Μια ευκαιρία

Οι εκλογές έγιναν, ο λαός μίλησε, οι μεν πάνε στα σπίτια τους (σε κάποιες μάλιστα περιπτώσεις κυριολεκτικά), οι δε ετοιμάζονται να αναλάβουν και “σηκώνουν τα μανίκια” όπως δηλώνουν.

Συζητώντας το βράδυ των εκλογών αλλά και τις επόμενες ημέρες με φίλους προερχόμενους από διάφορους πολιτικούς χώρους, διαπίστωσα στα λόγια των περισσότερων μια ελπίδα, μια προσμονή για κάτι καλύτερο. Όλοι, ακόμα και αυτοί που ιδεολογικά διαφωνούν σε πολλά με το ΠΑΣΟΚ και τον Γιώργο Παπανδρέου, κάνουν λόγο για τη δυναμική που του δίνει αυτή η ευρεία νίκη. Για την ευκαιρία που έχει ο Παπανδρέου, ωθούμενος από το αποτέλεσμα των εκλογών, να αλλάξει τα πράγματα, να κάνει τομές, να έρθει σε σύγκρουση με κατεστημένα.

Για τον καθένα ξεχωριστά βέβαια, ανάλογα με το μετερίζι στο οποίο βρίσκεται, όλα αυτά επιτυγχάνονται με διαφορετικό τρόπο. Αλλιώς οραματίζεται ο ένας τη χώρα, με άλλο τρόπο εννοεί ο άλλος την ανάπτυξη, δεν ονειρεύονται κατ’ ανάγκην όλοι τις ίδιου τύπου ρίξεις και τομές. Και απολύτως λογικό είναι, κι εκεί είναι που κάποιοι στην πορεία θα πικραθούν.

Όμως αυτή τη στιγμή, την επόμενη μέρα, πριν από τις προγραμματικές δηλώσεις κι μετά τα πανηγύρια, η διάχυτη αισιοδοξία, η ελπίδα που υπάρχει, είναι ένα κέρδος πολύ σημαντικό.

Δε μπορώ ωστόσο να μη θυμηθώ πως μια τέτοια διάχυτη αισιοδοξία για την “ευκαιρία” που είχε η χώρα υπήρχε και το 2004, όταν ο Κώστας Καραμανλής ανέλαβε με πολλές υποσχέσεις τα ινία της χώρας. Τότε, ακόμα και οπαδοί του ΠΑΣΟΚ παραδέχονταν πως χρειαζόταν μια αλλαγή και μιλούσαν για τη δυναμική που είχε ο Καραμανλής να αλλάξει, να “επανιδρύσει” το κράτος. Πέντε χρόνια μετά σχεδόν όλοι μιλάνε για μια χαμένη ευκαιρία.

Για το καλό της χώρας μου εύχομαι να μη χαθεί κι αυτή. Σε μεγάλο βαθμό είναι στο χέρι του νέου Πρωθυπουργού, σ’ αυτόν πέφτει το βάρος να διαψεύσει τους επικριτές του. Δεν είναι εύκολο να έχεις στις πλάτες σου τις ευχές και τις ελπίδες ενός λαού και στα χέρια σου το τιμόνι μιας χώρας σε μια περίοδο παγκόσμιας κρίσης. Θα πρέπει να έρθει σε σύγκρουση με συμφέροντα, με κατεστημένες αντιλήψεις, με βολεμένους, με κομματικές προσταγές ρουσφετολογικής λογικής. Οφείλει να προσπαθήσει να ξεριζώσει τις νοοτροπίες της ήσσονος προσπάθειας και του ωχαδερφισμού που τόσα χρόνια (σίγουρα πάντως παραπάνω από πέντε) έχουν μπολιαστεί στο DNA του Έλληνα κι έχουν τόσο στοιχίσει, κατά τη γνώμη μου, σ’ αυτόν τον τόπο. Το αποτέλεσμα των εκλογών και οι 160 έδρες που του έδωσε στη νέα Βουλή του δίνουν τον τρόπο να το πετύχει. Πλέον είναι ένα στοίχημα που πρέπει να κερδίσει αυτός και οι συνεργάτες του.

Πυρο-τουρισμός στη Σταμάτα

(Ένα post για τις πυρκαγιές τώρα που καταλάγιασε ο θόρυβος και ασχολούμαστε με άλλα...)

Στην παραμονή μου στην Αθήνα επισκέφτηκα τη Σταμάτα, μια από τις περιοχές-θύματα των πρόσφατων πυρκαγιών της Αττικής. Ένας φίλος που κατοικεί εκεί ανέλαβε να με... ξεναγήσει και να μου δείξει τη νέα μορφή της γειτονιάς του.

- Πάμε για πυροτουρισμό, συνηθίζεται τελευταία, μου είπε, απαντώντας στο βλέμμα απορίας πως από τις ημέρες των φωτιών έχει παρατηρήσει μια αύξηση της κυκλοφορίας στην ευρύτερη περιοχή, με αυτοκίνητα που πηγαίνουν αργά αργά, με ανθρώπους να βλέπουν, να δείχνουν, να φωτογραφίζουν τις προ λίγων ημερών πράσινες και τώρα καβουρνιασμένες πλαγιές. Μέχρι τότε ελάχιστοι στέκονταν να παρατηρήσουν, να θαυμάσουν το τοπίο. Μήπως το άσχημο και η δυστυχία μας τραβάει περισσότερο την προσοχή; Ή μήπως όλοι αυτοί να μην είναι απλά περίεργοι αλλά επίδοξοι οικοπεδούχοι;

Πήραμε το αυτοκίνητο και κινηθήκαμε κάπου στα όρια της Σταμάτας, της Ροδόπολης και του Διονύσου. Η βροχή που έπεφτε απ' το πρωί έκανε το τοπίο ακόμα πιο θλιμμένο. Μαύροι κορμοί γυμνών δέντρων, κάποιοι με ξερά κίτρινα φύλλα, στάχτες παντού, έντονη μυρωδιά βρεγμένου κάρβουνου. Ήταν όπως μπορεί κάποιος να φανταστεί ένα πολύ ωραίο τοπίο πριν λίγο καιρό, για να το βλέπεις και να ζεις εκεί κοντά. Ήταν. Τώρα όλα θυμίζουν την καταστροφή του Αυγούστου. Νεκρά φύση στην κυριολεξία.

Σε κάποιο σημείο παρατηρήσαμε εργάτες (της κοινότητας;) να κάνουν εργασίες στις πλαγιές. Αργότερα είδαμε πως σε πολλά σημεία είχαν κοπεί και καθαριστεί κορμοί από καμμένα δέντρα και είχαν τοποθετηθεί οριζόντια στο έδαφος, μάλλον για να συγκρατήσουν μάλλον το χώμα από την ορμή της βροχής που δεν άργησε να έρθει.

Δυσάρεστη δραστηριότητα αυτή του πυρο-τουρισμού... Σε κάνει αν μη τι άλλω να συλλογιέσαι διάφορα. Να ελπίζεις, να εύχεσαι. Όχι τόσο να φοβάσαι, αφού νιώθεις πως έχεις δει τα χειρότερα, αν και κατά βάθος γνωρίζεις πως ποτέ δε μπορεί να είσαι σίγουρος!

Ευχή όλων είναι αυτό το όμορφο δάσος να ξαναγεννηθεί. Θέλει δουλειά, υπομονή, προσοχή, αλλά μπορεί να γίνει. Κι όμως, μπορεί!

Ευχή όλων είναι να βάλουμε μυαλό κι εμείς (στο βαθμό που φταίμε ή ορίζουμε τα πρόσωπα στις καρέκλες) και οι ιθύνοντες και να εστιάσουν στην πρόληψη για να μη λέμε τα ίδια κάθε χρόνο. Τα ίδια για τις πυρκαγιές το καλοκαίρι, για τις πλημμύρες το φθινόπωρο, για τους αποκλεισμούς οικισμών από τα χιόνια το χειμώνα.

Ευχή είναι κάθε ένας από εμάς αλλά κι αυτοί εκεί πάνω, που σε λίγο καιρό θα λάβουν από εμάς την εντολή να αποφασίζουν αντί ημών, να αντιληφθούν κάποια στιγμή την έννοια της ποιότητας ζωής, που μ' αυτά και μ' αυτά τείνει σ' αυτή τη χώρα να εκλείψει και να αντικατασταθεί σταδιακά από την έννοια της έστω αξιοπρεπούς ζωής! Και να καταλάβουμε όλοι μας τις πολλαπλές επιπτώσεις που έχει κάθε ανεύθυνη ενέργεια ή παράλειψη, είτε στο ατομικό επίπεδο του πολίτη είτε στο συντονιστικό ενός αρμόδιου φορέα.

Φόβος είναι να μην πάρει κανείς χαμπάρι απ' όλα αυτά...

Καλοκαίρι

Για κάποιους το καλοκαίρι ξεκινάει αύριο, την 1η Ιουνίου.

Για κάποιους αρχίζει σε 21 ημέρες, που έχουμε το θερινό ηλιοστάσιο.

Για κάποιους άλλους ξεκινάει την πρώτη ημέρα της καλοκαιρινής άδειας.

Για κάποιους όμως το καλοκαίρι έχει έρθει από καιρό!

Μπάνια στη θάλασσα από μέσα Μαΐου, για κάποιους δε πιο τολμηρούς από τις αρχές. Ουζάκι και μεζέδες δίπλα στο κύμα μετά τη δουλειά πριν ακόμα έρθει το Πάσχα., πριν ακόμα βάλεις κοντομάνικα. Ποτάκι σε ανοιχτά bar-clubs δίπλα στη θάλασσα, τα οποία αυτές τις μέρες ανοίγουν το ένα μετά το άλλο, ντυμένος όπως θυμάσαι τον εαυτό σου μόνο τον Αύγουστο στις καλοκαιρινές σου διακοπές.

Μόνο που είναι Μάιος και δεν είσαι διακοπές.

Αν τα παραπάνω σας ιντριγκάρουν και είστε διατεθειμένος να αφήσετε πίσω τη μεγαλούπολη (που μη γελιόμαστε, εκτός από κακά έχει και πολλά καλά), μάλλον θα πρέπει να σκεφτείτε σοβαρά το ενδεχόμενο να μετακομίσετε σε ένα νησί!

Καλή εβδομάδα και καλό καλοκαίρι!

Τάρτι, μια από τις πολύ ωραίες, για μένα, παραλίες του νησιού.

Η Παναγιά η Γοργόνα

Την Παναγιά τη Γοργόνα ίσως την ξέρετε ως ένα μυθιστόρημα του Στρατή Μυριβήλη. Ένα βιβλίο που μιλάει για μια χιλιοειπωμένη ιστορία του ελληνισμού, τον ξεριζωμό από τη Μικρά Ασία και την εγκατάσταση στα ελληνικά χώματα, για την προσφυγιά, για το διωγμό από το σπίτι το χτίσιμο ενός καινούριου σε μια "ξένη" γη. Μια ιστορία κοινή για πολλούς κατοίκους του νησιού. Η Λέσβος βλέπετε, λόγω της θέσης της (απέναντι από το Αϊβαλί), έγινε η νέα πατρίδα πολλών Μικρασιατών.

Η Σκάλα Συκαμιάς (ή Συκαμινέας), στα βορειοανατολικά του νησιού, είναι ένα μικρό ψαροχώρι ξεχασμένο από τον χρόνο. Πληροφοριακά, "σκάλα" ονομάζονται τα ψαροχώρια χωριών που βρίσκονται πιο μέσα στο νησί. Υπάρχει η Συκαμιά και η Σκάλα Συκαμιάς, ο Πολυχνίτος και η Σκάλα Πολυχνίτου κλπ.

