How to lose friends and alienate people

Μετά από αρκετό καιρό πήγα σινεμά χτες, να δω μια ταινιούλα που είχα βάλει στο μάτι από μέρες. Ο λόγος για την κωμωδία How to lose friends and alienate people, βρετανικής παραγωγής, στην οποία πρωταγωνιστεί ο Simon Pegg, από το Hot Fuzz και το Run fatboy run. Μαζί του η Kristen Dunst, το κορίτσι του Spiderman στις ταινίες, ο Jeff Bridges, η - απλά πανέμορφη – Megan Fox από την ταινία Transformers στην οποία μόνο απαρατήρητη δεν πέρασε, και η Gillian Andersons από του X-files.

Λίγα λόγια για την υπόθεση. Ο Simon Pegg υποδύεται ένα δημοσιογράφο κουτσομπολίστικου αγγλικού περιοδικού ο οποίος δέχεται μια πρόταση για δουλειά από ένα πολύ μεγάλο περιοδικό για celebrities της Αμερικής και ταξιδεύει στη Νέα Υόρκη. Εκεί ξεκινάει από τα χαμηλά, προσπαθώντας να βάλει το όνομά του σε κάποιο άρθρο, πηγαίνει σε parties με celebrities ή wannabe celebrities, γνωρίζει την συνάδελφό του Alison (Kristen Dunst) και θαμπώνεται από τη λάμψη της Sophie Maes (Megan Fox), ανερχόμενο αστέρι του Hollywood! Τα υπόλοιπα στην οθόνη σας.

Η ταινία είναι μεταφορά του ομώνυμου βιβλίου του Βρετανού δημοσιογράφου Toby Young, ο οποίος σ' αυτό περιγράφει την προσωπική του - αποτυχημένη - απόπειρα να δουλέψει στην Αμερική για λογαριασμό μεγάλου περιοδικού.

Η ταινία είχε πλάκα, είχε μερικές καλές στιγμές και κάποιες ωραίες ατάκες. Ο Άγγλος στη Νέα Υόρκη και μόνο ως concept είναι αστείο και ο Simon Pegg έχει δείξει πως ξέρει καλά να βγάζει γέλιο. Ωστόσο δεν μπορώ να πω πως ενθουσιάστηκα, αφού μάλλον την περίμενα αρκετά καλύτερη, έχοντας στο μυαλό μου τις δύο επίσης βρετανικές κωμωδίες στι οποίες αναφέρθηκα με πρωταγωνιστή των ίδιο. Άλλο ένα συν η Megan Fox, που δεν ξέρω τι λέτε, αλλά ήδη από το Transformers είχε φανεί ότι δε θα την ξεχάσουμε τόσο εύκολα! Η Kristen Dunst συμπαθητική, αλλά και ο ρόλος της ήταν αρκετά χλιαρός, οπότε δεν έκανε εντύπωση. Είναι μια ευχάριστη ανάλαφρη ταινία, θα γελάσεις και θα τη χαρείς αν ξέρεις πας για να χαλαρώσεις, αλλά όχι κάτι το εκπληκτικό.

Οι X-files και η χαμένη τους αίγλη

Τα καλοκαίρια σπάνια πάω σινεμά, και τις λίγες φορές που το κάνω προτιμώ σχεδόν πάντα θερινά. Έχουν άλλη χάρη. Με τις καρεκλίτσες στο χαλικάκι, με τα αστέρια από πάνω, το αεράκι που φυσάει που και που. Χαλάλι ο σαφώς κατώτερος οπτικοακουστικός εξοπλισμός! Ε κι εσύ, μην πας να δεις το Star Wars σε θερινό αν θες να ακούς τα βρουμ βρουμ από τα φωτόσπαθα γύρω σου!

Βέβαια αυτά στην Ελλάδα. Εδώ είναι Αγγλία και μπορούμε μονοκοντυλιά να διαγράψουμε μια τέτοια δραστηριότητα από την ατζέντα μας. Οπότε αναγκαστικά περιοριζόμαστε στις κλειστές αίθουσες, στα multiplex εντός και εκτός εμπορικών κέντρων, άντε και στην τεράστια IMAX στο τσακίρ κέφι.

Την Τετάρτη λοιπόν πήγα μετά από αρκετό καιρό σινεμά. Κοίταξα λίγο τι παίζει και κατέληξα στη δεύτερη ταινία X-files, που έχει τίτλο X-files: I Want to Believe.

Οι κριτικές που είχα διαβάσει δεν ήταν καθόλου κολακευτικές, το αντίθετο μάλιστα. Αλλά λέω δε βαριέσαι, για χάρη των παλιών καιρών.

Των παλιών καιρών. Αυτό ακούστηκε πολύ βαρύ. Αλλά έτσι το νιώθω.

Flashback.

Όταν η σειρά X-files ήταν στο ζενίθ της στην Ελλάδα, εγώ πρέπει να ήμουν Γυμνάσιο-Λύκειο. Κάπου εκεί. Θυμάμαι με τι ένταση και αγωνία βλέπαμε κάθε επεισόδιο, με τι πάθος το αναλύαμε στο σχολείο την επόμενη μέρα με τους υπόλοιπους, τι θεωρίες είχαμε σκαρφιστεί για τα εξωπραγματικά που συμβαίνανε. Δεν ήταν λίγες οι φορές που διαφωνούσαμε, που επιχειρηματολογούσαμε υπέρ της μίας ή της άλλης θεωρίας. Που τασσόμαστε υπέρ της πίστης και της εμμονής του Μόλντερ ή υπέρ του σκεπτικισμού της Σκάλι. “Trust no one” και “The truth is out there” ήταν σλόγκαν που είχαν καθιερωθεί από τη σειρά. Αμ εκείνη την υποβόσκουσα έλξη μεταξύ των δύο πρωταγωνιστών που την πας;

Η φαντασία μας έτρεχε πολύ γρήγορα και ερεθιζόταν με το παραμικρό, και αυτή η σειρά, τότε, για την ηλικία εκείνη, νομίζω ότι είχε πετύχει διάνα. Και είχε φανατικούς οπαδούς σε όλο τον κόσμο. Μπορώ άνετα, και θέλω να πιστεύω όχι αφελώς, να συγκρίνω τον αντίκτυπό της τότε με αυτόν που έχει προκαλέσει σήμερα το Lost.

Στην πορεία δυστυχώς το μπαλόνι ξεφούσκωσε, η σειρά πήρε την κατιούσα κι εγώ όπως και πολλοί άλλοι έχασα το ενδιαφέρον μου και την επαφή μου με τη σειρά. Είναι αυτό που λένε, πως πρέπει κάτι να τελειώνει όταν είναι ψηλά, πριν φθαρεί. Μπορεί να σε χαλάει όταν στο κόβουν στο καλύτερο (σκεφτείτε να σταματούσε το Lost στην καλύτερή του φάση), αλλά τελικά είναι προτιμότερο από το να βλέπεις μια αγαπημένη σου σειρά να σέρνεται, να τραβιέται ενώ δεν το σηκώνει και τελικά να απομυθοποιείται.

Ουφ, αρκετά με τις αναμνήσεις. Σας πήγα, κι εγώ μαζί, αρκετά πίσω.

Η ταινία είναι σκηνοθεσίας Chris Carter, του πατέρα της σειράς, ενώ πρωταγωνιστούν οι γνωστοί μας David Duchovny (Μόλντερ) και Gillian Anderson (Σκάλι). Υπενθυμίζω ότι η πρώτη ταινία X-files προβλήθηκε πριν 10 χρόνια και αν θυμάμαι καλά (πάει και καιρός), αν και υστερούσε από τις καλές μέρες τις σειρές, δεν είχε χαρακτηριστεί και τελείως σούπα. Βλεπόταν ευχάριστα.

Δυστυχώς δε μπορώ να πω το ίδιο και για τη δεύτερη ταινία. Λυπάμαι που το λέω, αλλά τη βρήκα πολύ βαρετή. Και πιστέψτε με, πήγα με κάθε καλή διάθεση. Για να καταλάβετε, οι πιο συγκλονιστικές στιγμές της ταινίες ήταν στην αρχή, όπου ακούστηκε το αγαπημένο μουσικό theme της σειράς για 4 δευτερόλεπτα και στο τέλος, ένα tête à tête των δύο πρωταγωνιστών. Κατά τ’ άλλα ακόμα μια ταινία εξιχνίασης του FBI, με μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού σκηνές δράσης, σενάριο προβλέψιμο χωρίς καμία, μα καμία, ανατροπή και σκηνοθεσία χωρίς κάτι το ιδιαίτερο. Αν δηλαδή δεν είχε το συγκεκριμένο τίτλο και τους δύο γνωστούς μας ήρωες, δε νομίζω ότι θα συζητιόταν καν η ταινία.

