STOMP

Στο 14ο επεισόδιο του podcast που ανέβηκε την Παρασκευή μίλησα για τους STOMP και την παράστασή τους στο Λονδίνο.

Οι STOMP είναι μουσικοχορευτικό συγκρότημα διαφορετικό από αυτό τα συνηθισμένα. Χρησιμοποιούν διάφορα αντικείμενα που καμία σχέση δεν έχουν με τη μουσική, όπως σκούπες, κατσαρόλες, αναπτήρες, άδειες σακούλες (!) κλπ για να δημιουργήσουν μουσική. Το εκπληκτικό αποτέλεσμα προκύπτει από την αίσθηση του ρυθμού που έχουν όλα τα μέλη αλλά κυρίως στην ομαδικότητα και στον απίστευτο συντονισμό των καλλιτεχνών, που φαντάζομαι προϋποθέτει αμέτρητες πρόβες! Δεν τραγουδάνε, ούτε καν μιλάνε, παρά σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να τους ακούσεις να ανταλλάζουν κάποια ακαταλαβίστικα επιφωνήματα (δείτε στο video παρακάτω). Παρ' όλα αυτά, με τις κινήσεις και τις γκριμάτσες τους δίνουν στην όλη παράσταση έναν θεατρικό χαρακτήρα, αν και σίγουρα το πρωτεύον είναι η μουσική και ο ρυθμός.

Υπάρχουν διάφορες ομάδες STOMP που δίνουν παραστάσεις σε όλο τον κόσμο, πρέπει να έχουν έρθει και στην Ελλάδα νομίζω. Εγώ παρακολούθησα την παράσταση του Λονδίνου στο Ambassador's Theatre, έναν αρκετά μικρό χώρο σε σχέση με άλλα θέατρα, και έμεινα εντυπωσιασμένος.

Σας παροτρύνω να δείτε το παρακάτω video (με το συγκεκριμένο show με τις σκούπες ανοίγουν και την παράσταση του Λονδίνου) για καταλάβετε περί ποίου πράγματος ο λόγος! Αν βρεθείτε κατά δω, είναι μια καλή πρόταση!

Avenue Q, the musical

Πήγα την Παρασκευή και είδα το musical Avenue Q στο Noël Coward Theatre.

Είναι μια σχετικά καινούρια παράσταση, αφού παίζεται στο Broadway απ' το 2003 ενώ στο West End του Λονδίνου ήρθε το 2006, κι έτσι δεν είναι από τις πιο γνωστές, όταν δίπλα της παίζονται μεγαθήρια όπως το Les Miserables των 23 χρόνων ή το The Phantom of the Opera με τις συνθέσεις του Webber. Παρόλα αυτά καταενθουσιάστηκα με το όλο concept, τους ηθοποιούς και τα μηνύματα που παιρνάει μια παράσταση στην οποία δε σταματάς να γελάς!

Στο Avenue Q πρωταγωνιστές είναι puppets (κούκλες σαν το Muppet show αν θυμάστε) που τους δίνουν ζωή ηθοποιοί πάνω στη σκηνή, η οποίοι κι αυτοί βέβαια πρωταγωνιστούν. Τι εννοώ; Ότι οι ηθοποιοί εκτός απ' το να δίνουν φωνή και κίνηση στις κούκλες-μαριονέτες, υποκρίνονται και οι ίδιοι, με τις κινήσεις τους ή τις εκφράσεις του προσώπου τους! Είναι εκπληκτικό, δεν ξέρεις ποιον να πρωτοκοιτάξεις, την κούκλα ή τον ηθοποιό!
Μάλιστα κάποιοι ηθοποιοί δίνουν φωνή σε περισσότερες από μία κούκλες στην ίδια σκηνή (ενώ την κίνηση την αναλαμβάνει άλλοι), πράγμα αρκετά δύσκολο! Επίσης τρεις ρόλοι ενσαρκώνονται μόνο από ηθοποιούς, ενώ σε μερικά σημεία προβάλλονται και πολύ σύντομα καρτουνίστικα βιντεάκια από δύο οθόνες.