Εκεί λοιπόν, στην άκρη του μικρού λιμανιού, πάνω σε έναν βράχο, βρίσκεται σα βότσαλο ριγμένο στη θάλασσα ένα εκκλησάκι της Παναγίας, η Παναγιά η Γοργόνα.

Δίπλα στους ψαράδες που επισκευάζουν τα δίχτυα τους, κοντά σε πολύχρωμες τράτες και τεμπέλικες γάτες, ένα μικρό εκκλησάκι με λίγες εικόνες και μερικά αναμμένα κεριά αγναντεύει το πέλαγος και πέρα μακριά τις χαμένες πατρίδες.

Όταν είχα επισκεφτεί το μέρος πριν μερικά χρόνια με είχε αγγίξει πολύ αυτή η εικόνα και αυτό το ήσυχο λιμανάκι δε θα μπορούσε να μην είναι ο προορισμός της πρώτης μου εκδρομής στο νησί, και γιατί όχι, της πρώτης μου φωτογραφίας στο blog μετά τον επαναπατρισμό μου.

Ένας ξένος στην ουσία κι εγώ, ξαναλέω "όπου γης και πατρίς" και προσπαθώ ακόμα μία φορά να χτίσω βάσεις από την αρχή.

ΥΓ. Η πρώτη και η τρίτη φωτογραφία είναι προϊόν HDR, μιας τεχνοτροπίας στην οποία συνδυάζεις ίδιες λήψεις με διαφορετική έκθεση στο φως, με σκοπό να έχεις λεπτομέρειες και χρώμα σε όλο το βάθος της εικόνας, και σε συνδυασμό με το αυξημένο saturation την κάνει λίγο σουρεαλιστική. Εν καιρώ περισσότερα. Μπορεί να μην αρέσει σε πολλούς λάτρες της αυθεντικής φωτογραφίας, αλλά λίγος πειραματισμός δε βλάπτει!

Πρώτες εντυπώσεις και πρώτες γκρίνιες

Ο καιρός περνάει και ένα ένα τα πράγματα τακτοποιούνται. Υπό άλλες συνθήκες θα είχα πάθει ένα σοκ με τόσες αλλαγές που συνέβησαν στη ζωή μου σε τόσο μικρό διάστημα. (Ναι, ξέρω, το λέω και το ξαναλέω, αλλά μη νομίζετε πως το έχω χωνέψει καλά καλά!). Όλα όμως έγιναν μέσα σε λίγες μέρες, ή ώρες, επίτηδες, δεν ήθελα να ξοδέψω χρόνο και ενέργεια σε μελαγχολικές σκέψεις και προπαρασκευαστικές διαδικασίες. Όχι πως τελικά τις απέφυγα, αλλά προσπάθησα να τις περιορίσω!

Σ’ αυτό βοηθάει και το αρκετό τρέξιμο. Ο χρόνος είναι μια πολυτέλεια που, κακά τα ψέματα, δεν την έχω πια σε σχέση με πριν. Ίσως και να προσπαθώ ακόμα να επαναρυθμίσω το βιολογικό μου ρολόι. Όχι λόγω διαφοράς της ώρας βέβαια, αλλά λόγω των διαφορετικών ωραρίων και απαιτήσεων.

Επ’ ευκαιρία, να ξεκαθαρίσω κάτι. Δεν είμαι από το νησί. Το λέω γιατί διαβάζοντας κάποια σχόλια στο προηγούμενο post μου φάνηκε πως κάποιοι υπέθεσαν αυτό. Ωστόσο το νησί το ξέρω, όχι πολύ καλά βέβαια, αλλά το έχω επισκεφτεί στο παρελθόν μερικές φορές και η εντύπωση που είχα ήταν πάρα πολύ θετική. Όπως σωστά σχολίασαν κάποιοι είναι ένα πολύ όμορφο μέρος, με πολλά πράγματα να δεις και να επισκεφτείς, πολλές φυσικές ομορφιές, χωρίς να έχει «χαλάσει» τόσο από τον τουρισμό όπως άλλα νησιά, με χαρακτήρα και με ιστορία. Και επίσης, είναι αρκετά μεγάλο. Πράγμα πολύ σημαντικό όταν πας να μείνεις κάπου περισσότερο από τις 10 μέρες των καλοκαιρινών διακοπών.

Πρώτες εντυπώσεις… Χμμ, ακόμα δεν έχω και πάρα πολλές, γιατί όπως έχω πει μου έπεσαν όλα μαζεμένα και έχω γυρίσει ελάχιστα.

Αυτό που όμως σίγουρα μου έκανε εντύπωση είναι πως το νησί, ή τουλάχιστον η πόλη της Μυτιλήνης, δε φέρνει σε τίποτα αυτό που εγώ, και ίσως ο καθένας μας, περίμενα συνδυάζοντας τη λέξη νησί με τη λέξη χειμώνας. Δε σας το κρύβω πως ήμουν επιφυλακτικός, περίμενα πιο ησυχία, πιο ερημιά αν το θέλετε. Κάθε άλλο! Η πόλη είναι γεμάτη με ζωή, με μαγαζιά, με νέους, με φοιτητές, με αυτοκίνητα. Όταν Μάρτη μήνα Σάββατο βράδυ βλέπεις κυριολεκτικά μποτιλιάρισμα στον παραλιακό δρόμο και ταβέρνες σου λένε πως είναι όλα κλεισμένα, όταν σε ώρα αιχμής παρακαλάς να βρεις να παρκάρεις κατεβαίνοντας στο κέντρο, τότε καταλαβαίνεις πόσο έξω έχεις πέσει. Φαντάζομαι βέβαια πως σε πιο τουριστικά μέρη η κατάσταση είναι διαφορετική με αυτά που θυμάμαι από περασμένα καλοκαίρια. Όμως αυτό δε με απασχολεί τόσο, ίσα ίσα, η ηρεμία των μη τουριστικών περιόδων μερικές φορές είναι βάλσαμο!

Λέω «φαντάζομαι» γιατί είναι αλήθεια πως δεν έχω καταφέρει να γυρίσω και πολύ. Και την πόλη δηλαδή, περισσότερο την είδα όταν έψαχνα για σπίτι. Που θα πάει όμως. Εξάλλου υπάρχουν όπως είπαμε πολλά μέρη να επισκεφτείς. Την γραφική Αγιάσσο, τον Μόλυβο, το Πλωμάρι με τα παλιά εργοστάσια, τη Σκάλα Συκαμιάς με την Παναγιά τη Γοργόνα, το απολιθωμένο δάσος. Έχουμε όμως καιρό.

Από εκεί και πέρα η πόλη έχει όλα τα καλά και τα κακά μιας – ελληνικής – πόλης, τηρουμένων των αναλογιών βέβαια. Με λυπεί που βλέπω μικροσκοπικά πεζοδρόμια, που βλέπω μανάδες με καροτσάκια να περπατάνε στο δρόμο δίπλα από τα αυτοκίνητα, επειδή πραγματικά δεν έχουν που αλλού να περπατήσουν. Παρόλο που η πόλη δεν είναι αχανής και που έχω δει να κυκλοφορούν αστικά λεωφορεία (προς έκπληξή μου). Ίσως βέβαια να μη βολεύουν τόσο τα δρομολόγια και οι διαδρομές, δεν ξέρω. Ή απλά ίσως να είναι πως ο κόσμος βαριέται να περπατήσει μέχρι τη στάση και να περιμένει.

Με στεναχωρεί επίσης η σημαντική έλλειψη ευγένειας από - ορισμένους - υπαλλήλους. Δεν εννοώ καλοσύνης και αγαθότητας, ούτε άλλωστε με απασχολεί ο υπάλληλος να είναι παιδί μάλαμα, εννοώ της ευγένειας που απαιτείς να έχει κάποιος ο οποίος υποτίθεται σε εξυπηρετεί. Και αυτό δεν έχει να κάνει με το νησί, αναφέρομαι και στους Αθηναίους, όσο σύντομο κι αν ήταν το πέρασμά μου από την πόλη μου. Αναφέρομαι σε ένα ελληνικό φαινόμενο. Μπορεί να είναι ψιλά γράμματα για κάποιους, αλλά προσωπικά με χαλάει απίστευτα να σου λέω ευχαριστώ και να μην μου απαντάς παρακαλώ (πόσο θα σου κοστίσει δηλαδή), να σου μιλάω με χαμόγελο και πολύ τυπικά και ευγενικά κι εσύ να μη σηκώνεις τα μάτια σου να με δεις, παρά να μου γνέφεις μουγκρίζοντας. Υπάρχουν βέβαια και εξαιρέσεις, έτσι; Αλλά για έναν περίεργο τρόπο παρατηρώ πως οι περισσότερες από τις εξαιρέσεις εργάζονται στον ιδιωτικό τομέα! Σύμπτωση μάλλον, ε; Δεν ξέρω πως την έχουμε δει οι Έλληνες ρε γαμώτο και είμαστε τόσο αγενείς με όλους όσους δεν είναι φίλοι ή γνωστοί ή συγγενείς μας. Ξαναλέω, δεν είναι όλοι έτσι. Ίσως να είναι και λίγοι αυτοί που είναι έτσι και απλά να έπεσα εγώ στις περιπτώσεις. Το λέω για να καλύψω όλα τα ενδεχόμενα! Πάντως είναι η εντύπωσή μου και την καταθέτω, σωστή η λανθασμένη. Και σας εκλιπαρώ, κάθε έναν από εσάς, προσπαθήστε αυτό να το αλλάξετε στην καθημερινότητά σας! Είναι κάτι που ούτε κόπο θέλει ούτε χρήμα ούτε τίποτα!

Εξαιρετική εντύπωση από την άλλη μου έχει κάνει, όπως και παλιότερα, η ωραία κουζίνα! Όρεξη να έχεις να τρως! Και δε θα έλεγα πως είναι και ακριβά. Μπορεί βέβαια πάλι να έπεσα στις περιπτώσεις, ποιος ξέρει. Αν διαπιστώσω κάτι διαφορετικό θα σας ενημερώσω! :) Πάντως ο φραπέ στην προκυμαία κυμαίνεται από 2,50 έως 2,80 ευρώ. Δε θυμάμαι βέβαια τις αντίστοιχες τιμές στην Αθήνα και πόσο/αν έχουν αλλάξει από την τελευταία φορά. Άσε που κρατάει περισσότερο από όσο ένα pint Guiness μπροστά στον NdN! Χαχα! Α, τώρα που είπα pint, έμαθα πως άνοιξε και μια pub στην προκυμαία, με drought μπύρα! Μάλλον έμαθαν πως ήρθα… NdN, ακούς; Ακόμα και Guiness από την Ιρλανδία θα φέρουν για πάρτι μας!
Το άλλο που γουστάρω τρελά βέβαια είναι ο συνδυασμός ήλιου και θάλασσας. Όταν δε βρέχει καταρρακτωδώς (τις τελευταίες μέρες καθόλου σπάνιο) έχει έναν πεντακάθαρο ουρανό και έναν δυνατό ήλιο, που πακέτο με τη θάλασσα, ήρεμη ή φουρτουνιασμένη, σε μεταφέρουν στο καλοκαίρι! Τι κι αν έχει έξω 10 βαθμούς! Ίσως είναι αντανακλαστικό, γιατί προσωπικά η θάλασσα για μένα είναι ταυτόσημη με το καλοκαίρι, παιδί της πόλης γαρ, αλλά όπως και να έχει, το απολαμβάνω! Όπως και να το κάνεις, είναι άλλη αίσθηση να ζεις και να δουλεύεις σε μία πόλη μεν, αλλά σε 3 άντε 5 λεπτά να μπορείς να βρεθείς σε ένα γραφικό λιμανάκι ή σε ένα καταπράσινο βουνό με θέα τη θάλασσα.

