Playmobil σε βιτρίνα

Δεν ξέρω πόσοι από εσάς παίζατε με playmobil, πάντως εμένα μαζί με τους G. I. Joe και, λίγο λιγότερο, τα lego, ήταν τα παιχνίδια μου όταν ήμουν μικρός.

Είχα διαφορες κατηγορίες. Ινδιάνους, Αστροναύτες, Ιππότες και δε συμμαζεύεται. Καλά, το οτι αυτά είναι λίγο ασύνδετα μεταξύ τους δεν είναι πρόβλημα για το παιδικό μυαλό.

Τις προάλλες πέτυχα κάπου στο South Kensington την παρακάτω βιτρίνα. Ανήκει σε ένα ταξιδιωτικο γραφείο.

Δεν είναι και ιδιαίτερα προσεγμένη, αλλά είχα πολύ καιρό να δω playmobil (μάλλον πρέπει να πάω μια βόλτα από τα Hamleys). Μάλιστα πολλά από αυτά τα είχα κι εγώ, όπως την κίτρινη βάρκα και τον τύπο αριστερά με το καφέ καπέλο και το κίτρινο μούσι.

Καλημέρα, καλό τριήμερο και καλά μπάνια στους Εν Ελλάδι, καλό Σαββατοκύριακο στους υπόλοιπους και καλή επιτυχία στην Εθνική μας σήμερα!

Η Μαρία Χοακίνα του Καρουζέλ

Πριν αρκετό καιρό, με αφορμή κάποια "νοσταλγικά" posts που γράφαμε τότε από τα παιδικά μας χρόνια με τις τηλεοπτικές και άλλες αναμνήσεις μας, είχα γράψει για μια μεξικάνικη σειρά που παρακολουθούσα μικρός, το Καρουζέλ. Με χαρά είχα διαπιστώσει τότε από τα σχόλια ότι δεν ήμουν ο μόνος που το παρακολουθούσε!

Χτες λοιπόν, πως το έφερε η τύχη, και έπεσα πάνω σε μια φωτογραφία ενός από τα παιδιά της σειράς, της Μαρίας Χοακίνας. Όσοι βλέπατε τη σειρά σίγουρα θα τη θυμόσαστε. Η σπαστικιά, ψιλομύτα, κακομαθημένη πλούσια που δεν έριχνε ούτε ένα βλέμμα στον καημένο τον Σιρίλο που όποτε την έβλεπε έλιωνε! Για όσους δεν την ξέρουν, είναι το ξανθό κοριτσάκι στα αριστερά του επιστάτη στην παρακάτω φωτογραφία.

Η Μαρία μας λοιπόν (κατά κόσμον Ludwika Paleta), μεγάλωσε (προφανώς) και είναι ηθοποιός στο Μεξικό.

Voila η 29χρονη πλέον Μαρία Χοακίνα!






Ε;

Ορίστε κι ένα βίντεο που βρήκα από κάποιο forum, με ένα απόσπασμα μιας επετειακής εκπομπής, όπου εκτός από την Μαρία Χοακίνα βλέπουμε τον Σιρίλο, την Λάουρα και βεβαίως την δεσποινίδα Σιμένα!

Αυτοκόλλητα Panini Euro 2008. Και γίνομαι πάλι παιδί!

Όταν πριν κανένα μήνα διάβασα ένα post του laplace78 για το άλμπουμ και τα αυτοκόλλητα της Panini για το Euro 2008, πήγα πολλά χρόνια πίσω! Όταν μάζευα αυτοκόλλητα για την Α' Εθνική (ή ήταν και Β';), με κάτι Καβάλες, κάτι Δόξες Δράμας, κάτι Νάουσες, κάτι Πιερικούς! Όταν είχα έναν πάκο από διπλά και τριπλά αυτοκόλλητα, δεμένα με ένα λαστιχάκι, που τα τσαλάκωνε λίγο αλλά δε βαριέσαι, στις άκρες είχα πάντα κάτι τετραπλά, τα πιο σπάνια ήταν πιο μέσα, ασφαλή! Και ανταλλάζαμε με μανία! Θυμήθηκα τη χαρά μου όταν συμπλήρωνα όλους τους παίκτες κάποιας ομάδας, ή όταν τύχαινα κάποιο σήμα ομάδας, που ήταν ασημένιο! Την προσπάθεια όταν κολλούσα διπλά αυτοκόλλητα, δηλαδή που δύο ενώνονταν και σχημάτιζαν μια εικόνα, να κολλήσουν άκρη άκρη για να φαίνονται ωραία. Θυμάμαι τη δεξιοτεχνία που ήθελε μερικές φορές για να βγάλεις το πίσω χαρτάκι και να κολλήσεις το αυτοκόλλητο, πάντα από τις γωνίες, που μερικές φορές δεν έλεγε να βγει και τις τσάκιζες τη μία μετά την άλλη...

