι κατεβαίνει και πιο χαμηλά και φτάνει μέχρι τα νερά αλλά σε κάποια σημεία είναι αρκετά απόκρημνο και θέλει προσοχή. Αν σας ενδιαφέρει να βουτήξετε να σας πω πως οι πηγές μου λένε ότι υπάρχουν αρκετές βδέλλες! Δεν ξέρω αν όντως ισχύει…

Αν ποτέ βρεθείτε στην περιοχή, ίσως γυρνώντας από ένα μπάνιο στα Βατερά, και θέλετε να κλείσετε τη μέρα σας με μια μικρή πεζοπορία στο δάσος, στρίψτε προς Αχλαδερή, αφήστε το αυτοκίνητο στην άκρη του δρόμου, φορέστε το καπέλο σας και αναζητήστε τις πηγές της Πέσας!

Κι αν η πεζοπορία και η φύση σας ανοίξει την όρεξη, έξω από την Αχλαδερή υπάρχει ένα ωραίο ταβερνάκι πάνω στη θάλασσα, με ωραία ψαρικά και εκπληκτικούς χταποδοκεφτέδες!

Ψημένα κάστανα στη χειμωνιάτικη Αγιάσο

Ενώ ο χειμώνας έφτασε νωρίς νωρίς στο νησί του ούζου και φτάσαμε να βλέπουμε μονοψήφιες θερμοκρασίες και ολονύκτιες καταιγίδες σε ένταση που θα ζήλευε και η βόρεια Αγγλία, ανακαλύπτουμε όσο περνάει ο καιρός μια άλλη Λέσβο. Η ζωή στο νησί όπως φαίνεται δε σταματάει όταν έρθουν τα κρύα. Το γαλάζιο παραχωρεί τη θέση του στο καφέ και το πράσινο και τα γεμιστά λουλούδια και τα χταποδάκια στα κοψίδια και τα χωριάτικα λουκάνικα!

Η πρώτη σελίδα αυτής της νέας περιόδου γράφτηκε, που αλλού, στο γραφικό χωριό της Αγιάσου, μια χειμωνιάτικη Κυριακή. Συμπτωματικά την πρώτη ημέρα του Νοέμβρη, την πιο κρύα ίσως ημέρα μέχρι τότε, διοργανώθηκε στην ορεινή Αγιάσο η ετήσια γιορτή του κάστανου.

Ντυμένοι σαν κρεμμύδια, με κασκόλ και γάντια, φτάσαμε στο χωριό νωρίς το μεσημέρι και βρήκαμε τον πρώτο κόσμο στην πλατεία έξω από το Δημαρχείο του χωριού. Υπό τους ήχους παραδοσιακής μουσικής κάτοικοι του χωριού έψηναν κάστανα και τα προσέφεραν καυτά και αχνιστά στους επισκέπτες, μαζί με κόκκινο κρασί. Τα παγωμένα δάχτυλα δεν ήταν ό,τι καλύτερο στην προσπάθεια να ξεφλουδίσουμε τα φρεσκοψημένα κάστανα αλλά σιγά σιγά τα ποσοστά επιτυχίας μεγάλωναν!

Ανεβαίνοντας τον κεντρικό δρόμο του χωριού, στην αγορά, προς την εκκλησία της Παναγίας, έβλεπες σωρούς από κάστανα προς πώληση, μαζί με άλλα τοπικά προϊόντα αλλά και γλυκύσματα με βάση το κάστανο, όπως γλυκό κορμό με κάστανο, γλυκό κάστανο του κουταλιού και ψωμί με κάστανο.

Στην κεντρική πλατεία είχε μαζευτεί παρά το κρύο αρκετός κόσμος, με κατοίκους και επισκέπτες κάθε ηλικίας να ψήνουν και να δοκιμάζουν κάστανα με τη συνοδία κρασιού, ενώ υπήρχαν και βραστά κάστανα για αλλαγή!

Τα παιδιά του χωριού φαίνονταν να το διασκεδάζουν ιδιαίτερα…

Αφού περάσαμε αρκετή ώρα μέσα στο κρύο τρώγοντας ζεστά κάστανα (εκτός των άλλων και για να ζεστάνουμε τα χέρια μας που κινδύνευαν από αγκύλωση), ψωνίσαμε αρκετά κιλά κάστανα και άλλες… καστανολιχουδιές και καταλήξαμε σε ένα καφενείο-ταβέρνα του χωριού όπου επιδοθήκαμε σε ένα φαγοπότι αντάξιο της ημέρας! Χωρίς ίχνος τύψεων, αφού είναι γνωστό πως οι παραπανήσιες θερμίδες είναι απαραίτητες σε τέτοιες θερμοκρασίες!!!