Α, ας πω και μια ακόμα καλή κουβέντα, μιας και πριν τα έβαλα λίγο με τις υπηρεσίες. Ο ΟΤΕ μου συνέδεσε τηλέφωνο σε 4 μόλις εργάσιμες μέρες! Άντε, έτσι γρήγοροι και για το internet παιδιά!

Αυτά τα ολίγα από εμένα. Θέλω να σας ευχαριστήσω και πάλι για τα σχόλια και την διάθεσή σας για συμβουλές και προτάσεις! Απολογούμαι που δε μπορώ να απαντήσω σε κάθε ένα σχόλιο, αν και πολύ θα το ήθελα, μιας και ακόμα δεν έχω πρόσβαση στο internet, ελπίζω να μη μου κρατήσετε μούτρα!

Τα ξαναλέμε σύντομα!

Back home. Ή μήπως όχι;

Θα ήθελα να ξεκινήσω με ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους εσάς για τις ευχές!!! Ήταν αλήθεια πολύ συγκινητικό να μπαίνω μετά από καιρό (αρκετό για τα blogoσφαιρικά δεδομένα) στο blogάκι μου και να βλέπω τόσα σχόλια να με συνοδεύουν στην επιστροφή στην πατρίδα! Δε νομίζω πως μπορώ να πω κάτι άλλο παρά να ευχαριστήσω κάθε έναν από εσάς που μπήκατε στον κόπο να γράψετε δυο λέξεις (ή και περισσότερες).

Πίσω στην πατρίδα λοιπόν. Από εδώ θα γράφω πλέον, από εδώ θα γκρινιάζω (και κάτι μου λέει πως το όνομα του blog θα ξαναποκτήσει νόημα!), εδώ κοντά θα κάνω τις εκδρομές μου πλέον όποτε (ας ελπίσουμε συχνά) βρίσκω την ευκαιρία. Τέρμα τα ατέλειωτα πάρκα και οι multi-ethnic κουζίνες, τέρμα οι γοτθικές εκκλησίες, τέρμα τα pints στο ποτάμι. Σίγουρα δεν είναι καθόλου ασήμαντα αυτά που άφησα πίσω. Αλλά θα βρω ρυθμούς με τα νέα δεδομένα, που θα πάει. Και όπως πριν, θα προσπαθήσω να εστιάσω στα καλά και στα ωραία που όταν τα έχουμε μια ζωή μπροστά μας τα παραβλέπουμε πολύ εύκολα και που μόνο αν αναγκαστούμε να τα αποχωριστούμε αντιλαμβανόμαστε την αξία τους.

Από εδώ λοιπόν πλέον...


Από πού όμως;


Γιατί ναι μεν επιστρέφω Ελλάδα, αλλά όχι στην πόλη μου την Αθήνα!

Δώστε μου μερικές ακόμα μέρες να τακτοποιηθώ, γιατί όπως καταλαβαίνετε έχουν πέσει όλα μαζεμένα (και αρκετά ήταν εκτός προγράμματος) και θα επανέλθω με περισσότερα!


ΥΓ. Το νέο header του blog (πακέτο με τα νέα χρώματα που είμαι σίγουρος πως θα ξενίσουν κάποιους για τους λάθος όμως λόγους...) είναι ταυτόχρονα ενδεικτικό αλλά και παραπλανητικό. Ακόμα δεν έχω ξεπακετάρει ούτε τη φωτογραφική βλέπετε! Αυτό είναι προσωρινό απλά και μόνο για να με/σας βάζει στο κλίμα.

Εισιτήριο χωρίς επιστροφή...

Αγαπητέ αναγνώστη. Αγαπητέ φίλε. Αγαπητέ συνοδοιπόρε στο ωραίο αυτό ταξίδι. Ήρθε η στιγμή…

Έτσι ξαφνικά όπως ξεκίνησε, πριν 29 μήνες, έτσι ξαφνικά τελειώνει σήμερα. Σε λίγες ώρες θα πατάω τα ιερά χώματα της πατρίδας μας, κι αυτή τη φορά δε θα έχω βγάλει εισιτήριο επιστροφής…

Πέρασαν 29 μήνες. Δεν το περίμενα, δεν το σχεδίαζα έτσι εξ’ αρχής, αλήθεια σου λέω. Όταν πήρα την απόφαση να το δοκιμάσω, όταν έβγαινα από το μετρό εκείνο τον Οκτώβρη φορτωμένος βαλίτσες για να αντικρύσω για πρώτη φορά το συννεφιασμένο ουρανό της πόλης είχα τόσα ερωτηματικά. Θα αντέξω; Θα προσαρμοστώ; Θα επιβιώσω; Ο χρόνος θα δείξει, έλεγα.

Μια από τις πρώτες μου φωτογραφίες στο Λονδίνο.

Δυσκολεύτηκα στην αρχή. Κάτι εκείνοι που άφηνα πίσω, κάτι η γλώσσα, κάτι οι σπουδές, κάτι ο διαφορετικός τρόπος ζωής, δεν ήταν εύκολο. Από αυτά η προσαρμογή στις νέες συνήθειες ίσως να ήταν και το πιο εύκολο. Βοήθησε κι ότι τελικά μάλλον το έχω σαν χαρακτήρας, να προσαρμόζομαι στο νέο περιβάλλον. Διαπίστωσα πως αυτό είναι πολύ σημαντικό για κάποιον που δοκιμάζει τη ζωή έξω, το είδα σε άλλους φίλους εδώ που δεν ήταν καθόλου δεκτικοί στο διαφορετικό.

Το πιο δύσκολο ήταν η μοναξιά της πρώτης περιόδου και η νοσταλγία για τα πρόσωπα που γέμιζαν την καθημερινότητά μου μέχρι τότε. Η ζωή μου για αρκετό καιρό κυλούσε γύρω και μέσα από έναν υπολογιστή. Ατέλειωτες ώρες μπροστά σε μια οθόνη, με το skype και το msn messenger να ζουν τις πιο δοξασμένες τους μέρες. Σωτήριο πράγμα η τεχνολογία και το internet. Θα ήταν τελείως διαφορετικά χωρίς αυτά.

Υπήρχε και το blogging βέβαια, που σιγά σιγά με κέρδιζε όλο και περισσότερο. Βλέπεις το είχα ξεκινήσει μόλις 2-3 μήνες πριν, δοκιμαστικά, χωρίς να ξέρω που θα με βγάλει, ήθελα απλά να πειραματιστώ. Τότε που η προοπτική να ζήσω στο εξωτερικό δεν υπήρχε ούτε στη φαντασία μου. Υπήρχε μόνο στα κρυφά μου όνειρα. Που να ήξερα πως θα πραγματοποιούταν; Και τελικά το αγάπησα, δέθηκα με ανθρώπους που δεν είχα γνωρίσει ποτέ, ανθρώπους χιλιόμετρα μακριά, που με αυτά που έγραφαν, χωρίς ίσως να το ξέρουν, με κρατούσαν σε μια επαφή με το σπίτι μου τόσο άμεση και τόσο αληθινή.

Και είχα και κάποιον να μοιραστώ τις σκέψεις μου, τις εμπειρίες μου εδώ. Αλήθεια σου λέω, ο τρόπος που βίωσα αυτά τα χρόνια εδώ ίσως ήταν πολύ διαφορετικός αν δεν υπήρχες εσύ, να κάθεσαι να με ακούς να στα διηγούμαι. Γιατί κάθε στιγμή τη ζούσα και την ξαναζούσα γράφοντας και συζητώντας μαζί σου, κι έτσι αποτυπωνόταν όλο και πιο έντονα μέσα μου.

Και πέρασαν οι μέρες, πέρασαν οι εβδομάδες...

Πέρασε και η περίοδος προσαρμογής και άρχισα να το απολαμβάνω. Γνώρισα κόσμο, άρχισα τις βόλτες και τις εκδρομές, άρχισα να μαζεύω εμπειρίες, κι όλο και πιο πολύ αγαπούσα αυτή την πόλη. Με τα στραβά της και τα ωραία της, αυτή η πόλη με κέρδιζε μέρα με τη μέρα.

Και πίστεψέ με, σου λέω αλήθεια, δεν μου έλειπε καθόλου η χώρα μου, οι συνήθειές μου, δε ντρέπομαι που το λέω. Μου έλειπαν όμως, πολύ, οι άνθρωποι εκεί κάτω. Κι έφτασε το καλοκαίρι, και κατέβηκα ελάχιστα στην Ελλάδα. Ήταν το πρώτο καλοκαίρι χωρίς μπάνιο στη θάλασσα, ένα πολύ βροχερό και κρύο καλοκαίρι στην Αγγλία. Τι κι αν φίλοι και γνωστοί γυρνούσαν στα νησιά κι εγώ είχα αναμμένο το καλοριφέρ Αύγουστο μήνα. Με έναν περίεργο τρόπο, γούσταρα.

Κι έτσι όταν ήρθε η ώρα να κάνω το επόμενο βήμα, όταν βρέθηκα μπροστά στο σταυροδρόμι, κοντοστάθηκα λίγο, τα ζύγισα, και πήρα την απόφαση να καθίσω εδώ λίγο ακόμα. Ξέροντας πως τα πράγματα θα ήταν πιο δύσκολα απ’ ότι αν γυρνούσα πίσω, για πολλούς λόγους. Ένιωθα όμως πως δεν είχε έρθει ακόμα η ώρα. Είχα ήδη κάνει και δει πολλά, όμως δεν μου έκανε η καρδιά να φύγω. Όχι ακόμη.

Κι έτσι η επιστροφή αναβλήθηκε.

Καινούριοι στόχοι, καινούριες δυσκολίες, περισσότερο άγχος, μεγαλύτερη αβεβαιότητα. Το τίμημα αποδείχτηκε αρκετά πιο βαρύ απ’ ότι περίμενα. Και κάποιες φορές με λύγισε. Κι ας μην το έμαθες ποτέ, γιατί επέλεγα να μοιράζομαι μαζί σου μόνο τις καλές στιγμές. Γιατί αυτό μου έδινε δύναμη. Να βλέπω τη θετική πλευρά και να ξεχνάω τα δύσκολα.

Ίσως διαβάζοντας αυτό το blog να νομίζεις πως έχω πολύ ελεύθερο χρόνο, πάντα καλή διάθεση και όλα είναι ρόδινα και ιδανικά. Δεν ήταν όμως έτσι, υπήρχαν στιγμές που δεν στο κρύβω, αμφισβήτησα την ορθότητα της απόφασής μου. Όμως κατέληγα πάντα πως άξιζε τον κόπο, και ακόμα και τώρα που σου γράφω αυτό το post, δεν το μετανιώνω. Κι ας ξέρω πως μάλλον ο άλλος δρόμος ήταν πιο στρωτός, με λιγότερες στροφές και σίγουρα λιγότερες ανηφόρες.

Και έτσι το ταξίδι συνεχίστηκε, με τα πάνω και τα κάτω, χωρίς όμως να νιώσω κουρασμένος ή κορεσμένος, ούτε στιγμή.

Και πέρασαν οι εβδομάδες, πέρασαν οι μήνες.

Και φτάνω σήμερα με ένα εισιτήριο χωρίς επιστροφή στο χέρι, όπως αυτό που κρατούσα εκείνο τον Οκτώβρη. Είναι συναρπαστικό συναίσθημα, να φεύγεις με εισιτήριο χωρίς επιστροφή. Σηματοδοτείται με τον πιο δραματικό (θεατρικά) τρόπο το κλείσιμο ενός κεφαλαίου. Και σκέφτεσαι ξανά και ξανά αυτά που πέρασαν.