Η υπόθεση εκτυλίσσεται σε έναν δρόμο της Νέας Υόρκης, στην Avenue Q. Ο Princeton, ένας απόφοιτος κολλεγίου ψάχνει τον σκοπό της ζωής του ενώ γνωρίζει τους νέους του γείτονες, μεταξύ άλλων την απογοητευμένη ερωτικά Kate Monster, τους συγκάτοικους Nicky και Rod που συνεχώς μαλώνουν για το αν ο Rod είναι ή όχι gay (πολύ γέλιο!!!) και τον Trekkie Monster, που είναι εθισμένος στο πορνό μέσω internet (άλλο τρελό γέλιο, με το τραγούδι "The internet is for porn"!!!!!).

Να σημειώσω οτι το Avenue Q είναι σε μεγάλο βαθμό επηρεασμένο από την τηλεοπτική παιδική σειρά Sesame Street (επίσης με muppets), η οποία μετράει 38 seasons στην Αμερική, και μερικοί ρόλοι, όπως αυτός του Trekkie Monster, είναι παρωδίες ρόλων αυτής της σειράς.

Εκτός από το πολύ γέλιο που βγάζει η παράσταση, θίγει μέσα από την κωμωδία διάφορα ζητήματα. Όπως τον ρατσισμό και πόσο τελικά είμαστε ή δεν είμαστε ρατσιστές (με το τραγούδι "Everyone's a Little Bit Racist"), το πως νιώθεις καλύτερα όταν βοηθάς τον άλλον αντί να σκέφτεσαι μόνο τον εαυτό σου ("The Money Song"), το πως είναι η real life μετά το πανεπιστήμιο και πως αναπολούμε εκείνα τα χρόνια ("I Wish I Could Go Back to College"), τη σημασία του να έχεις στόχους στη ζωή σου ("Purpose") αλλά και το να ζεις το τώρα και να απολαμβάνεις το ταξίδι ακόμα κι αν ο ποορισμός δεν είναι σαφής ("For now").

Το μόνο ίσως μεινοέκτημα είναι οτι η μουσική και η χορογραφία δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο. Αλλά μη γελιώμαστε, όταν πηγαίνεις κάπου θεωρώ οτι πρέπει να ξέρεις για ποιον λόγο πας, και όταν πηγαίνεις στο Avenue Q ξέρεις οτι δεν πας για τις μεγαλειώδεις συνθέσεις και τις καθηλωτικές ερμηνείες. Και πιστέψτε με δε σε χαλάει καθόλου αυτό που βλέπεις!

Και παρόλο που μου έχει κολλήσει ο στίχος "it sucks to be me", από ένα απ' τα πρώτα τραγούδια, η όλη παράσταση είναι πολύ αισιόδοξη και σε αφήνει με ένα πολύ ευχάριστο συναισθημα!

Ένα βιντεάκι με αποσπάσματα από την παράσταση μπορείτε να δείτε στο επίσημο site, αλλά έχει ανεβάσει και η Σοφία ένα ωραίο βίντεο με αποσπάσματα από το West End Live (όπου κάθε χρόνο παίζονται αποσπάσματα θεατρικών παραστάσεων σε μια σκηνή στη Leicester square) το οποίο μπορείτε να δείτε εδώ.

Chicago - The musical

Την προηγούμενη εβδομάδα παρακολούθησα ένα ακόμα musical. Το πολύ γνωστό στους περισσότερους Chicago, το οποίο έγινε και ταινία το 2002 σε σκηνοθεσία Rob Marshall και τους Renée Zellweger, Catherine Zeta-Jones και Richard Gere στους πρωταγωνιστικούς ρόλους.

Παρ’ όλο που δεν ήταν πολύ ψηλά στη λίστα των προτιμήσεών μου, και ενώ δεν είμαι και κανένας μεγάλος fun της jazz μουσικής, έμεινα πολύ ευχαριστημένος! Ίσως γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο, επειδή δεν είχα υψηλές προσδοκίες! Σ’ αυτό βοήθησε και το γεγονός οτι ήμουν πάρα πολύ τυχερός κι έτσι η θέση ήταν πολύ καλή και σε αρκετά χαμηλή τιμή για τα δεδομένα των musicals! Κι ενώ το αγαπημένο μου Phantom το παρακολούθησα από τον τρίτο εξώστη (κι όχι, χωρίς κυάλια), στο Chicago ήμουν κάτω και σχετικά μπροστά! Και στις δύο περιπτώσεις πλήρωσα το ίδιο! Τι να πεις, ήταν το δώρο του Άγιου Βασίλη μάλλον, και τον ευχαριστώ!