Ανυπομονώ για την επόμενη χειμωνιάτικη εξόρμηση! Που θα πάει, όλο και κάποιο πανηγύρι θα προκύψει!

Άντε και του χρόνου!

Σίγρι - Αξίζει να φτάσεις ως το τέρμα

"Αξίζει να φτάσεις ως το τέρμα". Με αυτή τη φράση υποδέχεται το Σίγρι τον επισκέπτη, ο οποίος φτάνει στο μικρό ψαροχώρι έχοντας διανύσει από τη Μυτιλήνη περίπου 100 χιλιόμετρα, αρκετά από αυτά μέσα από γυμνές πλαγιές και βραχώδεις λόφους.

Στη διαδρομή δε συναντάμε δύο στίχους ανεμογεννήτριων, μιας και ο αέρας στην περιοχή είναι αρκετά συχνός και δυνατός.

Μαθαίνουμε πως η ονομασία Σίγρι προέρχεται από το Ρωμαϊκό Siguro, που σημαίνει ασφαλές και αναφέρεται στο φυσικό λιμάνι που βλέπετε και στη φωτογραφία και που σχηματίζεται από δύο μικρές νησίδες απέναντι από το χωριό.

Το χωριό που αριθμεί περίπου 300-400 κατοίκους ζει από την αλιεία αλλά και τον τουρισμό, που οφείλεται στο μοναδικό Απολιθωμένο Δάσος που βρίσκεται κοντά. Μάλιστα στο χωριό υπάρχει μουσείο Φυσικής ιστορίας με απολιθώματα σχεδιασμένο σε ευρωπαϊκά πρότυπα!

Το χωριό όπως φαίνεται από το Κάστρο.

Το Σίγρι πρωτοκατοικήθηκε από Τούρκους και επί Τουρκοκρατίας χτίστηκαν τα Λουτρά που φαίνονται παρακάτω τα οποία όμως είναι αφημένα στη μοίρα τους.

Επί Τουρκοκρατίας χτίστηκε και το μικρό κάστρο-φρούριο που υψώνεται δίπλα από το λιμάνι.

Το Σίγρι εκτός των άλλων διαθέτει και παραλίες! Η μία είναι κάτω από το χωριό, με ψιλή άμμο και καθαρά νερά, αν και ίσως λίγο κρύα για τα γούστα κάποιων.

Η δεύτερη και ίσως πιο γνωστή είναι η Φανερωμένη, η οποία εκτός από μπάνιο, με τους βράχους και τα κύματα που τους δέρνουν προσφέρεται και για φωτογραφίες! Δυστυχώς το φως την ώρα που την επισκέφτηκα δεν ήταν και το καλύτερο αλλά μια ιδέα μπορείτε να την πάρετε νομίζω!

Απ' όσο γνωρίζω τα νερά είναι αρκετά κρύα, προσωπική εμπειρία όμως δεν έχω!

Επίσης το χωριό διαθέτει ενοικιαζόμενα δωμάτια για όποιους θέλουν να διανυκτερεύσουν αλλά και ωραιότατο φαγητό με έμφαση στα θαλασσινά όπως αντιλαμβάνεστε!

Προς ενημέρωση του επιβατικού κοινού να ενημερώσω επίσης πως το καλοκαίρι υπάρχει γραμμή Θεσσαλονίκη-Σίγρι με τελικό προορισμό τη Ρόδο.

Ο Μεσότοπος και η "άγρια Δύση" της Λέσβου

Το νησί της Λέσβου έχει κι αυτό, όπως και κάθε τόπος άλλωστε, τις δικές του αντιθέσεις. Η πιο έντονη στο μάτι ίσως είναι η αλλαγή του τοπίου περνώντας από το ανατολικό στο δυτικό μέρος του νησιού.

Κάνοντας περιηγήσεις στην ανατολική πλευρά του νησιού, ειδικά προς τη Συκαμνιά ή προς την Αγιάσο και τον Πολυχνίτο δε μπορείς να μην εντυπωσιαστείς από τα καταπράσινα βουνά και τα χωριά που ξεπηδάνε μέσα από τα πυκνά δάση. Ο συνδυασμός των χρωμάτων είναι κάτι που δε χορταίνει εύκολα το μάτι, ειδικά όταν έχει συνηθίσει στα πιο γυμνά τοπία άλλων νησιών, όπως για παράδειγμα των Κυκλάδων.