Και μου μπήκε η τρελή ιδέα!

Θα μαζέψω και φέτος αυτοκόλλητα Panini!

Μεγάλωσα; So what;!

Και ιδού! Μετά από μέρες αναμονής, κι αφού όπου ρωτούσα μου έλεγαν ο,τι τα περιμένουν από μέρα σε μέρα, σήμερα είχε! Και άνοιξα με μανία τα πρώτα μου φακελάκια!

Πειράζει που χαίρομαι σαν μικρό παιδί; Θα το κάνω σαν τελετουργικό, κάθε μέρα στο γυρισμό στο σπίτι θα παίρνω και κανα δυο φακελάκια. Όχι σαν κάτι φίλους μου, όταν ήμαστε μικροί, που έπαιρναν κούτες ολόκληρες! Έτσι δεν έχει πλάκα! Άσε που θα έπρεπε να κολλάς όλη μέρα!

Λέτε να ολοκληρώσω καμιά ομάδα; Για το άλμπουμ δεν το συζητώ, ποτέ δεν τελείωσα κανένα. Αλλά έτσι κι αλλιώς η όλη φάση έχει πλάκα, όχι το αποτέλεσμα.

Βέβαια το πρόβλημα είναι ότι δεν θα έχω κανέναν να... ανταλλάζω!

Το άλμπουμ παρεμπιπτόντως είναι πολύ ωραίο! Έχει στην αρχή τις πόλεις και τα γήπεδα, και μετά τις ομάδες μία μία, με τα ονόματα των χωρών στη γλώσσα τους (εμάς λέει Hellas), τα αποτελέσματα και τις βαθμολογίες των προκριματικών αγώνων αλλά και το πρόγραμμα των αγώνων του Euro, και στο τέλος έχει ξανά αρκετούς γνωστούς παίχτες από όλες τις ομάδες καθώς και αυτοκόλλητα των κατόχων του κυπέλλου από το 1960, με τελευταίους βέβαια εμάς! Είναι πολύ ωραίο να είσαι μέρος της ιστορίας ενός τέτοιου θεσμού.

Α, να και ένα babybel τυράκι με νέο περιτύλιγμα στο κλίμα της διοργάνωσης, παρέα με τα ανοιγμένα φακελάκια!

Άντε, λίγες μέρες μείνανε μέχρι το Euro!

Τσικνοπέμπτη

Τσικνοπέμπτη σήμερα. Μια μέρα που γιορτάζουμε την κρεατοφαγία, εν’ όψει Σαρακοστής! Ο Έλληνας ξέρει να περνάει καλά, με φαγητό και καλή παρέα, και τέτοιες μέρες μόνο στην Ελλάδα έχουν αξία (βρε πως με πιάνουν τα νοσταλγικά μου τέτοιες μέρες…).

Κι όμως, μπορεί να ακούγομαι νοσταλγικός, αλλά στην Ελλάδα σπάνια έβγαινα έξω τέτοια μέρα. Ίσως παλαιότερα, αλλά τα τελευταία χρόνια το απέφευγα λόγω του χαμού που επικρατούσε. Βλέπεις όταν η παρέα δε μπορεί εγκαίρως να αποφασίσει αν, που, πόσοι, πότε και άλλα τέτοια κρίσιμα ερωτήματα, φτάνει η Πέμπτη μεσημέρι και ευελπιστείς το σουβλατζίδικο της γωνίας να μην έχει ουρά τριάντα λεπτών.