Για την ιστορία, υπάρχουν και μία-δυο αναφορές στην όλη πλοκή των X-files, όπως για παράδειγμα στην ιστορία της μυστηριώδους απαγωγής της μικρής αδερφής του Μόλντερ ή ονόματα από παλιές υποθέσεις, ενώ προς το τέλος εμφανίζεται και ο Σκίνερ (Mitch Pileggi).

Μεγαλύτερο βάρος δίνεται στους χαρακτήρες και την εξέλιξη των δύο πρωταγωνιστών και μάλλον λίγο περισσότερο στη Σκάλι. Όπως βέβαια και στη σχέση των δύο, που ανέκαθεν όπως γνωρίζουμε αποτελεί θέμα συζήτησης των fans αλλά και τρικ των σεναριογράφων, το οποίο νομίζω έχουν χειριστεί υποδειγματικά, σε αντίθεση με άλλες σειρές. Παρακολουθούμε και μια-δυο αντιπαραθέσεις των πρωταγωνιστών, αλλά δε νομίζω ότι φτάνουν να συγκριθούν με αυτές που πολλάκις είχαμε παρακολουθήσει στη σειρά.

Η υπόθεση με λίγα λόγια. Ο Μόλντερ και η Σκάλι καλούνται μετά από χρόνια εκτός του FBI να συνδράμουν στην εξιχνίαση μιας υπόθεσης εξαφάνισης μίας ομοσπονδιακής πράκτορος, για το λόγο ότι στην εξιχνίαση συμμετέχει ένας πρώην ιερέας ο οποίος ισχυρίζεται πως έχει οράματα με το θύμα. Αν και διστακτικοί, αρχικά ο ένας και κατόπιν ο άλλος, πείθονται, για διαφορετικούς λόγους να εμπλακούν ενεργά στην υπόθεση. Η υπόθεση εκτυλίσσεται στην χιονισμένη Virginia (μιλάμε για πολύ χιόνι όμως). Ότι πρέπει για Αυγουστιάτικο βράδυ…

Κλείνω. Δε νομίζω ότι θα σας την προτείνω, αφού το μόνο που πέτυχε τελικά είναι αφ’ ενός να με χαροποιήσει που έβλεπα ένα γνώριμο δίδυμο σε… νέες περιπέτειες, και αφ’ εταίρου να μου ξυπνήσει ευχάριστες αναμνήσεις, κάτι όμως που θα μπορούσα ακόμα πιο πετυχημένα να κάνει και το DVD κάποιας από τις καλές σεζόν της σειράς.


Α και κάτι τελευταίο. Κάπου πήρε το μάτι μου πως ο Carter αναφέρθηκε και σε ενδεχόμενη τρίτη ταινία, το 2012, με αφορμή μια προαναγγελθείσα από τη σειρά, εισβολή εξωγήινων. Χμμμμ…

Το trailer του Harry Potter and the Half-Blood Prince

Το trailer της πολυαναμενόμενης από πολλούς έκτης ταινίας του Harry Potter κυκλοφόρησε αυτή την εβδομάδα. Για όσους έχουν διαβάσει το βιβλίο, σχεδόν ολόκληρο αναφέρεται στην ανάμνηση του Dumbledore για την πρώτη του συνάντηση με τον Tom Riddle στο ορφανοτροφείο.

Ιδού.



Η ταινία θα βγει στις αίθουσες της Αγγλίας και της Αμερικής στις 21 Νοεμβρίου ενώ στην Ελλάδα μια μέρα νωρίτερα, στις 20 του μηνός.


[Το διάβασα στον internetakia]

Το Λονδίνο μέσα απ' τις ταινίες

Notting Hill
Four Weddings and a Funeral
Clockwork Orange
Bridget Jones's Diary
Match Point
About a Boy
The Da Vinci Code
Love Actually

Οι παραπάνω είναι λίγες από τις ταινίες οι οποίες γυρίστηκαν (και) στο Λονδίνο.

Ποιος δε θυμάται τον Hugh Grant να περπατάει στην αγορά του Portobello στο Notting Hill, στην αρχή της ομώνυμης ταινίας πριν μπει στο διαμέρισμά του με την διακρτικότατη μπλε πόρτα; Την Renee Zellweger (Bridget Jones) να περπατάει σκυθρωπή στην μεγάλη Borough Market; Τις σκηνές του Da Vinci Code στο Temple Church ή την Scarlett Johansson στο Tate Modern Museum στην ταινία Match Point; Και βέβαια αμέτρητες σκηνές στα καταπράσινα πάρκα και στο ποτάμι με φόντο το Big Ben...

Βρήκα διάφορα sites στα οποία μπορεί κάποιος να βρει πληροφορίες για τοποθεσίες οι οποίες σχετίζονται με ταινίες. Ένα από τα πιο περιεκτικά και αναλυτικά είναι το movie-locations.com , στο οποίο βρήκα αρκετές πληροφορίες από πολλές γνωστές ταινίες. Επίσης στο site visitlondon.com υπάρχουν κάποιοι χάρτες σε pdf για λίγες όμως ταινίες, όπως το Match Point και το Closer, όπου είναι σημειωμένες οι τοποθεσίες που έχουν γυριστεί συγκεκριμένες σκηνές. Υπάρχουν μάλιστα και βιβλία για το συγκεκριμένο θέμα, όπως το London Film Location Guide του Simon James.

Έχει πλάκα νομίζω να συναντάς μέρη που έχεις δει και σε ταινίες. Τα πιο απλά σημεία, ένας δρόμος, ένα παγκάκι στο πάρκο, μια καφετέρια, αποκτούν διαφορετική υπόσταση όταν τα έχεις κάποτε δει στην μεγάλη οθόνη.

Καλή Μεγάλη Εβδομάδα και καλή Ανάσταση!

Christ Church και... Hogwarts!

Ένα από τα μεγαλύτερα και πιο γνωστά κολλέγια του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, και το μοναδικό (νομίζω) ανοικτό στους επισκέπτες είναι το Christ Church.

Θεωρείται το πιο αριστοκρατικό κολλέγιο ενώ είναι χαρακτηριστικό οτι έχει βγάλει από τα "σπλάχνα" του δεκατρείς Βρετανούς πρωθυπουργούς, περισσότερους από κάθε άλλο κολλέγιο!

Ιδρύθηκε το 1532 απ' τον King Henry VIII ως King Henry VIII's College και ο ίδιος το επανίδρυσε δεκατέσσερα χρόνια μετά ως Christ Church. Ήταν η περίοδος που η Αγγλία του Ερρίκου είχε αποσχιστεί από την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία και η Εκκλησία της Αγγλίας οργανωνόταν, κι έτσι στο Christ Church εκτός από κολλέγιο λειτούργησε και ο Καθεδρικός ναός της Επισκοπής της Οξφόρδης.

Το Tom Quad, ένα από τα τετράγωνα προαύλια (quadrangle) του κολλεγίου, είναι το μεγαλύτερο πανεπιστημιακό προαύλιο της Οξφόρδης (quadrangle είναι ο ανοιχτός τετράγωνος χώρος που γύρω γύρω έχει κτήρια, οπότε δεν περιλαμβάνονται τα μεγάλα πάρκα). Στη βόρεια πλευρά του βρίσκεται η κύρια είσοδος του κολλεγίου και το Tom Tower, ένα καμπαναριό ουσιαστικά, ονομαζόμενο έτσι από το Great Tom που είναι το όνομα της καμπάνας (όπως και το Big Ben άλλωστε...).

Δείτε αυτό...

Στο Christ Church, όπως και στο All Souls College, γυρίστηκαν κάποιες σκηνές στην ταινία Golden Compass!

Εκτός όμως απ' το Golden Compass, και οι ταινίες του Harry Potter έχουν εμπνευστεί ή και γυριστεί στο Christ Church. Η πιο γνωστή περίπτωση είναι αυτή του Great Hall του κολλεγίου, ο οποίο αντιγράφτηκε σε μεγάλο βαθμό για την κινηματογραφική αναβίωση του Dining Hall του Hogwarts! Ρίξτε μια ματιά...

