Malakia

Το παρακάτω περιστατικό είναι αληθινό. Δεν συμμετείχα, αλλά μου το μετέφεραν.

Σε ένα γραφείο στο Λονδίνο δύο Έλληνες συζητούν για τη νηστεία και προσπαθούν να εξηγήσουν στους ξένους συναδέλφους τους τις διατροφικές συνήθειες της περιόδου. Η συζήτηση κάπου σκαλώνει στα θαλασσινά, όπου ο ένας επιμένει πως τη Σαρακοστή τρώμε, κάποια θαλασσινά, καλαμαράκια, χταποδάκια κλπ, ενώ ο άλλος πως όχι.

- But they are not fish! They are, how we call them? Hmmm... Malakia! , κατέφυγε στα ελληνικά ο ένας, δυσκολευόμενος να βρει την αγγλική λέξη.

Κι εκείνη τη στιγμή πετάγεται ο Άγγλος συνάδελφος που παρακολουθούσε με ενδιαφέρον τη συζήτηση.

- Malakia? This is bullshit!!!

Βέβαια η κουβέντα σταμάτησε εκεί, αφού η ατάκα ισοπέδωσε όλο το γραφείο...

Καλημέρα και Happy St. George's Day!

Καλή Ανάσταση!

Καθαρά Δευτέρα

Μετά τα εναλλακτικά Χριστούγεννα και την εναλλακτική Τσικνοπέμπτη (όπου παρεμπιπτόντως πήγα σε μια τούρκικη ψησταριά), χτες είχαμε την εναλλακτική Καθαρά Δευτέρα. Αν και προσπαθήσαμε να την κρατήσουμε όσο γίνεται λιγότερο εναλλακτική.

Το λιτό μας μενού περιελάμβανε: ελληνικά ντολμαδάκια (απ' το supermarket, αμπελόφυλλα δε βρήκα...), ταραμοσαλάτα, ψωμί ότι πιο κοντινό βρήκα σε λαγάνα (πάντως πλατύ ήτανε!), ελιές μαύρες (ισπανικές), κολοκυθοκεφτέδες (αυτούς τους φτιάξαμε με τα χεράκια μας) και ένα πιάτο για το οποίο συνδύασα 2-3 συνταγές, με μελιτζάνες και ντομάτες στο grill και μια σάλτσα ντομάτα (που βγήκε άψογο, μάλλον το μπαλσάμικο ήταν το critical ingredient!). Και για το τέλος χαλβά βανίλια (όχι "Μακεδονικό", λιβανέζικο) και ελληνικό καφέ! Και όλα αυτά υπό τους ήχους νησιώτικων τραγουδιών απ' το ραδιόφωνο (να' ναι καλά η τεχνολογία)!

Το καταχάρηκα! Αν και έλειπαν βασικά πράγματα.

Η οικογένεια (που νοητά ήταν μαζί μας), η αργία (ας μην το συζητήσουμε), ο καλός καιρός (γκρρρ), το πέταγμα χαρταετού (αν και τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα το είχαμε αφήσει το άθλημα) και τα καλαμαράκια-χταποδάκια (τώρα σωθήκαμε).

Όπως και να έχει ο στόχος επετεύχθει κι έτσι η χτεσινή Δευτέρα δεν ήταν απλά μια ακόμα βαρετή, μουντή και μίζερη Δευτέρα! Και πήρα και μια δυνατή γεύση από Ελλάδα που τη χρειαζόμουν!

Και του χρόνου με υγεία εύχομαι σε όλους!

Καλή Σαρακοστή!

A night to remember

Προετοιμασία για το ρεβεγιόν. Συγύρισμα του σπιτιού, ενώ οι μυρωδιές από τα φαγητά γεμίζουν ασφυκτικά πρώτα την κουζίνα και μετά τα υπόλοιπα δωμάτια. Δείπνο με την οικογένεια και φίλους. Αγκαλιές και φιλιά όταν η τηλεοπτική ανταπόκριση από την πλατεία Συντάγματος μας ενημερώσει για τον ερχομό του νέου έτους. Κοπή της Βασιλόπιτας και μετά έξω για ποτό με φίλους, στην καλύτερη περίπτωση σε κάποιο σπίτι, στην χειρότερη σε κάποιο bar ή club, έτσι για το καλό.

Φέτος το πρόγραμμα ήταν λίγο διαφορετικό.

Γιατί φέτος η αλλαγή του χρόνου, όπως και τα Χριστούγεννα λίγες μέρες νωρίτερα, ήταν... εναλλακτική!

Η μέρα ξεκίνησε αρκετά αργά για τα δικά μου δεδομένα, αφού εξαντλήθηκε κάθε περιθώριο χουζουρέματος. Ο στόχος για το βράδυ είχε τεθεί μέρες πριν και έπρεπε να διαφυλάξουμε με προσοχή κάθε ίχνος σωματικής αντοχής για να επιτευχθεί. Όχι, μη φανταστείτε τρελό clubbing μέχρι το πρωί... Απλά ήθελα σαν παιδί κι εγώ να παρευρεθώ στο μεγαλειώδες - κατά τα λεγόμενα - θέαμα των πυροτεχνημάτων στον Τάμεση!!!

Μέχρι τότε όμως υπήρχαν αρκετές ώρες να γεμίσουν, με δραστηριότητες που θα συνδύαζαν γιορτινό κλίμα αλλά και την ελάχιστη δυνατή εξάντληση. Είδατε τι πανικός επικρατούσε στην αρχή των εκπτώσεων, οπότε φαντάζομαι καταλαβαίνετε το σκεπτικό μου.

Έτσι το μεσημέρι μας βρήκε σε μια αίθουσα να βλέπουμε την ταινία της Disney Enchanted. Ένα παραμυθάκι στην κυριολεξία. Οι χαρακτήρες από ένα παραμύθι, δηλαδή η όμορφη και αγνή πριγκίπισσα, ο επίσης όμορφος και γενναίος πρίγκιπας, η κακιά μητριά βασίλισσα, ο γλοιώδης υποτακτικός της και ένα... σκιουράκι βρίσκονται ξαφνικά στη Νέα Υόρκη, όπου έρχονται σε επαφή με την πραγματικότητα. Ειλικρινά, τίποτα παραπάνω από ένα παραμυθάκι, δε νομίζω οτι ανταποκρίνεται ούτε στον ντόρο (αλλά έλα που είναι disney) ούτε στην βαθμολογία του imdb (8;;;;)! Τέλος πάντων, μ' αυτά και μ' αυτά πέρασαν δυο ώρες (μέχρι να φτάσουμε στο σινεμά, να κόψουμε το εισιτήριο, να πάρουμε ποπ κορν, να δούμε τα trailers. Α, ναι, είδαμε και την ταινία...) κι άρχισε να νυχτώνει!

Μετά συναντηθήκαμε με κάτι φίλους στον Πύργο του Λονδίνου (ή όπως λέμε στο χωριό μου Tower of London), όπου έχει στηθεί ένα από τα πολλά παγοδρόμια. Εγώ δεν είμαι fun του αθλήματος, οπότε αρκέστηκα σε μερικές φωτογραφίες και λήψεις της φωτισμένης γέφυρας.

Μετά την πολλή δραστηριότητα (ξέρεις πόσο κουραστικό είναι να τους βλέπεις να κάνουν γύρω γύρω και να σαβουριάζονται στον πάγο;), κι ενώ είχε φτάσει ήδη 9 αντιμετωπίσαμε το δίλημμα. Να πάμε να στηθούμε από τώρα στις όχθες του ποταμού και να περιμένουμε καρτερικά ένα τρίωρο ή να πάμε να τσιμπήσουμε τίποτα; Η απόφαση ελήφθη ομόφωνα κι έτσι άρχισε η αναζήτηση ανοικτού εστιατορίου για να γεμίσει το στομαχάκι μας. Η αποστολή αποδείχθηκε πολύ δύσκολη, αφού πολλά μαγαζιά ακόμα και στο κέντρο του Λονδίνου ήταν κλειστά, ενώ τα υπόλοιπα ή ήταν γεμάτα reservations ή η λίστα αναμονής έφτανε τις 2 ώρες, δηλαδή θα τελειώναμε το φαγητό το 2008! Εμ, βέβαια, που πας κατακαημένε Έλληνα της τελευταίας στιγμή, οι Άγγλοι προφανώς τα έχουν κλείσει εδώ και καιρό! Δε βαριέσαι, ο επιμένων νικά, κι έτσι χωθήκαμε σ' ένα ινδικό και μάλιστα πολύ κοντά στο ποτάμι, ώστε μετά να έχουμε εύκολη πρόσβαση στα.. viewing areas.

Βέβαια εμένα, που είμαι και εκνευριστικά αγχώδης ώρες ώρες (ταιριάζει με το γκρινιάρης αυτό, πάει πακέτο), είχαν αρχίσει να με ζώνουν τα φίδια με το που φτάσαμε στην περιοχή, όταν τρεις ώρες πριν τα μεσάνυχτα είδα τις ορδές των... γλεντζέδων (revellers όπως γράφουν οι σημερινές εφημερίδες) να καταφθάνουν και να έχουν ήδη γεμίσει τους γύρω δρόμους. Ήδη η αστυνομία είχε μονοδρομήσει για τους πεζούς (αμέ!) πολλούς δρόμους και κατεύθυνε τα πλήθη προς το ποτάμι και τη γύρω περιοχή μόνο από ορισμένους, ώστε να υπάρχει τάξη. Είπαμε, Αγγλία. Έτσι, κι ενώ καταβρόχθιζα το Chicken Tikka Masala μου, ήδη κατέστρωνα (είμαι και πολυμήχανος πανάθεμά με) το plan B.

Μιάμιση ώρα αργότερα συνειδητοποίησα ότι έπρεπε να το θέσω σε εφαρμογή! Γιατί φίλε μου, την ώρα που εσύ έκοβες τη Βασιλόπιτα ή την έκανες με ελαφρά για το club, εγώ βρέθηκα υπό ελαφρά βροχή αποκλεισμένος σε έναν δρόμο παράλληλο του ποταμιού, με κάγκελα να μου κλείνουν το δρόμο προς το ποτάμι και αστυνομικούς να μου εξηγούν οτι δε μπορούσα να περάσω! Ώπα λέω, κι εγώ πως θα δω τα πυροτεχνήματα; Μου λες; Τι να μου πει κι ο κακομοίρης ο αστυνομικός. Το καλό το παλικάρι όμως (εγώ είμαι αυτό, μην ξεχνιόμαστε) ξέρει κι άλλο μονοπάτι. Θυμήθηκα ένα άλλο σημείο (αυτό σ' αυτή τη φωτογραφία), εκτός από τις όχθες του ποταμού και τις γέφυρες, περιοχές που ήταν πλέον απροσπέλαστες με θέα στο London Eye, έστω και τμήμα αυτού. Κι αυτό γιατί τα πυροτεχνήματα θα έφευγαν από το London Eye, όπως συνηθίζεται τα τελευταία χρόνια.

Μέσα λοιπόν από γεμάτους δρόμους με ανθρώπους που ζητωκραύγαζαν, τσίριζαν, χόρευαν και γελούσαν (με την απαραίτητη συντροφιά του ποτού βεβαίως βεβαίως), περνώντας από μια κατάμεστη πλατεία Trafalgar, με αστυνομικούς παντού να δίνουν οδηγίες αλλά και να αποκλείουν δρόμους, κάνοντας αρκετά ζικ ζακ εξ' αιτίας των "μονοδρομήσεων" βρεθήκαμε μισή ώρα πριν την αλλαγή έξω από το St. Jame's Park, στην Horse Guard Road, όπου με ανακούφιση είδαμε επιτέλους το πάνω μισό της φωτισμένης ρόδας! Την ίδια ιδέα με μας βέβαια είχαν και αρκετοί άλλοι, αλλά who cares, θα βλέπαμε τα πυροτεχνήματα!