Έτσι και σήμερα, ακόμα δεν ξέρω τι θα κάνω. Βέβαια αν αποφασίσω να βγω έξω για φαγητό, νομίζω πως θα είναι η πρώτη Τσικνοπέμπτη που τα πράγματα θα είναι τόσο εύκολα! Το πιο πιθανό είναι να πάω σε κανένα Ανατολίτικο να φάω τα κεμπάπς μου και τους μεζέδες μου.

Καλά να περάσετε και φάτε και κανένα παϊδάκι και για μένα!

Οι φωτογραφίες από το St James's Park, όπου κάποιοι το είχαν ρίξει στη μάσα!

Που είναι ο Wally;

Περπατώντας χτες μέσα σε ένα εμπορικό κέντρο, είδα σε μια βιτρίνα ενός βιβλιοπωλείου μια γνώριμη φιγούρα από το παρελθόν, που μου μου χαιρετούσε χαμογελαστή.

Ο χαριτωμένος και ταξιδιάρης Wally, με την γνωστή του ριγέ ασπροκόκκινη μπλούζα του, τον σκούφο του και το μπλε του παντελόνι, πόζαρε στο κουτί μιας συλλογής τεσσάρων βιβλίων! Εννοείται οτι τα αγόρασα αμέσως (οι - λίγες - αναστολές μου έκαναν φτερά από το γεγονός οτι ήταν σε προσφορά!).

Ένα από τα βιβλία του Wally, νομίζω αυτό με το κόκκινο εξώφυλλο, μου το είχαν φέρει δώρο όταν ήμουν πολύ μικρός, και θυμάμαι διασκέδαζα πολύ να τον ψάχνω στα υπερβολικά πολυσύχναστα μέρη που σύχναζε. Για όσους δεν ξέρουν, τα βιβλία με τίτλο Where's Wally (σε διάφορες εκδόσεις και ονόματα, πχ στην Αμερική είναι Waldo) αποτελούνται από μεγάλες εικονογραφήσεις στις οποίες συναντάμε εκατοντάδες ανθρώπους σε διάφορα μέρη. Εκτός από το γέλιο που ρίχνεις βλέποντας τα αστεία σκηνικά που εκτυλίσσονται σε κάποιες παρέες σε μια παραλία ή στα γυρίσματα μιας επικής ταινίας στο Hollywood, ή σε έναν σταθμό μετρό σε ώρα αιχμής που είναι ο ένας πάνω στον άλλον (στην κυριολεξία), ή ακόμα ακόμα στο αρχαίο εργοτάξιο των πυραμίδων της Αιγύπτου (αμέ), ψάχνεις και να ξετρυπώσεις τον κρυμμένο Wally, κάτι το οποίο σας διαβεβαιώ κάποιες φορές είναι πολύ μα πολύ δύσκολο. Και για να καταλάβεται περι τίνος πρόκειται, ορίστε και μία εικόνες που βρήκα στο internet!

Βεβαίως εδώ δε φαίνονται και πολλά (ίσως αν κάνετε zoom, αλλά και πάλι θα στραβωθείτε!), αλλά μια ιδέα την πήρατε νομίζω. Άλλες είναι πιο εύκολες κι άλλες πιο δύσκολες, ανάλογα με το σκηνικό, την πυκνότητα του κόσμου, τα χρώματα κλπ. Πολλές φορές μπερδεύεσαι γιατί φοράνε άλλοι αυτή την ριγέ μπλούζα, άλλες φορές σε μπερδεύει η ριγέ τέντα ενός παγωτατζίδικου, άλλες δε φαίνεται ολόκληρος αλλά είναι τον μισοκρύβει κάτι και πάει λέγοντας. Επίσης σε κάθε εικόνα υπάρχουν κι άλλα πράγματα να ψάξεις να βρεις (υπάρχει λίστα στο τέλος του βιβλίου), όπως πχ τους φίλους και τον σκύλο του Wally, ή κάποιον που χτίζει κάστρο στην άμμο, ή ένα κόκκινο βιβλίο σε μια βάρκα τον καιρό των πειρατών!