Οι τοίχοι της αίθουσας είναι γεμάτοι πορτραίτα, ενώ απ' αυτά πίσω απ' το μεγάλο τραπέζι ξεχωρίζει αυτό του King Henry VIII στο κέντρο αλλά και της Elizabeth I αριστερά του αν δεν κάνω λάθος.

Σ' αυτή την αίθουσα (όπως μας ενημερώνει το ενημερωτικό τουριστικό φυλλάδιο) ο Charles I καλούσε το κοινοβούλιο, η Elizabeth I παρακολούθησε ένα θεατρικό έργο, ο Charlie Chaplin δείπνησε και ο Lewis Carrol (συγγραφέας του "Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων" ο οποίος δίδαξε μαθηματικά στο κολλέγιο) έφαγε 8000 γεύματα!

Η σκάλα του 16ου αιώνα που οδηγεί στο Hall έχει επίσης χρησιμοποιηθεί στα γυρίσματα. Εκεί η McGonagall υποδέχτηκε στην πρώτη ταινία τον Ηarry και τους υπόλοιπους πρωτοετείς μικρούς μάγους.

Συνεχίζω με την περιήγηση.

Στη νότια πλευρά του Τom Quad βρίσκεται ο Καθεδρικός ναός.

Ήταν ο μικρότερος Καθεδρικούς ναός της Αγγλίας μέχρι τον 20ο αιώνα που αρκετές μικρότερες εκκλησίες αναβαθμίστηκαν σε Καθεδρικούς.

Ανάμεσα στα πολλά αξιοθέατα είναι τα εντυπωσιακά του βιτρό.

Ένα από αυτά είναι το παρακάτω πολύ σπάνιο βιτρό που απεικονίζει τη δολοφονία του St. Thomas Becket (αυτό στο κέντρο).

Ο βασιλιάς Henry VIII κατέστρεψε τα οστά του Αγίου και είχε διατάξει να διαγραφεί κάθε αναφορά σ' αυτόν όπως και να καταστραφεί κάθε εικόνα του.

Με αυτό το post τελειώνω με την περιήγηση στην Οξφόρδη. Ελπίζω να ξαναβρώ σύντομα χρόνο για άλλη μια εκδρομούλα στα πέριξ. Γενικά οι ημερίσιες εκδρομές με τρένο είναι κάτι που μου αρέσει πολύ, και εδώ οι συνθήκες και οι υποδομές βοηθούν πολύ! Αν και μεταξύ μας μάλλον θα περιμένω να... ανοιξιάσει λίγο περισσότερο!

Καλημέρα και καλό Σαββατοκύριακο!

El Orfanato (Το Ορφανοτροφείο)

Σήμερα μετά από πολύ πολύ καιρό πήγα και είδα ένα θρίλερ στο σινεμά. Γενικά δεν είμαι fan του είδους, κυρίως επειδή τρομάζω εύκολα σε τέτοιες ταινίες και καταλήγω να βλέπω το μεγαλύτερο μέρος τους ανάμεσα από τα δάχτυλά μου! Το παραδέχομαι! Δεν κλείνω τα μάτια όμως, τις βλέπω, γιατί είμαι και περίεργος! Δε μιλάω για περιπέτειες με στοιχεία τρόμου, μιλάω για ταινίες όπως το The Ring, το The Sixth Sense, το The Others, τέτοιες. Οι συγκεκριμένες μάλιστα μου άρεσαν.

Είδα λοιπόν το El Orfanato (The Orphanage, Το Ορφανοτροφείο). Πρόκειται για Ισπανική ταινία, σκηνοθεσίας Juan Antonio Bayona και παραγωγής Guillermo del Toro (Pan's Labyrinth). Μου άρεσε πάρα πολύ (για θρίλερ πάντα). Μοιάζει αρκετά με τις ταινίες που ανέφερα παραπάνω (κυρίως με το Έκτη Αίσθηση και τι Οι Άλλοι), είναι αυτού του στυλ. Είναι αρκετά τρομακτική, αλλά και με ένα σενάριο αρκετά συμπαγές έτσι ώστε το τέλος να μπαίνουν τα πράγματα στη θέση τους. Γιατί όπως ξέρετε σε τέτοιες ταινίες που άπτονται μεταφυσικών θεμάτων είναι πολύ συχνό φαινόμενο να συμβαίνουν πράγματα που αργότερα δεν εξηγούνται. Όχι να εξηγούνται με τους νόμους της φυσικής αλλά να έχουν μια λογική, μια συνέπεια με το σενάριο.

Η υπόθεση πάρα πολύ συνοπτικά. Μια γυναίκα που μεγάλωσε σε ορφανοτροφείο επιστρέφει σ' αυτό μετά από τριάντα χρόνια με τον άντρα και το παιδί της για να μείνουν εκεί και να το επαναλειτουργήσουν ως σπίτι για παιδιά με ειδικές ανάγκες. Οι φανταστικοί φίλοι όμως του γιού τους αρχίζουν να τους ανησυχούν.......

Ορίστε και το trailer (με αγγλικούς υπότιτλους) για όποιον ενδιαφέρεται.


Η ταινία έχει κερδίσει πολλά - και ήταν υποψήφια για πολλά περισσότερα - βραβεία της Ακαδημίας Τεχνών και Κινηματογράφου της Ισπανίας.

Στην Ελλάδα πρέπει να έχει παιχτεί ήδη, αν την έχετε δει περιμένω τη γνώμη σας, αν όχι νομίζω οτι θα ήταν μια καλή επιλογή για DVD στο σπίτι με ποπ κόρν!


Το 2ο μέρος της Οξφόρδης μάλλον αύριο...

There will be blood (Θα χυθεί αίμα)

Μέσα στη βδομάδα πήγα και είδα το Τhere will be blood, στην οποία η ερμηνεία του Daniel Day-Lewis του χάρισε το βραβείο Α' ανδρικού ρόλου στα Όσκαρ, στις Χρυσές Σφαίρες αλλά και της Βρετανικής Ακαδημίας. Η ταινία είναι σκηνοθεσίας Paul Thomas Anderson (κέρδισε και βραβείο σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ του Βερολίνου) και είναι βασισμένη στο μυθιστόρημα Oil! του Upton Sinclair.

Η ιστορία εκτυλίσσεται στο τέλος το 19ου αιώνα και στην αρχή του 20ου στην California. Κεντρικό θέμα είναι η αφήγηση της ιστορίας ενός μεταλλωρύχου ο οποίος ξαφνικά βρίσκει πετρέλαιο. Είναι η εποχή του κυνηγιού του μαύρου χρυσού. Σιγά σιγά φτιάχνει την επιχείρησή του, νοικιάζωντας ή αγοράζοντας τις εκτάσεις που θεωρεί οτι έχουν πετρέλαιο, χρησιμοποιώντας και τον μικρό του γιο για να προβάλλει το προφίλ του οικογενειάρχη. Κάποια στιγμή ένας νέος έρχεται και του δίνει μια πληροφορία για μια περιοχή που κρύβει πετρέλαιο, κι αυτός φεύγει για να την ερευνήσει. Αυτά σε πολύ γενικές γραμμές, συμβαίνουν πολλά και διάφορα στα οποία δε θα αναφερθώ, να δείτε κι εσείς τίποτα.

Η ταινία είναι καλή. Ο Daniel Day-Lewis όμως καλύτερος! Η ερμηνεία του μου άρεσε πάρα πολύ και νομίζω άξιζε το βραβείο. Βέβαια τον βοηθάει και η ταινία, αφού είναι γυρισμένη πάνω στον κεντρικό ήρωα και του δίνει την ευκαιρία να ξεδιπλώσει το ταλέντο του. Παρεμπιπτόντως η - λίγο αγριεμένη - όψη του Daniel Plainview (του κεντρικού χαρακτήρα) μου θύμισε λίγο τον ρόλο που έπαιζε ο Lewis στο Gangs of New York.

Η ταινία είναι ωραία γυρισμένη. Δεν κάνει κοιλιά και τη βλέπεις με ενδιαφέρον μέχρι το τέλος. Το παράπονό μου είναι οτι όταν τελείωσε δεν ένιωσα οτι ένας κύκλος έκλεινε, την κάθαρση που λέμε στο αρχαίο δράμα. Είχα την αίσθηση οτι θα μπορούσε να συνεχιστεί λίγο ακόμα. Μου φάνηκε σαν ένα κείμενο χωρίς επίλογο, κάτι έλειπε για να πω "τέλος".