Κοιτάω πίσω μου λοιπόν, όλη αυτή την περιπέτεια που κράτησε περισσότερο απ’ όσο περίμενα στην αρχή, και τολμώ να πω πως ήταν από τις πιο συναρπαστικές περιόδους της ζωής μου.

Τα συναισθήματα είναι μεικτά. Από τη μία δε θέλω να αποχωριστώ αυτή την πόλη. Την αγάπησα και δεν υπερβάλω. Αλλά τι στο λέω, θα το έχεις καταλάβει ήδη αν διαβάζεις καιρό αυτό εδώ το blog. Ούτε όμως στενοχωριέμαι, μη σου πω υπάρχει κι ένας ενθουσιασμός, γιατί ξέρω πως ήρθε η ώρα για το επόμενο βήμα, και ανυπομονώ γι’ αυτό, ανυπομονώ γι’ αυτά που έρχονται. Δεν το περίμενα ότι θα το έπαιρνα τόσο στωικά, δεν είμαι τέτοιος τύπος, κι όμως έχω εκπλήξει και εμένα τον ίδιο.

Μια από τις τελευταίες φωτογραφίες που έβγαλα στο Λονδίνο.

Φεύγω με ένα δάκρυ και με ένα χαμόγελο. Ένα δάκρυ γιατί ξανά αποχωρίζομαι αγαπημένα πρόσωπα που έφερε η μοίρα στο δρόμο μου. Γιατί κλείνει ένα πολύ ωραίο κεφάλαιο, που μου άφησε ως παρακαταθήκη εμπειρίες και αναμνήσεις που θα έχω φυλλαγμένες στην καρδιά μου για πάντα. Κι ένα χαμόγελο, γιατί αξιώθηκα να κάνω ένα όνειρό μου πραγματικότητα. Και είμαι ευγνώμων σ’ αυτούς που το οφείλω. Σ’ αυτούς που με βοήθησαν και με στήριξαν, σ’ αυτούς που με συντρόφευσαν στο ταξίδι και σ’ αυτούς που όταν χρειάστηκε μου άπλωσαν το χέρι.

Έχε γεια λοιπόν Λονδίνο! Θα τα ξαναπούμε.


ΥΓ. Σκέφτηκα πολύ για το ποιο θα πρέπει να είναι το μέλλον αυτού του blog. Ξεκίνησε διαφορετικά, το υποδηλώνει άλλωστε και ο τίτλος του, αλλά στην πορεία διαμορφώθηκε αλλιώς, κι έτσι το έχουν μάθει οι περισσότεροι από εσάς. Σκέφτηκα να το κλείσω, σαν άλλη μια πτυχή αυτού του κεφαλαίου που τελειώνει σήμερα. Αλλά μάλλον δε θα το κάνω. Μπορεί να αλλάξει η συχνότητα των αναρτήσεων, να διαφοροποιηθεί κάπως η θεματολογία, αλλά ποιος ξέρει, ίσως οι αντοχές του τελικά να είναι μεγαλύτερες από αυτές που περίμενα. Εξάλλου, είναι κι αυτό ένα ταξίδι, και ευτυχώς ούτε από αυτό έχω κουραστεί, ακόμα. Θα τα ξαναπούμε σύντομα λοιπόν, από κάπου αλλού, εντός συνόρων αυτή τη φορά!

Έχω έναν καφενέ

Μουσικό διάλειμμα.

Κατά καιρούς τρώω μερικά κολλήματα με κάποια τραγούδια. Για διαφορετικό λόγο κάθε φορά. Οι συγκυρίες. Οι αναμνήσεις. Η μελωδία. Ο στίχος.

Αυτό τον καιρό βάζω στο mp3 και σιγοτραγουδάω το Έχω έναν καφενέ, του Μάνου Λοΐζου, σε στίχους Λευτέρη Παπαδόπουλο. Μου αρέσει ιδιαίτερα το σολάκι του μπουζουκιού. Απλό και μελωδικό.

Αλλά κι ο στίχος μ' αρέσει. Αποστήθισα αμέσως όλα τα λόγια (δεν είναι δα και κανένα έπος), πράγμα σπάνιο για μένα. Γιατί μπορεί να αποτυπώνω εύκολα μελωδίες, στους στίχους όμως δεν το έχω.

Σας βάζω δυο εκτελέσεις που βρήκα λίγο που έψαξα στο you tube. Μην το ακούσετε πρωί πρωί, ή πριν πάτε στην παραλία ή στο clubάκι. Το κάθε τραγούδι είναι για την ώρα που του πρέπει.

Κατά τ' άλλα σήμερα ήταν μια αρκετά ζεστή και ηλιόλουστη μέρα στο Λονδίνο. Με τη θερμοκρασία να φτάνει τους 24-25 βαθμούς, αναμενόμενο ήταν να δούμε μπικίνι στα πάρκα, όπερ και εγένετο, μπορώ να σας διαβεβαιώσω...

Τα ίδια προβλέπονται και για τις επόμενες μέρες! Ε ρε γλέντια. Τη μία μαύροι ουρανοί και όλοι με μπουφάν και ομπρέλες και την άλλη ήλιο (με συννεφάκια παρέα βέβαια) και να φοράνε μαγιό! Έτσι βρε αδερφέ, να μη βαριόμαστε κι όλας!

Καλό βράδυ!

I am back!

Τρεις εβδομάδες.

Χορταστικές. Χαλαρωτικές. Ηλιόλουστες.

Αυτές ήταν οι διακοπές μου για φέτος. Και τελείωσαν. Νωρίς ίσως, όπως νωρίς ξεκίνησαν. Αλλά δεν γινόταν κι αλλιώς. Το υπόλοιπο καλοκαίρι αναμένεται αρκετά φορτωμένο.

Ωραία πέρασα. Έκανα τα μπάνια μου, μετά από 2 χρόνια, πήρα χρώμα (το οποίο να πέφτουν στοιχήματα σε πόσες μέρες θα το χάσω...), έφαγα τα φαγητάκια μου, έκανα τις βόλτες μου, είδα οικογένεια και φίλους, γέλασα, τσατίστηκα και γκρίνιαξα για κάποια πράγματα (αλλά τα φύλαξα για όταν γυρίσω Λονδίνο, τι το έχουμε το blog άλλωστε;). Θα σας τα πω αναλυτικά προσεχώς όμως. Κυρίως τα καλά, γιατί αυτά προσπάθησα να κρατήσω.

Ίσως για πρώτη φορά γύρισα με μισή καρδιά. Αφ' ενός γιατί τους επόμενους 1,5-2 μήνες όλοι σχεδόν οι φίλοι και γνωστοί μου (συμπεριλαμβανομένων και υμών) θα πλατσουρίζουν κάπου κι εγώ θα πήζω, και αφ' εταίρου γιατί αυτά που διάβαζα για τον καιρό στο Λονδίνο αλλά κι αυτά που είδα φτάνωντας ήταν απογοητευτικά!

Με το που κατέβηκε το αεροπλάνο κάτω από τα σύννεφα πλησιάζοντας το Λονδίνο, μεταφέρθηκα... 6 μήνες μετά. Στο χειμώνα! Μαύρα σύννεφα, βροχή, ομίχλη στα χαμηλά, κρυο όταν βγήκα έξω... Αχ, δροσούλα, ίσως να πουν κάποιοι! Καλά! Να σας δω με μπουφάν (έως και παλτά είδα), ομπρέλα και κλειστό παπούτσι μέσα Ιουλίου, και τα λέμε!

Τώρα πρέπει να ανασυνταχτώ. Το ψυγείο είναι άδειο και πεινάω. Βγαίνω για ανεφοδιασμό.

Καλώς σας βρήκα!

Κατεβάζουμε στόρια. Προσωρινά.

Επιτέλους. Επιτέλους... Επιτέλους!

Δύο χρόνια μετά τις τελευταίες καλοκαιρινές μου διακοπές, 241 posts μετά την τελευταία ανάρτηση από την καλοκαιρινή Ελλάδα, μετά από δύο Αγγλικούς χειμώνες που πήγαν σερί χωρίς το γλυκό ελληνικό καλοκαιρινό ενδιάμεσο διάλειμμα, δυο χρόνια μετά το τελευταίο μου μπάνιο στις καταγάλανες θάλασσές μας, μετά από έναν παγωμένο φραπέ στο Θησείο φορώντας κοντομάνικο βρε αδερφέ, ήρθε η πολυπόθητη ώρα της επιστροφής!

Το blog όπως καταλαβαίνετε θα μπει για λίγο καιρό στην κατάψυξη, για να συνεχίσουμε τις γκρίνιες και τις περιηγήσεις μας με περισσότερο υλικό και εμπειρίες προς συζήτηση όταν με το καλό επιστρέψω. Αν και σκοπεύω να βρίσκομαι στην Αθήνα για μεγάλο κομμάτι των διακοπών, το πρόγραμμα αναμένεται αρκετά γεμάτο, αφ' ενός λόγω υποχρεώσεων και αφ' εταίρου για να ρουφήξω ότι μπορώ από τη διαμονή μου στην πατρίδα, οπότε οι βόλτες στη blogόσφαιρα θα αραιώσουν δραματικά. Το ξέρω ότι αυτό θα το... "πληρώσω" αργότερα, όταν Αυγουστιάτικα θα δουλεύω και θα επικρατεί η γνωστή ερημιά στα δικά σας blog (και στην Αθήνα γενικότερα), αλλά δε βαριέσαι, σιγά μην περίμενα μέχρι τον Αύγουστο! Εξ' άλλου δεν ξέρεις, ίσως καταφέρω και ξεκλέψω και τότε λίγο χρόνο!

Δεν αποκλείεται να προκύψει κάποιο post εν τω μεταξύ, άλλωστε δυστυχώς δε θα καταφέρω να μείνω για πολύ μακριά από υπολογιστή αφού εκτός από μαγιό και γυαλιά ηλίου στις αποσκευές μου θα έχω αναγκαστικά και δουλειά. Αλλά δε μασάμε, θα βρεθεί χρόνος για όλα! Πιο πιθανό είναι πάντως που και που να στέλνω κανένα τιτίβισμα στο twitter ή κάποια φλασιά στο plurk. Γιατί δε μπορεί, όλο και κάποιος λόγος θα βρεθεί να γκρινιάξω! Η ελληνική πραγματικότητα άλλωστε έχει αποδειχθεί αστείρευτη πηγή τέτοιων ερεθισμάτων στο παρελθόν, και μάλιστα επιδεικνύοντας εκπληκτική ευρηματικότητα. Με όσο καλή διάθεση κι αν προσπαθώ κάθε φορά να την προσεγγίσω και να την κατανοήσω.

Κι αυτή τη φορά κατεβαίνω με όλη την καλή διάθεση! Όχι τίποτε άλλο, αλλά να μη με πείτε προκατειλημμένο! Άλλωστε ξέρω καλά ότι τη μία στιγμή μπορεί να με χαλάσει κάτι, αλλά την άλλη στιγμή θα με έχει κάνει να το ξεχάσω, με το πιο απλό πράγμα. Με ένα φιλικό χαμόγελο, με έναν βραδινό περίπατο σε μια πόλη που κοιμάται αργά ή και ποτέ, με μια αγκαλιά, με τη μυρωδιά και τον ήχο της θάλασσας. Και μετά ξαφνικά τσουπ κάτι θα μου θυμίσει τα στραβά. Μία ατέλειωτη εναλλαγή που καταλήγεις να την συνηθίζεις και τελικά να το διασκεδάζεις.