Μόλις όμως στρίψεις από την Καλλονή προς την άλλη πλευρά, με κατεύθυνση την Άντισα και την Ερεσό, το τοπίο σταδιακά αλλάζει και αντί για πράσινες πλαγιές βλέπεις τώρα βραχώδεις λόφους, αντί για ψηλά πεύκα ή ελιές βλέπεις πουρνάρια και θάμνους, και σε μερικά σημεία κάποια αραιή βλάστηση.

Κάπου εκεί, στη μέση του πουθενά - μάλλον εκεί θα οφείλει το όνομά του - βρίσκεται ο Μεσότοπος. Ένα χωριό 1000 περίπου κατοίκων που παρά το δυσπρόσιτο της θέσης του και την αγριάδα της φύσης που το περιβάλλει ζει και αναπτύσσεται κυρίως χάρη στο μεράκι των κατοίκων του.

Χαρακτηριστικό δείγμα αυτής της δραστηριότητας είναι ο Αγροτουριστικός Συνεταιρισμός Γυναικών Μεσοτόπου, που στεγάζεται στην είσοδο του χωριού.

Από την πρώτη κι όλας φορά που πέρασα από το χωριό οι ντόπιοι φίλοι μου, που δεν έχουν καταγωγή από τον Μεσότοπο, μου τόνισαν τις δραστηριότητες του Συνεταιρισμού και την ποιότητα των τοπικών προϊόντων που μπορεί κάποιος να προμηθευτεί. Ζυμαρικά, τραχανά, χυλοπίτες, απλά ή με πατζάρι, σπανάκι ή καρότο, παραδοσιακά γλυκά του κουταλιού και μαρμελάδες, ελαιόλαδο και άλλα προϊόντα με βάση την ελιά είναι κάποια από τα προϊόντα που μπορεί να αγοράσει ο επισκέπτης. Εγώ προτίμησα ζυμαρικό κοχυλάκι με πατζάρι και γλυκό ντοματάκι. Μην αμελήσετε να γευτείτε και το παστέλι τοπικής παραγωγής!

Το χωριό δραστηριοποιείται και σε άλλους τομείς και διοργανώνει διάφορες εκδηλώσεις, όπως με ενημέρωσε με ένα e-mail ο Σύλλογος Μεσοτοπιτών Λέσβου. Για όποιον ενδιαφέρεται τις παραθέτω κι αν βρεθείτε κατά κει τον Αύγουστο, γιατί να μην κάνετε μια βόλτα;

ΤΡΙΤΗ 4 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2009 ώρα 9 μ.μ.
«Θεατρική παράσταση: “Της κακομοίρας”»

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 7 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2009 ώρα 8.30 μ.μ.
«Λέσβο, πατρίδα μου - Ένα μουσικό
αφιέρωμα στον Στέλιο Καλαϊτζή Πέρκο»

ΣΑΒΒΑΤΟ 8 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2009 ώρα 9 μ.μ.
«Μουσικοχορευτική παράσταση
“Ερόδισε η ανατολή”»

ΚΥΡΙΑΚΗ-ΔΕΥΤΕΡΑ 9-10 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ
«Καλλιτεχνικό εργαστήρι»

ΔΕΥΤΕΡΑ 10 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ώρα 6 μ.μ.
«Αθλητικοί αγώνες»

ΤΕΤΑΡΤΗ 12 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2009 ώρα 9 μ.μ.
«Νεανική δημιουργία - Θεατρική παράσταση
“Όρνιθες” του Αριστοφάνη και συναυλία»

ΤΡΙΤΗ 18 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2009 ώρα 8 μ.μ.
«Γειτονιό»

Επίσης στο χωριό υπάρχει Λαογραφικό Μουσείο (ανοιχτό καθημερινά 11-1 και 6-8) το οποίο δυστυχώς δεν πρόλαβα να επισκεφτώ. Επιφυλάσσομαι σε επόμενη εξόρμηση!


Προσεχώς: Post με φωτογραφίες από το Σίγρι, το πιο απομακρυσμένο μέρος του νησιού.

Αγιάσος

Η Αγιάσος είναι τα πιο γνωστά χωριά του νησιού και βρίσκεται στην ανατολική πλαγιά του όρους Όλυμπος, 26 χλμ μακριά από τη Μυτιλήνη. Θεωρείται ένα γραφικό μέρος με έντονα λαογραφικά στοιχεία, ένας παραδοσιακός οικισμός, κάτι για το οποίο μας ενημερώνει και η πινακίδα στην είσοδο του χωριού.