Τα σκηνικά είναι ανύπαρκτα! Το διαφορετικό σε σχέση με τα άλλα musicals είναι πως η ορχήστρα (που αποτελείται κυρίως από πνευστά στυλ σαξόφωνα και τρομπέτες) βρίσκεται πάνω στην σκηνή, στο πίσω μέρος, ενώ η δράση εκτυλίσσεται μπροστά από αυτήν. Μάλιστα ο μαέστρος της ορχήστρας έχει ενεργό ρόλο σε ορισμένες σκηνές.

Το ίδιο ανύπαρκτα είναι και… τα κουστούμια. Που λέει ο λόγος δηλαδή! Το cast αποτελείται από… ελαφριά ντυμένους άντρες και γυναίκες χορευτές και από έναν καλοντυμένο και στυλάτο δικηγόρο. Τολμηρό ντύσιμο στα μαύρα, σε αρμονία με το μαύρο που κυριαρχεί στη σκηνή.

Οι ηθοποιοί ήταν αρκετά καλοί! Ιδιαίτερα μου άρεσε η Amra-Faye Wright στο ρόλο της Velma αλλά κι ο ηθοποιός που έπαιζε τον δικηγόρο, τον οποίον λίγες μέρες μετά διαδέχτηκε στο ρόλο ο Duncan James (τραγουδιστής των Blue). Ίσως να περίμενα περισσότερα από την Bonnie Langford που ήταν στον ρόλο της Roxie και δε με ενθουσίασε.

Η μουσική έχει πολλά στοιχεία jazz, αλλά όχι αποκλειστικά. Παρόλο που δεν είχα ακούσει στο παρελθόν κάποιο τραγούδι, κάποια μου εντυπώθηκαν αρκετά εύκολα, όπως το All that jazz, When you’ re good to Mama, All I care about is love, Me and my baby και το Cell Block Tango. Τώρα που τα γράφω, μια εβδομάδα μετά, θυμάμαι έντονα τη χορογραφία και τη μελωδία!

Η υπόθεση με λίγα λόγια: Η Roxie σκοτώνει τον εραστή της που θέλει να την αφήσει. Μπαίνει στη φυλακή όπου γνωρίζει τη Velma, τραγουδίστρια και χορεύτρια, και η οποία προσπαθεί να διαχειριστεί τη δημοσιότητα που πήρε από τον φόνο και μετά την αθώωση της να την εκμεταλλευτεί επαγγελματικά. Την ιδέα και τον δικηγόρο της κλέβει η Roxie, η οποία βλέπει το όνειρο μιας καριέρας στα καλύτερα cabaret να γίνεται πραγματικότητα! Το musical μεταξύ άλλων σατιρίζει την διαφθορά στο σύστημα δικαιοσύνης της εποχής αλλά και την εφήμερη δημοσιότητα.

Το Chicago πρωτοπαίχτηκε στο Broadway το 1975 και σταμάτησε δύο χρόνια αργότερα, αλλά επέστρεψε το 1996 και παίζεται μέχρι σήμερα. Στο West End του Λονδίνου παίζεται από το 1997 και φέτος γιορτάζει μια δεκαετία.

Bottom line. Πολύ καλό musical, καλύτερο από το Cabaret - που παρακολούθησα πριν λίγους μήνες (χμμμ, αυτό το review μου ξέφυγε) και για κάποιο λόγο τα συγχέω συνεχώς - με ωραία μουσική (το δυνατό του σημείο κατά τη γνώμη μου) και ατμόσφαιρα, λιτό σε σκηνικά, ευχάριστο, χωρίς κοιλιές, δίχως το πολύπλοκο σενάριο αλλά με καλές ερμηνείες και ωραίες χορογραφίες.