Σπανίως αγοράζω πράγματα αυθόρμητα, όταν δεν το έχω προγραμματίσει από πριν και δεν έχω κάνει μια στοιχειώδη (έως και εξονυχιστική) έρευνα αγοράς, αλλά όταν το κάνω βεβαιώνομαι οτι είναι για πράγματα που ξέρω οτι αξίζουν, για τον δικό τους λόγο κάθε φορά. Κι αυτό είναι ένα από αυτά, γιατί είναι κομμάτι των παιδικών μου χρόνων που θυμάμαι με πολύ αγάπη (αν και το είχα ξεχάσει πολύ καιρό εκεί που ήταν θαμμένο). Κι ας μην είμαι πια 10 χρονών, κι ας φαντάζει γελοίο να κάθομαι πάνω σε ένα βιβλίο με ζωγραφιές και να φωνάζω "Α, να' τος" (με το χαμόγελο μέχρι τ' αυτιά, εν μέρει επειδή το βρήκα πρώτος, να τα λέμε όλα!), με χαρά διαπίστωσα οτι μπορώ και το κάνω ακόμα.

Είμαι σίγουρος οτι και όταν τους το δείξω στο σπίτι στην πατρίδα θα ενθουσιαστούν όπως κι εγώ!

Τηλεοπτικών αναμνήσεων συνέχεια

Τελικά αρχίζω και γράφω το post για τις ξένες σειρές που παρακολουθούσε ο μικρός γκρινιάρης νωρίτερα απ' ότι περίμενα! Να' ναι καλά τα posts της Δανάης που με ξεσήκωσαν βραδιάτικα με ευχάριστες αναμνήσεις! Τελικά είναι να μην αρχίζεις να σκαλίζεις το παρελθόν. Και είμαστε ακόμα νέοι, φαντάσου τι έχει να γίνει όταν μεγαλώσουμε.....

Θα σας πάω λοιπόν πάλι λίγο πίσω...

Μικρό σπίτι στο λιβάδι. Πρέπει να το ξέρετε οι περισσότεροι, μιας και η σειρά κράτησε πάρα πολλά χρόνια. Στην Αμερική (διαβάζω) παίχτηκε από το '74 ως το '83, αλλά στην Ελλάδα πρέπει να παίχτηκε κάπου στα '80s. Οι ιστορίες μια αγροτικής οικογένειας στην αμερικανική επαρχία, του Τσαρλς και της Καρολάιν, με τις τρεις ξανθούλες κόρες, τη Μαίρη, τη Λώρα και την Κάρι. Όταν ωρίμασε η Μαίρη και έγινε γυναίκα (μέχρι που και παντρεύτηκε αν θυμάμαι καλά), πρέπει να είχα ένα μικρό crush (μικρό λέμε). Η εισαγωγή παραμένει χαραγμένη στη μνήμη μου, με τα τρία κοριτσάκια να κουτρουβάλανε στο λιβάδι... Μια πολύ αθώα και γλυκιά σειρά, ότι πρέπει για εκείνα τα χρόνια (νομίζω).

Καρουζέλ. Δεν έχω ιδέα αν αυτός είναι ο ακριβής τίτλος, ούτε και βρήκα κάτι στο internet, αν και η έρευνά μου είναι πολύ επιφανειακή. Πρέπει να ήταν Μεξικάνικη μεταγλωττισμένη και να την έδειχνε η ΕΡΤ. Δεν ξέρω αν είχε ευρύ κοινό, ή αν είμαι ο μόνος που μικρός την παρακολουθούσα καθημερινά κι ανελλιπώς, μεσημέρι μετά το σχολείο θυμάμαι. Η ιστορία εκτυλίσσεται σε ένα σχολείο (Δημοτικό λογικά), όπου γίνονται διάφορα. Χαρακτήρες που θυμάμαι: ο Σιρίλο (thanks Sourotiri), το μαύρο καλοκάγαθο παιδάκι που γουστάρει τρελά την ψηλομύτα ξανθιά πλούσια Μαρία Χοακίνα (τι αντιπαθητική, με εκείνα τα άσπρα γαντάκια συνέχεια!), η δασκάλα κυρία Σιμένα (θεά παρεμπιπτόντως), ο Αλεξάντρο που ήταν ο καλός (αλλά όχι σπασικλάκι) μαθητής, και άλλοι πολλοί. Την έβλεπα ΦΑ-ΝΑ-ΤΙ-ΚΑ! Το Καρουζέλ μπενίλντοοοοο (δεν γράφεται έτσι το theme, αλλά ηχητικά αυτό θυμάμαι, ΟΚ;).