Πράγματι μεγάλο κομμάτι του χωριού είναι πλακόστρωτο με παλιά σπίτια δεξιά κι αριστερά, περισσότερο και λιγότερο καλά διατηρημένα.

Κεντρικό σημείο του χωριού είναι η μεγάλη εκκλησία του, αφιερωμένη στην Παναγία, η οποία περιβάλλεται από πλακόστρωτα δρομάκια, τα οποία σκεπάζει (το καλοκαίρι τουλάχιστον) η φυλλωσιά φυτών (και ένα τζαμένιο στέγαστρο;). Παραδοσιακά καφενεία συμπληρώνουν τη γραφική εικόνα.

Στο χωριό θα δείτε επίσης πολλά μαγαζιά με διάφορα χειροποίητα αντικείμενα αλλά και εκκλησιαστικά είδη, αφού η εκκλησία της Παναγίας προσελκύει πολλούς πιστούς, ενώ τον Δεκαπενταύγουστο διοργανώνεται ένα πολύ μεγάλο πανηγύρι.

Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να κάνω για το φυσικό κάλλος της ευρύτερης περιοχής. Η διαδρομή προς την Αγιάσο αλλά και μετά από αυτή, προς Πολυχνίτο, είναι πραγματικά μαγευτική, περνώντας μέσα από το δάσος.

Η Παναγιά η Γοργόνα

Την Παναγιά τη Γοργόνα ίσως την ξέρετε ως ένα μυθιστόρημα του Στρατή Μυριβήλη. Ένα βιβλίο που μιλάει για μια χιλιοειπωμένη ιστορία του ελληνισμού, τον ξεριζωμό από τη Μικρά Ασία και την εγκατάσταση στα ελληνικά χώματα, για την προσφυγιά, για το διωγμό από το σπίτι το χτίσιμο ενός καινούριου σε μια "ξένη" γη. Μια ιστορία κοινή για πολλούς κατοίκους του νησιού. Η Λέσβος βλέπετε, λόγω της θέσης της (απέναντι από το Αϊβαλί), έγινε η νέα πατρίδα πολλών Μικρασιατών.

Η Σκάλα Συκαμιάς (ή Συκαμινέας), στα βορειοανατολικά του νησιού, είναι ένα μικρό ψαροχώρι ξεχασμένο από τον χρόνο. Πληροφοριακά, "σκάλα" ονομάζονται τα ψαροχώρια χωριών που βρίσκονται πιο μέσα στο νησί. Υπάρχει η Συκαμιά και η Σκάλα Συκαμιάς, ο Πολυχνίτος και η Σκάλα Πολυχνίτου κλπ.

Εκεί λοιπόν, στην άκρη του μικρού λιμανιού, πάνω σε έναν βράχο, βρίσκεται σα βότσαλο ριγμένο στη θάλασσα ένα εκκλησάκι της Παναγίας, η Παναγιά η Γοργόνα.

Δίπλα στους ψαράδες που επισκευάζουν τα δίχτυα τους, κοντά σε πολύχρωμες τράτες και τεμπέλικες γάτες, ένα μικρό εκκλησάκι με λίγες εικόνες και μερικά αναμμένα κεριά αγναντεύει το πέλαγος και πέρα μακριά τις χαμένες πατρίδες.

Όταν είχα επισκεφτεί το μέρος πριν μερικά χρόνια με είχε αγγίξει πολύ αυτή η εικόνα και αυτό το ήσυχο λιμανάκι δε θα μπορούσε να μην είναι ο προορισμός της πρώτης μου εκδρομής στο νησί, και γιατί όχι, της πρώτης μου φωτογραφίας στο blog μετά τον επαναπατρισμό μου.

Ένας ξένος στην ουσία κι εγώ, ξαναλέω "όπου γης και πατρίς" και προσπαθώ ακόμα μία φορά να χτίσω βάσεις από την αρχή.

ΥΓ. Η πρώτη και η τρίτη φωτογραφία είναι προϊόν HDR, μιας τεχνοτροπίας στην οποία συνδυάζεις ίδιες λήψεις με διαφορετική έκθεση στο φως, με σκοπό να έχεις λεπτομέρειες και χρώμα σε όλο το βάθος της εικόνας, και σε συνδυασμό με το αυξημένο saturation την κάνει λίγο σουρεαλιστική. Εν καιρώ περισσότερα. Μπορεί να μην αρέσει σε πολλούς λάτρες της αυθεντικής φωτογραφίας, αλλά λίγος πειραματισμός δε βλάπτει!