Τελικά το θέαμα ήταν πραγματικά φαντασμαγορικό. Μπορεί να κόστισε λίγο (!) παραπάνω βέβαια (1.3 εκατ. λίρες λέει), μπορεί να κράτησε μόνο 11 λεπτά (μην το υπολογίζεις βρε, περίπου 180.000 ευρώ το λεπτό!), αλλά γι' αυτό είναι ένα από τα πιο εντυπωσιακά events παγκοσμίως. Και γι' αυτό το παρακολούθησαν από τους δρόμους του Λονδίνου - κρατήσου - 700.000 άνθρωποι! Αμέτρητα πολύχρωμα πυροτεχνήματα εκσφενδονίζονταν στον αέρα από ένα London Eye που συνεχώς άλλαζε χρώμα με τους περίτεχνους φωτισμούς! Για 11 λεπτά ο ουρανός ήταν φωτισμένος και όλος ο κόσμος τσίριζε, τραγούδαγε και χειροκροτούσε!

Ορίστε και μερικές φωτογραφίες από την Daily Mail και την Telegraph. Εγώ τράβηξα λίγο βίντεο το οποίο θα ανεβάσω κάποια στιγμή.




Μετά το τέλος αυτής της σύντομης γιορτής, κι αφού καλωσορίσαμε έτσι το νέο έτος, πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Φαντάσου τόσες χιλιάδες κόσμο στο δρόμο. Δεν έχουν ξαναδεί τα μάτια μου τόσο κόσμο συγκεντρωμένο να καλύπτει τόσο μεγάλες εκτάσεις. Κόσμος μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι σου! Κι όμως, εκείνη τη στιγμή έβγαλα για άλλη μια φορά το καπέλο στην άψογη οργανωτική ικανότητα των Εγγλέζων, γιατί τα είχαν κανονίσει όλα έτσι ώστε να υπάρχει ομαλή ροή προς τους σταθμούς του μετρό (τα μέσα συγκοινωνίας ήταν σε λειτουργία μέχρι τα χαράματα) και τις γύρω περιοχές. Δε μπορώ να φανταστώ πως θα ήταν αν όλο αυτό το πλήθος μετακινούταν άτακτα και ανεξέλεγκτα, αλήθεια! Κι επειδή θυμάμαι τι γίνεται στους σταθμούς του μετρό μετά από έναν ποδοσφαιρικό αγώνα ή μετά από μια συναυλία ή απλά όταν στο Σύνταγμα υπάρχει μια μεγάλη εκδήλωση, περίμενα τα χειρότερα στο μετρό. Αλλά όοοοχι... Οι Άγγλοι αστυνομικοί είχαν επιβάλλει το αγαπημένο σπορ της... ουράς (the queue ντε!)! Μια τεράστια ουρά σχηματιζόταν έξω από το σταθμό κι ο μόνος τρόπος για να μπεις ήταν να σταθείς στο τέρμα της ουράς. Μπροστά μου μάλιστα ένας αστυνομικός ευγενικά αλλά με πυγμή γράπωσε από το παλτό μια χαριτωμένη δεσποινίς που έκανε πως... δεν κατάλαβε πως δουλεύει το σύστημα της ουράς (δεν ήταν Ελληνίδα πάντως, επειδή θα ρωτήσετε) και της έδειξε που έπρεπε να πάει, πάντα με χαμόγελο! Μορφή!

Έτσι καλωσορίσαμε εδώ στα ξένα τη νέα χρονιά. Στους δρόμους, με ψιχάλες να μας δροσίζουν που και που, παρέα με αγνώστους, μακριά από το σπίτι και τη Βασιλόπιτα. Περίεργα, διαφορετικά, αξέχαστα και γι' αυτά που έζησα και γι' αυτά που μου έλειψαν!

Καλή χρονιά σε όλους!

Καλή χρονιά!

Εύχομαι σε όλους ευτυχισμένο το νέο έτος, με υγεία πάνω απ' όλα!

Κάλαντα στην πλατεία και ύμνοι στον Καθεδρικό

Συμπληρωματικά του post της Σοφίας για τα κάλαντα από διάφορες χορωδίες μπροστά στο Χριστουγεννιάτικο δέντρο της Trafalgar square, σκέφτηκα να ανεβάσω ένα μικρό βιντεάκι που τράβηξα την προηγούμενη εβδομάδα.

Το βίντεο δε διεκδικεί δάφνες ποιότητας (είναι από τη φωτογραφική μηχανή και προς στιγμήν το είχα ξεχάσει, εξού και το αποτυχημένο zoom out) και δε θα το ανέβαζα αν δεν ήταν το post της Σοφίας, απλά και μόνο για να σας δώσω μια ηχητική περισσότερο γεύση. Οι φωνές των μικρών παιδιών, ασυγχρόνιστες και φωναχτές, μοιάζουνε περισσότερο με παιχνίδι παρά με τραγούδι χορωδίας, αλλά γι' αυτό είναι τόσο χαριτωμένο!



Μπορείτε να δείτε (αν προσπαθήσετε πολύ, είπαμε για το zoom...) και την φάτνη που σας έδειξε η Σοφία, εκεί κάτω από την στήλη του Νέλσονα (αυτή την κολώνα λίγο πριν φανεί το Big Ben στο βάθος). Στο πρώτο πλάνο του βίντεο βλέπετε και τη National Gallery.


Θα ήθελα επίσης να μοιραστώ μια άλλη Χριστουγεννιάτικη εμπειρία που είχα ζήσει πέρσι. Κάποια στιγμή ένα απόγευμα βρέθηκα έξω από τον Καθεδρικό του Αγίου Παύλου και μπήκα μέσα να τον δω. Εκεί που περιεργαζόμουν τις εικόνες με τη γνωστή δυτική νοοτροπία (υπήρχαν και δυο Ορθόδοξες εικόνες στο πίσω μέρος της εκκλησίας, μάλλον για τους Ορθόδοξους πιστούς που ήθελαν να ανάψουν ένα κερί), κατάλαβα οτι σε λίγο θα άρχιζε μια από τις Χριστουγεννιάτικες εκδηλώσεις-λειτουργίες της εκκλησίας και αφού είδα οτι πολλοί από τους επισκέπτες-τουρίστες έπαιρναν διστακτικά θέση, κάθισα κι εγώ από περιέργεια να την παρακολουθήσω.

Το πρόγραμμα περιελάμβανε εκκλησιαστικά αναγνώσματα και ύμνους της καθολικής εκκλησίας από τη χορωδία της εκκλησίας. Ξέρετε, που είναι τραγουδιστοί ύμνοι, όχι ψαλμωδίες. Η χορωδία ήταν εκπληκτική, οι φωνές ήταν τόσο δυνατές, σταθερές και κρυστάλλινες που νόμιζες οτι παρακολουθούσες μουσική εκδήλωση! Βοηθούσε και η ακουστική του ναού. Ο καθένας είχε μπροστά του το πρόγραμμα και τους στίχους των τραγουδιών και το - μικρό - κοινό συμμετείχε σε κάποια. Δεν είχα ξανακούσει ύμνους της καθολικής εκκλησίας και έκπληκτος διαπίστωσα οτι πολλές από τις μελωδίες μου ήταν γνώριμες. Η ατμόσφαιρα ήταν πολύ κατανυκτική και γιορτινή μαζί και οφείλω να ομολογήσω οτι ένοιωσα μια ανάταση και μια ευφορία! Ήταν από τις ομορφότερες εμπειρίες μου εδώ. Τώρα που το σκέφτομαι θα ψάξω το πρόγραμμα των εκδηλώσεων για φέτος μήπως ξαναπάω.

Να προσθέσω εδώ οτι και στον Ορθόδοξο ναό της Αγίας Σοφίας στο Bayswater, που είναι και ο Αρχιεπισκοπικός ναός νομίζω, υπάρχει χορωδία που τραγουδάει τις ψαλμωδίες στις λειτουργίες του ναού και παρ' όλο που ξεφεύγει από τα καθιερωμένα δεν ξενίζει καθόλου.

Καλημέρα!

Ochi day

Ξεφυλλίζοντας μια ατζέντα σε ένα stationary τις προάλλες έπεσα στην 28η Οκτωβρίου. Έλεγε "Greek Ochi Day". Δεν ήξερα οτι έτσι την αποκαλούμε αγγλιστί, κοίτα να δεις.

Προχτές το έλεγα σε έναν Ινδό μεγαλωμένο στην Αγγλία, ο οποίος μου απάντησε "Είχατε απώλειες στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο; Δεν ήξερα καν οτι πολεμήσατε"! Κάθισα και του είπα συνοπτικά τη γνωστή - σ' εμάς - ιστορία με το Οχι στους Ιταλούς.

Σήμερα γιορτάζω αυτή τη μέρα μνήμης λίγο ανορθόδοξα. Χωρίς σημαία, χωρίς παρελάσεις, μόνο με το ελληνικό ραδιόφωνο να παίζει απ'τον υπολογιστή ελληνική μουσική, κάτι έντεχνο ή κάτι παλιό, για να μπω λίγο στο κλίμα. Οι γιορτές στο σχολείο, τα ποιήματα και τα σκετς, η μπλε και άσπρη στολή και τα τραγούδια του έπους του '40 είναι μια τόσο μακρινή αλλά γλυκιά ανάμνηση.

Φτάνει η ώρα των ειδήσων και ακούω για αντιπαρελάσεις. Ακούω δηλώσεις πολιτικών για το μήνυμα της ημέρας. Ακούω για προτάσεις για αύξηση των τιμολογίων της ΔΕΗ και για απεργίες που ετοιμάζονται. Ακούω για αντάρτικο, πολιτικό τώρα πια όμως, μέσα στη Νέα Δημοκρατια. Ακούω για θερμές αντιπαραθέσεις στο ΠΑΣΟΚ εν όψει εκλογών.

Πολλή ελληνική πραγματικότητα, ή καλύτερα επικαιρότητα, στριμωγμένη ασφυκτικά σε 2 λεπτά.

Ευτυχώς σε λίγο ξαναρχίζει η μουσική.

Still open

Μέσα στην δίνη του καλοκαιριού, έστω και τυπικά, τα ερεθίσματα για να γράψω στο blog έχουν μειωθεί αισθητά. Φάση είναι και θα περάσει, θέλω να πιστεύω. Δεν προβληματίζομαι. Έτσι κι αλλιώς είχα ξεκαθαρίσει και υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι ποτέ δε θα νιώσω υποχρεωμένος να γράψω κάτι προς χάριν της συνέπειας. Γιατί τη στιγμή που θα το κάνω, νομίζω πως το όλο εγχείρημα θα χάσει κάτι από τη μαγεία του.

Οι ρυθμοί έχουν χαλαρώσει κατά τι, κυρίως λόγω της ιδέας του καλοκαιριού. Όποτε βρήκα λίγο ελεύθερο χρόνο μέσα στη βδομάδα, είτε την άραζα στο πάρκο αν είχε λίγο ήλιο, τα πολύτιμα sunny intervals, είτε εξορμούσα με τουριστική διάθεση.