Ο Ιππότης της Ασφάλτου. Respect. Ο Michael Knight (κατά κόσμο David Hasselhoff) αναλαμβάνει διάφορες δύσκολες αποστολές μαζί με το σούπερ αυτοκίνητο που έχει νοημοσύνη, μιλάει, οδηγάει μόνο του, εκτελεί εντολές, τρέχει σαν super car, διαθέτει όπλα, μπλέκει τα ηλεκτρονικά συστήματα άλλων αμαξιών, δε χαράζεται ούτε παραβιάζεται με τίποτα, τον γνωστό και μη εξαιρετέο KITT (χειροκρότημα). Το αμάξι που όλοι τότε (και τώρα μη σου πω) θα θέλαμε να είχαμε!!! Ααααααχ! Θυμάμαι ένα επεισόδιο που ο KITT είχε να αντιμετωπίσει έναν άλλον, κακό ΚΙΤΤ, και στο τέλος του επεισοδίου συγκρούονταν, αλλά δε θυμάμαι αν είχα δει τι έγινε μετά! Περιπέτεια με τα όλα της. Και με theme που ακόμα θα ακούσετε ίσως ως ringtone.


Μαγκάιβερ. Αν θέλαμε το αμάξι του Michael Knight, σίγουρα θα θέλαμε και το μυαλό του Μαγκάιβερ. Του μυστικού πράκτορα που χρησιμοποιώντας ένα τσιμπιδάκι κι ένα κουτί από αναψυκτικού θα μπορούσε να ξεκλειδώσει τις χειροπέδες, να το σκάσει από το κελί, να απενεργοποιήσει μια βόμβα και να κατασκευάσει καπνογόνο για να ρίξει στους φρουρούς! Εξίσου γνώριμο μουσικό theme.


21 Jump Street. Πιθανώς να μην το έγραφα τώρα αν δεν ήταν το post της Δανάης. Αλλά τότε ήταν από τα αγαπημένα μου. Νεανική αστυνομική σειρά, με τον Νταγκ (Peter DeLuise) τον Tom (Johnny Depp) και τους άλλους σε undercover αποστολές.


Helene. Τελειώνω με μια ακόμα σειρά για την οποία δυσκολεύτηκα πολύ να βρω πληροφορίες στο internet, αλλά τελικά βρήκα! Το όνομα της σειράς είναι Helene et les garcons. Η σειρά ήταν εφηβική-νεανική, γαλλικής παραγωγής, και η πρωταγωνίστρια (καλά καταλάβατε) ήταν η νεαρή ξανθιά Γαλλιδούλα Helene (Helene Rolles). Νεανικά σκιρτήματα και περιπέτειες, άλλα όχι σε στυλ Beverly Hills που όλοι τα φτιάχνουν με όλους. Είχε μάλιστα ένα ωραίο τραγουδάκι, το οποία τελικά το βρήκα και σας το παρουσιάζω.



Που τη θυμήθηκα τώρα αυτή τη σειρά! Ξεπέρασα τις προσδοκίες μου! Την έβλεπε κανείς άλλος άραγε;


Σταματάω εδώ, γιατί θέλω να περιοριστώ αυστηρά σε εκείνη την περίοδο του 80 και αρχές 90. Αν επεκταθώ η λίστα θα γίνει ατέλειωτη, με Beverly Hills, με Highlander, με Dawson's Creek, με Baywatch και δε συμμαζεύεται.

Σκέφτομαι και γράφω: Κινούμενα σχέδια που έβλεπα μικρός

Συνεπής στην υπόσχεσή μου (μια φαγούρα που την είχατε σου λέωωωω), επανέρχομαι με το post για τα κινούμενα σχέδια που ο μικρός γκρινιάρης, κάπου στη μέση της δεκαετίας του '80, παρακολουθούσε στην τηλεόραση. Πρέπει να σας πω οτι δεν περιμένω οι περισσότεροι να φτάσετε μέχρι τέλους, κυρίως γιατί η πλειοψηφία των αναγνωστών (ή τουλάχιστον αυτών που αφήνουν comment) προτιμάει την Candy Candy από τα Χελωνονιτζάκια... Δε βαριέσαι.