Ορίστε και το trailer για όποιον ενδιαφέρεται.

Καλό μήνα, καλή Άνοιξη και καλή Κυριακή να έχετε!

Charlie Wilson's War (Παιχνίδια εξουσίας)

Πήγα χτες βράδυ και είδα το Charlie Wilson's War (Παιχνίδια εξουσίας ελληνιστί) - αυτό με τις μη πιστές μεταφράσεις τίτλων ποτέ δεν το κατάλαβα. Η ταινία είναι υποψήφια για Όσκαρ Β' Αντρικού ρόλου για την ερμηνεία του Philip Seymour Hoffman (θα τον θυμάστε από την ταινία Capote) στο ρόλο του ελληνικής - παρακαλώ - καταγωγής του πράκτορα της CIA Gust Avrakotos (χαχα!).

Η ταινία είναι βασισμένη σε πραγματική ιστορία και εκτυλίσσεται στη δεκαετία του '80, στην τελευταία περίοδο του Ψυχρού πολέμου. Σκηνοθετεί ο Mike Nichols, με τον Tom Hanks στον πρωταγωνιστικό ρόλο να υποδύεται τον Charlie Wilson, μέλος του Αμερικανικού Κονγκρέσου με ιδιαίτερη αδυναμία στις ωραίες γυναίκες και στο... Chivas! Επίσης βλέπουμε και την Julia Roberts να υποδύεται μια πολύ-αντικομμουνίστρια, πολύ-Χριστιανή, πολύ-Αμερικανίδα της υψηλής κοινωνίας ονόματι Joanne Herring.

Η ταινία μας περιγράφει πως ο Charlie Wilson, μέλος του Κονγκρέσου εκείνη την εποχή αλλά και δύο επιτροπών-κλειδιών για αμυντικά θέματα, με τη βοήθεια ενός πράκτορα της CIA και την υποστήριξη της Joanna Herring στήνουν μια διπλωματική παρασκηνιακή επιχείρηση ενίσχυσης και εξοπλισμού των Αφγανών μουτζαχεντίν που μάχονται εναντίον της Σοβιετικης κατοχής κατά τη διάρκεια του Σοβιετο-αφγανικού πολέμου.

Είχα ακούσει καλά λόγια, και η βαθμολογία του imdb είναι 7.7, αλλά εμένα δε με ικανοποίησε. Ούτε κρύο ούτε ζέστη, μη σου πω προς το κρύο γέρνω! Αδιάφορη, στην καλύτερη περίπτωση! Αν τη δείτε, περιμένω την άποψή σας, μπας και βρείτε κάποια καλά στοιχεία που μου διέφυγαν!

Πρέπει ωστόσο να ξεχωρίσω την ερμηνεία του Hoffman, η οποία ήταν αρκετά ευχάριστη έως διασκεδαστική. Και ο Tom Hanks δεν ήταν κακός, αλλά τον έχω δει σε καλύτερες στιγμές.

The Kite Runner

Χτες κοιτώντας στο internet τις ταινίες που παίζονται στις κοντινές αίθουσες για να αποφασίσω που θα πάω, ήμουν μεταξύ δύο επιλογών. Άλλου ενός blockbuster ή κάτι διαφορετικού; Αποφάσισα οτι δεν σήκωνα κι άλλη μια-από-τα-ίδια κι έτσι πήγα και είδα το The Kite Runner (Χαρταετοί πάνω απ' την πόλη, βρήκα τον ελληνικό τίτλο). Σε σκηνοθεσία Marc Forster, η ταινία βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Αφγανοαμερικανού συγγραφέα Khaled Hosseini.

Με λίγα λόγια: ήταν από τις καλύτερες ταινίες που έχω δει εδώ και πάρα πολύ καιρό! Και ξέρετε πως δεν λέω τόσο εύκολα τέτοια μεγάλα λόγια. Αλλά αυτήν την ταινία θα είναι πραγματικά κρίμα αν δεν τη δείτε. Δυνατή, συγκινητική, με σκηνές που σε αγγίζουν και τις παρακολουθείς άφωνος, όχι γιατί έχεις αγωνία αλλά γιατί θες να ρουφήξεις την ένταση της στιγμής! Με γέμισε! Όταν έπεσαν οι τίτλοι τέλους, είχα ένα χαμόγελο. Όχι για κάποιο happy end, αλλά επειδή είχα κατακλυστεί από συναισθήματα.

Η υπόθεση σε μια γραμμή, όπως την έχει το imdb (που του δίνει βαθμολογία 7.9/10): After spending years in California, Amir returns to his homeland in Afghanistan to help his old friend Hassan, whose son is in trouble.

Και λίγο πιο αναλυτικά: ο Amir είναι ένας Αφγανός ο οποίος στην παιδική του ηλικία ξενιτεύεται με τον πατέρα του κατά τη διάρκεια της Σοβιετικής εισβολής. Αρκετά χρόνια μετά φεύγει από την Αμερική όπου ζει και επιστρέφει στην Καμπούλ που πλέον βρίσκεται υπό το καθεστώς των Ταλιμπάν. Στο πρώτο μισό η ταινία εστιάζει στα παιδικά χρόνια ενώ στο δεύτερο στο τι συναντά γυρνώντας πίσω.

Μην τη χάσετε!

Βόλτα στο ποτάμι με το Πολικό Εξπρές

Με έναν ζεστό καφέ και τη μουσική να παίζει μπας και ανοίξει το μάτι, αφού διάβασα διάφορα ενδιαφέροντα posts στην blogoγειτονιά, βλέποντας τον καταγάλανο ουρανό, έψαχνα να βρω τι θα κάνω την υπόλοιπη μέρα. Το να κατέβω πάλι στην αγορά Σαββατιάτικα το απέκλεισα από την αρχή. Θα πλησιάσω ξανά μετά τις γιορτές! Κοίταξα σε διάφορες ιστοσελίδες για κάτι ενδιαφέρον στην πόλη, και το μάτι μου έπεσε σε κάτι αρκετά ξεχωριστό. Στη IMAX έπαιζαν το άκρως γιορτινό και Χριστουγεννιάτικο The Polar Express και μάλιστα τρισδιάστατο!

Την ταινία (παραγωγής 2004) δεν την είχα δει όταν είχε βγει στις αίθουσες, ούτε σε DVD αργότερα. Ήξερα όμως οτι σκηνοθέτης είναι ο Robert Zemeckis, ο ίδιος με την ταινία Beowulf που είδα πρόσφατα πάλι σε 3D και με είχε ενθουσιάσει (περισσότερο η 3D experience παρά η ταινία...). Ρώτησα και έμαθα, και ο εορταστικός και μαγευτικός χαρακτήρας της ταινίας με ενθουσίασε (μέρες που είναι) κι έτσι έκλεισα εισιτήρια αμέσως.

Η IMAX βρίσκεται κοντά στο σταθμό του Waterloo, στην περιοχή South Bank, δίπλα στο ποτάμι από τη νότια πλευρά. Η περιοχή είναι από τις αγαπημένες μου για μια χαλαρή βόλτα. Υπάρχουν πολλά πράγματα να δεις και να κάνεις, όπως το London Eye, το Big Ben και το Κοινοβούλιο απέναντι, οι γέφυρες με την υπέροχη θέα, το Καρουζέλ, το Aquarium και η μόνιμη έκθεση του Dali, διάφοροι πολυχώροι όπως το Royal Festival Hall και το County Hall, εστιατόρια και cafes δίπλα στο ποτάμι. Ή απλά μπορείς να περπατήσεις και να χαζέψεις του διάφορους animateurs που τα Σαββατοκύριακα είναι πάντα εκεί!

Έτσι παρόλο που η ταινία ήταν το απόγευμα, σηκώθηκα νωρίς νωρίς και κίνησα κατά ποτάμι μεριά.

Βγαίνοντας από το σταθμό και βλέποντας τον καθαρό ουρανό από πάνω μου αναρωτήθηκα που είδαν οι μετεωρολόγοι την πιθανότητα βροχής, εξ' αιτίας της οποίας εγώ κουβαλούσα μια ομπρελίτσα στην τσέπη (ναι, είναι compact η ομπρέλα και μεγάλη η τσέπη, μην το ψάχνετε τώρα!). Ανεβαίνοντας όμως τη γέφυρα για να διασχίσω το ποτάμι και γυρνώντας να απολαύσω τη θέα, η απάντηση ήρθε ξεκάθαρη. Μαύρα σύννεφα άρχισαν να καταφθάνουν! Αυτά όμως δε μας πτοούν εμάς, το έχω ξαναπεί, οπότε συνέχισα για τη βόλτα μου.