Ο καλός καιρός της Τρίτης και της Παρασκευής και οι σύντομες απογευματινές βόλτες στο πάρκο βοήθησαν στο να τελειώσω το πρώτο βιβλίο του Harry Potter μέσα σε μια βδομάδα, και πολύ κράτησε. Πριν λίγο γύρισα από τη μεσημεριανή βόλτα που σκοπό είχε την αγορά του δεύτερου βιβλίου. Κι όμως στο μεγάλο βιβλιοπωλείο που επισκέφτηκα όλα τα βιβλία του Harry Potter πλην των δυο τελευταίων είχαν εξαντληθεί! Ευτυχώς πιο δίπλα ήταν ένα άλλο βιβλιοπωλείο γνωστής αλυσίδας και το βρήκα. Τα επόμενα μάλλον θα τα παραγγείλω από το internet έτσι όπως πάει… Και μέσα σ’ όλα ήρθα αντιμέτωπος με ένα πολύ σημαντικό δίλημμα. Η σκηνή έχει ως εξής: εγώ μπροστά από τα ράφια του βιβλιοπωλείου, αναποφάσιστος όπως πάντα, στο ένα χέρι την πρώτη έκδοση του βιβλίου, στο άλλο την πιο πρόσφατη. Ποιο να πάρω, ποιο να πάρω; Ναι, μάλλον σας φαίνεται λίγο γελοίο το δίλημμα, γιατί ούτε διαφορά τιμής υπήρχε, ούτε όγκου, βάρους κλπ, μόνο μια μικρή διαφορά στο εξώφυλλο, αφού το εξώφυλλο της καινούριας είχε στο κέντρο της μια μικρογραφία του εξώφυλλου της πρώτης.

Ναι αλλά το ένα είναι η πρώτη έκδοση. Ναι αλλά δεν αγοράζεις και κανένα δυσεύρετο βιβλίο να έχει σημασία. Ναι αλλά αυτό είναι το πιο συνηθισμένο. Ναι αλλά το άλλο έχει πιο άσπρες σελίδες. Είναι αυτό που δείχνει στη διαφήμιση με το απορρυπαντικό «το λευκότερο λευκό»! Μόνο του δεν καταλάβαινες τη διαφορά, δίπλα στην καινούρια έκδοση όμως οι σελίδες της παλιάς έκδοσης φαίνονταν πολύ γκρι. Συνηγόρησε ότι και για το πρώτο βιβλίο την καινούρια έκδοση βρήκα, οπότε πήρα την απόφαση και κινήθηκα στο ταμείο, χωρίς να κοιτάξω πίσω…

Παρεμπιπτόντως, δεν ξέρω αν σας το έχω πει ποτέ, αλλά γενικά τα βιβλία εδώ είναι ένα πολύ προσιτό οικονομικά προϊόν. Τα περισσότερα βιβλία που έχω διαβάσει εδώ κόστιζαν από 4 μέχρι 7 λίρες, δηλαδή από 7,5 μέχρι 11 ευρώ περίπου. Βέβαια αυτές οι τιμές είναι για τις paperback εκδόσεις, αλλά τα περισσότερα λογοτεχνικά βιβλία ούτως ή άλλως με μαλακό εξώφυλλο τα αγόραζα.

Η χτεσινή μέρα ήταν σαφώς πιο ενδιαφέρουσα και με λιγότερα διλήμματα. Το πρωί κατεβήκαμε για καφέ στα St Katherine's Docks. Είναι ένα σύμπλεγμα μαρίνων (τι είπα πάλι;) δίπλα από το φημισμένο Tower of London και την Tower Bridge. Μια πολύ ήσυχη περιοχή, ιδανική για βόλτα μακριά από τη φασαρία του κέντρου της πόλης, αν και μόλις λίγες δεκάδες μέτρα παραδίπλα. Το στοιχείο του νερού πάντα με ηρεμεί και με γαληνεύει, και μια βόλτα ακόμα και κάτω από έναν τέτοιο βαρύ ουρανό, είναι άκρως αναζωογονητική.

Και βέβαια η απαραίτητη pub, έτσι; Με αρκετή δόση λουλουδικού. Η Σοφία με είχε προειδοποιήσει να βγάλω αυτή τη φωτογραφία.

Η είσοδος από το ποτάμι.

(Στην τελευταία φωτογραφία φαίνονται και τα κυκλικά Starbucks! Χαχα!)

Τώρα που είπα Tower Bridge, να σας κάνω μια διευκρίνιση για ένα λάθος που κάνουν πολλοί. Η γέφυρα με τους πυργίσκους που βλέπετε σε πολλές carte postal και φωτογραφίες είναι η Tower Bridge, και όχι η London Bridge. Η London Bridge, ναι αυτή της Fergie, είναι άλλη, και συγκεκριμένα είναι νομίζω η πρώτη γέφυρα που ένωνε τις όχθες του Τάμεση! Anyway, το θέμα είναι ότι πολλοί λένε London Bridge εννοώντας την Tower Bridge. Και μπορεί οι δύο αυτές γέφυρες να είναι η μια μετά την άλλη αλλά είναι δύο διαφορετικές γέφυρες! Αυτό. Τώρα ξέρετε, όχι να σας ακούσω να τα μπερδεύετε!

(Ok, επαναλαμβάνομαι, αλλά αυτή ήταν η Tower Bridge!)

Στη συνέχεια περάσαμε στην αντίπερα όχθη του Τάμεση και πήγαμε στην bfi IMAX, την μεγαλύτερη οθόνη στο Νησί, η οποία φιλοξενεί και 3D προβολές! Μου είχε καρφωθεί, σαν παιδί κι εγώ, να παρακολουθήσω μια τέτοια προβολή, κι έτσι μετά από αρκετή γκρίνια, κατάφερα να τους πείσω να δούμε μεσημεριάτικα το Dinosaurs – Giants of Patagonia σε μια αίθουσα ασφυκτικά γεμάτη από παιδιά και γονείς! Ήταν μοναδικό. Εξοπλισμένοι με τα ειδικά γυαλιά απλώναμε τα χέρια για να πιάσουμε τα δεινοσαυράκια που μας πλησίαζαν διστακτικά, κρυβόμασταν για να μη γίνουμε η λεία μιας πεινασμένης αγέλης σαρκοφάγων δεινοσαύρων, θαυμάζαμε μαγευτικά τοπία ειδικά επεξεργασμένα με την 3D τεχνολογία σα να βρισκόμαστε εκεί, και γενικά απολαύσαμε τα 45 λεπτά της τρισδιάστατης προβολής. Ωστόσο από το συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ να το πω (;), περίμενα περισσότερα, καθώς μεγάλο κομμάτι αναλωνόταν στο παρόν όπου ακολουθούσαμε κάποιους παλαιοντολόγους, κι έτσι δε χορτάσαμε μάχες δεινοσαύρων και άλλα τέτοια φουτουριστικά!

Αυτά τα ολίγα λοιπόν! Τώρα που το σκέφτομαι, έχω κι άλλα να σας πω, και κυρίως να σας δείξω φωτογραφίες από το πάρκο που τράβηξα τα απογεύματα που κατέβηκα, αλλά πρώτον σας έχω πρήξει με τα πάρκα, δεύτερον ακόμα κι αν σας έχω πρήξει, αν τις βάλω τώρα τι θα βάλω μεσοβδόμαδα αν δεν έχω έμπνευση, και τρίτον αρκετές φωτογραφίες έβαλα ήδη σ’ αυτό το post!

Καινούρια βδομάδα από αύριο, μπαίνει αισίως και ο Αύγουστος! Ε ρε γλέντια, τρίτος μήνας του καλοκαιριού! Μην το γρουσουζέψω, αλλά οι προβλέψεις αρχίζουν και φτιάχνουν.

Καλή εβδομάδα σε όλους!

Καλοκαίρι vs Summer

Μιας και εκεί κάτω έχετε καύσωνα, θα παρα-τολμήσω να γράψω για τον καιρό εδώ αυτές τις μέρες. Έτσι, να σας δροσίσω λίγο.

Λοιπόν, αυτό τον καιρό, εδώ και εβδομάδες δηλαδή, ο καιρός είναι απροσδιορίστου εποχής. Μια μίξη ανοιξοκαλοκαιρινοφθινοπωρινού καιρού για να σας δώσω να καταλάβετε.

Ξεκινάς πρωί για τη δουλειά, κοιτάς την πρόβλεψη στο internet, και λέει τον δυσεπίλυτο γρίφο 14-19 βαθμοί, με ήλιο, σύννεφα και βροχές, όλα σ’ ένα (δεξιά είναι η πρόβλεψη της εβδομάδας. Λίγο ακόμα και θα έχουμε υποτριπλάσια, όχι υποδιπλάσια θερμοκρασία από εκεί κάτω!). Έξω από το παράθυρο ο ουρανός δε σου λέει πολλά, αλλά ο δρόμος έχει νερά, οπότε ψιλιάζεσαι πως θα πάει η μέρα. Βέβαια και χτες και προχτές έτσι ήταν το πρωί, αλλά σταγόνα δεν είδες όλη μέρα. Άντε ντύσου κατάλληλα τώρα.

Αποφασίζεις να βάλεις μια λεπτή μπλούζα ή ένα πουκάμισο, κι ένα μπουφανάκι, πράγμα που ομολογουμένως σου δίνει μεγάλη ευελιξία στο να προσαρμοστείς στα καπρίτσια του καιρού.

Και βγαίνεις έξω.

Αρχικά διαπιστώνεις ότι κάνει πιο ζέστη απ’ ότι μέσα στο σπίτι, και βγάζεις το μπουφάν που το κρατάς στο χέρι διπλωμένο ή χαριτωμένα το κρεμάς στο δάχτυλό σου πίσω από την πλάτη, ενώ μετανιώνεις την ώρα και τη στιγμή που το ξεκρέμασες από τη ντουλάπα. Σε λίγο όμως αντιλαμβάνεσαι πως φυσάει, οπότε το ξαναφοράς, γιατί εκτός των άλλων βαρέθηκες να το κουβαλάς χαριτωμένα. Φτάνεις στη δουλειά με το μπουφάν διπλωμένο στην τσάντα, γιατί όσο να’ ναι στο μετρό ζεστάθηκες.

Περνάει η μέρα κι από το παράθυρο βλέπεις σύννεφα και ήλιο να εναλλάσσονται στην πρωτοκαθεδρία, αλλά πουθενά βροχή. Αρχίζεις και βρίζεις τους άχρηστους μετεωρολόγους που όλη τη βδομάδα σου έλεγαν για βροχές αλλά τελικά τσάμπα κουβαλούσες την ομπρέλα στην τσάντα τόσες μέρες. Αποφασίζεις αύριο να την αφήσεις σπίτι επιτέλους.

Έρχεται το απόγευμα και έχεις αναθαρρήσει με τον ήλιο που έχει ξεπροβάλει για τα καλά ενώ η θερμοκρασία καρφωμένη στους 21 (καλοκαιρία για εδώ, δεδομένης και της υγρασίας) κι έτσι αποφασίζεις να κατέβεις λίγο στα μαγαζιά, που παρεμπιπτόντως έχουν αρχίσει τα καλοκαιρινά Sales.

Στο λεωφορείο χαζεύεις τον ουρανό, που έχει πάρει ένα ωραίο γαλάζιο, με λίγα άσπρα (το τονίζω) συννεφάκια να σπάνε τη μονοτονία.

Φτάνεις στα μαγαζιά, όπου βολτάρεις αμέριμνος, με το μπουφάν ανα χείρας γιατί δε μασάμε πλέον, έχουμε συνηθίσει σ’ αυτή τη δροσιά. Θυμάσαι πως το Σαββατοκύριακο που είχε έρθει ο φίλος σου από την Αθήνα, αυτός κυκλοφορούσε με 2 μπουφάν κι εσύ με το πουκάμισο…

Μπαίνεις να δεις τι παίζει από τιμές, να πάρεις μια ιδέα με το τι κυκλοφορεί, αν αξίζουν οι εκπτώσεις.