The Phantom of the Opera

Πήγα χτες βράδυ και είδα επιτέλους το πολυβραβευμένο musical The Phantom of the Opera στο Her Majesty's Theatre. Η μουσική του Andrew Lloyd Webber γενικά είναι εκπληκτική κατά τη γνώμη μου, αλλά στο συγκεκριμένο έργο είναι κάτι παραπάνω από αυτό, και σε συνδυασμό με μια ωραία ιστορία γεμάτη πάθος και περιπέτεια, ήταν κάτι που δε μπορούσα να αντισταθώ, παρά την λίγο πιο τσιμπημένη τιμή σε σχέση με άλλα musicals!

Πηγαίνοντας στο θέατρο είχα αρχίσει να σιγοτραγουδάω κάποια από τα γνωστά τραγούδια, αφήνοντας βέβαια κατά μέρος τους στίχους, που σπάνια θυμάμαι σε ένα τραγούδι! Όπως καταλαβαίνετε πήγαινα με μεγάλες προσδοκίες. Το κακό με όταν συμβαίνει αυτό είναι οτι γίνομαι πολύ αυστηρός και δεν ενθουσιάζομαι εύκολα.

Θα είμαι ειλικρινής. Στο πρώτο μισό της πρώτης πράξης είχα ανατριχιάσει στην κυριολεξία! Δεν μου έχει ξανατύχει αυτό, σε τίποτα απ' ότι έχω παρακολουθήσει ever. Μπορεί σε κάποια άλλα θεάματα να συγκινήθηκα ή ακόμα και να ανατρίχιασα, αλλά αυτό δεν κράτησε παραπάνω απ' όσο να "χωνέψω" αυτό που έβλεπα ή άκουγα. Χτες όμως επί περίπου μισή ώρα, από τη στιγμή που ο πολυέλαιος ξεσκεπάστηκε στη δημοπρασία της πρώτης σκηνής και ολόφωτος υψώθηκε για να μας μεταφέρει στις μέρες δόξας της Όπερας του Παρισιού, καθώς η μία σκηνή διαδεχόταν την άλλη, καθώς η ορχηστρική μουσική ταλλαντευόταν σε τέμπο και ένταση, έννιωθα το ένα ρίγος μετά το άλλο. Είχα εκστασιαστεί και δεν υπερβάλλω καθόλου!

Βέβαια, όπως όλα τα ωραία πράγματα, είχε κι αυτό ένα τέλος, και συντομότερα απ' ότι περίμενα. Η παράσταση έκανε μια τεράστια κοιλιά, από τη μέση της πρώτης πράξης (για όσους ξέρουν, μετά την συνάντηση του Φαντάσματος της Όπερας με την Christine, εκεί που στέλνει γράμματα στους νέους ιδιοκτήτες της Όπερας για τις απαιτήσεις του), η οποία δυστυχώς συνεχίστηκε και μέχρι τη μέση της δεύτερης πράξης. Αυτό κυρίως νομίζω λόγω του σεναρίου, αφού το Φάντασμα έχει μικρή συμμετοχή και εμφανίζεται σποραδικά, ενώ το κυρίως θέμα είναι οι αντιδράσεις του θιάσου στη μυστηριώδη ύπαρξή του. Ένα άλλο στοιχείο που δε μου άρεσε είναι οι σκηνές που μιλάνε (ή τραγουδάνε) όλοι μαζί, με αποτέλεσμα αν δεν κάθεσαι στις πρώτες σειρές (και όχι, δεν καθόμουνα εκεί), να μην καταλαβαίνεις ούτε τι λένε ούτε τι τραγουδάνε, ούτε τέλος πάντων τι γίνεται. Κάπου εκεί άρχισα να κοιτάω το υπόλοιπο θέατρο, τα διαζώματα, τα σκηνικά, τα φώτα, τις εξόδους, τους γύρω μου που μιλούσαν συνέχεια κλπ. Δεν αντιλέγω, σίγουρα έφταιγε οτι ήξερα την υπόθεση, αλλά οτι θα ήμουν αυστηρός το είπα, δεν το είπα;

Κατάφερα να συγκεντρωθώ ξανά προς τη μέση της δεύτερης πράξης, όταν το Φάντασμα επέστρεψε δριμύτερο και διεκδίκησε την Christine με όλα τα επακόλουθα. Κάπως το έσωσε, αλλά και πάλι δεν κατάφερε να με κάνει να ξεχάσω πως μία ώρα νωρίτερα, ενώ είχε όλες τις προϋποθέσεις και όλη τη δυναμική, κατάφερε να με κάνει να βαρεθώ.