Έχουμε και λέμε λοιπόν.

Thundercats! Πρώτοι και καλύτεροι! Από τα αγαπημένα μου σχέδια. Οι περιπέτειες των αιλουροειδών, του Λάιονο και της παρέας του εναντίον των μεταλλαγμένων του Μαμ-Ρα.
Thunder, thunder, thunder, thundercats, ooooooooooooooo! Και μεγάλωνε το σπαθί! Και έφτανε και το μάτι της Θαντέρας στον ουρανό. Τι λες τώρα!

Εκτός από τον Λάιονο, αγαπημένος μου ήταν και ο γκατζετάκιας Πάνθρο. Από τότε το μικρόβιο με την τεχνολογία...
Βρήκα στο hmv μια κασετίνα με την πρώτη σεζόν της σειράς και μπήκα στον πειρασμό να την πάρω. Από τότε είναι στα υπ' όψιν.

Συνεχίζω με πολεμικό στυλ, αλλά ας το παραδεχτούμε, τα μικρά αγοράκια με τέτοια χαιρόμαστε! Transformers. Ο Optimus Prime με τα Autobots πολεμούν με τους Decepticons του Megatron. Μυθικές μάχες.
Autobots! Μεταμορφωθείτε! Και δώσ'του τα ρομποτ να γίνονται αεροπλάνα, αυτοκίνητα, νταλίκες και τανκς.
Βγήκε και ταινία πρόσφατα, η οποία βέβαια δε με συγκίνησε τόσο. Ούτε το μουσικό theme της σειράς δεν είχε....

Συνεχίζω με κάτι χωρίς ρομπότ και μεταλλαγμένους, αλλά πάλι με έναν super hero, και μάλιστα με ένα touch περιβαλλοντολογικής συνείδησης... Captain Planet! Πέντε παιδιά από διαφορετικές γωνιές της γης, διαφορετικού χρώματος αν το θέλετε, έχουν από ένα δαχτυλίδι και ελέγχουν φυσικές δυνάμεις (Γη, Φωτιά, Αέρα, Νερό) αλλά και τη δύναμη της καρδιάς. Όταν ενωθούν οι δυνάμεις από τα 5 δαχτυλίδια εμφανίζεται ο super hero Captain Planet και καθαρίζει την κατάσταση. Δεν τρελαινόμουν, αλλά ήταν αρκετά ενδιαφέρον.

Στρουμφάκια. Καλά, δεν το συζητώ, το ξέρετε όλες και όλοι, η γαλλικής προελεύσεως σειρά (Les Schtroumpfs, εξού και Στρουμφς), έχει γαλουχήσει γενιές και γενιές και παίζεται ακόμα απ' όσο ξέρω. Ο παπα-στρουμφ και τα υπόλοιπα μπλε πλασματάκια (ο Προκόπης, ο Γκρινάρης, ο Σκουντούφλης, ο Λιχούδης, ο Σπιρτούλης, ο Χουζούρης, η Στρουμφίτα βεβαίως βεβαίως και άλλοι) ζουν μια ήσυχη ζωή στο στρουμφοχωριό στο δάσος, σε σπίτια-μανιτάρια αλλά μπλέκουν σε διάφορες περιπέτειες που πολλές φορές περιλαμβάνουν τον κακό μάγο Δρακουμέλ και την γάτα του Ψιψινέλ.