Βγαίνοντας μετά από 15 λεπτά αναρωτιέσαι αν μπήκες σε μαγαζί ή σε μηχανή μεταφοράς στο χωροχρόνο. Ο ουρανός… Ωπ, πάμε πάλι ξανά, δεν υπάρχει ουρανός. Γκρι σύννεφα έχουν κρύψει τα πάντα, έχει σκοτεινιάσει δραματικά ενώ βλέπεις τους ανθρώπους να ανοίγουν ομπρέλες. Κομπιάζεις για μια στιγμή, αλλά μετά με αποφασιστικές κινήσεις φοράς το μπουφάν και ανοίγεις την ομπρέλα που έχεις στην τσάντα. Νιώθεις μια αγαλλίαση αν μη τι άλλω, γιατί τελικά δεν πήγε στράφι το ότι την κουβαλούσες όλη τη βδομάδα. Η βροχή γλυκιά όπως πάντα, όχι καταιγίδα (το ξαναλέω, ένα χρόνο τώρα, καταιγίδες σαν της Αθήνας πρέπει να έχω δει μόνο ένα απόγευμα, οπότε είδα και τη μοναδική αστραπή) και έτσι συνεχίζεις τη βόλτα σου, υπό τελείως διαφορετικές συνθήκες βέβαια.

Γυρνώντας σπίτι, κι ενώ ο ήλιος έχει ξαναβγεί, περνάς από το supermarket για τις απαραίτητες προμήθειες. Γάλα, φρουτάκια, ψωμί, κομπλέ.

Βγαίνεις και κατευθύνεσαι προς το σπίτι με τις σακούλες ανά χείρας όταν αντιλαμβάνεσαι ότι μια ελαφριά βροχή ξαναρχίζει. Αποφασίζεις όμως να περπατήσεις ατάραχος, αφού πλέον είσαι κοντά. Στρίβοντας στη γωνία ο ήλιος στο βάθος που έχει κατέβει λόγω της περασμένης ώρας έχει ξεπροβάλει από κάτι σύννεφα και σε φωτίζει, σχεδόν σε στραβώνει. Οι σταγόνες τις βροχής γυαλίζουν αντανακλώντας το φως που έρχεται από το βάθος και μπορείς να τις δεις σχεδόν μια προς μία. Στέκεσαι για λίγο να αποτυπώσεις την εικόνα και μετά κλείνεις τα μάτια και αφήνεις τον ήλιο να σου χαϊδέψει ζεστά το πρόσωπο όσο η βροχή σου προσφέρει απλόχερα την δροσιά της.

Η φωτογραφία μπορεί να μην απεικονίζει βροχή αλλά ένα συντριβάνι στο South Bank εκεί δίπλα στον Τάμεση, αλλά περιέργως αποδίδει τον συνδυασμό που σας περιέγραψα.

Είναι αρκετά πρωτόγνωρο για μένα να κοντεύει Ιούλιος και τα μπουφαν να φιγουράρουν πρώτη μούρη στη ντουλάπα μου, αλλά πρέπει να σας ομολογήσω οτι ώρες ώρες το διασκεδάζω. Δε λέω, θα μου λείψει πολύ το μπάνιο, η ζέστη, ο απεριόριστος ήλιος, o φραπές στην παραλία, ακόμα και της Αθήνας, αφού όλο σχεδόν το καλοκαίρι θα μείνω εδώ. Αλλά όπως έχω παρατηρήσει, ευτυχώς η διάθεσή μου ελάχιστα επηρεάζεται από τον καιρό. Σε αντίθεση με φίλους μου που μόλις δουν σύννεφα τους πιάνει κατάθλιψη.

Δε μασάμε! Ναι, καλοκαίρι στο Λονδίνο, ναι, στη βροχή, τον ήλιο, τα σύννεφα και την υγρασία, ναι, με όλους τους φίλους μου να με παίρνουν από την παραλία και όλους εσάς να ποστάρετε ηλιόλουστα και γεμάτα θάλασσα posts, αλλά δε μασάμε! Γουστάρουμε τρελά! Κι άμα λάχει φτιάχνουμε και χιονάνθρωπους!

Καλό κουράγιο εκεί κάτω με τον καύσωνα, χαρείτε τον ήλιο, κι ας καίει λίγο υπερβολικά τελευταία!

Καλό καλοκαίρι σε όλους, όπως το βιώνει ο καθένας!

Μια άλλη 20η Απρίλη

Μια άλλη 20^η Απρίλη μας βρήκε σε ένα ΚΤΕΛ. Θυμάσαι; Ναύπλιο – Αθήνα.

Ήταν οι πρώτες μας διακοπές, έστω και σύντομες. Δεν ήταν όμως απλά ένα τριήμερο. Ήταν το πρώτο παραμύθι που ζήσαμε, μακριά από όλους και όλα.

Και ήταν όπως το είχαμε ονειρευτεί. Ερωτικό και ανοιξιάτικο. Και απολαμβάναμε την κάθε στιγμή χέρι χέρι. Εσύ έβλεπες τη λουλουδιασμένη πλαγιά και το Μπούρτζι βουτηγμένο στη θάλασσα και αναστέναζες στον ώμο μου, κι εγώ προσπαθούσα να «αμυνθώ», να κρύψω ότι μ’ αρέσει η στιγμή από φόβο μην μου την πάρει κάποιος, ξεθάβοντας κάθε κυνικό στοιχείο του χαρακτήρα μου. Κι ας σου χαλούσα τη στιγμή με τα ειρωνικά μου σχόλια περί κοινοτυπιών, ήξερες ότι δε θα ήθελα να είμαι πουθενά αλλού.

Και όταν εκείνη τη μέρα έπρεπε να φύγουμε, ξέραμε ότι είχαμε ζήσει κάτι μαγευτικό που θα το θυμόμαστε πάντα. Στην επιστροφή, στο ΚΤΕΛ αναπολούσαμε τις στιγμές και κάναμε σχέδια για την επόμενη απόδραση.

Λίγες ώρες μετά, το βράδυ εκείνης της 20^ης Απρίλη, απαρηγόρητος σου τηλεφώνησα για να σου πω ότι είχε χαθεί η φωτογραφική μας μηχανή, και μαζί το φιλμ που είχαμε τραβήξει. Κάθε στιγμή που είχαμε αποθανατίσει και κάναμε σχέδια για τις λεζάντες στο άλμπουμ, θα έπρεπε να μείνει μόνο ως ανάμνηση, χωρίς τίποτα χειροπιαστό να τη θυμίζει. Προσπαθούσες να με πείσεις ότι δεν είχε σημασία, αλλά το άκουγα ότι κι εσύ είχες στενοχωρηθεί.

Μια άλλη 20^η Απρίλη με βρίσκει πολύ μακριά σου.

Πρωί, κι εγώ στη στάση του λεωφορείου, να περιμένω.

Έχει ανοίξει ο καιρός από μέρες. Ανοιξιάτικος. Με τα δέντρα να έχουν πετάξει τα φύλα τους και τα λουλούδια να έχουν γεμίσει τους κήπους. Ναι, σαν τότε.

Ψάχνω την κάρτα για το λεωφορείο. Φοράω το ανοιξιάτικο μπουφάν, το έβγαλα χτες από την ντουλάπα, και δε θυμάμαι που την έβαλα. Στα γρήγορα ψάχνω τις τσέπες και ανησυχώ μήπως την έχασα. Αλλά εκεί ήταν, στην εσωτερική με το φερμουάρ.

Κάτι ψηλάφισαν όμως τα δάχτυλά μου φευγαλέα. Χαρτί. Τσαλακωμένο. Μάλλον κάποια ξεχασμένη απόδειξη ή κάποιο εισιτήριο θερινού κινηματογράφου. Στη σκέψη τι ανάμνηση θα ξεθάψω από την πριν από λίγους μήνες ζωή μου, από ένα τρελό καλοκαίρι ή από κάποιο Πάσχα με την οικογένεια, ετοιμάζομαι να γελάσω. Οι συνειρμοί πολλοί.

Αλλά δεν είναι απόδειξη.

Δεν είναι εισιτήριο θερινού κινηματογράφου.

Είναι ένα εισιτήριο που πάνω λέει «ΚΤΕΛ Νομού Αργολίδας».

Black out.

Διαδρομή Ναύπλιο – Αθήνα.

Μια άλλη 20^η Απρίλη.

Τα χάνω.

Το διπλώνω και το βάζω ξανά στην τσέπη μου.

Θα σε πάρω να στο πω, αλλά να το ξέρεις, αν αρχίσεις πάλι τους αναστεναγμούς, θα ξετρυπώσω πάλι την κυνική μου πλευρά.

Διασκέδαση a la park

Κυριακή βράδυ πάντα με πιάνει μια μελαγχολία. Όχι τόσο επειδή αρχίζει μια καινούρια εβδομάδα, με υποχρεώσεις, τρέξιμο και χίλια δυο. Αλλά επειδή τελειώνει ένα Σαββατοκύριακο, και κάθε φορά σκέφτομαι αν θα μπορούσα να κάνω περισσότερα πράγματα, αν χαράμισα κάποιες ώρες, αν αυτό το λίγο χρόνο τον εκμεταλλεύτηκα στο έπακρο. Για να παίρνω απαντήσεις που με ικανοποιούν προσπαθώ τις περισσότερες φορές να ξυπνάω πολύ πρωί την Κυριακή. Μ’ αρέσει να σηκώνομαι οκτώ το πρωί και να νιώθω ότι έχω όλη τη μέρα μπροστά μου. Μου δίνει την αίσθηση ότι νικάω το χρόνο, ότι κερδίζω έδαφος. Και όταν πια φτάνει το μεσημέρι και ήδη είμαι κουρασμένος, γελάω, γιατί ξέρω ότι δεν πήγε χαμένη μια μέρα.

Αυτές τις μέρες έχει αρκετή ζέστη εδώ, απ’ ότι ενημερώθηκα μάλιστα το αναφέρουν και στις ειδήσεις εκεί κάτω, πως είναι λέει 10 βαθμούς πάνω από την κανονική για την εποχή θερμοκρασία. Ηλιοφάνεια, ζέστη με ελαφρό αεράκι, περισσότερο για Μάιος (Ελλάδας, γιατί Αγγλίας που να ξέρω;) παρά για Απρίλιος μοιάζει ο καιρός.

Μ’ αρέσει που συνεχίζεται κι αυτό το παραμύθι με τα «φυσιολογικά για την εποχή επίπεδα». Απλά για να επιβεβαιώνουμε με κάθε ευκαιρία ότι τα πράγματα σ’ αυτό το θέμα έχουν πάρει ένα δρόμο χωρίς γυρισμό.

Είδαν λοιπόν οι Άγγλοι ήλιο και ξεχύθηκαν – πάλι – στα πάρκα.

Θυμάμαι αυτή τη φράση, να μου τη λένε φίλοι μου που είχαν ζήσει για κάποιο διάστημα στο εξωτερικό, με μια γερή δόση ειρωνίας. "Βλέπουν ήλιο και πηγαίνουν και λιάζονται".

Εγώ σας το λέω, δε μου κακοφαίνεται καθόλου αυτό. Οι άνθρωποι φαίνονται να το απολαμβάνουν πολύ περισσότερο από εμάς που τον έχουμε τον ήλιο κάθε μέρα πάνω από το κεφάλι μας! Γιατί απλά έχουν τα μέρη, έχουν τα πάρκα, και έχουν και τη διάθεση. Ναι, τη διάθεση. Θα πάρουν την οικογένειά τους, τα παιδιά τους, τους φίλους τους ή τον σύντροφό τους και θα πάνε να χαζολογήσουνε στο πάρκο, θα ξαπλώσουν στο χορτάρι να ακούσουν μουσική, θα παίξουν με το σκύλο τους ή απλά θα περπατήσουν χέρι χέρι.