Στα θετικά της παράστασης θα βάλω την μουσική του Webber, την άψογη εκτέλεσή της από τους μουσικούς, την ερμηνεία της ηθοποιού που υποδυόταν την Christine αλλά και του Φαντάσματος, αν και δεν με εντυπωσίασε τόσο. Επίσης στα θετικά θα βάλω τα ωραία σκηνικά, που σε μεταφέρουν από την σκηνή και τα παρασκήνια της Όπερας στην υπόγεια λίμνη με τα κεριά που ζει το Φάντασμα. Οι εναλλαγές των σκηνικών ήταν πολύ γρήγορες, ενώ η μεγάλη σε βάθος σκηνή επέτρεπε την εξέλιξη της δράσης σε διαφορετικά επίπεδα. Καλύτερα θα μπορούσαν να είναι τα κουστούμια αλλά και η ερμηνεία του Raoul (του αγαπητικού της Christine) και ίσως της Meg Giry (της καλύτερης φίλης της Christine), η οποία αν θυμάμαι καλά στην ταινία (χωρίς βέβαια να θέλω να συγκρίνω την ταινία με την παράσταση) είχε πολύ μεγαλύτερο ρόλο.

Παρ' όλη την κριτική που έκανα, και παρά τις δυσκολίες που είχε σαν θέαμα σε σχέση με τα άλλα musicals που έχω δει εδώ (γνωστό σενάριο, γνωστή μουσική, πρόσφατη ταινία, υψηλές προσδοκίες) νομίζω οτι για την ένταση του πρώτου μέρους, την ερμηνεία των τραγουδιών και τα σκηνικά, άξιζε τον κόπο και σίγουρα καταφέρνει να μπει ψηλά στη λίστα των δικών μου Best of!

Blood Brothers

Αποκαρδιωμένος από τον καιρό που πεισματικά συνεχίζει… φθινοπωρινός (ή για αυτούς που βλέπουν το ποτήρι μισογεμάτο, ανοιξιάτικος), αποφάσισα χτες να πάω θέατρο. Μετά από προτάσεις, συζητήσεις και αντιπαραθέσεις (ok, υπερβάλλω) επιλέξαμε το musical Blood Brothers.

Πρόκειται για ένα καθαρά Αγγλικό musical, γραμμένο (υπόθεση και τραγούδι) από τον Βρετανό Willy Russell το 1983. Παίζεται στο West End του Λονδίνου (τη θεατροπεριοχή δηλαδή, το αντίστοιχο Broadway του Νησιού) από το 1988, ενώ στο Broadway ταξίδεψε το 1991. Η ιστορία εκτυλίσσεται στο Liverpool του ’50-’60, και αφορά σε δύο δίδυμα αδέρφια των οποίων οι δρόμοι χωρίζουν αλλά συναντούνται αργότερα σαν παιδιά και αγνοώντας ότι είναι αδέρφια γίνονται κολλητοί φίλοι. Ωστόσο ο κεντρικός χαρακτήρας του έργου είναι η μάνα των παιδιών, η οποία και ερμηνεύει τα περισσότερα τραγούδια.

Η υπόθεση ίσως φαίνεται λίγο τετριμμένη, αλλά στο musical δεν πας τόσο για την υπόθεση, όσο για την ερμηνεία και το θέαμα. Η παράσταση έχει πολλά θεατρικά στοιχεία, και θα μπορούσε να πει κάποιος ότι είναι θέατρο με μερικά τραγούδια. Χαρακτηριστική είναι η προφορά των χαρακτήρων, η οποία είναι αυτή των κατοίκων της περιοχής, και σε κάποια στοιχεία μου θύμισε Σκωτσέζικα. Μου άρεσαν ιδιαίτερα η Linda Nolan που υποδύεται την μητέρα, αλλά και ο Keith Burns που είχε έναν ρόλο αφηγητή με ενεργή «αόρατη» συμμετοχή στα δρώμενα αλλά και στα τραγούδια. Από σκηνικά, κουστούμια και χορευτικά δεν μπορώ να πω οτι είχε να επιδείξει τίποτα το ιδιαίτερο, αλλά η μουσική με μερικές μινόρε σκάλες (τι είπα πάλι!) και με το σαξόφωνο να ξεχωρίζει σε κάποια λίγα σημεία, με αποζημίωσε.