Α, και τώρα που το θυμήθηκα, υπάρχει μια "θεωρία" που συσχετίζει τα Στρουμφάκια με τον Κομμουνισμό! Ρίχτε μια ματιά! :)


Συνεχίζω με δυο κινούμενα σχέδια που μοιάζουν πολύ μεταξύ τους σε concept και τεχνοτροπία και μόλις διαπίστωσα οτι αυτό συμβαίνει γιατί είναι της ίδιας εταιρείας. Η μία είναι ο He-Man. Σε έναν φανταστικό (όπως πάντα) πλανήτη, ο ξανθούλης, φαινομενικά ψιλοδειλός πρίγκιπας όταν πιάνει στα χέρια του ένα μαγικό σπαθί, ανακράζει "Έχω τη Δύναμηηηη" και μεταμορφώνεται στον ξανθό μεν, ατρόμητο και πανίσχυρο δε He-Man που όπως αναμένεται κατατροπώνει το κακό και σώζει τη χώρα και το βασίλειο του πατέρα του από κάθε λογής κίνδυνο. Μαζί με αυτόν μεταμορφώνεται και το επίσης δειλό αιλουροειδές κατοικίδιό του σε μια ετοιμοπόλεμη θηριώδης τίγρη. Respect!

Της δεύτερης σειράς το όνομα δεν θυμόμουν το όνομα και χρειάστηκε να ψάξω λίγο στο intenret. Tο μόνο που θυμόμουν βέβαια ήταν οτι επρόκειτο για έναν σερίφη που έπαιρνε μεταφυσικές δυνάμεις λέγοντας "Με τη δύναμη της αρκούδας", ή "Με τα μάτια του γερακιού" και πάει λέγοντας. Τελικά η σειρά λέγεται Bravestarr. Ο ομώνυμος σερίφης, παρέα με το άλογο του (ο Θεός να το κάνει, γιατί πολύ συχνά έπαιρνε όπλο στα.. πόδια του και πυροβολούσε!) πρωταγωνιστούσαν σε ένα διαστημικό Western, το οποίο σε γενικές γραμμές κινούταν στο ίδιο μοτίβο.


Πω πω, πολύ πόλεμος βρε παιδί μου. Μου ήρθε κι άλλο τώρα. Η επιτομή της αμερικανιάς, το G. I. Joe! Εντάξει, δε χρειάζεται να πω πολλά. Οι Αμερικάνοι ειδικά εκπαιδευμένοι στρατιώτες εναντίων των "κακών" Cobra. Πιστόλια, μπαζούκα, τανκς και δε συμμαζεύεται. Τα έβλεπα σποραδικά, αλλά περισσότερο η σχέση μου με τους Τζι Αι Τζο ήταν ως παιχνιδάκια, με τα οποία έπαιζα φανατικά μικρός. Ότι να' ναι...

Για το τέλος αφήνω κάποια γιαπωνέζικα (νομίζω) κινούμενα σχέδια, των οποίων τους τίτλους ποτέ δεν έμαθα, και για την ακρίβεια ποτέ δεν έψαξα να μάθω. Για να είμαι ειλικρινής δεν ήξερα καν πότε παίζονταν. Αλλά όποτε τα πετύχαινα τα έβλεπα με ενδιαφέρον, κι ας μην ήξερα ούτε τους ήρωες, ούτε την υπόθεση. Δεν ξέρω καν αν ήταν μία ή περισσότερες οι σειρές. Αυτά τα κινούμενα σχέδια, δημιουργημένα με την κλασική ασιατική τεχνοτροπία (manga θαρρώ), είχαν θέμα τους το ποδόσφαιρο και ο κεντρικός ήρωας ήταν ένας ποδοσφαιριστής σε παιδική (φαντάζομαι) ομάδα, ο οποίος συνήθως έπαιζε σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη ενός σημαντικού ματς. Δε θυμάμαι πολλά τώρα, παρά μόνο οτι μου άρεσαν αρκετά και είχαν την πλάκα τους!


Όσο περισσότερο γράφω, τόσα περισσότερα μου έρχονται στο μυαλό. Ένα περίεργο πράγμα. Εικόνες και ονόματα μπερδεμένα, και πολλές φορές αδυνατώ να τα βάλω σε ένα timeline. Φοβάμαι μην μπλέξω μέσα κινούμενα σχέδια που έβλεπα αργότερα, γιατί ας το παραδεχτούμε, πότε σταματάμε να βλέπουμε κινούμενα σχέδια; Γι' αυτό σταματάω εδώ, κι ας ρισκάρω να έχω αφήσει πολλά έξω. Αν έχω κάνει τέτοιο παράπτωμα θα επανέλθω!