Αρκετός ο κόσμος, είναι και γιορτές μην ξεχνιόμαστε, αλλά όχι ο χαμός που σίγουρα θα γινόταν στην αγορά τέτοια ώρα. Περπατήσαμε μέχρι το London Eye, και ξανά πίσω, χαζεύοντας τον κόσμο, τους μουσικούς του δρόμου αλλά και τα παιδιά στο Καρουζέλ. Μπήκαμε και σ' ένα μαγαζάκι που είχε διάφορα ωραία πραγματάκια, όπως κούπες, Χριστουγεννιάτικα στολίδια, τετράδια και σημειωματάρια, τσάντες, που όλα είχαν ένα touch από τέχνη. Μου άρεσαν ιδιαίτερα κάτι μικρά ποτηράκια (για εσπρέσσο μάλλον) που έμοιαζαν σαν χάρτινα τσαλακωμένα ποτήρια μιας χρήσης! Το βρήκα πολύ ευφάνταστο.

Εν τω μεταξύ η ώρα πέρασε και κατευθυνθήκαμε προς το σινεμά.

Για την I-MAX σας έχω ξαναμιλήσει (επαναλαμβάνομαι οικτρά ώρες ώρες). Πρόκειται για τη μεγαλύτερη οθόνη στο Νησί και με δυνατότητες τρισδιάστατης προβολής με τα ειδικά γυαλιά σε φιλμς που το υποστηρίζουν. Το λέω και το ξαναλέω, γιατί όποτε πηγαίνω έχω ξεχάσει πόσο μεγάλη είναι μέχρι που την ξαναβλέπω, γι' αυτό σας έβγαλα και φωτογραφία!

Όλο αυτό δεν είναι τοίχος, είναι η οθόνη! Και έχει κι άλλο στα πλάγια και πάνω, δε χωρούσε όλη στην φωτογραφία, αλλά με την ανθρώπινη σιλουέτα μπροστά μπορείτε να αντιληφθείτε τα μεγέθη. Με 20 μέτρα ύψος (!) και 26 μέτρα πλάτος και με τα καθίσματα να μην είναι πολύ μακριά, αισθάνεσαι σα να ζεις την ταινία κι όχι να την παρακολουθείς. Πολλώ δε μάλλον όταν εκτός από μεγάλα αυτά που βλέπεις είναι και... ανάγλυφα!

Από έξω η IMAX είναι εξίσου εντυπωσιακή, έτσι όπως στέκεται κυκλική στη μέση του δρόμου.

Λίγα λόγια για την ταινία. Όπως και το Beowulf, με χρήση της ίδιας τεχνολογίας, η ταινία μοιάζει περισσότερο με animation παρά με ταινία. Ο Tom Hanks έχει τον κεντρικό ρόλο, ή μάλλον... ρόλους αφού υποδύεται με τη βοήθεια της τεχνολογίας όχι έναν και δύο αλλά έξι χαρακτήρες! Το story τώρα. Ένα παιδί στην κρίσιμη ηλικία της αμφισβήτησης της ύπαρξης του Άγιου Βασίλη, προσπαθεί να πιστέψει αλλά η λογική και τα γεγονότα τον εμποδίζουν. Την παραμονή των Χριστουγέννων ξυπνάει από την άφιξη ενός... τρένου έξω από το σπίτι του και βρίσκεται ξαφνικά σε ένα μαγικό ταξίδι προς τον Βόρειο Πόλο και το σπίτι και εργοστάσιο του Άγιου Βασίλη.

Η ταινία είναι αρκετά μαγευτική, και παιδική βέβαια, αλλά αυτό δε με χάλασε! Με συνεπήρε σε ένα φανταστικό μαγικό κόσμο, απόλυτα εορταστικό, αυτό άλλωστε επιζητούσε κι εγώ. Είναι μια πολύ όμορφη Χριστουγεννιάτικη ταινία και ενδεχομένως να καθιερωθεί όπως τόσες άλλες "επίκαιρες", όπως το 26 λεπτών animation "The Snowman" (μεταφορά από το ομώνυμο βιβλίο) που εδώ στην Αγγλία από το 1982 είναι must τέτοιες μέρες.

Φεύγοντας, τράβηξα άλλη μια φωτογραφία από τη γέφυρα, έτσι να υπάρχει. Δυστυχώς χωρίς τρίποδα τη νύχτα είναι αρκετά δύσκολο να βγει καλή η φωτογραφία.


Επειδή την έχω καταβρεί με το να σκοτώνω την ώρα μου παίζοντας με τα βίντεο που τραβάω (μην σας κακομαθαίνω όμως, γιατί θα τελειώσουν οι γιορτές και θα κοπούν αυτά. Εε; Μάλλον δηλαδή!), θα ανεβάσω μάλλον και κάποιο βιντεάκι από το South Bank. Σκέφτομαι να αφήσω τον φυσικό ήχο αυτή τη φορά, αλλά υποψιάζομαι οτι το μόνο που θα ακούτε θα είναι ένα φφφφφφφ από τον αέρα!

Χρόνια πολλά!

The Golden Compass (Το αστέρι του Βορρά)

Προχτές βράδυ πήγα και είδα το The Golden Compass (που στις ελληνικές αίθουσες προβάλλεται από σήμερα με το όνομα Το αστέρι του Βορρά).

Η ταινία είναι μεταφορά του μυθιστορήματος του Philip Pullman Northern Lights (που στις Ηνωμένες Πολιτείες έχει τον τίτλο The Golden Compass, εξού και ο τίτλος της ταινίας), του πρώτου βιβλίο της τριλογίας με τίτλο His Dark Materials (ελληνιστί Η τριλογία του κόσμου).

Η ιστορία εκτυλλίσσεται σε ένα παράλληλο σύμπαν, με πολλές ομοιότητες και πολλές διαφορές από το δικό μας. Για αρχή, οι ψυχές των ανθρώπων δεν ζούνε μέσα στο σώμα τους, αλλά δίπλα τους, με τη μορφή ενός ζωόυ (με τα χαρακτηριστικά της εκάστοτε ψυχής)! Υπάρχουν πολικές αρκούδες που μιλάνε, μάγισσες, μπαλόνια υδρογόνου και άλλα ωραία.

Σ' αυτό λοιπόν το παράλληλο σύμπαν το δογματικό σύστημα εξουσίας (το Magesterium όπως αναφέρεται στην ταινία) έχει πάρει μέτρα που του αποτρέπουν στους ανθρώπους να αμφισβητούν την δική του θεώρηση των πραγμάτων κι έτσι την εξουσία που έχει εγκαθιδρύσει. Ένα από αυτά έχει να κάνει με τα παιδιά και τις ψυχές τους, οι οποίες (όπως και στον δικό μας κόσμο) δεν ελέγχονται εύκολα αφού είναι ελεύθερες, δεν έχουν αλλοτριωθεί και προπάντως είναι περίργες και ανοιχτές σε ερεθίσματα και νέες ιδέες. Αυτό βέβαια είναι η ερμηνεία της αλληγορίας, αφού στην ταινία υποτίθεται οτι οι ψυχές των παιδιών έρχονται σε επαφή με την περιβόητη σκόνη (dust) που είναι η ουσία που συνδέει τα διάφορα σύμπαντα (και της οποίας την ύπαρξη το Magesterium αρνείται).

Μπερδευτήκατε; Μάλλον δικό μου το σφάλμα. Γενικά η ταινία περιλαμβάνει αρκετές αλληγορίες και αυτό είναι που μου έμεινε στο τέλος. Ούτε η Nicole Kidman, ούτε η Dakota Blue Richards που ενσάρκωνε την μικρή ηρωίδα ούτε ο Daniel - James Bond - Craig. Οι πολύ έξυπνες αλληγορίες, αυτό που θέλει να πει ο συγγραφέας καλύπτοντάς το με ένα παραμύθι με μάγισσες και πολικές αρκούδες είναι αυτό που με έκανε να ψάχνω μετά να βρω το βιβλίο για μελλοντικό ανάγνωσμα.