Δύο τρία τραγούδια μου άρεσαν πολύ, ιδιαίτερα το Marilyn Monroe που επαναλαμβάνεται με διάφορες παραλλαγές σε πολλά σημεία, κάτι που συνηθίζεται στα musicals. Πρέπει να σας πω ότι σήμερα σιγοτραγουδουσα τη μελωδία (δε θυμόμουν τους στίχους, το παραδέχομαι), η οποία απ’ ότι φαίνεται μου καρφώθηκε. Κάτι που δεν έχει γίνει με τα άλλα musical που έχω παρακολουθήσει, και πρέπει να του το αναγνωρίσω.

Αυτά από τα καλλιτεχνικά. Κατά τ' άλλα αναθάρρησα λίγο χτες όταν είδα πως το Σαββατοκύριακο θα μας κάνει καλό καιρό, αλλά η χαρά δεν κράτησε για πολύ βλέποντας τις σημερινές προβλέψεις. Ζέστη μεν (δηλδή πάνω από 20, για να εξηγούμαστε) αλλά συννεφιές και βροχές. Οπότε θα εφαρμόσω την τακτική βλέπουμε και κάνουμε. Θα κάνω ότι έχω στο πρόγραμμα να κάνω, και μόλις δω οτι το γυρίζει σε καλοκαιρία και λιακάδα (ναι, μας κάνει κάτι τέτοια ξαφνικά) θα βγω για βολτίτσα! Με την ομπρέλα στην τσάντα εννοείται. Μην τα ξαναλέμε...

Wicked

Χτες βράδυ παρακολούθησα ένα από τα musicals που παίζονται στο Λονδίνο, το Wicked, the untold story of the Witches of Oz, στο Appolo Victoria Theatre. Είναι από τα πιο φρέσκα στη Λονδρέζικη σκηνή, αφού παίζεται εδώ από τον περασμένο Σεπτέμβριο (στο Broadway έκανε πρεμιέρα το 2003).

Βασισμένο στο βιβλίο του Gregory Maguire Wicked: The Life and Times of the Wicked Witch of the West, μας αφηγείται την ιστορία της «κακιάς» μάγισσας Elphaba του γνωστού παραμυθιού του Μάγου του Οζ, προσφέροντας μας μια άλλη προοπτική της ιστορίας που μας αλλάζει τη γνώμη. Δε θα πω τίποτα για την υπόθεση, όποιος ενδιαφέρεται υπάρχει το βιβλίο.

Σίγουρα τα musical στο Λονδίνο είναι μια εκπληκτική εμπειρία, ακόμα κι όταν τα απολαμβάνεις από τις τελευταίες σειρές, όπου το εισιτήριο είναι λιγότερο τσουχτερό. Οι άνθρωποι (ηθοποιοί-τραγουδιστές-χορευτές, όλα σε ένα) είναι πραγματικοί επαγγελματίες και οι ερμηνεία τους σε συναρπάζει, ενώ παρόλο που λόγω περιόδου πολλές φορές παίζουν αντικαταστάτες των κύριων ηθοποιών, το επίπεδο παραμένει πολύ υψηλό. Παρόλα αυτά το επίπεδο παραμένει πολύ υψηλό. Και βεβαίως μιλάμε για live performance, τόσο των ηθοποιών όσο και της ορχήστρας που έχει όπως καταλαβαίνετε βασικό ρόλο στο όλο θέαμα.