Το χάρηκα πολύ αυτό το post, είναι αλήθεια! Θα γράψω κι ένα αφιερωμένο αυτή τη φορά σε παιδικές σειρές, αλλά όχι κινουμένων σχεδίων. Ήδη μου έρχονται αρκετές στο μυαλό και νομίζω θα αρχίσω να τις σημειώνω κάπου για να μην τις ξεχάσω!

Ο Ρούχλας είναι Λα

Σίγουρα είχα αρκετά χρόνια να ακούσω αυτό το τραγουδάκι, και ακόμα περισσότερα να το σιγοτραγουδήσω! Δε θυμάμαι ποια ήταν η αφορμή που εκείνο το καλοκαιρινό (τυπικά τουλάχιστον) πρωινό πριν λίγους μήνες ανάμεσα σε αγνώστους που - ευτυχώς - δεν καταλάβαιναν γρι τι έλεγα τραγουδούσα με παρρησία το χαριτωμένο theme.

Φα δίεση ο Φιόγκος, κι ο Ρούχλας είναι Λα...

Τι κόλλημα κι αυτό. Πως μου ήρθε; Και το χειρότερο. Είχε κολλήσει το μυαλό μου και δεν θυμόμουν όλους τους στίχους (και δεν έχει και πολλούς). Έτσι γυρνώντας σπίτι έψαξα στο youtube και λυτρώθηκα.

... ο Σεβαστιανός διηγείται στη γραμμή του Σι και στο Μι τραγουδάει παραμύθια η Μελιά.

Το εν λόγω τραγούδι, για όσους δεν γνωρίζουν ή όσους δε θυμούνται ήταν το τραγούδι στους τίτλους τη παιδικής σειράς "Του κουτιού τα παραμύθια", που προβαλλόταν στην ΕΡΤ τη δεκαετία του '80. Την οποία ο μικρός γκρινιάρης παρακολουθούσε με ζηλευτή συνέπεια.

Λίγα λόγια, όχι από μένα, αλλά από το wikipedia.

Στην σειρά αυτή της Οικογένειας Σοφιανού πρωταγωνιστούσε ένα μικρό κορίτσι, η Παρασκευούλα, το οποίο είχε κρυμμένο κάτω από το κρεβάτι της ένα μεγάλο κουτί. Μέσα σε αυτό το κουτί υπήρχε ένας ολόκληρος μαγικός κόσμος γεμάτος παραμύθια. Τέσσερις υπέροχες φιγούρες, φίλοι της Παρασκευούλας, ήταν οι μεγάλοι παραμυθάδες που έλεγαν ιστορίες από κάθε γωνιά της γης. Ο Ρούχλας (Παύλος Κοντογιαννίδης), ο Φιόγκος (Φαίδων Σοφιανός), ο Σεβαστιανός (Παύλος Χαϊκάλης) και η Μελιά (Ήβη Σοφιανού). Η σειρά είχε πολύ μεγάλη επιτυχία κατά την πρώτη της προβολή στα τέλη της δεκαετίας του ΄80 (1987) και οι επαναλήψεις της συνεχίζονται μέχρι σήμερα - με φανατικούς τηλεθεατές - από την κρατική τηλεόραση.

Η ιδέα, το σενάριο και οι στίχοι ήταν της Ήβης Σοφιανού. Η πρωτότυπη για κάθε επεισόδιο μουσική ήταν του Φαίδωνα Σοφιανού.

Από τότε είχα βάλει στα to do, ή μάλλον στα to blog, ένα post για τις παιδικές σειρές που παρακολουθούσα πριν περίπου 20 χρόνια. Από τότε διάβασα διάφορα τέτοια posts, όπως της Σοφίας, που όμως αναφερόταν λίγα χρονάκια πιο πριν (χεχε) και της Δανάης, που ήταν λίγο πιο κοντά μου χρονικά.

Ήρθε η ώρα λοιπόν να γράψω λίγα λόγια για τα τηλεοπτικά ερεθίσματα εκείνα χρόνια της αθωότητας (λέμε τώρα).

Τι; Α, όχι τώρα. Αυτό είναι το εισαγωγικό post. Ελπίζω μόνο να μην περάσουν άλλοι 2-3 μήνες για το κυρίως πιάτο... Γιατί το έχω αυτό, ξεχνιέμαι.....!