Αρκετά είπα.

Να είστε καλά όλοι και να περνάτε όμορφα!

Θα τα ξαναπούμε σύντομα!

Καλό τριήμερο!

Άργησα λίγο, αλλά να σας ευχηθώ κι εγώ να έχετε ένα τέλειο τριήμερο, όπως το έχει σχεδιάσει και ονειρευτεί ο καθένας!

Αν φύγετε, προσοχή με το αμάξι, να γυρίσετε όλοι πίσω!

Εμένα έτσι κι αλλιώς οι απόκριες δε μπορώ να πω οτι με ξετρελαίνουν ιδιαίτερα (πλέον τουλάχιστον). Με φαντάζεσαι, γκρινιάρη άνθρωπο, στο δρόμο και γύρω μου να χορεύουν σάμπα; Ασ' το καλύτερα!

Εμείς εδώ στο Νησί, όχι τριήμερο δεν έχουμε, αλλά και το Σαββατοκύριακο ξινό θα μας βγει, βροχερό βροχερό (heavy rains και showers σου λέει). Εντάξει, έχουμε προσαρμοστεί τόσο καιρό, ξέρουμε να περνάμε καλά και με τέτοιες συνθήκες (δε γίνεται κι αλλιώς!), αλλά πρέπει να σας εξομολογηθώ πως ειδικά τώρα θα ήθελα να μας έκανε καλό καιρό, για να πάω στο πάρκο για ένα νηστίσιμο πικ νικ που είχα στο νου μου τόσο καιρό. Μια μέρα νωρίτερα βέβαια, γιατί τη Δευτέρα δεν παίζει να μας δώσουν day off επειδή στη χώρα μας είναι αργία! Θα ήταν λίγο παράλογο αίτημα, ομολογουμένως. Ούτε National Day δεν είναι να πεις...

Αλλά ούτε αυτό το πρόωρο πικ νικ δε θα κάνω, οπότε μάλλον θα το κάνω εντελώς εταιροχρονισμένα όταν το επιτρέψουν οι συνθήκες!

Ελπίζω εσείς να είστε τυχεροί και να περάσετε τέλεια!


Η φωτογραφία είναι από το καρναβάλι του Notting Hill (κι αυτό εταιροχρονισμένο, Αύγουστο μήνα γίνεται). Αν θέλετε να διαβάσετε και να δείτε περισσότερα σας παραπέμπω σε παλαιότερο post.


ΥΓ. Παρεμπιπτόντως, διακοσιοστό post αισίως!

Προς τα που πέφτει ο βορράς;

Δεν ξέρω για σας, αλλά εγώ έχω μια λατρεία με τους χάρτες. Όχι σαν συλλεκτικά αντικείμενα, αλλά σαν εργαλεία προσανατολισμού.

Το πρώτο πράγμα που κάνω πριν πάω σε μια άγνωστη περιοχή είναι να συμβουλευτώ έναν χάρτη, να κατατοπιστώ νοητά. Όταν βρίσκομαι ή σκέφτομαι ένα μέρος, πάντα στο μυαλό μου υπάρχει αποτυπωμένη η εικόνα του χάρτη. Προσπαθώ να θυμηθώ που βρίσκομαι, που θέλω να πάω, προς ποια κατεύθυνση είναι τι, πάντα «βλέποντας» από πάνω.

Ειδικά τώρα που με το internet βρίσκεις τα πάντα με λίγα κλικ του ποντικού, όταν είναι να βρω πως θα πάω κάπου πάντα συμβουλεύομαι την υπηρεσία maps της Google. Ειδικά στην Αγγλία η χρήση του είναι πολύ εύκολη. Κάθε σπίτι ή κτήριο εκτός από τη διεύθυνσή του έχει και το δικό του Postal code που αποτελείται από γράμματα και νούμερα. Κάτι σαν τον δικό μας ταχυδρομικό κώδικα, μόνο που στην Ελλάδα αυτός αντιστοιχεί συνήθως σε μια γειτονιά, όχι σε κτήριο. Τα πάντα εδώ κινούνται γύρω απ’ το Postal code. Βάζεις αυτόν στο google maps και αμέσως σου δείχνει που είναι. Πολύ απλούστερο από το να χρειάζεσαι ολόκληρη τη διεύθυνση. Ή πχ αν ψάχνεις ποιο είναι το πιο κοντινό σου κατάστημα της x αλυσίδας εστιατορίων, βάζεις το postal code σου στο αντίστοιχο πεδίο και σου βγάζει τη λίστα. Είναι κάτι πολύ χρήσιμο που θα πρέπει να το σκεφτούμε (και αυτό) στην Ελλάδα.

Ξέφυγα όμως, το θέμα μου ήταν οι χάρτες.

Νομίζω οτι την άνεση αυτή την απέκτησα χάρη στα παιχνίδια του υπολογιστή. Από παλιά έπαιζα μανιωδώς strategy games και πιο μετά κάποια RPGs ή driving simulations, και βασικό στοιχείο σε αυτές τις κατηγορίες είναι η χρήση χάρτη. Αν δεν μάθεις να τον χρησιμοποιείς σωστά και γρήγορα είσαι χαμένος από χέρι. Έτσι γρήγορα εξοικειώθηκα με τους χάρτες και τη χρήση τους.

Έχω παρατηρήσει πως αρκετοί δυσκολεύονται με τους χάρτες. Και όταν ο συνοδηγός μου στο αμάξι μου κάνει τη ζωή δύσκολη λέγοντας «δεν τα πάω καλά με τους χάρτες» τότε πρέπει να είσαι από μια γωνιά και να με δεις να γίνομαι έξαλλος! Καυγάδες επί καυγάδων γι’ αυτόν τον ρημαδιασμένο χάρτη που έχω στο αμάξι!

Ή τις προάλλες. Προσπαθώ να εξηγήσω σε έναν φίλο να βρεθούμε κάπου, οπότε του λέω «Όταν βγεις από το μετρό θα είσαι από την κάτω μεριά του Hyde Park, νότια, πρέπει να πας προς τα δυτικά τώρα». Μπλέχτηκε! Ήθελε να του πω χρησιμοποιώντας όρους «ευθεία», «δεξιά» και «αριστερά»! Λες και δε μπορείς να καταλάβεις οτι κοιτάζοντας το Hyde Park η δύση είναι αριστερά σου!

Το ίδιο μπέρδεμα έχει γίνει και με το πάνω-κάτω. Εγώ το χρησιμοποιώ ως επί το πλείστον ως βορράς=πάνω και νότος=κάτω. Οπότε θα πω «αν είσαι στο κέντρο της πλατείας πρέπει να πας προς τα πάνω» εννοώντας βόρεια. Αλλά ο άλλος, ακόμα κι αν ξέρει την περιοχή σαν την παλάμη του χεριού του, αν δεν μπορεί να τα τοποθετήσει νοητά σε έναν χάρτη, δεν πρόκειται να καταλάβει (εκτός αν έχει πυξίδα ή θυμηθεί την εποχή που ήταν πρόσκοπος), θα θέλει να του πω «βλέπεις το τάδε μαγαζί; Προς τα εκεί!», ή μπορεί να θεωρήσει πως με το πάνω εννοώ τον ανηφορικό δρόμο.

Εσείς πώς τα πάτε με τους χάρτες; Τους συμβουλεύεστε; Τους χρησιμοποιείτε άνετα;


Η φωτογραφία είναι ενός χάρτη για την περιοχή παρά του του ποταμού που είχα πετύχει στο Southbank.

Υπερβολές;

Διαβάζω τις τελευταίες μέρες πολλά για νόμους για τα blogs, για υποχρεωτική επωνυμία, για εμπλοκή του ΕΣΡ, για για για. Συζητήσεις που άρχισαν βεβαίως από άρθρα σε εφημερίδες και ειδησεογραφικά sites. Και αμέσως ήρθε η αντίδραση, με απόψεις, εν θερμώ ή και πιο ψύχραιμες, με μανιφέστα, με banners.

Πριν λίγο άκουσα κάτι στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΪ και το παραθέτω απ' το site του σταθμού.

Μέσα στους επόμενους μήνες αναμένεται να κατατεθεί στη Βουλή το νομοσχέδιο του υπουργείου Δικαιοσύνης, με το οποίο κυρώνεται η σύμβαση του Συμβουλίου της Ευρώπης για το έγκλημα στον κυβερνοχώρο.

Με το νομοσχέδιο δίνεται η δυνατότητα, μεταξύ άλλων, άρσης του απορρήτου για όλα τα εγκλήματα που τελούνται μέσω υπολογιστή και τιμωρούνται σε βαθμό κακουργήματος.

Επίσης, στο νομοσχέδιο περιλαμβάνονται διατάξεις για την διευκόλυνση της εξασφάλισης των δεδομένων του υπολογιστή, ώστε να μην μπορούν να σβήσουν τα ίχνη και γίνει πιο δύσκολη η αποκάλυψη και τέλεση εγκλημάτων.

Επιπλέον, προβλέπει ιδιαίτερα αυστηρή αντιμετώπιση για τα αδικήματα παιδικής πορνογραφίας που τελούνται μέσω διαδικτύου.

Σημειώνεται ότι, μέχρι σήμερα, η αντιμετώπιση των αδικημάτων στο διαδίκτυο γίνεται με την ισχύουσα ποινική νομοθεσία, χωρίς πρόσθετες ειδικές διατάξεις.

Καμία ειδική ρύθμιση για τα blogs. Καμία υποχρεωτική επωνυμία. Κανένας έλεγχος. Πέρα από τον αυτονόητο! Δεν είναι αυτονόητο να σου λέει "αν πράξει κακούργημα θα διωχθείς και θα ξεσκεπαστείς";

Απλά και μόνο εφαρμογή αυτών που προβλέπει η Ευρωπαϊκή νομοθεσία.

Δεν είμαι σε θέση να κρίνω αν το ρεπορτάζ αυτό είναι αληθές ή όχι.

Θα πω όμως αυτό που έχω γράψει σε σχόλια μου σε διάφορα posts για το θέμα. Ότι όταν ζούμε σε μια χώρα μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση μου φαίνεται τουλάχιστον αστείο να συζητάμε καν τόσο ακραία νομοθετήματα. Υπερβολικά ήταν και τα δημοσιεύματα του τύπου (που αν επιβεβαιωθεί το παραπάνω ρεπορτάζ ήταν επιεικώς απαράδεκτα), υπερβολικά όμως ήταν και τα λάβαρα που ύψωσαν πολλοί στην Ελληνική blogoσφαιρα. Όχι γιατί είχαν άδικο επί της ουσίας. Αλλά γιατί χύθηκε πολύ μελάνι (λέμε τώρα) για το αυτονόητο, για κάτι που αν το σκεφτείς ψύχραιμα δεν κινδυνεύει, τουλάχιστον όχι έτσι όπως άφησαν κάποιοι να εννοηθεί. Γιατί όλα προκλήθηκαν από κάτι που φαινόταν απλά υπερβολικό, απλά αστείο.

Θα μου πεις λίγα έχουμε δει σ' αυτή τη χώρα; Όχι βέβαια, αλλά μ' αυτή τη λογική δεν πάμε πουθενά...


Ελπίζω να μην πέφτω έξω στην εκτίμηση μου. Γιατί αν πέφτω, δεν αρμενίζουμε στραβά, αλλά ο γιαλός θα αρμενίζει στραβά σίγουρα...

Καλά κοψίδια!