Ευχές, με ούζο Πλωμαρίου

Η ζωή εδώ στη Λέσβο κυλάει με τους δικούς της ρυθμούς. Για άλλους αργούς και για άλλους απολαυστικούς. Οι δύο όψεις της ίδιας πραγματικότητας, πάντα εξαρτάται πως το βλέπει κάποιος.

Στοιχείο αυτής της νησιώτικης πραγματικότητας είναι ότι μπορείς να αλλάξεις παραστάσεις με αστραπιαία ταχύτητα. Από την αστική - σχετικά πάντα - όψη της Μυτιλήνης, στα ψαροχώρια του κόλπου της Γέρας, και στο Πλωμάρι με τα παλιά εργοστάσια και τα ούζα του.

Κάπου εκεί λοιπόν με βρήκε η εθνική επέτειος, δίπλα στη θάλασσα με ούζο πλωμαρίου, χταποδάκια και καλαμαράκια, λαδοτύρι και τηγανιτά "λουλούδια".

Αρχικά προορισμός μας ήταν τα χωριά του κόλπου της Γέρας, τα οποία μας πρότειναν κάποιοι γνώστες. Δυστυχώς την ίδια ιδέα είχαν και πολλοί άλλοι, αφού όλες οι ταβέρνες εκεί ήταν ήδη γεμάτες και τα όποια ελεύθερα τραπέζια, κλεισμένα! Το πάθημα έγινε μάθημα. Άλλη φορά πρέπει να είμαστε πιο προνοητικοί!

Μετά την πρώτη κρυάδα ("ωχ, νηστικοί θα μείνουμε τέτοια μέρα, δε γυρνάμε να φάμε κανένα σουβλάκι τουλάχιστον;") και με την πείνα να γίνεται όλο και πιο αισθητή πήραμε τον δρόμο προς το Πλωμάρι. Ο καιρός δεν ήταν και ο καλύτερος για εκδρομή. Ο ουρανός είχε αρχίσει να "φορτώνει" από το πρωί, χωρίς όμως να βρέχει. Ο δυνατός αέρας σήκωνε κύματα, με τα οποία ο δρόμος πολλές φορές σε έφερνε σε πολύ στενή επαφή!

Ο δρόμος από τη Γέρα προς το Πλωμάρι περνάει μέσα από ένα ωραίο πευκοδάσος που κάνει την διαδρομή πολύ ευχάριστη. Αυτό είναι ένα από τα πολύ σημαντικά ατού της Λέσβου. Ο συνδυασμός πρασίνου και θάλασσας! Σ' αυτό συμβάλλει σε μεγάλο βαθμό ο καιρός, όπως έχω διαπιστώσει όλο αυτό το διάστημα... Δασκαλεμένος από την διαμονή μου στην Αγγλία, έχω ακόμα πρόχειρη μια ομπρέλα. Η διαφορά εδώ είναι πως στην άλλη τσέπη έχω γυαλιά ηλίου.

Για να μην τα πολυλογώ, αφού δεν έχω και φωτογραφίες να σπάω το κείμενο (είπαμε, φυσούσε πολύ και πεινούσαμε, οπότε αφήσαμε τις φωτογραφίες για την επόμενη φορά, υπό καλύτερες συνθήκες και με γεμάτο στομάχι!), φτάσαμε στο Πλωμάρι. Μια σύντομη περιήγηση, χωρίς να παρεκκλίνουμε μέτρο από το στόχο μας, που ήταν κάτι παραλιακές ταβέρνες που εντοπίσαμε! Ευτυχώς εκεί βρήκαμε τραπέζι, και επιδοθήκαμε σε ένα γιορτινό φαγοπότι που ευχαριστηθήκαμε δεόντως! Απαραίτητο συνοδευτικό, λίγο ουζάκι. Πως αλλιώς θα γινόταν άλλωστε;

Μεταξύ μας, οι τιμές μου φάνηκαν αρκετά τσιμπημένες. Θα μου πεις, πληρώνεις και τη θάλασσα που βλέπεις κυριολεκτικά δίπλα από το τραπέζι σου. Θα το δεχτώ. Όπως θα δεχτώ πως τα θαλασσινά ήταν φρέσκα. Ακόμα δεν έχω πλήρη εικόνα για το που κυμαίνονται οι τιμές γενικά στο νησί, μπορεί να ήταν και φυσιολογικές, κρατάω μια επιφύλαξη.

Χρόνια πολλά!