Δεν μπορώ να πω ότι ξετρελάθηκα από τη μουσική του έργου, η οποία σε κάποια σημεία ήταν μια μίξη ορχηστρικής και pop, αλλά από την άλλη επειδή είναι πολύ φρέσκο δε μπορείς να το συγκρίνεις με καθιερωμένα στο χώρο musicals όπως το Phantom of the Opera ή το Cats, των οποίων ακόμα κι αυτοί που δεν τα έχουν δει γνωρίζουν τη μουσική (τι να γράψω τώρα για τον Andrew Lloyd Webber…). Ωστόσο η ερμηνεία και η φωνή των ηθοποιών με αποζημίωσε, ιδιαίτερα της ηθοποιού που υποδυόταν την Glinda (Helen Dallimore όπως διαβάζω στο site) που ήταν πολύ δυναμική.

Πιο χλιαρή ήταν ερμηνεία της πρωταγωνίστριας, η οποία όμως ήταν η αντικαταστάτρια της Kerry Ellis, που ενσαρκώνει το ρόλο της Elphaba, της Wicked Witch δηλαδή, στην κανονική σεζόν. Επίσης, σε αντίθεση με το Les Miserables, που είναι πιο δουλεμένο τόσα χρόνια στη σκηνή, στο Wicked υπήρχαν και διάλογοι εκτός τραγουδιών, χωρίς όμως αυτό να σε ξενίζει ή να αλλάζει τον μουσικό χαρακτήρα του έργου.

Πρέπει να σας πω επίσης πως προχτες έγινε και η επίσημη πρεμιέρα ενός ακόμα, του The Lord of the Rings, το οποίο ως μεγάλος fan της τριλογίας του Tolkien ελπίζω να καταφέρω να δω.

Άθλιος καιρός, καιρός για Άθλιους

Ποιος να το περίμενε την Παρασκευή. Όταν φεύγοντας το απόγευμα, ένας συνάδελφος, Άγγλος, μου έδειξε τα δέντρα στο δρόμο, όπου δειλά δειλά έσκαγαν φυλλαράκια, λέγοντας «τη Δευτέρα που θα έρθουμε, θα είναι όλα καταπράσινα!». Μάλλον βιάστηκε. Παρασύρθηκε όπως όλοι μας από τις 10 ημέρες καλοκαιρίας, ηλιοφάνειας και γενικά καιρού που μύριζε Άνοιξη. Το ντύσιμο είχε αρχίσει να γίνεται όλο και πιο ανάλαφρο, ενώ κάποιοι λίγοι τολμηροί φορούσαν και κοντομάνικα!

Ίσως θα έπρεπε να το περιμένω. Έπρεπε να με βάλει σε υποψίες το 15 δευτερολέπτων χαλάζι που έριξε στα καλά καθούμενα την Κυριακή. Αλλά πάλι, ο καιρός γενικά έχει τρελαθεί. Στιγμιαίο χαλάζι; Γιατί όχι;

Έτσι όταν χτες κάποιος μου είπε έκπληκτος ότι χιονίζει, έμεινα με ανοιχτό το στόμα. Πήγα στο παράθυρο, και όντως, αυτό που έριχνε δεν ήταν βροχή, ήταν χιόνι. Κράτησε για λίγο βέβαια, και οι νιφάδες ήταν μικροσκοπικές. Αλλά πάντως ήταν χιόνι.

Με έζωσαν τα φίδια πάραυτα, γιατί για άλλη μια φορά την έπαθα! Είχα φύγει από το σπίτι με ένα πουκάμισο, χωρίς κασκόλ, χωρίς γάντια, μόνο με ένα παλτό! Έτσι όταν έφτασε η ώρα να φύγω και να περιμένω το λεωφορείο, οπλίστηκα με θάρρος και βγήκα να αντιμετωπίσω όχι πλέον το χιόνι, αλλά τον αέρα που λυσσομανούσε! Κι να φανταστείς, 2 μέρες πριν είχα βγει για βόλτα με γυαλιά ηλίου, πρώτη φορά στο Λονδίνο.

Ευτυχώς το λεωφορείο δεν άργησε να έρθει, κι έτσι δεν ξεπάγιασα. Σ’ αυτό βοήθησαν ίσως και τα μικρού βαθμού επιτόπια χοροπηδητά στα οποία είχα επιδοθεί, με τη μουσική καθοδήγηση των Muse.