Τσικνοπέμπτη

Τσικνοπέμπτη σήμερα. Μια μέρα που γιορτάζουμε την κρεατοφαγία, εν’ όψει Σαρακοστής! Ο Έλληνας ξέρει να περνάει καλά, με φαγητό και καλή παρέα, και τέτοιες μέρες μόνο στην Ελλάδα έχουν αξία (βρε πως με πιάνουν τα νοσταλγικά μου τέτοιες μέρες…).

Κι όμως, μπορεί να ακούγομαι νοσταλγικός, αλλά στην Ελλάδα σπάνια έβγαινα έξω τέτοια μέρα. Ίσως παλαιότερα, αλλά τα τελευταία χρόνια το απέφευγα λόγω του χαμού που επικρατούσε. Βλέπεις όταν η παρέα δε μπορεί εγκαίρως να αποφασίσει αν, που, πόσοι, πότε και άλλα τέτοια κρίσιμα ερωτήματα, φτάνει η Πέμπτη μεσημέρι και ευελπιστείς το σουβλατζίδικο της γωνίας να μην έχει ουρά τριάντα λεπτών.

Έτσι και σήμερα, ακόμα δεν ξέρω τι θα κάνω. Βέβαια αν αποφασίσω να βγω έξω για φαγητό, νομίζω πως θα είναι η πρώτη Τσικνοπέμπτη που τα πράγματα θα είναι τόσο εύκολα! Το πιο πιθανό είναι να πάω σε κανένα Ανατολίτικο να φάω τα κεμπάπς μου και τους μεζέδες μου.

Καλά να περάσετε και φάτε και κανένα παϊδάκι και για μένα!

Οι φωτογραφίες από το St James's Park, όπου κάποιοι το είχαν ρίξει στη μάσα!

Καλή εβδομάδα!

Καλησπέρα και καλή εβδομάδα!

Χαμός εκεί, ε; Ακούω διάφορα, διαβάζω και βλέπω πολύ περισσότερα από εσάς και δε σας κρύβω οτι θα' θελα να είμαι εκεί, σε μια πόλη που έχει παραλύσει, με μια ζεστή ρόμπα και τις πιζάμες, να χουχουλιάζω πίνοντας ένα ζεστό καφέ και να βλέπω το άσπρο παντού. Εντάξει, ξέρω οτι δεν είναι όλα τόσο ρόδινα. Οτι πολλοί πρέπει να πάνε στις δουλειές τους, οτι πολλοί αναγκάστηκαν να αλλάξουν σχέδια, οτι αρκετοί ταλαιπωρήθηκαν, οτι κάποιοι έμειναν αποκλεισμένοι σε νησιά και άλλοι την έβγαλαν σε αεροδρόμια, και ότι από χτες στα κανάλια πρέπει για άλλη μια φορά να βλέπετε τους γνώριμους τίτλους και τα γνωστά ρεπορτάζ (συνηθισμένα τα βουνά απ' τα χιόνια και οι τηλεθεατές από τις ειδήσεις και τα ακραία καιρικά φαινόμενα). Αλλά πόσο συχνά βλέπουμε μια Αθήνα κάτασπρη; Όπως και να το κάνουμε είναι ένα θέαμα που συγκινεί. Κι αυτό το θέαμα είχα τη χαρά να το δω μέσα από τα δικά σας posts, αφού στην πλειοψηφία τους τα blogs ασχολήθηκαν με αυτό το θέ(α)μα.

Have fun!

Κλείνω με ένα βιντεάκι που μου έστειλαν, με πέντε διαφημίσεις με παρόμοιο concept: Don' t judge too quickly. Έχει πλάκα!

Καλή εβδομάδα σε όλους!

ΥΓ. Δεν ξέρω αν το πήρατε χαμπάρι, αλλά ενώ όλοι ασχολούμαστε με τον χιονιά, αρκετά σημαντικά πράγματα γίνονται στην περιοχή. Για άλλη μια φορά ο χάρτης των Βαλκανίων αλλάζει, με την αυτοκύρηξη του Κοσόβου ως ανεξάρτητο κράτος και την επικείμενη αναγνώρισή του από Η.Π.Α. και πολλές Ευρωπαϊκές χώρες, ενώ στην Κύπρο οι Προεδρικές εκλογές έβγαλαν εκτός δεύτερου γύρου τον Πρόεδρο Τάσσο Παπαδόπουλο. Έτσι, για να ξεφεύγουμε και λίγο από την ομφαλοσκόπηση που ως γνωστό μας διακατέχει ως λαό.

Καλό Σαββατοκύριακο!

Πάει κι αυτή η βδομάδα! Βρε πως περνάει ο καιρός...

Αυτές τις μέρες μας κάνει τέλειο καιρό! Κοιτάω την πρόγνωση του Σαββατοκύριακου και το σηματάκι είναι ένας λαμπερός ήλιος (ούτε λίγο συννεφάκι, για δείγμα)! Τέλεια! Και σήμερα έτσι ήταν, κι έτσι μετά τη δουλειά συναντήθηκα με φίλους για χαλαρή βόλτα στο παρκάκι μέχρι να πέσει ο ήλιος και μετά για κινέζικο στο Bayswater, που εκτός από το οτι έχει πολλά κινέζικα εστιατόρια, ελληνοκρατείται αν δεν το ξέρετε! Απέναντι μάλιστα από το σταθμό του ομώνυμο σταθμό μετρό υπάρχει μονίμως ένας τύπος ντυμένος τσολιάς που διαφημίζει μια κοντινή ελληνική ταβέρνα.

Πρέπει να σας πω πως 1,5 χρόνο τώρα δεν έχω πάει σε ελληνική ταβέρνα ή μπουζούκια (ναι, έχει κι απ' αυτά). Και καλά, μπουζούκια σπάνια πάω και στην Ελλάδα (μόνο σε ρεμπετάδικα και ταβερνάκια με μουσική, εκεί εννοείται), αλλά ταβέρνα γιατί, θα ρωτήσεις και καλά θα κάνεις. Μάλλον είναι λίγο μαζοχιστικό. Θέλω να μου λείπει πολύ για να το χαίρομαι όταν το τρώω πίσω στην πατρίδα. Δε μου πάει βρε παιδί μου να φάω μουσακά ή σουβλάκι με τζατζίκι στο Λονδίνο. Το φαγητό γενικά είναι κάτι στο οποίο δίνω μεγάλη σημασία και θέλω συναισθηματικά να συνδυάζεται με την επιστροφή στα πάτρια εδάφη. Εκεί το απολαμβάνω περισσότερο. Στο σπίτι με την οικογένεια, σε ταβερνάκι με φίλους. Εδώ δε θα το χαρώ τόσο, γιατί δεν είναι μόνο το φαγητό που μετράει, αλλά και όλα το τι σημαίνει για μένα, η παρέα, το μέρος.

Τελευταία όμως σκέφτηκα το ενδεχόμενο να πάω κάποια στιγμή. Όχι για μένα. Αλλά επειδή έχω φίλους από άλλες χώρες που μου έχουν εκδηλώσει την επιθυμία τους να δοκιμάσουν ελληνική κουζίνα. Εξ' άλλου τόσα τους έχω πει κατά καιρούς. Θα δούμε. Δεν έχω ιδέα ποιο είναι περισσότερο ή λιγότερο καλό (μη ρεζιλευτούμε κι όλας), οπότε όποιος γνωρίζει (Σοφία!) ας ρίξει κανένα hint.

Χτες, 7 Φεβρουαρίου, ήταν η Κινέζικη Πρωτοχρονιά. Βέβαια! Η χρονιά του αρουραίου φέτος! Έτσι το Σαββατοκύριακο υπάρχουν πολλές εκδηλώσεις, με αποκορύφωμα την παρέλαση της Κυριακής που καταλήγει στην Chinatown, πάνω από τη Leicester square, καθώς και κάποια happenings στην πλατεία Trafalgar. Πιθανώς να πάω, αν και φαντάζομαι οτι ο κόσμος θα είναι πάρα πολύς. Αν η πλατεία ήταν γεμάτη στη Ρώσικη Πρωτοχρονιά πριν μερικές εβδομάδες, με πολύ αέρα και συννεφιά, φαντάζομαι τι θα γίνει την Κυριακή, με καλοκαιρία, δεδομένου οτι οι Κινέζοι έχουν πολύ μεγάλη παροικία στο Λονδίνο.

Για αύριο δεν έχω κανονίσει, είπαμε με κάτι φίλους να πάμε βολτίτσα στο πάρκο πάλι και βλέπουμε! Σαν τα χαζά κάνουμε, αλλά ο καιρός ήταν τόσο ωραίος σήμερα (και μακάρι και αύριο έτσι να' ναι) που είναι κρίμα να μην είσαι έξω! Μάλλον κάτι χαλαρό βλέπω.

Καλό Σαββατοκύριακο να έχετε όλοι!

Περί επέκτασης ωραρίου σε μετρό και ηλεκτρικό σιδηρόδρομο

Όπως ίσως ξέρετε οι περισσότεροι, το Υπουργείο Μεταφορών αποφάσισε την πιλοτική λειτουργία του μετρό και του ηλεκτρικού σιδηρόδρομου της Αθήνας με διευρυμένο ωράριο κατά δύο ώρες την Παρασκευή και το Σάββατο. Κάτι που ήταν αίτημα πολλών κατοίκων της πόλης, ιδιαίτερα των νέων, όπως αποδεικνύεται από την θετική ανταπόκριση που βρήκε το μέτρο. Ωστόσο υπήρξε αντίδραση από τους εργαζομένους του μετρό και του Η.Σ.Α.Π., οι οποίοι προέβαλλαν τεχνικούς λόγους που θα διακύβευαν την ασφάλεια του επιβατικού κοινού για να πουν οτι δε γίνεται να εφαρμοστεί ένα τέτοιο μέτρο, κάνοντας μάλιστα στάση εργασία την πρώτη μέρα της δοκιμαστικής περιόδου, με αποτέλεσμα πρακτικά να μην εφαρμοστεί. Υπάρχει μια κίνηση από την άλλη πλευρά, των υποστηρικτών του μέτρου, με μπροστάρη το g700.blogspot.com, η οποία προτείνει συμβολική διαμαρτυρία στο σταθμό του Συντάγματος αυτό το Σάββατο 11.30 με 2.

Αυτά με λίγα λόγια για εισαγωγή.

Η θέση μου ως επιβάτης: Θα ήθελα ένα τέτοιο μέτρο να ισχύσει. Προσωπικά χρησιμοποιούσα το μετρό πάρα πολύ, και για τις βραδινές εξόδους μου, μιας και δε συνηθίζω να το ξενυχτάω πολύ. Παρ' όλα αυτά όταν ήθελα να μείνω έξω λίγο παραπάνω είτε έπαιρνα ταξί στην επιστροφή είτε - όπως και οι περισσότεροι - έπαιρνα το αμάξι, σκεπτόμενος μόνο τη διαδρομή της επιστροφής, τρώγοντας έτσι κίνηση, ταλαιπωρία στο παρκάρισμα, συμβάλλοντας στο μποτιλιάρισμα κλπ για μια διαδρομή την οποία θα απέφευγα κάλλιστα από τη στιγμή που το μετρό εξυπηρετεί την περιοχή που θέλω να πάω.

Αν ισχύσει κάτι τέτοιο σίγουρα τα οφέλη θα είναι πολλαπλά. Λιγότεροι θα παίρνουν το αυτοκίνητο για να κατέβουν στο κέντρο, οι δρόμοι του κέντρου δε θα πήζουν στις 9-10 ή στη 1-1.30 το βράδυ της Παρασκευή ή του Σαββάτου όπως σήμερα. Λιγότερο καυσαέριο, λιγότερη ταλαιπωρία. Και επίσης πολύ σημαντικό, θα είναι λιγότεροι αυτοί που εγκληματικά πιάνουν τιμόνι έχοντας πιει.