Πρέπει να σημειώσουμε οτι το βιβλίο έχει πολλά περισσότερα και αιχμηρά μηνύματα απ' ότι η ταινία. Απ' ότι διάβασα, στο βιβλίο το Magesterium δεν είναι απλά ένα οποιοδήποτε ολοκληρωτικό σύστημα εξουσίας που θέλει να ελέγχει τους υπηκόους του, αλλά η Εκκλησία σαν οργανωμένο σύστημα και ο συγγραφέας καταφέρετε εναντίον της (μέσω της φανταστικής ιστορίας βεβαίως). Παρά τις όποιες νύξεις στην ταινία οτι υπάρχει θρησκευτική υπόσταση στο Magesterium (για παράδειγμα τα ρούχα που φοράνε ή η χρήση της λέξης "έραιση" για μια επιστημονική ανατρεπτική πεποίθηση) δε γίνεται σαφής αναφορά ενώ έχουν αφεραιθεί πολλά αντιθρησκευτικά στοιχεία του έργου, πράγμα που προκάλεσε συζητήσεις. Ξέρουμε όμως όλοι μας πως όσο περισσότερο είναι καμπυλωμένες οι γωνίες σε ένα θέαμα (θυμηθείτε πίνακες που έχουν κατέβει ή ταινίες που έχουν μποϋκοταριστεί) τόσο λιγότερες οι αντιδράσεις και περισσότερα τα έσοδα. Έτσι; Ωστόσο νομίζω συζητήσεις και κάποιες εκκλήσεις για μποϊκοτάζ έγιναν...

Χωρίς να έχω διαβάσει το βιβλίο, δεδομένου αυτού του στρογγυλέματος που υπέστη η ταινία, νομίζω οτι θα είναι πολύ καλύτερο και τροφή για πολλές σκέψεις και συζητήσεις. Η ταινία ήταν καλούτσικη, όχι κακή αλλά ούτε το κάτι άλλο, κι αυτό που κρατάω είναι πόσα πολλά μπορεί να πει κάποιος μέσα από μια φαινομενικά απλή ιστοριούλα για παιδιά. Αρκεί να υπάρχουν ανοιχτά αυτιά και μάτια.

Για όποιους ενδιαφέρονται, ορίστε και το trailer της ταινίας.

Beowulf 3D

Χτες βράδυ πήγα να δω την ταινία Beowulf. Είχα βάλει στο πρόγραμμα να τη δω από τότε που βγήκε, όχι για το σενάριο, ούτε για την Ατζελίνα, ούτε γιατί μια αδυναμία που έχω σαν παιδί κι εγώ στις επικές φανταστικές ιστορίες και ταινίες, αλλά γι' αυτή την περιβόητη τεχνοτροπία 3D γραφικών. Για όσους δεν ξέρουν, η ταινία εκτός από την συνηθισμένη (δισδιάστατη) μορφή, προβάλλεται σε ορισμένες αίθουσες και σε 3D με τη βοήθεια ειδικών γυαλιών. Στο κεντρικό Λονδίνο υπάρχουν νομίζω δύο αίθουσες που προβάλλουν το Beowulf 3D, η IMAX στο Waterloo (η μεγαλύτερη οθόνη στη Μ. Βρετανία, η οποία έχει πολλές 3D προβολές, κυρίως ντοκιμαντέρ) και το Vue Cinemas στη Leicester square. Εγώ πήγα στη 2η, η οποία απ' ότι διάβασα χρησιμοποιεί την τεχνολογία τρισδιάστατης απεικόνισης Real D. Απ' όσο ξέρω 3D προβολή υπάρχει και στην Αθήνα στα Village Cinemas.

Λίγα λόγια για το θέμα της ταινίας. Η ταινία είναι μεταφορά στην μεγάλη οθόνη του ομώνυμου έπους της Αγγλοσαξονικής λογοτεχνίας που χρονολογείται κάπου μεταξύ 8ου και 11ου αιώνα. Η κεντρική μορφή, ο Beowulf (Ray Winstone), είναι ένας Viking ήρωας με πολλούς άθλους στο βιογραφικό του (και μετριόφρων, τι να σου πω, αυτά τα sea monsters για πρωινό τα έτρωγε!) ο οποίος σπεύδει να βοηθήσει τον Βασιλιά της Δανίας Hrothgar (Anthony Hopkins) και να σκοτώσει ένα τέρας που σπέρνει τον φόβο και τον τρόμο στο Βασίλειό του. Στην πορεία εμφανίζεται και η μητέρα του τέρατος (Angelina Jolie), σε έναν πολύ σύντομο αλλά αποκαλυπτικό ρόλο (άλλο πράγμα η 3D Angelina σου λέω!). Ε, τι, θέλετε κι άλλο; Σε γενικές γραμμές αυτό είναι το story.

Δεν ξετρελαθήκατε, ε; Ούτε εγώ. Και που να ακούσετε και το άλλο. Η ταινία είναι animation, δηλαδή παρόλο που οι ηθοποιοί είναι κανονικοί, στην οθόνη φαίνεται σαν ένα video game.

Χάλια θα μου πεις. Χάλια θα σου πω, ΑΝ πας και το δεις σε ένα απλό σινεμά, ή το νοικιάσεις σε DVD όταν βγει.

Γιατί όλα τα λεφτά τελικά ήταν το τρισδιάστατο του πράγματος! Οι - πολλές και εντυπωσιακές - σκηνές δράσης και μάχης ζωντάνευαν στην κυριολεξία μπροστά σου! Έπιανα τον εαυτό μου να κάνει ελιγμό για να αποφύγει το βέλος που ερχόταν προς τα πάνω μου! Πέταγα παρέα με το δράκο, κολυμπούσα δίπλα στον Beowulf, τιναζόμουν που ξαφνικά μπροστά μου ξεπεταγόταν ο Grendel (το τέρας ντε), ή για να στο πω κι αλλιώς... ώρες ώρες ένιωθα οτι ήμουν ο Brad Pitt!!! Χαχα, εντάξυ εδώ υπερέβαλα, αλλά στα άλλα καθόλου!

Αν θέλετε κουλτούρα, ερμηνείες για Oscar, δακρύβρεχτες ιστορίες, μυστηριώδη πλοκή κλπ μην πλησιάσετε (καλά, ποιος λογικός άνθρωπος θα πήγαινε ποτέ στο Beowulf προσδοκώντας κάτι απ' τα παραπάνω;). Αν θέλετε πολύ δράση, εφέ, μάχες, μύες και σπαθιά, να πάτε, να πάτε. Αλλά επειδή έχω την εντύπωση οτι χωρίς το τρισδιάστατο δε θα λέει και πολλά, και για να μην τελειώσει η ταινία και πείτε "τσάμπα τα 7 ευρώ" (που εδώ είναι πολύ παραπάνω...) ή "και δεν έμενα σπίτι να δω ποδόσφαιρο" ή στην καλύτερη περίπτωση "αν ήθελα animation θα πήγαινα στο Bee Movie", σας προτείνω ανεπιφύλακτα να το δείτε στην τρισδιάστατη μορφή του!

Bollywood

Τι κι αν δεν έχω δει την Hollywoodιανή παραγωγή Pride and Prejudice; Είδα την Bollywoodιανή παραλλαγή της… Bride and Prejudice! Κι έτσι έγινε η πρώτη επαφή μου με το Bollywood!

Το Bollywood είναι μέρος της ινδικής βιομηχανίας παραγωγής ταινιών, με χαρακτηριστικό στυλ. Οι ταινίες συνήθως γυρίζονται σε ινδικές γλώσσες, τα τελευταία χρόνια όμως γυρίζονται και στα αγγλικά, όπως η συγκεκριμένη. Το σενάριο είναι συνήθως απλό και μελοδραματικό και τα έχει όλα: έρωτα, δράμα, αγωνία, οικογενειακούς καυγάδες. Το πιο έντονο όμως χαρακτηριστικό στις ταινίες του Bollywood είναι η μουσική και ο χορός, σε σημείο οι ταινίες να πλησιάζουν το είδος του musical. Φορέματα σε έντονα χρώματα και μια μίξη παραδοσιακών ινδικών χορών με δυτικές προσθήκες συνδυάζονται με στίχους που πολλές φορές σε κάνουν να γελάς!