Ναι, απλά πράγματα, που μπορεί να τα κοροϊδέψουμε, κι εγώ μαζί σας ίσως, γιατί έχουμε συνηθίσει αλλιώς. Αμαξάκι, καφετέρια, φραπεδιά ρεμβάζοντας τη θάλασσα (ωραία η θάλασσα, δε λέω), το βουνό (ωραίο και το βουνό) ή την Ακρόπολη (κι αυτή καλή είναι), καμιά βόλτα με τ' αμάξι να ξεδώσουμε με full τη μουσική, ή στην καλύτερη περίπτωση βόλτα, αλλά στα μαγαζιά. Ο τρόπος που εδώ θα περάσουν - κάποιοι εννοείται, όχι όλοι - το ηλιόλουστο Σάββατό τους, στο πάρκο, απλά δεν είναι στην κουλτούρα μας. Και γι' αυτό μας φαίνεται περίεργο.

Το ξέρω ότι σας έχω κουράσει, όλο για πάρκα γράφω, αλλά είναι κάτι που αν και τόσο απλό, ξέρω ότι θα μου λείψει όταν γυρίσω. Γιατί είναι μια όαση δίπλα στην βαβούρα της πόλης. Περνάς μια πύλη και ξαφνικά βρίσκεσαι σε άλλο κόσμο. Είναι ότι είναι για μας οι παραλίες το καλοκαίρι. Απλά όπου άμμο βάλτε γρασίδι. Α, και χωρίς τα μπικίνι, τουλάχιστον όχι ακόμα!

Παρέες, μικρές, μεγάλες, καθισμένες χάμω να κάνουν πικνίκ. Άλλοι, πιο μοναχικοί, με ένα mp3 στ’ αυτιά ξαπλωμένοι να διαβάζουν το βιβλίο τους. Πιο δίπλα νεαροί να παίζουν πασούλες με μια μπάλα ποδοσφαίρου, ενώ τα παιδιά παραδίπλα παίζουν κυνηγητό με το σκύλο τους! Ακόμα και κάτι σαν κρίκετ έπαιζαν κάποιοι.

Στα δεκάδες μικρά δρομάκια κόσμος βόλταρε, ενώ στους πιο πλατείς δρόμους, μικροί και μεγάλοι πηγαινοέρχονται με πατίνια, ποδήλατα και roller skates, δίπλα σ' αυτούς που έκαναν jogging.

Στην άκρη της Serpantine, της μεγάλης λίμνης του Hyde Park, στη σειρά παρατεταγμένοι δρόσιζαν τα πόδια τους ταΐζοντας πάπιες και κύκνους, ενώ στο βάθος τα… λιμνίσια – κατά το θαλάσσια; – ποδήλατα συναγωνίζονταν της βάρκες σε ρομαντισμό και παιχνίδι.

Ήταν μια ευκαιρία για χαλάρωση, για γέλιο, για παιχνίδι, και απ’ ότι φαίνεται οι άνθρωποι εδώ δεν αφήνουν τέτοιες ευκαιρίες να πάνε χαμένες.

Καλή εβδομάδα!

Ένα αλλιώτικο Πάσχα

Όταν αποφάσιζα λόγω υποχρεώσεων να μείνω το Πάσχα στο Λονδίνο, παρά την ευτυχή συγκυρία της σύμπτωσης Καθολικού και Ορθόδοξου Πάσχα, και να μη γυρίσω στην Ελλάδα όπως οι περισσότεροι εδώ, ήξερα ότι θα είναι λίγο πιο άνοστο απ’ ότι άλλες χρονιές. Όπως και να το κάνεις, καλή η οργάνωση της Αγγλίας, καλή η ευγένεια των Άγγλων, καλά τα πάρκα και τα ποτάμια, αλλά θα ήθελα το Πάσχα να το περνούσα με την οικογένειά μου, και να κάνω ότι κάθε χρόνο. Αυτή είναι η γλύκα της παράδοσης άλλωστε. Να κάνεις κάποια πράγματα κάθε φορά και να σου αρέσει αυτή η ίδια η επαναληψιμότητα.

Ευτυχώς δεν το πέρασα μόνος μου, αφού μου ήρθε παρέα από την Αθήνα.

Από νωρίς προσπαθήσαμε να δημιουργήσουμε πασχαλιάτικο σκηνικό. Τη Μεγάλη Πέμπτη βάψαμε τα αβγά μας (μπογιά φέραμε από Ελλάδα, που να ψάχνεις τώρα εδώ…), τα οποία όμως μας βγήκαν λίγο ροζέ. Δεν πειράζει, το πιάσαμε το νόημα, αυτό μετράει! Η νηστεία νηστεία βέβαια, αν και προσπαθούσαμε να την κάνουμε λίγο πιο oriental, είχα και μουσαφίρισσα, μην την ταΐζω συνέχεια ψωμί, ελιές και χαλβά! Να’ ναι καλά τα ιαπωνέζικα και τα κινέζικα! Βέβαια για μένα νηστεία δεν είναι ακριβώς να μην τρως τυρί αλλά να σαβουρώνεις γλυκόξινες γαρίδες, αλλά για μια φορά, υπό ιδιάζουσες περιστάσεις, μπορείς να κάνεις μια παρασπονδία.

Ο καιρός μας έκανε το χατίρι και ήταν ανοιξιάτικος. Έτσι βρήκαμε ευκαιρία να βολτάρουμε στα διάφορα πάρκα, αλλά και σε κάποια κανάλια του Τάμεση, που είναι ιδανικά για απογευματινή βολτίτσα.

Το Λονδίνο έχει αρκετές Ορθόδοξες εκκλησίες, κι έτσι ο καθιερωμένος εκκλησιασμός δεν έλειψε. Με κάποιες παραλλαγές, όπως για παράδειγμα Μεγάλη Παρασκευή χωρίς περιφορά επιταφίου, ή Ανάσταση στις 11.30 (όχι, δε βιαζόταν ο ιερέας, έτσι ήταν προγραμματισμένο).

Ούτε η μαγειρίτσα έλειψε, και πολύ το χάρηκα. Όπως και το τσούγκρισμα των αυγών, αν και πρέπει να παραδεχτώ ότι έχασα τις περισσότερες φορές. Από μικρός επιμένω να διαλέγω για αυγό το πιο κόκκινο, λες κι αυτό έχει να κάνει με τη σκληρότητα του! Ανεξήγητο, αλλά επιμένω! Το γιορτινό τέλος της νηστείας ολοκληρώθηκε με ένα brownie που είχα φτιάξει με τα χεράκια μου! Οκ, μάλλον το παράκανα λίγο.

Την Κυριακή αρνί δε σουβλίσαμε, γιατί μου είπαν ότι δε μπορούσα ανάψω φωτιά στο πάρκο! Και που να βρίσκεις και αρνί τώρα... Έτσι είπαμε να γιορτάσουμε με παϊδάκια, τζατζίκι και κόκκινο κρασί. Εντάξει, δεν έχει το χαβαλέ της σούβλας, αλλά πρέπει να μάθεις να συμβιβάζεσαι… Το κοκορέτσι πάντως να σας πω την μαύρη αλήθεια, μου έλειψε! Το βράδυ μας βρήκε βαρυστομαχιασμένους, όπως κάθε χρόνο τέτοια μέρα, που σημαίνει πως ο στόχος επιτεύχθη!

Άντε και του χρόνου, και ίσως με σούβλα και κοκορετσάκι!

Και για να μη σας αφήσω παραπονεμένους…

Ένα από τα κανάλια που λέγαμε.

Στο Regent Park (ναι, βαρκάδα κάνουνε!).

Κι ένα ακόμα σκιουράκι!

Χρόνια πολλά!

For the mother to eat and not to give to her child

Κατεβαίνοντας το πρωί για μια βόλτα στη γειτονιά, μιας και ο καιρός σήμερα είναι απλά εκπληκτικός, αντίκρισα σκηνές που με μετέφεραν αλλού.

Στο δρόμο προς την πλατεία, είχαν στηθεί κάτι πάγκοι από χαρακτηριστικές ελληνόφατσες, και είχαν μετατρέψει τον Λονδρέζικο δρόμο σε λαϊκή αγορά.

Έξω από μια pub, ένας τύπος με μουστάκι και ένα ιδρωμένο φανελάκι ανέμιζε έναν μπαλτά και φώναζε “Come, come, my ladies. Here the good lamb, here the good lamb! For the mother to eat and not to give to her child”. Και να’ σου να κατεβαίνει η μαχαίρα και να κόβονται τα παΐδια. Σκέφτηκα να αγοράσω, γιατί Πάσχα έρχεται, κάτι πρέπει να σουβλίσω. Βέβαια δεν έχω σκεφτεί που θα στήσω τη σούβλα. Σκέφτομαι να πάω σε κάνα πάρκο, αλλά δεν ξέρω αν επιτρέπεται. Μην με πάνε και μέσα Άγιες μέρες…

Αυτές τις σκέψεις έκανα, και όπως πλησίαζα τον συμπαθέστατο κρεοπώλη, βλέπω να τον πλησιάζουν κάτι τύποι με μαύρες καπαρντίνες και γυαλιά ηλίου. Του δείχνουν μια ταυτότητα, και του λένε “Show us your papers. Where are the seals on the lambs? Are they local, or you have illegally imported?”. Έντρομος ο συμπαθέστατος κρεοπώλης βάλθηκε να τους δείχνει κάτι χαρτιά, αλλά δεν μπόρεσα να μην παρατηρήσω ένα μάτσο 20λιρα που έχωσε στην τσέπη του ενός. Στη στιγμή βλέπω τους men in black να αλλάζουν βλέμμα, και χαμογελώντας να συγχαίρουν τον συμπαθέστατο κρεοπώλη για τον άψογο επαγγελματισμό του.

Πιο κάτω ένας άλλος πραματευτής είχε απλώσει σε μια κουρελού λογής λογής φαγώσιμα. Νηστίσιμα, λόγω την ημερών. Χαλβάς, όχι ο συμιγδαλένιος, ο άλλος, του εμπορίου, ελιές, κονσέρβα με χταποάκι στο λάδι, ταραμοσαλάτα, και άλλα τέτοια. Από ένα φούξια ipod nano ενσωματωμένο σε μεγάλα ηχεία ακουγόταν η φωνή του Καζαντζίδη για το πικρό ψωμί της ξενιτιάς, το πουκάμισό του, την καρδιά που δε θα ξαναγαπήσει και άλλα τέτοια γνώριμα. Σε μια φάση ένας ξανθούλης, με φακίδες, Άγγλος με τα ούλα του, περνώντας μπροστά από τον πάγκο, αφήνει τις σακούλες από τα Harrods χάμω, βγάζει το σακάκι του και αρχίζει να ρίχνει σβούρες με τα χέρια σε έκταση, λέγοντας στην παρέα του “Yeah! Let’s dance zebekiko”. Ξάφνου γονατίζουν κάτω 4-5 αγγλίδες και αρχίζουν να του χτυπούν παλαμάκια, φωνάζοντας “Opa, opa”. Το σκηνικό δεν άργησε να πάρει διαστάσεις πανηγυριού, αφού τον πήραν πρέφα οι θαμώνες της pub, που από το πρωί είχαν επιδοθεί σε μπυροποσία, και έσπευσαν να συμμετέχουν. Από το πουθενά σκάει μύτη ένας τυπάκος και ανοίγει ένα μπουκάλι ούζο και αρχίζει και τους ρίχνει στα μπυροπότηρα. Αυτοί τσούγκριζαν με πάθος φωνάζοντας “Cheers” και τα κατέβαζαν ξεροσφύρι.