Αυτά σκέφτομαι και λέω οτι θα ήθελα το μέτρο να εφαρμοστεί.

Αλλά δε γίνονται έτσι μαγικά αυτά τα πράγματα. Θέλει επιστημονική μελέτη, θέλει συνεννόηση με του εμπλεκόμενους.

Βλέπω τις αντιδράσεις των εργαζομένων και αναλογίζομαι πολλά. Ακούω και τις φωνές από την άλλη πλευρά και σκέφτομαι άλλα τόσα.

Ας τα πιάσω όμως ένα ένα.
Οι υποστηρικτές του μέτρου λένε (το έχω ακούσει κι από δημοσιογράφους στο ραδιόφωνο) οτι έτσι γίνεται σε όλη την Ευρώπη.

Λάθος.

Λονδίνο (που έχω και καλύτερη εικόνα από τις άλλες πόλεις): Τελευταίος συρμός κατά τις 12.30. Πολλά όμως από τα λεωφορεία είναι 24ωρα ενώ άλλες διαδρομές καλύπτονται από Night Buses, με πιο αραιά δρομολόγια βεβαίως.
Για τις υπόλοιπες πόλεις κοίταξα στο internet ή θυμήθηκα τι έχω συναντήσει σε τυχόν ταξίδια μου. Για νυχτερινά λεωφορεία δεν γνωρίζω, κοίταξα μόνο για το μετρό.
Παρίσι: Όλες τις μέρες λειτουργεί μέχρι τη 1.20, ενώ το Σάββατο μέχρι τις 2.20.
Βαρκελώνη: Κανονικά μέχρι τις 12, Παρασκευές μέχρι τις 2, Σάββατα όλο το βράδυ.
Ρώμη: Κανονικά μέχρι τις 11.30, το Σάββατο μέχρι τις 12.30.
Άμστερνταμ: Πάντα μέχρι τις 12.30 (αν και έχω ακούσει άλλα πράγματα, οπότε δεκτή κάθε διόρθωση).
Βερολίνο: Δεν πολυκατάλαβα, νομίζω 12.30 αλλά υπάρχουν και κάποιες γραμμές όλο το βράδυ;;; Όποιος γνωρίζει Γερμανικά ας μας πει.

Δεκτή κάθε άλλη προσθήκη από αυτά που γνωρίζετε.

Για το θέμα των εργασιακών δικαιωμάτων. Θεωρώ αυτονόητο οτι οι άνθρωποι δε θα δουλεύουν απλήρωτοι για δύο ώρες παραπάνω, για την καλή τους την καρδιά. Οτι ενδεχομένως οι μεταμεσονύκτιες βάρδιες να πληρώνονται καλύτερα. Δεν περιμένω οτι από 8ωρο θα τους το κάνουν 10ωρο παράνομα και καταχρηστικά! Υποθέτω οτι έχουν δοθεί οι διευκρινήσεις από την εταιρεία.

Παρένθεση: έλεος βρε παιδιά δηλαδή. Εδώ δηλαδή που τα σουπερμάρκετ κλείνουν στις 11 και στις 12 το βράδυ αλλά και Κυριακές μέχρι το απόγευμα είναι βλάκες; Το HMV στην Piccadilly circus κλείνει τα μεσάνυχτα σχεδόν κάθε μέρα! Μήπως βάζουν τους υπαλλήλους αντί για 8ωρο να δουλεύουν 15 ώρες; Όχι! Εφαρμόζονται βά-ρδι-ες! Είναι προφανές. Και άρα υπάρχει περισσότερο προσωπικό, υπάλληλοι, έξοδα για τις εταιρείες αλλά και έσοδα. Και όλοι βολεύονται, εργαζόμενοι, εταιρείες, καταναλωτές.

Περί τεχνικών θεμάτων. Δεν είμαι του χώρου και ευθαρσώς λέω πως δε γνωρίζω τι γίνεται μόλις κλείσουν τα φώτα. Γι' αυτό όμως ρώτησα κάποιους φίλους που το έχουν σπουδάσει το θέμα και σχημάτισα μια πολύ πολύ επιφανειακή εικόνα, από την οποία και έβγαλα κάποια ενδεχομένως αφελή συμπεράσματα. Η τεχνική δουλειά που πρέπει να γίνει όταν οι συρμοί φτάσουν στα αμαξοστάσια (αρκετή ώρα μετά το τελευταίο δρομολόγιο, και με προθεσμία ολοκλήρωσης αρκετή ώρα πριν το πρώτο δρομολόγιο) είναι πολύ σημαντική για την ορθή και ασφαλή λειτουργία του μέσου.
Θέλει χρόνο; Ναι.
Χρειάζεται για την επέκταση του ωραρίου πρόσθετο τεχνικό προσωπικό για να αντεπεξέλθει στον κατά 2 ώρες λιγότερο διαθέσιμο χρόνο; Πιθανώς.
Κάτι τέτοιο θέλει χρήματα; Ναι.

Γίνεται; Ναι.

Δεν είναι δυνατόν να ακούμε οτι "δε γίνεται", οτι "θα υπάρχουν ατυχήματα", θα υπάρχουν σφάλματα λειτουργίας" κλπ. Είμαστε στον 21ο αιώνα! Όλα - σχεδόν - γίνονται. Πολύ περισσότερο όταν έχουν εφαρμοστεί αλλού. Μελέτη χρειάζεται, από ειδικούς, με τεχνοκρατικό τρόπο. Οι αναγκαίοι χρόνοι, το κόστος, το επιπλέον προσωπικό είναι κάτι που οι ειδικοί μπορούν να υπολογίσουν και να αποφανθούν αν είναι ή όχι κάτι εφικτό. Τι καθόμαστε και μαλώνουμε;

Αν τελικά αποδειχτεί (ή έχει αποδειχτεί ήδη) τεχνικά εφικτό, με τις όποιες αναπροσαρμογές (που όπως είπα πιστεύω οτι είναι αφού έχει εφαρμοστεί άλλού) το τελευταίο αλλά πολύ σημαντικό θέμα είναι αν το επιπλέον - σημαντικό όπως προκύπτει - κόστος στην εταιρεία που διαχειρίζεται το μέσο είναι δυσβάσταχτο, που σημαίνει οτι προφανώς τα όποια επιπλέον έξοδα θα πρέπει κάπως να καλυφθούν... Και δε θα είναι ούτε εύκολο ούτε ευχάριστο.

ΥΓ. Συγκρίνοντας τα sites των οργανισμών συγκοινωνιών των παραπάνω πόλεων με αυτό της Αθήνας (είτε του Ο.Α.Σ.Α. είτε της Αττικό Μετρό) βρήκα τα πρώτα πολύ πιο φιλικά στο χρήστη και πρακτικά και εύκολα βρίσκεις αυτό που θέλεις. Χρειάζεται λίγο περισσότερη προσοχή κι αυτό από τους υπευθύνους για να φτάσουν και τα sites των ελληνικών οργανισμών αυτό το επίπεδο. Ψιλά γράμματα μάλλον...

Περιμένω τα σχόλια σας με ενδιαφέρον.

Απορίες περί ασανσέρ

Κάτι ανάλφρο, για το Σαββατοκύριακο... Το οποίο είναι αρκετά παγωμένο παρεμπιπτόντως. Με καθαρό ουρανό βέβαια (αφού έριξε όσο βροχή είχε μέσα στη βδομάδα, αποφάσισε να κάνει ένα break), αλλά τσουχτερό. Πέρσι δεν ήταν τόσο κρύος ο χειμώνας. Απλά το αναφέρω, όχι οτι ενδιαφέρει κανέναν. Μάλλον.

Λοιπόν, πάντα είχα τις εξής δύο απορίες σχετικά με τα ασανσέρ. Ή καλύτερα με τους ανθρώπους που τα χρησιμοποιούν και τι σκέφτονται.

Απορία 1η. Υπάρχει κάποιο ηλεκτρονικό σύστημα υψηλής νοημοσύνης το οποίο αναλύει πόσες φορές πατάμε το κουμπί για να καλέσουμε το ασανσέρ, και με τι συχνότητα ή ένταση; Ή μήπως κάποιοι πιστεύουν οτι είναι ο μηχανισμός είναι χειροκίνητος και πατώντας επανειλημμένως και έντονα το κουμπί δίνουμε μια επιπλέον ώθηση στο μηχάνημα; Και δε μιλάω για τίποτε ασανσέρ της κακιάς ώρας, με κανένα ξεχαρβαλωμένο κουμπί, που πράγματι μπορεί να θέλει να το πατήσεις με πάθος για να πιάσει το νόημα. Τα περισσότρα πια φωτίζονται ώστε κι ο πιο κακόπιστος να καταλαβαίνει οτι την πήρε την εντολή! Αλλά εμείς, εκεί! Και δώσε του "μα που είναι;" (τσακ τσακ τσακ), "άντε βρε, βιάζομαι" (τσακ τσακ τσακ τσακ τσακ), "μου φαίνεται θα πάω με τις σκάλες" (τσακ τσακ τσακ τσακ τσακ τσακ τσακ, γιατί σιγά μην πάει με τις σκάλες!)

Απορία 2η και ταυτόχρονα γκάλοπ. Πόσοι από εσάς αγνοούν οτι όταν για να καλέσεις το ασανσέρ υπάρχουν δύο κουμπιά, ένα με βελάκι προς τα πάνω κι ένα προς τα κάτω, πατάμε αυτό που δείχνει προς τα που θέλουμε να πάμε; Σας ερωτώ! Υπάρχουν κάποιοι που νομίζουν - ακόμα - οτι πατάμε αυτό που δείχνει που βρίσκεται το ασανσέρ εκείνη τη στιγμή; Γιατί; Για να ξέρει το "ηλεκτρονικό σήμα" προς πια κατεύθυνση να πάει για να βρει τον ανελκυστήρα; Αμ το άλλο; Που πατάνε και τα δύο; Σε αυτή την περίπτωση ή απλά θέλεις να εξαφανιστείς το γρηγορότερο γιατί σε κυνηγάνε (οι τύψεις σου, η αστυνομία, η πρώην σου) και δε σε νοιάζει ο προορισμός, ή απλά θες να το παίξεις πονηρός! Βέβαια στη δεύτερη περίπτωση το πιο πιθανό είναι όταν συνειδητοποιήσεις οτι το ασανσέρ πάει πάνω κι όχι κάτω, να στραβομουτσουνιάσεις και να τα βάλεις με το άχρηστο μηχάνημα, που με τις βλακείες του θα χάσεις το meeting, ψάχνοντας ταυτόχρονα να βρεις κάποιο κουμπί που να ακυρώνει την διάθεση του μηχανήματος να πάει αντίθετα στη δική σου επιθυμία, προσπαθώντας περίτεχνα να αποφύγεις τα απειλητικά βλέμματα των υπολοίπων.
Σημείωση. Η μόνη περίπτωση να το κάνεις σκοπίμως και να έχεις ένα δίκιο είναι να θες να πας κάτω, αλλά όποτε έρχετε το ασανσέρ από πάνω είναι γεμάτο και δε χωράς, οπότε επιλέγεις να πας λίιιγο πάνω μεναλλά έχοντας εξασφαλίσει θέση στο πολυπόθητο μεταφορικό μέσο δε. Το έχω ψάξει το θέμα, τι νομίζετε;


Καλό υπόλοιπο Σαββατοκύριακο!