Οι χαρακτήρες υπερβολικοί και οι ατάκες τους αξέχαστες. Η Ινδή μητέρα που προξενεύει σε κάθε ευκαιρία τις κόρες τις σε «αξιόλογους» γαμπρούς! Ο Ινδός που πλούτισε στην Αμερική, μένει στο Hollywood και κάνει επίδειξη με κάθε ευκαιρία. Η Αγγλίδα σνομπ που θεωρεί οτιδήποτε ινδικό βρώμικο και ανάξιο προσοχής. Η Ινδή δυναμική - πανέμορφη (το διαπιστώνετε κι από τις εικόνες νομίζω) - πανέξυπνη - ευαίσθητη κόρη που τολμάει και λέει όχι στο προξενιό με τον πλούσιο Ινδό αλλά ταυτόχρονα αντιστέκεται και στα δίχτυα του όμορφου Αμερικάνου επειδή θεωρεί πως δεν εκτιμάει την ομορφιά της πατρίδας της αλλά είναι απλά ένας ιμπεριαλιστής επενδυτής που θέλει να επιβάλει τη δική του κουλτούρα. Και ο Αμερικάνος μορφονιός που παρόλο πάμπλουτος πείθεται από την δυναμική και όμορφη Ινδή νεαρά και αντιστέκεται στις πιέσεις της μαμάς για ένα ακόμα ξενοδοχείο. Τι να πρωτοπώ…

Επίσης σε όλη την ταινία, παρά το στοιχείο έρωτα που είχε, δεν υπήρχε ούτε ένα φιλί, πράγμα που μου έκανε εντύπωση αφού υπήρχαν σκηνές που σίγουρα το «σήκωναν» έως και το απαιτούσαν. Αργότερα διάβασα ότι παραδοσιακά σε αυτές τις ταινίες δεν υπάρχουν σεξουαλικής φύσης, ακόμα και φιλιού, αν και τελευταία αυτό τείνει να αρθεί.

Όσο κι αν σας φαίνεται παράξενο, εγώ το διασκέδασα πολύ βλέποντας την ταινία. Θες να φταίει το πρωτόγνωρο της εμπειρίας; Θες το ότι ήταν σα να βλέπω μια ταινία του παλιού ελληνικού κινηματογράφου σε σύγχρονη ινδική version; Θες ακόμα το ότι τα τραγούδια (αν και εμφανέστατα σε playback) και οι χοροί με καθήλωναν; Τελειώνοντας η ταινία μου άφησε μια ωραία γεύση και ένα χαμόγελο και την επιθυμία να δω κι άλλη ταινία του είδους.

~

Το τελευταίο βιβλίο του Harry Potter το τελείωσα εδώ και καμιά βδομάδα. Ήταν απλά συγκλονιστικό. Συστήνω σε όλους να διαβάσουν τα βιβλία ακόμα κι αν έχουν δει τις ταινίες και δεν τους έκαναν εντύπωση.

Harrypottermania και Cinemania

Χωρίς internet στο σπίτι, και με λίγο περισσότερο χρόνο – επιτέλους – απ’ ότι πριν (όλα εταιροχρονισμένα τα έχω πλέον, τις διακοπές, τα posts, τα comments σε αγαπημένα blogs…) το έχω ρίξει στο διάβασμα και το σινεμά.

Έχουμε και λέμε λοιπόν.

Είμαι πλέον στη μέση του 5^ου βιβλίου του Harry Potter (Harry Potter and the Order of Phoenix). Έχω μαγευτεί (ή πωρωθεί) τόσο που στον ύπνο μου καμιά φορά βλέπω μονομαχίες με spells! Για να μη σας πω οτι όταν κλείνω το βιβλίο η πρώτη σκέψη είναι το παιδικό μου παράπονο που μου έβγαινε στην επιφάνεια όταν έβλεπα σχέδια με υπερήρωες, οτι πολύ θα ήθελα να έχω super ικανότητες ή να ήμουν μάγος και να μην το ήξερα ακόμα, και άλλα τέτοια τρελά.

Για τα βιβλία τώρα. Το 4^ο βιβλίο ήταν το πιο καλογραμμένο από τα τέσσερα πρώτα. Πολύ μεγαλύτερο, περίπου κατά 200 σελίδες από το 3^ο, λιγότερο απλοϊκά γραμμένο (σαφέστατα εκεί άλλαξε το target group των βιβλίων) και με αρκετή δόση δράσης και αγωνίας μέχρι το τέλος.

Όσοι έχετε δει τις ταινίες, ένα θα σας πω. Καμία σχέση! Τις έχω δει όλες και δεν συγκρίνονται με τα βιβλία σε καμία περίπτωση. Πρόσφατα μάλιστα ξαναείδα τις πρώτες δύο και διαπίστωσα σε πόσο μεγάλο βαθμό είναι απλά περίληψη του βιβλίου. Παραλείπονται τόσα γεγονότα, τόσοι διάλογοι, που τελικά αυτό που μένει είναι ένα κηνυγητό που κρατάει 10 λεπτά ή μαι μάχη που κρατάει 15 λεπτά. Όσο δε για το κεντρικό θέμα όλης της σειράς, από τις ταινίες ζήτημα είναι να καταλάβεις τα βασικά (εγώ στην πιο πρόσφατη ταινία χάθηκα τελείως), ενώ από τα βιβλία παρακολουθείς την υπόθεση πολύ πιο αναλυτικά και λεπτομερώς. Οπότε, ακόμα κι αν έχετε δει τις ταινίες, νομίζω θα σας αρέσουν τα βιβλία κι ας ξέρετε περίπου τι γίνεται, είχα κι εγώ τον ίδιο ενδοιασμό αλλά ευτυχώς διαψεύσθηκα, ειδικά στα πιο μεγάλα βιβλία.

Το άλλο όμορφο στοιχείο των βιβλίων είναι οι λεπτομέρειες οι οποίες εξηγούνται σε επόμενα βιβλία. Για παράδειγμα πράγματα στα οποία έχει γίνει αναφορά στο πρώτο βιβλίο μπορεί να εξηγηθούν στο 5^ο, ή κουβέντες που έχουν ειπωθεί στο 2^ο να ερμηνεύονται με άλλο μάτι στο 4^ο, κλπ.

Με το ρυθμό που διαβάζω πιστεύω σε κανα δυο μέρες θα τελειώσω και το 5^ο και θα αρχίσω το 6^ο, για το οποίο ανυπομονώ πολύ αφού δεν υπάρχει ακόμα ταινία κι έτσι έχω πλήρη άγνοια της υπόθεσης.

Όσο για το σινεμά. Εκεί που πήγαινα μια φορά το μήνα και αν, τώρα χτυπάω 1 εβδομαδιαίως. Τον τελευταίο μήνα είδα λοιπόν τις εξής τέσσερεις ταινίες.

Bourne Ultimatum. Είναι η τρίτη ταινία μετά το Bourne Identity και το Bourne Supremacy. Στον πρωταγωνιστικό ρόλο βρίσκουμε τον Matt Damon. Είναι μια καθαρή περιπέτεια, με πολύ κηνυγητό, λίγο ξύλο, πολή δράση, σχετικό μπαμ μπουμ και βέβαια μυστικές υπηρεσίες. Ξέρω, χιλιογυρισμένος συνδυασμός. Αν και στο συγκεκριμένο είδος ταινιών είμαι αρκετά αυστηρός αφού μπορεί να είναι από απλά καλές μέχρι μόνο-πιστολίδι-βαρετές, νομίζω η συγκεκριμένη ταινία ήταν από τις καλύτερες περιπέτειες που έχω δει τον τελευταίο καιρό. Πολύ δράση και αγωνία, γρήγορος ρυθμός που σε κρατάει σε ένταση μέχρι τέλος και κυρίως πολύ καλογυρισμένη για το είδος της. Η σκηνοθεσία και η υπόθεση νομίζω ήταν από τα δυνατά της χαρτιά και ευχαρίστως θα την ξαναέβλεπα. Την προτείνω ανεπιφύλλακτα.

Knocked Up. Μια κομωδία για την οποία διάβαζα καλά σχόλια και είπα να την δω μια Τετάρτη μεσημέρι (2.30 μμ!!!) για χώνεψη. Αρκετά ευχάριστη, έβγαζε γέλιο σε αρκετά σημεία, όχι κάτι το φοβερό, αλλά για να χωνέψω την πίτσα ήταν ότι έπρεπε. Δεν το μετάνιωσα, αν θα την έβλεπα και στην τηλεόραση.