Προσπαθώντας να συνέλθω από τα σουρεαλιστικά που παρακολουθούσα, συνέχισα τη βόλτα μου. Δεν άργησε όμως να μου έρθει το τρίτο σοκ. Μπροστά από τα starbucks και τους απορημένους θαμώνες του που έπιναν το caramel machiatto τους λιαζόμενοι, είχε στήσει πάγκο ένας τύπος με ψάρια. Κυριακή των Βαϊων λέω, ας πάρω να κάνω ψάρι, γιατί όχι. Τον πλησιάζω. “Watch it, mate. It’s fresh. It sloshes (μτφ σπαρταράει). Look. Look at its eye. Look. Smell it. Just came from the sea!” και μου το κολλάει στη μούρη για να μυρίσω τη φρεσκάδα του. Τέλος πάντων, με τα πολλά τον πίστεψα, άλλωστε στο βάθος είδα κάτι ψαροκάικα που απομακρύνονταν… Του δείχνω ένα ψάρι, δεν πολυκατάλαβα τι ήταν. Πιάνει αυτός κάτι εφημεριδόφυλλα, από την Κυριακάτικη Sun και την Independent ήταν αν είδα καλά, και μου το τυλίγει.

Κι έτσι γύρισα σπίτι γεμάτος εικόνες, γεύσεις και μυρωδιές. Αποστειρωμένη Ευρώπη σου λέει μετά...

Καλή Πρωταπριλιά!

Άθλιος καιρός, καιρός για Άθλιους

Ποιος να το περίμενε την Παρασκευή. Όταν φεύγοντας το απόγευμα, ένας συνάδελφος, Άγγλος, μου έδειξε τα δέντρα στο δρόμο, όπου δειλά δειλά έσκαγαν φυλλαράκια, λέγοντας «τη Δευτέρα που θα έρθουμε, θα είναι όλα καταπράσινα!». Μάλλον βιάστηκε. Παρασύρθηκε όπως όλοι μας από τις 10 ημέρες καλοκαιρίας, ηλιοφάνειας και γενικά καιρού που μύριζε Άνοιξη. Το ντύσιμο είχε αρχίσει να γίνεται όλο και πιο ανάλαφρο, ενώ κάποιοι λίγοι τολμηροί φορούσαν και κοντομάνικα!

Ίσως θα έπρεπε να το περιμένω. Έπρεπε να με βάλει σε υποψίες το 15 δευτερολέπτων χαλάζι που έριξε στα καλά καθούμενα την Κυριακή. Αλλά πάλι, ο καιρός γενικά έχει τρελαθεί. Στιγμιαίο χαλάζι; Γιατί όχι;

Έτσι όταν χτες κάποιος μου είπε έκπληκτος ότι χιονίζει, έμεινα με ανοιχτό το στόμα. Πήγα στο παράθυρο, και όντως, αυτό που έριχνε δεν ήταν βροχή, ήταν χιόνι. Κράτησε για λίγο βέβαια, και οι νιφάδες ήταν μικροσκοπικές. Αλλά πάντως ήταν χιόνι.

Με έζωσαν τα φίδια πάραυτα, γιατί για άλλη μια φορά την έπαθα! Είχα φύγει από το σπίτι με ένα πουκάμισο, χωρίς κασκόλ, χωρίς γάντια, μόνο με ένα παλτό! Έτσι όταν έφτασε η ώρα να φύγω και να περιμένω το λεωφορείο, οπλίστηκα με θάρρος και βγήκα να αντιμετωπίσω όχι πλέον το χιόνι, αλλά τον αέρα που λυσσομανούσε! Κι να φανταστείς, 2 μέρες πριν είχα βγει για βόλτα με γυαλιά ηλίου, πρώτη φορά στο Λονδίνο.

Ευτυχώς το λεωφορείο δεν άργησε να έρθει, κι έτσι δεν ξεπάγιασα. Σ’ αυτό βοήθησαν ίσως και τα μικρού βαθμού επιτόπια χοροπηδητά στα οποία είχα επιδοθεί, με τη μουσική καθοδήγηση των Muse.

Κι εκεί που έχω φτάσει στη γειτονιά και κάνω την καθιερωμένη στάση στο σούπερμάρκετ για ένα μίνι ανεφοδιασμό,κι ενώ βρίσκομαι μπροστά στην τεράστια πτέρυγα με τα τσιπς (η χαρά του καταναλωτή, ότι φανταστείς μπορείς να το βρεις. Μέχρι και τσιπς με γεύση κοτόπουλο...), μου σκάει το παραμύθι, μηνυματικώ. "Γκρινιάρη, θα πάμε Les Miserables. Θα έρθεις; Σε μία ώρα Leicester".

Εδώ είμαστε λέω. Χώμα από τη δουλειά, παγωμένος μέχρι το κόκαλο, φορτωμένος με σακούλες, νηστικός (α, ξέχασα να σας το πω κι αυτό, έχασα το lunch break λόγω φόρτου εργασίας, κι έτσι ήμουνα με δυο καφέδες και τρία μπισκότα!) να τρέχω μέσα στο χιονόνερο για το σπίτι (που καιρός, και κυρίως χέρι, για ομπρέλα) να τα προλάβω όλα.

Αστραπιαίες κινήσεις. Τα ψώνια στην κουζίνα, ένα γρήγορο τηλεφωνικό καλησπέρα, και στα γρήγορα από ανοιξιάτικος ντύθηκα χειμερινός, σε χρόνο dt, με μάλλινα μέχρι το λαιμό, γάντια, κασκόλ (σκουφί δεν πήρα, έχουμε και το μαλλί να προσέξουμε, σε θέατρο πάμε!) και ξεχύθηκα στους δρόμους. Ξεκινάνε και νωρίς τα άτιμα εδώ, 7.30 αρχίζει η παράσταση.

Ευτυχώς βρήκαμε εισιτήριο κι έτσι δεν πήγε τσάμπα η τρεχάλα.

Les Miserables λοιπόν.

Η παράσταση πάρα πολύ καλή. Αν δεν κάνω λάθος είναι από τις μακροβιότερες στο Λονδίνο από αυτές που παίζονται τώρα αυτή την περίοδο. Είναι ένα musical με πολύ προσεγμένη μουσική, σκηνικά που σε μεταφέρουν από τα οδοφράγματα του Παρισιού στους υγρούς υπονόμους και ηθοποιούς που την έντασή τους την καταλαβαίνεις κι από την τελευταία σειρά. Ναι εκεί, βρήκαμε, και μάλιστα με 30 λίρες (ασ’ το, 46 ευρώ είναι). Και ενώ με τα musical πάντας έχω πάντα έναν φόβο οτι θα βαρεθώ, ότι τα τραγούδια θα επισκιάσουν την πλοκή και θα «τραβήξουν» - έως ξεχυλώσουν - κομμάτια που δε χρειάζεται, ότι θα πήξω σε ξεκάρφωτους τραγουδιστούς μονολόγους σε κάθε ευκαιρία, εντυπωσιάστηκα από την ταχύτητα της παράστασης, από τη γρήγορη εξέλιξη και τους έντονους διαλόγους, και όλα αυτά χωρίς ούτε μια λέξη να είναι εκτός τραγουδιού! Μαγευτικό!

Την υπόθεση του έργου του Victor Hugo λίγο πολύ την ξέρετε (κι αν δεν την ξέρετε, υπάρχει το βιβλίο, η ταινία και... το wikipedia!). Με κεντρικό ήρωα τον Jean Valjean (ελληνιστί Γιάννη Αγιάννη) καταπιάνεται με θέματα κοινωνικά και πολιτικά θέματα, όπως τη σημασία της συγχώρεσης, την πίστη στο νόμο, σε αρχές που μας ορίζουν σαν προσωπικότητες, τον έρωτα, τους αγώνες και τις θυσίες για ένα μέλλον που μπορεί να μη ζήσεις για να γευτείς. Ένα έργο με πολλά μηνύματα σε μια ιστορία κάπου στις αρχές του 19ου αιώνα.

Το χειροκρότημα στο τέλος ήταν εκκωφαντικό, όπως άξιζε. Μπορεί να μην είμαι από τους φανατικούς των musicals, αλλά το συγκεκριμένο μου άφησε πάρα πολύ καλές εντυπώσεις.

Ταραμοσαλάτα ή τηγανίτες;

Τι ωραία μέρα η Καθαρά Δευτέρα. Μια αργία εκεί που δεν το περιμένεις. Δυο μήνες μετά τα Χριστούγεννα. Ένας μήνας πριν το Πάσχα. Ευκαιρία για ξεκούραση στη μέση του πουθενά. Το δαιμόνιο του Έλληνα έκανε πάλι το θαύμα του και όρισε την έναρξη της Σαρακοστής ως αργία. Γιατί; Γιατί έτσι!

Χαρταετός, λαγάνα, θαλασσινά, χαλβάς και ταραμοσαλάτα. Αυτά ήταν για μένα η Καθαρά Δευτέρα. Ήταν. Μέχρι σήμερα.

Από φέτος λέω να καθιερώσω τις τηγανίτες!

Και εξηγούμαι.

Ενώ ψώνιζα στο supermarket τις προάλλες έπεσε το μάτι μου σε ένα διαφημιστικό για εκπτώσεις σε διάφορα είδη. Nutella, μαρμελάδες κάθε είδους, μέλι, τηγάνια μικρά και μεγάλα, αλεύρια, μείγμα τα τηγανίτες, ζάχαρη άχνη και συμπυκνωμένος χυμός λεμονιού. Η απορία μου λύθηκε σε λίγα δευτερόλεπτα από την επικεφαλίδα. 20^th of February – Pancake Day,

Την αρχική μου έκπληξη και το συμπονετικό μου νεύμα που έλεγε «τι βρήκαν οι άνθρωποι να κάνουν...» ακολούθησε η διαπίστωση ότι η pancake day έπεφτε την Τρίτη μετά τη δική μας Καθαρά Δευτέρα. Κάθε άλλο από τυχαίο πρέπει να ήταν αυτό.

Γυρνώντας λοιπόν σπίτι ανέτρεξα στη wikipedia, όπου και διαλεύκανα την υπόθεση.

Προφανώς λοιπόν, η έννοια της Σαρακοστής υπάρχει κι εδώ. Αντί όμως για την Καθαρά Δευτέρα, εδώ έχουν την Collop Monday, την Shrove Tuesday και την Ash Wednesday. Θα πει κανείς πως αφορμή για λούφα ψάχνουν κι αυτοί, και μάλιστα το χόντρυναν, με τριήμερο εορτασμό! Αμ δε. Βλέπετε οι μέρες αυτές, που ορίζουν την έναρξη της Σαρακοστής, δεν είναι αργίες.

Η Ash Wednesday λοιπόν είναι ακριβώς 40 ημέρες πριν το μεγάλο Σάββατο, οπότε και αρχίζει η νηστεία (γι’ αυτούς που νηστεύουν, δεν ξέρω αν είναι και πολλοί). Σύμφωνα με την παράδοση λοιπόν, την προηγούμενη της έναρξης της νηστείας, δηλαδή την Shrove Tuesday, έτρωγαν τροφές πλούσιες σε αυγά, ζάχαρη, αλεύρι και γάλα, και η πιο απλή και διαδεδομένη συνταγή που τα περιελάμβανε όλα ήταν οι τηγανίτες. Εξού λοιπόν και το Pancake day.

Δεν ξέρω τη διαφορά έχει η τηγανίτα από την κρέπα. Έχω την εντύπωση ότι η τηγανίτα είναι πιο ξεροψημένη και την τρως flat, ενώ η κρέπα πιο αφράτη και τη διπλώνεις. Επίσης νομίζω ότι οι τηγανίτες γίνονται μόνο γλυκές, ενώ κρέπες φτιάχνεις και αλμυρές. Θα σας γελάσω. (*Έννοια σας, και στο τέλος υπάρχει απάντηση στο καυτό αυτό ερώτημα)

Ως fan της κρέπας, κάθε είδους, αλμυρής και γλυκιάς, δεν κρατήθηκα και ψώνισα τα απαραίτητα υλικά. Συνήθως φτιάχνω μόνος μου το μείγμα, αλλά είπα να δοκιμάσω και το έτοιμο που είχε στο supermarket. Το Σάββατο πρωί είπα να κάνω ένα crash test να δω τι θα βγει.