Κι εκεί που έχω φτάσει στη γειτονιά και κάνω την καθιερωμένη στάση στο σούπερμάρκετ για ένα μίνι ανεφοδιασμό,κι ενώ βρίσκομαι μπροστά στην τεράστια πτέρυγα με τα τσιπς (η χαρά του καταναλωτή, ότι φανταστείς μπορείς να το βρεις. Μέχρι και τσιπς με γεύση κοτόπουλο...), μου σκάει το παραμύθι, μηνυματικώ. "Γκρινιάρη, θα πάμε Les Miserables. Θα έρθεις; Σε μία ώρα Leicester".

Εδώ είμαστε λέω. Χώμα από τη δουλειά, παγωμένος μέχρι το κόκαλο, φορτωμένος με σακούλες, νηστικός (α, ξέχασα να σας το πω κι αυτό, έχασα το lunch break λόγω φόρτου εργασίας, κι έτσι ήμουνα με δυο καφέδες και τρία μπισκότα!) να τρέχω μέσα στο χιονόνερο για το σπίτι (που καιρός, και κυρίως χέρι, για ομπρέλα) να τα προλάβω όλα.

Αστραπιαίες κινήσεις. Τα ψώνια στην κουζίνα, ένα γρήγορο τηλεφωνικό καλησπέρα, και στα γρήγορα από ανοιξιάτικος ντύθηκα χειμερινός, σε χρόνο dt, με μάλλινα μέχρι το λαιμό, γάντια, κασκόλ (σκουφί δεν πήρα, έχουμε και το μαλλί να προσέξουμε, σε θέατρο πάμε!) και ξεχύθηκα στους δρόμους. Ξεκινάνε και νωρίς τα άτιμα εδώ, 7.30 αρχίζει η παράσταση.

Ευτυχώς βρήκαμε εισιτήριο κι έτσι δεν πήγε τσάμπα η τρεχάλα.

Les Miserables λοιπόν.

Η παράσταση πάρα πολύ καλή. Αν δεν κάνω λάθος είναι από τις μακροβιότερες στο Λονδίνο από αυτές που παίζονται τώρα αυτή την περίοδο. Είναι ένα musical με πολύ προσεγμένη μουσική, σκηνικά που σε μεταφέρουν από τα οδοφράγματα του Παρισιού στους υγρούς υπονόμους και ηθοποιούς που την έντασή τους την καταλαβαίνεις κι από την τελευταία σειρά. Ναι εκεί, βρήκαμε, και μάλιστα με 30 λίρες (ασ’ το, 46 ευρώ είναι). Και ενώ με τα musical πάντας έχω πάντα έναν φόβο οτι θα βαρεθώ, ότι τα τραγούδια θα επισκιάσουν την πλοκή και θα «τραβήξουν» - έως ξεχυλώσουν - κομμάτια που δε χρειάζεται, ότι θα πήξω σε ξεκάρφωτους τραγουδιστούς μονολόγους σε κάθε ευκαιρία, εντυπωσιάστηκα από την ταχύτητα της παράστασης, από τη γρήγορη εξέλιξη και τους έντονους διαλόγους, και όλα αυτά χωρίς ούτε μια λέξη να είναι εκτός τραγουδιού! Μαγευτικό!

Την υπόθεση του έργου του Victor Hugo λίγο πολύ την ξέρετε (κι αν δεν την ξέρετε, υπάρχει το βιβλίο, η ταινία και... το wikipedia!). Με κεντρικό ήρωα τον Jean Valjean (ελληνιστί Γιάννη Αγιάννη) καταπιάνεται με θέματα κοινωνικά και πολιτικά θέματα, όπως τη σημασία της συγχώρεσης, την πίστη στο νόμο, σε αρχές που μας ορίζουν σαν προσωπικότητες, τον έρωτα, τους αγώνες και τις θυσίες για ένα μέλλον που μπορεί να μη ζήσεις για να γευτείς. Ένα έργο με πολλά μηνύματα σε μια ιστορία κάπου στις αρχές του 19ου αιώνα.

Το χειροκρότημα στο τέλος ήταν εκκωφαντικό, όπως άξιζε. Μπορεί να μην είμαι από τους φανατικούς των musicals, αλλά το συγκεκριμένο μου άφησε πάρα πολύ καλές εντυπώσεις.