Tranformers. Εντάξει, όταν πηγαίνεις ξέρεις τι πας να δεις. Αλλά γι’ αυτό πας! Στο άκουσμα του τίτλου οι autobots και οι decepticons ξεπετάγονται μπροστά από τα μάτια σου, η κόκκινη-μπλε νταλίκα μεταμορφώνεται σε Optimus Prime και η επιχείρηση για τη σωτηρία του πλανήτη ξεκινάει. Autobots, μεταμορφωθείτε! Ε, καλά, μην περιμένετε κι εσείς κουλτούρα και ηθοποιεία, για περιπετειούλα μιλάμε. Πιο πολύ πήγα για να τιμήσω τη μνήμη των transformers που με συντρόφεψαν κάποια παιδικά μου πρωινά μπροστά στην τηλεόραση. Στην πορεία της ταινίας ανακάλυψα και το φοβερό «ταλέντο» της Megan Fox. Δυστυχώς δεν άκουσα την παλιά μελωδιούλα των κινουμένων σχεδίων.

Shrek the third. Η αναμενόμενη 3^η ταινία της γνωστής σειράς με το πράσινο τερατάκι που ανατρέπει όλα τα κλισέ των παραμυθιών. Νομίζω κυμάνθηκε στα επίπεδα της 2^ης ταινίας, αν όχι χαμηλότερα, και σαφώς χειρότερη από την πρώτη, όπως άλλωστε συμβαίνει τις περισσότερες φορές.

Χμμ.. Τώρα που το σκέφτομαι, νομίζω έχω κάνει στροφή στην κλασική Αμερικανιά... Οι κακές παρέες φταίνε μάλλον χε χε! Ή ίσως η τρελή διάθεση των διακοπών. Εγώ πάντως όχι! :)

Επιτέλους, έφτασε κι εδώ (το 300 ντε)

Προχτες έκανε πρεμιέρα το 300 στην Αγγλία, κι όπως ήταν αναμενόμενο έσπευσα. Προετοιμασμένος για όλα, από την πλήρη απογοήτευση (το παθαίνεις συχνά άλλωστε όταν έχεις ψηλές προσδοκίες) μέχρι τον απόλυτο ενθουσιασμό. Τα μηνύματα ήταν θετικά πάντως, γιατί από Ελλάδα μάθαινα πως φίλοι μου πολύ επιφυλακτικοί, τελικά έφευγαν ικανοποιημένοι.

Επειδή στις μεγάλες παρέες υπάρχει ένα πρόβλημα συνεννόησης και προγραμματισμού, (σε ποιο σινεμά, τι ώρα, θα κλείσουμε από πριν κλπ) βρεθήκαμε να βγάζουμε εισιτήριο μισή ώρα πριν την έναρξη της ταινίας. Έτσι καταλήξαμε στη 2^η σειρά της αίθουσας, και πάλι καλά να λέμε.

Η ταινία ήταν όπως την περίμενα από το trailer. Όχι μια ιστορική επική ταινία, αλλά με πολύ σουρεαλισμό και φαντασία. Αλλοιώσεις και υπερβολές θα πουν κάποιοι. Αλληγορία λέω εγώ.

Δράση, ένταση, ανάλογη μουσική επένδυση. Το θέμα το ήξερα άλλωστε, δεν πήγαινα για το σενάριο. Πήγαινα να ανατριχιάσω με τις δυνατές σκηνές και την εξύμνηση του θάρρους και της ανδρείας με τον ιδιαίτερο τρόπο του συγγραφέα. Δε με νοιάζουν οι υπερβολές. Με ενδιαφέρει το μήνυμα. Η ανατριχίλα που σου προκαλεί η «ευκολία» εκείνων των ανθρώπων να αντισταθούν, να πουν όχι, ακόμα κι αν ξέρουν πως αυτό ισοδυναμεί με το τέλος.

Πήγα να θυμηθώ πως ήταν να ανατριχιάζω όταν μικρός διαβάζοντας την Ιλιάδα και τους Περσικούς πολέμους, σε βιβλία γεμάτα εικόνες που σε ταξίδευαν στο παρελθόν. Και θυμήθηκα. Οι ηρωικές πράξεις πάντα μας φαινόντουσαν και μας φαίνονται σαν υπερβολή. Αλλά αυτό είναι και το μεγαλείο τους. Και τη ταινία απέδωσε αυτή την υπερβολή, και έτσι αυτή την υπέρβαση, με πολύ γλαφυρό τρόπο.

Εν τέλει, έμεινα αρκετά ικανοποιημένος και θα την έβλεπα ξανά ευχαρίστως!

ΥΓ. Πρέπει να αρχίσω γυμναστική επειγόντως. Κουβαλάω τέτοια κληρονομιά στην πλάτη μου. Οφείλω να διατυμπανίζω εδώ που είμαι ότι ναι, και οι νεο-έλληνες έχουν φέτες κοιλιακούς! Δεν κάνω πλάκα. Κάποιοι ρώτησαν κάτι γνωστούς μου αν είναι ακόμα έτσι οι άντρες στη Σπάρτη!

ΥΓ 2. Τόσα βιβλία έχω διαβάσει. Ποτέ, μα ποτέ, δεν είχα φανταστεί έτσι την Πυθία...! (update: που δεν ήταν η Πυθία τελικά, λάθος εκτίμηση, αλλά χωρίς υποτίτλους κάποιες μικρές λεπτομέρεις τις έχασα όπως φαίνεται..... Εϊναι που με συνεπήρε η εικόνα μάλλον!).

Επτά και να καίνε...

Αυτό που με ανησυχεί περισσότερο δεν είναι ότι το παιχνίδι συνεχίζεται, αλλά το οτι οι απαιτήσεις αυξάνονται! Πριν ήταν πέντε, τώρα επτά, τρέμω να σκεφτώ που θα πάει το πράγμα! Αυτή τη φορά για όλα φταίει ο zouri, και βεβαίως βεβαίως η julia, που είμαι σίγουρος οτι το κάνει επίτηδες!!!

Το λοιπόν, πάμε πάλι…

Επτά αγαπημένες μου ταινίες. Ή μάλλον επτά από τις αγαπημένες μου ταινίες, που αυτή την ώρα μου έρχονται στο μυαλό. Γιατί σίγουρα θα αδικήσω κάποιες, άθελά μου.

The Crow (1994)

The Godfather (1972)

The Lord of the Rings: The Two Towers (2002)

The Last of the Mohicans (1992)

The Matrix (1999)

Forrest Gump (1994)

Fight Club (1999)

Όσο έγραφα κάποιες, θυμόμουνα άλλες, αντικαθιστούσα τη μία, έβαζα άλλη… Είμαι σίγουρος ότι θα μου έρθουν κι άλλες μετά, αλλά δεν πειράζει.

Δίνω τη σκυτάλη στους

Αρκούδος
Seaina
Jason
Blondie
Nantia

300

Από τη στιγμή που είδα το trailer στο cinema την περασμένη βδομάδα, το έχω δει ίσα με 15 φορές στο internet. Μου έχει εξάψει την περιέργεια και είναι από τις ταινίες που θα σπεύσω να τη δω την πρώτη βδομάδα προβολής της.Δυστυχώς διαπίστωσα πως ενώ η ταινία κάνει παγκόσμια πρεμιέρα στην Ελλάδα στις 8/3 και στις αμερικανικές αίθουσες βγαίνει στις 9, στην Αγγλία θα παιχτεί στις 30 Μαρτίου! Τουλάχιστον θα προλάβω να διαβάσω εντυπώσεις από κει!

Αναφέρομαι στην ταινία «300» (official site), σκηνοθεσίας Zack Snyder. Πρόκειται για μεταφορά στην μεγάλη οθόνη του ομώνυμου κόμικ του Frank Miller, συγγραφέα του κόμικ και σκηνοθέτη της ταινίας Sin City.

Το θέμα της ταινίας είναι η μάχη των Θερμοπυλών, ένα από τα μεγαλύτερα last stand της παγκόσμιας ιστορίας. Κρίνοντας από το trailer, η σκηνοθεσία, το ύφος και η μουσική επένδυση φαίνονται αρκετά ενδιαφέροντα. Ξαναλέω όμως, η ταινία είναι μεταφορά κόμικ και όχι μια κινηματογραφική αφήγηση ενός ιστορικού γεγονότος, με ότι κι αν συνεπάγεται αυτό.

Ελπίζω η ταινία να επαληθεύσει τις προσδοκίες μου στο ακέραιο.

Αναμονή λοιπόν!