Αποτυχία!

Ακολούθησα πιστά τις οδηγίες αλλά το μείγμα βγήκε τόσο αραιό που δεν έλεγα να σταυρώσω κρέπα! Αφού λοιπόν το μισό μείγμα κατέληξε σαν μια τηγανισμένη άμορφη ζύμη στα σκουπίδια, έσωσα την παρτίδα προσθέτοντας λίγο αλεύρι, οπότε και το μείγμα έγινε πιο συμπαγές κι έτσι πιο εύκολο στο τηγάνισμα. Το μάθημά μου όμως το πήρα, κι έτσι την επόμενη φορά θα φτιάξω μόνος μου το μείγμα, χωρίς πειραματισμούς.

Παρόλ' αυτά, θα θυσίαζα την μαγειρική μου διάθεση για λίγη λαγάνα με ταραμοσαλάτα, ελίτσες και γαρίδες ή χταποδάκι ψητό. Στον Πειραιά, με θέα τη θάλασσα, ή στο τραπέζι της κουζίνας με την οικογένεια τριγύρω. Γιατί όπως και να' χει, έτσι με έμαθαν να ζω αυτή τη μέρα.

Καλή Σαρακοστή σε όλους!

(Μετά από τα διαφωτιστικά comments αλλά και λίγο ψάξιμο, κατέληξα οτι οι τηγανίτες είναι πιο χοντρές και τηγανισμένες σε αρκετό βούτυρο (σαν τηγανοψωμάκια ένα πράγμα), και γίνονται με άλλο μείγμα από τις κρέπες, οι οποίες "ψήνονται" σε λίγο λάδι και είναι πιο λεπτές. Επίσης στις τηγανίτες συνήθως βάζεις βούτυρο το οποίο λιώνει και τις περιχύνεις με διάφορα σιρώπια, ενώ αν είσαι πολύ πεινασμένος (ή λιχούδης) κάνεις pancake layers, έναν πύργο σα να λέμε. Τώρα, εγώ, πως έκανα κρέπες με το μείγμα για pancakes, δεν ξέρω...)

Εσείς κάστρα στην άμμο, εμείς χιονάνθρωπους

Μια ευχάριστη έκπληξη με περίμενε σήμερα το πρωί, έξω από το παράθυρο. Όταν άνοιξα την κουρτίνα για να δω τι καιρό κάνει (όχι ότι μπορείς ποτέ να προβλέψεις τον καιρό από τον Αγγλικό ουρανό, την έχω πατήσει επανειλλημένως) αντίκρισα χιονισμένα μπαλκόνια, κάτασπρα αυτοκίνητα και παγωμένα πεζοδρόμια! Το χαμόγελο μου έφτασε από το ένα αφτί στο άλλο! Επιτέλους χιόνι! Επιτέλους, η φαντασίωσή μου περί χιονισμένου Λονδίνου πραγματοποιήθηκε (καλά, δεν ήταν και όπως στην εικόνα εδώ, μη φανταστείτε)!

Βλέπετε οι προβλέψεις ήταν ότι δε θα δω χιόνι φέτος. Είχαν βαλθεί όλοι οι Λονδρέζοι να με πείσουν ότι παρόλο που κάνει κρύο και η θερμοκρασία πέφτει υπό το μηδέν αρκετές φορές, δε χιονίζει στο Λονδίνο τα τελευταία χρόνια, σε αντίθεση με την υπόλοιπη Αγγλία. Προς απογοήτευσή μου οι ειδήσεις χτες είχαν πει ακριβώς αυτό για τη βδομάδα που διανύουμε. Το είχα πάρει κι εγώ απόφαση λοιπόν. Άσε που σύμφωνα με τους ειδικούς και μη ο φετινός χειμώνας είναι ο πιο ζεστός των τελευταίων χρόνων.

Με έπαιρναν όλο το Σαββατοκύριακο φίλοι και γνωστοί, να με ρωτήσουν τι γίνεται εκεί πάνω, πως είναι ο καιρός. Καλά τους λέω, κλασικά, λίγο κρύο, λίγο βροχή, τα ίδια. Δεν καταλάβαινα το ξαφνικό ενδιαφέρον, κι έτσι μου εξηγούσαν οτι οι ειδήσεις εκεί έλεγαν για έντονη κακοκαιρία που πλήττει την κεντρική και βόρεια Ευρώπη. Τι να σας πω, τους έλεγα, εδώ είναι φυσιολογικά. Χειμώνας είναι άλλωστε.

Είδα κι ο καψερός την πρόβλεψη χτες το βράδυ για –1 με showers και light snow, λέω ok, δεν είναι η πρώτη φορά που πέφτει έξω. Εδώ κάθε μέρα λέει οτι θα βρέξει και καταλήγω να κουβαλάω τσάμπα την ομπρέλα.

Ο καιρός όμως ήρθε να με διαψεύσει, και καλά έκανε!

Κι ενώ μαθαίνω από εκεί κάτω οτι κάνετε και μπάνια στη θάλασσα, ενώ σιγά σιγά θα κατεβάσετε και τα κοντομάνικα, εδώ σήμερα βγήκα έξω ντυμένος σαν κρεμμύδι! Με πουλοβεράκι, παλτουδάκι, κασκολάκι, γαντάκια και σκουφάκι. Αν και το τελευταίο με πολύ δισταγμό, γιατί ήξερα πως όταν έρθει η ώρα να αποκαλύψω την κώμη μου, το αποτέλεσμα θα ήταν αρκετά απογοητευτικό! Αλλά δε μάσησα, χαλάλι!

Η διαδρομή με το λεωφορείο ήταν απόλαυση. Το χιόνι στόλιζε τα κλαδιά των δέντρων και τις φυλλωσιές των φυτών στους κήπους, ενώ οι σκεπές των σπιτιών και οι οροφές των αυτοκινήτων ήταν ότι πρέπει για να αναπαυτεί ατάραχο. Οι άνθρωποι να περπατάνε με προσοχή, καθώς τα πεζοδρόμια ήταν σαν παγοδρόμιο. Κάποιοι μάζευαν χιόνι στις χούφτες τους, σαν να θέλουν να πάρουν λίγη από τη μαγεία του (μήπως υπερβάλλω λίγο; Μήπως με έχει βαρέσει η χαρά στο κεφάλι; Μήπως λέω...) ενώ είδα και λίγους να βγάζουν φωτογραφίες! Έβγαλα κι εγώ λίγες, με το παλαιολιθικό μου κινητό, θα τις ανεβάσω το απόγευμα από το σπίτι. Έτσι, για να πάρετε μια γεύση.

Η διάθεσή μου στα ύψη.

Γενικά ο καιρός δεν έχει καταλυτική επίδραση στην ψυχολογία μου, σε αντίθεση με άλλους που ξέρω. Ούτε η συννεφιά με καταθλίβει, ούτε η βροχή με ρίχνει, ούτε ο καύσωνας με χαλάει, ούτε η υγρασία με τσαντίζει. Αλλά το κρύο και το χιόνι μου δημιουργεί ένα αίσθημα... καθαρότητας. Νιώθω το κρύο να με διαπερνά, να φτάνει μέσα μου και αισθάνομαι να καθαρίζω από τα πάντα, σκέψεις, ενοχές, προβληματισμούς. Είναι τόσο απόλυτο. Και το χιόνι πάντα μου προκαλεί χαρά, γιατί για μένα σημαίνει παιχνίδι και μόνο παιχνίδι.

Δυστυχώς μέχρι το μεσημέρι φαντάζομαι πως θα έχει λιώσει το περισσότερο, αλλά μπορώ πάντα να ελπίζω οτι κι αύριο ο καιρός θα μου έχει κάνει το χατίρι. Αν πάλι όχι, δεν πειράζει, εγώ τη χαρά την πήρα για φέτος, κι ας μην έχω κάποιον να του πετάξω χιονόμπαλες!

Άντε, και στα δικά σας!

The Fast and the Furious

Μετά το τελευταίο post άρχισε στο blog να μυρίζει Ελλάδα επικίνδυνα. Αυτή τη μυρωδιά έρχεται να συμπληρώσει και το σημερινό σκηνικό.

Από την αρχή κατάλαβα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Βασικά καλά πήγαινε, αλλά… γρήγορα! Πιο γρήγορα απ’ ότι είχα συνηθίσει. Βλέπετε έτυχε σήμερα να πάρω ένα άλλο λεωφορείο, και όχι το διώροφο που παίρνω συνήθως. Βιαζόμουν να πάω σπίτι, είχε αρχίσει να πιάνει και ψύχρα, δε βαριέσαι, λέω, κοντά μ’ αφήνει κι αυτό.

Τι το ‘θελα!

Ο οδηγός φαίνεται είχε απωθημένο από μικρός να οδηγήσει Ferrari, αλλά στην πορεία δεν του έκατσε, και συμβιβάστηκε με κάτι κόκκινο μεν, αλλά μεγαλύτερο δε. Και όχι μονοθέσιο, αλλά με καμιά 30αριά συνεπιβάτες!

Ανέβαζε στροφές λοιπόν, φρέναρε απότομα, έστριβε οριακά (στο τσακ γλιτώσαμε να φάμε κάτι ποδήλατα παρκαρισμένα σε μια γωνία). Να μη σας τα πολυλογώ, είναι και περασμένη η ώρα, ο τύπος φαινόταν να είχε βάλει στοίχημα να κατεβάσει το χρόνο του ενός lap (ie ενός δρομολογίου), που μέχρι τότε κατείχε μάλλον κάποιος ανταγωνιστής γκαζοφονιάς. Ήταν και τυχερός πανάθεμά τον, γιατί δεν ήταν και γεμάτο λεωφορείο. Τον έβλεπες όμως, δυσανασχετούσε ο κακομοίρης, όποτε κάποιος που προφανώς δε συμμεριζόταν την αγωνία του πατούσε - που ακούστηκε - το κουμπάκι για στάση. Συγνώμη φίλτατε, έχεις δίκιο, η κυρία με το μωρό φταίει, νόμιζε βλέπεις ότι μπήκε σε λεωφορείο!

Σε μια φάση μάλιστα, βιαζόταν τόσο να φύγει από το pit stop εεεε bus stop ήθελα να πω, που έκλεισε την πόρτα πριν κατέβει ο καημένος ο γεράκος με την μαγκουριτσα του, με αποτέλεσμα να τον πιάσει η πόρτα! Εκεί θυμήθηκα ότι είμαι στην Αγγλία, γιατί η πολύ φανατική και παθιασμένη αντίδραση των υπόλοιπων επιβατών ήταν κάτι “Oh, ooooh”. Λες και κάποιος τους συντόνιζε όμως, μ’ ένα στόμα μια φωνή. “Oh, ooooh”!

Τέλος πάντων, με τα πολλά άνοιξε η πόρτα, κατέβηκε ο παππούς χωρίς να διαμαρτυρηθεί καθόλου (Άγγλοι, τι να πεις), και φουρκισμένος ο οδηγός – είχε χάσει βλέπετε κρίσιμα δευτερόλεπτα που ίσως στη συνέχεια αποδεικνύονταν κρίσιμα στη μάχη με το χρονόμετρο – όπου φύγει φύγει.

Έλα όμως που στο δρόμο κυκλοφορούν και άλλα αμάξια – surprise! Δεν είμαστε στο Silverstone! Ούτε καν στην πίστα στα Μέγαρα! Βγαίνοντας λοιπόν από τη στάση (αυτή του παππού, ναι) πάει να πέσει σε ένα αμάξι, που φυσιολογικά προσπερνούσε το σταματημένο μέχρι εκείνη τη στιγμή λεωφορείο. Αυτό που ακολούθησε με έκανε να γελάσω σα χαζός (τουλάχιστον έτσι θα έδειχνα μάλλον).