Ο ρατσισμός του Έλληνα

Ένα από τα στοιχεία του Λονδίνου σαν πόλη είναι ο πολυπολιτισμικός του χαρακτήρας. Είναι από τα πρώτα πράγματα που διαπιστώνεις. Άνθρωποι από κάθε γωνιά της γης ζουν εδώ, εργάζονται, φτιάχνουν οικογένεια. Άλλοι γυρίζουν πίσω μετά από λίγα χρόνια, άλλοι εγκαθίστανται μόνιμα, άλλοι ανήκουν σε οικογένειες μεταναστών πολλών γενεών.

Παντού, στους δρόμους, στις δουλειές, στα μαγαζιά, στα εστιατόρια, στο μετρό, ένα πολύχρωμο παζλ.

Θυμάμαι όταν είχα πρωτοέρθει πριν ενάμιση χρόνο, μου είχε κάνει εντύπωση αυτή η Βαβέλ - στην κυριολεξία - που συναντούσα στα λεωφορεία. Από παντού άκουγες γλώσσες που δεν καταλάβαινες. Είναι αρκετά διαφορετικό από το να είσαι τουρίστας σε μια χώρα και να ακούς τους ανθρώπους να μιλάν μια κοινή γλώσσα που δεν καταλαβαίνεις.

Γειτονιές με διαφορετικά χρώματα, γειτονιές που κατοικούνται κατά κύριο λόγω από συγκεκριμένες εθνότητες. Δεν είναι δύσκολο να το καταλάβεις. Από τα πολλά και διάφορα κινέζικα μαγαζιά σε μια περιοχή, από τα café με ναργιλέδες που είναι στη σειρά σε κάποιον δρόμο, από τις ταμπέλες και τα ονόματα στα μαγαζιά.

Το συνηθίζεις, όταν ζεις σε μια τέτοια πόλη. Και μετά από λίγο σου φαίνεται φυσικό, δε σου προκαλεί καμία εντύπωση. Δε νομίζω να γίνεται κι αλλιώς εξάλλου. Αν σε ενοχλεί η διαφορετικότητα τόσο πολύ, το Λονδίνο δεν είναι η πόλη για να ζήσεις.

Γιατί τα λέω αυτά;

Μια από τις μέρες των γιορτών, άκουσα ελληνικές ομιλίες μέσα σε ένα μαγαζί. Αρκετά συνηθισμένο, ειδικά τέτοια περίοδο. Γέλασα και σκέφτηκα να τους χαιρετίσω. Δεν πρόλαβα όμως. Γιατί τα αυτάκια μου άκουσαν την εξής φράση από την μεσήλικη κυρία:

«Πάμε σε κανένα άλλο μαγαζί, αυτό είναι χάλια, δε βλέπεις, όλο Ινδοί είναι εδώ μέσα, κανένας normal άνθρωπος»!!!

Κρατήθηκα στο τσακ να μην την βρίσω πολύ άσχημα.

Δεν μπήκα καν στον κόπο να αναλύσω τη σκέψη της! Πως ένας άνθρωπος από την Ελλάδα έχει γνώμη για τους Ινδούς, και μάλιστα τόσο κακή! Έχει γνωρίσει πολλούς Ινδούς εκεί που μένει; Αλλά ακόμα κι αν έχει (πες οτι ταξιδεύει πολύ, που αμφιβάλλω, γιατί αυτό θα σήμαινε οτι είναι αρκετά ανοικτή στο διαφορετικό), είναι δυνατόν να της έχουν δώσει τέτοια εντύπωση; Γιατί για την ιστορία, οι Ινδοί είναι από τους πιο φιλήσυχους, εργατικούς, οικογενειάρχες και αρκετά ευκατάστατους ανθρώπους που έχω γνωρίσει εδώ. Έχω συναναστραφεί με αρκετούς Ινδούς στη δουλειά μου, μιας και είναι από τις πιο μεγάλες μειονότητες στο Λονδίνο, και η άποψή μου είναι από τις καλύτερες. Άσε που οι αρχές με τις οποίες μεγαλώνουν και το βάρος που δίνουν στην οικογένεια έχουν πολλές ομοιότητες με τις δικές μας.

Αλλά δε θα σταθώ στο οτι η άποψη της κυρίας ήταν λάθος (και παρεμπιπτόντως το μαγαζί είναι από τα πιο γνωστά στο Λονδίνο, αλλά τόσα ήξερε, τόσα έλεγε!). Θα σταθώ στο οτι είχε άποψη! Είχε άποψη για κάτι που δεν ήξερε, που δεν είχε γνωρίσει, είχε άποψη από πριν για κάτι που δεν έχει δει.

Και δεν είναι η μόνη.

Λίγες μέρες πριν φύγω για Αγγλία, μία γνωστή μου είπε: «πω πω, θα πας στο Λονδίνο; Πως θα αντέξεις μέσα στη μαυρίλα;». Όταν τον ρώτησα τι εννοούσε μου είπε οτι στο Λονδίνο όταν είχε πάει είχε δει πολλούς μαύρους!

Ένας άλλος Έλληνας συνάδελφος εδώ δεν πήγαινε τους Κινέζους! Τον θυμάμαι τις πρώτες μέρες, όποτε βλέπαμε κάποιον, ξίνιζε και πάντα έκανε κάποιο σχόλιο. Μέχρι που γνώρισε κάποιους στη δουλειά. Και είδε οτι δεν είναι τόσο «παράξενοι» όσο νόμιζε. Και τους συμπάθησε. Και κάνει παρέα μαζί τους!

Και για να προλάβω κάποιους, μην το μπλέξετε με τις σεξουαλικές προτιμήσεις. Μπορεί σε κάποιους να μην αρέσουν οι Κινέζες, σε κάποιες οι μαύροι, σε κάποιες οι Άραβες. Μα είναι ακριβώς όπως το να μη σου αρέσουν οι ξανθοί ή οι μελαχρινοί, ή αυτοί με το λιγότερο ή περισσότερο σκούρο δέρμα! Αυτό όμως απ’ έχει πολύ από το να λες «δεν τους μπορώ τους Κινέζους», ή να βλέπεις Ινδούς στο μαγαζί και να νομίζεις ότι μπήκες σε χαμαιτυπείο!

Προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι οι Έλληνες είμαστε πολύ ρατσιστές. Ή, για να το θέσω διαφορετικά, είμαστε περισσότερο απ' ότι θέλουμε να πιστεύουμε ως λαός. Και το παραμύθι περί φιλοξενίας το ακούω βερεσέ! Δεν είμαστε και πολύ φιλόξενη χώρα όταν οι μετανάστες στην Ελλάδα απασχολούνται σε συγκεκριμένες δουλειές, με μηδαμινές πιθανότητες ανέλιξης, και έχουν συγκεκριμένη αντιμετώπιση από τους υπόλοιπους. Δεν είμαστε φιλόξενοι άνθρωποι όταν το χρώμα, η καταγωγή, το ότι ο άλλος έχει διαφορετική θρησκεία ή διδάχτηκε διαφορετικά γράμματα και έχει κάποιες διαφορετικές από τις δικές μας συνήθειες, σημαίνει ότι θα τον αντιμετωπίσουμε διαφορετικά απ’ ότι οποιονδήποτε άλλο. Δεν είμαστε φιλόξενοι όταν ακόμα ακόμα βγαίνουμε στους δρόμους όταν μαθαίνουμε πως κοντά μας θα ανοίξει τζαμί, ένας χώρος λατρείας μιας θρησκείας διαφορετική από τη δική μας.

Εδώ οι μετανάστες έχουν τις επιχειρήσεις τους, δουλεύουν σε δημόσιες και ιδιωτικές υπηρεσίες, γίνονται διευθυντές, πρόεδροι, δήμαρχοι. Έχουν διαφορετική ανατροφή, διαφορετικές συνήθειες, διαφορετική μητρική γλώσσα, διαφορετική θρησκεία. Αλλά θα συνυπάρξουν, αρμονικά, βρίσκοντας κοινές συνισταμένες. Τη γλώσσα, την κοινότητα, τη δουλειά, ακόμα και, γιατί όχι, το ποδόσφαιρο. Πόσο ωραίο θα ήταν να ψάχνουμε πάντα αυτά που μας ενώνουν κι όχι αυτά που μας χωρίζουν; Ο Άγγλος θα έχει προϊστάμενο Ινδό ή Ιρακινό ή Κινέζο και θα του φανεί απολύτως λογικό. Γιατί ο προϊστάμενός του θα είναι ικανός, θα επιλέχτηκε βάσει κριτηρίων, θα έφτασε εκεί που είναι επειδή έχει προσόντα. Κι ο Μουσουλμάνος θα πάει στο τζαμί να κάνει την προσευχή του, απερίσπαστος, χωρίς να φοβάται οτι πράττοντας αυτό θα στιγματιστεί, θα περιθωριοποιηθεί.

Στο – άμεσο – μέλλον δε βλέπω να ισχύει κάτι αντίστοιχο στην Ελλάδα.


Καλό βράδυ!

Ουφ...

Κι αν δεν το καταλάβατε, ξεφυσάω! Από το πρωί.

Μπορεί να είχα σκοπό σήμερα να γράψω για το Chicago που παρακολούθησα χτες, μπορεί το πρωί να περίμενα όλο χαρά να τα δω όλα άσπρα, αλλά έφτασε μεσημέρι και η διάθεσή μου είναι χάλια!

Είχαμε ένα meeting για να συζητήσουμε το αντικείμενο στο οποίο δουλεύω και ποια θα είναι τα επόμενα βήματα. Ένας μίνι προγραμματισμός.

Από εκείνη τη στιγμή βλέπω συνέχεια δυσκολίες. Εμπόδια παντού που φαντάζουν ανυπέρβλητα. Εμπόδια που η λύση τους δεν εξαρτάται από εμένα. Μακάρι να ήταν.

Και ξαφνικά η αυτοπεποίθησή μου έπιασε πάτο και σκέφτομαι οτι είναι πολύ δύσκολο να πετύχω τον αρχικό μου στόχο. Αντιλαμβάνομαι οτι αυτό που είχα (κι έχω) στο μυαλό μου ίσως να είναι αρκετά πιο πολύπλοκο στην πράξη και θα περάσω από χίλια δυο κύματα μέχρι να το καταφέρω. Τεχνικές δυσκολίες, συμβιβασμοί, περιορισμοί, αβεβαιότητα.

Και δεν είναι μόνο αυτό. Ξαφνικά διαπιστώνω οτι μέρος του project ενδεχομένως (αυτό το ενδεχομένως με σώζει!) να απαιτεί γνώσεις σε αντικείμενο εντελώς διαφορετικό από το δικό μου. Και δε μιλάω για υποαντικείμενο, μιλάω για άλλη κατηγορία, σα να λέμε τι σχέση έχει ο μάγειρας με τα λογιστικά ή ο δικηγόρος με τη γεωλογία. Ελπίζω να βρω κάποιον τρόπο να το λύσω κι αυτό.

Το καλό είναι οτι οι συνεργάτες και επιβλέποντές μου είναι πολύ αισιόδοξοι και με υποστηρίζουν κι αυτό μου δίνει δύναμη. Το άλλο είναι οτι υπάρχει και χρόνος και διάθεση. Αλλά είναι που πολλά δεν εξαρτώνται από εμένα! Αυτό μου τη δίνει!

Εντάξει, κάθε τόσο το παθαίνω αυτό, μια κρίση, αν θα τα καταφέρω ή όχι, πως, πότε κλπ. Και η κρίση αυτή συνοδεύεται από συνεχή "ουφ" και κάτι μούτρα μέχρι το πάτωμα.

Πρέπει να κάτσω να σκεφτώ, να συγκεντρωθώ, να ανασυγκροτηθώ, να συμμαζέψω τις σκέψεις μου που τρέχουν αφηνιασμένες!

Ένα ένα.

Ένα ένα.

Και βλέπουμε.