Αφού ο οδηγός του παρ’ ολίγον στραπατσαρισμένου αμαξιού το τράβηξε μια γερή κόρνα όλη δική του, έκανε κυρίες και κύριοι την υπέρβαση!

Άνοιξε το παράθυρο, έβγαλε το χέρι έξω, το έκανε μια γροθιά, και άρχισε ρυθμικά να το πάλλει πάνω κάτω, πάνω κάτω, πάνω κάτω - την καταλάβατε την εικόνα, μη συνεχίσω! Μάλιστα, ήθελε να του καταστήσει σαφές το μήνυμα, και έτσι η χειρονομία ήταν διαρκείας (όσο μεγαλύτερη τόσο καλύτερη).

Το χάρηκα δε φαντάζεστε πόσο! Καιρός ήταν, όλο τυπικούς, ευγενικούς και ανεκτικούς οδηγούς είχα δει εδώ, μπούχτισα!

Το όλο σκηνικό σήμερα με έκανε να αδημονώ να βρεθώ στα πάτρια εδάφη. Πίσω από το τιμόνι, με την εξωφρενική ταχύτητα των 15 km/ώρα σε κίνηση, να βρίζει ο ένας τον άλλον, να μουτζώνουμε αυτόν που μας έκανε τη σφήνα, να κατεβάζουμε καντήλια στον κάθε ψωνισμένο κάγκουρα που μας πουλάει μούρη με την εξάτμισή του αλλά όλο ξεχνιέται στο φανάρι μιλώντας στο κινητό, να τα ψέλνουμε στην κάθε κυράτσα που αντί να κάτσει να πλύνει κάνα πιάτο (chic) πήρε τους δρόμους κι όποιον πάρει ο χάρος και άλλα τέτοια ωραία!

Αχ, αυτές οι γιορτές, μου ξυπνάνε συναισθήματα αγάπης και αλληλοσεβασμού!

Σουβλάκι, ταραμάς και Μάριος Τόκας

Πόσα Σαββατόβραδα έχετε κανονίσει έξοδο; Φαντάζομαι τα περισσότερα, από τότε τουλάχιστον που έχετε αυτή τη δυνατότητα… Πόσα όμως σας έχουν μείνει αξέχαστα; Κι όχι αξέχαστα με την έννοια «πέρασα αξέχαστα!» ή «δε θα ξεχάσω το γέλιο που ρίξαμε». Αλλά να γυρνάς σπίτι σου και να συνειδητοποιείς ότι αυτή τη βραδιά θα τη θυμάσαι για χρόνια.

Ένα τέτοιο λοιπόν Σαββατόβραδο πέρασα χτες. Και όχι με φίλους, ούτε καν με γνωστούς.

Χτες ένα σωματείο ομογενών, καταγωγής από τα μέρη του πατέρα μου, είχε την Χριστουγεννιάτικη εκδήλωσή του. Όταν λέμε για εκδήλωση, μη φανταστείτε μεγαλεία και πολυκοσμία! Δε μιλάμε για εκδήλωση πρεσβείας, για τοπικό σωματείο λέμε! Επειδή λοιπόν έτυχε να ξέρω έναν δυο ανθρώπους εκεί, με κάλεσαν να παρευρεθώ. Μην έχοντας και τίποτα καλύτερο να κάνω (βλέπεις πολλοί έχουν ήδη επιστρέψει για τις γιορτές), αποδέχτηκα την πρόταση, αν και περισσότερο ως κοινωνική υποχρέωση το είδα, παρά ως ευκαιρία για διασκέδαση.

Έφτασα από τους πρώτους, καθ’ ότι όταν δεν ξέρω πώς να πάω κάπου, παίρνω τα μέτρα μου και ξεκινάω νωρίτερα. Βρήκα έναν χώρο απλό, μερικά τραπέζια στρωμένα και μια τηλεόραση συντονισμένη στο ERT world (το πρώην ERT sat). «Από δω ο καφετζής μας», με συστήνει ο γνωστός μου. Γραφική φιγούρα. Ένας μελαμψός σαρανταπεντάρης, με κοιλίτσα, με ένα τριμμένο κοντομάνικο για την περίσταση (θα αναλάμβανε και χρέη ψήστη) και παχύ μαύρο μουστάκι. Πληθωρικός και στο χαρακτήρα, αμέσως να μου πιάσει την κουβέντα. Ευχάριστος, μερακλής!

Σιγά σιγά καταφθάνουν οι υπόλοιποι συνδαιτυμόνες. Και αναλογίζομαι: οκ Γκρινιάρη, ψυχραιμία. Μπορεί να είμαι ο μόνος κάτω από 45, μπορεί η πλειοψηφία να είναι Γερουσία, αλλά θα το παλέψεις!

Πότε ξανάκανα τόσες πολλές χειραψίες δε θυμάμαι. Βλέπετε όλοι εκεί γνωρίζονταν, εγώ ήμουν, εκτός από μικρός, και άγνωστος. Και σε κάθε μια ακουγόταν το γνωστό τροπάρι από τον «σύνδεσμό» μου. «Είναι ο εγγονός του κυρ-Γκρινιάρη, τον θυμάσαι; Ναι, ναι. Ε, παιδί του γιού του είναι». Και δώσε του γέλια, και δώσε του χειραψίες, και δώσε του μακρινές συγγένειες που μου ανέλυαν, και τις οποίες εγώ συνήθως δεν καταλάβαινα… Άλλοι μάλιστα είχαν φροντίσει να πληροφορηθούν από που βαστάει η σκούφια μου, βλέποντας μια άγνωστη φυσιογνωμία ανάμεσά τους, και ερχόντουσαν τείνοντας μου το χέρι τους, συστηνόμενοι. «Ξέρω, είσαι ο εγγονός του κυρ-Γκρινιάρη. Εγώ είμαι άντρας της αδερφής του Ταδόπουλου, που έμενε απέναντι από τον παππού σου». Όπου εκεί εγώ έπρεπε να γνέψω καταφατικά, ότι ναι, κάτι θυμάμαι, άσχετα αν εγώ ούτε είχα ακούσει τον κύριο Ταδόπουλο και την αδερφή του…

Από την κουζίνα πιο δίπλα είχε αρχίσει να έρχεται η τσίκνα. Μου είχε λείψει αυτή η θεσπέσια μυρωδιά. Εδώ στους δρόμους αν οσμιστείς κάτι σε φαγητό, αυτό θα είναι τηγανητό. Μας φάγανε τα fishάδικα. Τόσο που τις πρώτες μέρες νόμιζα ότι παντού μυρίζω Mac Donald's. Το ψητό όμως έχει άλλη γλύκα…

Οι συζητήσεις έδιναν και έπαιρναν, αλλά παραδόξως όχι για θέματα από την πατρίδα, όπως εγώ περίμενα. Έναν αστείο τόνο στο όλο σκηνικό έδιναν οι bilingual συνομιλίες. Να ρωτά ο ένας στα ελληνικά, να απαντά η άλλη στα αγγλικά. Να συνεχίζει ο άλλος ανάμεικτα, να αποκρίνεται η άλλη σε ελληνικά. Και όλα να φαίνονται τόσο φυσιολογικά… Η μασκότ ήταν ο καφετζής-ψήστης, στον οποίον γινόταν άγρια καζούρα για το κρέας, αλλά και επειδή στα κλεφτά άνοιγε την πόρτα για να καπνίσει λίγο, με αποτέλεσμα όλοι οι υπόλοιποι να τον πέρνουμε χαμπάρι από το ρεύμα παγετού που μας χτυπούσε και να του τα ψέλνουν!

Στην τηλεόραση είχε βάλει τώρα το Στην Υγεία μας, με καλεσμένο αυτή τη φορά τον Μάριο Τόκα, αγαπημένο συνθέτη. Απ’ ότι κατάλαβα το πρόγραμμα αυτό έχει μεγάλη απήχηση εδώ. Γιατί όχι; Εδώ στην Ελλάδα, με όλες τις πίστες και τα ραδιόφωνα στα πόδια μας, και τέτοια προγράμματα χτυπάνε νούμερα (ακόμα έτσι είναι; Ιδέα δεν έχω). Υπό το άκουσμα λοιπόν των μελωδιών του Τόκα, αλλά κυρίως του σαματά από τις μεγαλόφωνες συζητήσεις, τα γέλια και τα πειράγματα, άρχισε το φαγητό. Πίτες, σουβλάκια, ταραμάς, ελιές, σαλάτα. Λιτά, χωρίς πολυτέλειες, αλλά ποιος τις χρειάζεται; Το κρασί και οι ευχές συμπλήρωναν το ζεστό σκηνικό.

Είχα χαθεί. Ξαφνικά με είδα σε ένα ταβερνάκι στου Ζωγράφου, να τα πίνω με τους κολλητούς μου, με το κρασί να αρχίζει να μου μουδιάζει το μέτωπο, με τα γέλια να μη με αφήνουν να κατεβάσω μπουκιά. Που είστε ρε σεις, μου λείπετε γαμώτο…

Δεν ήμουν στο Λονδίνο. Τίποτα δε θύμιζε Αγγλία. Μόνο ίσως εκείνα τα κόκκινα διώροφα λεωφορεία που έβλεπα καμιά φορά από την mosaic τζαμαρία. Απρόσκλητοι επισκέπτες στην ελληνική μας βραδιά.

Η αλήθεια είναι πως την περισσότερη ώρα παρακολουθούσα παρά συμμετείχα. Πως θα μπορούσε να ήταν διαφορετικά άλλωστε, άγνωστος μεταξύ γνωστών, δεν είχα πολλά να πω, είχα όμως αρκετά να ακούσω. Οι άνθρωποι μπορεί να μου ήταν άγνωστοι βέβαια, το κλίμα όμως ήταν γνώριμο. Ζεστό, φιλικό. Να σε αγκαλιάσουν, να σε περιποιηθούν. Καιρό είχα να νιώσω έτσι.

Τα σημάδια λίγων μόνο βδομάδων ξενιτιάς και μοναξιάς, καλά κρυμμένα στο τρέξιμο της καθημερινότητας, ξεγυμνώθηκαν με μιας.

Όταν τελείωσε το φαγητό, αφού δηλαδή ως κλασικοί Έλληνες φάγαμε του σκασμού, έγινε κάτι που εμένα μου φάνηκε λίγο γελοίο, αλλά μάλλον μόνο σε μένα. Με την παρότρυνση του προέδρου του σωματείου, ενός πολύ δραστήριου ανθρώπου, έψαλαν εύθυμα και γελαστά, όπως ταιριάζει άλλωστε και στις μέρες, το «Τη γέννησή σου Χριστέ», το «Η Παρθένος σήμερον» και το… «Άγια Νύχτα»! Εντάξει, ομολογώ, αυτό δεν το περίμενα, αλλά πώς να τους παρεξηγήσεις αυτούς τους ανθρώπους; Και γιατί να το κάνεις; Έτσι το νιώθουν, έτσι το κάνουν!

Κάπως έτσι τελείωσε η βραδιά μου χτες.

Αν μου έλεγε κάποιος πριν 3 μήνες ότι Σάββατο βράδυ θα το περνούσα κατ’ αυτόν τον τρόπο, με ανθρώπους άγνωστους και τελείως διαφορετικούς από εμένα, μάλλον θα γέλαγα. Αν μου έλεγε μάλιστα ότι μετά θα ήμουν κι ευχαριστημένος, μάλλον θα πίστευα ότι με κοροϊδεύει και θα θύμωνα. Αλλά κοίτα να δεις πως αλλάζουν τα πράγματα, έτσι;

Βασιλόπιτα πότε θα κόψουμε πρόεδρε;