Τουρισμός με ποδήλατο σε Λονδίνο και Παρισι

... ή αλλιώς Boris bikes vs Vélib!

Είχα την ευκαιρία μέσα στη χρονιά να επισκεφθώ ξανά το Λονδίνο και το Παρίσι και επέλεξα να αφιέρωσω μια μέρα σε κάθε πόλη για να τη γυρίσω χρησιμοποίωντας το σύστημα ενοικίασης ποδηλάτων που διαθέτουν. Ακολουθουν συνοπτικά οι εντυπώσεις μου.
Σημείωση προς τον αναγνώστη: είμαι biased προς το Λονδίνο για τους γνωστούς λόγους.

Στο Λονδίνο είχα κάνει αρκετά ποδήλατο στο παρελθόν, δεν είχα χρησιμοποιήσει όμως τα μπλε ποδήλατα που έφερε ο νέος δήμαρχος. Το σύστημα το είχα δει πρώτα σε μια επίσκεψη στο Παρίσι πριν 3 περίπου χρόνια, πριν εφαρμοστεί στο Λονδίνο, αλλα ούτε τότε το είχα δοκιμάσει.

Λίγα λόγια για το πρόγραμμα. Απευθύνεται κυρίως στους κατοίκους της πόλης για μικρές μετακινήσεις αντί ή συμπληρωματικά με άλλα μέσα μεταφοράς αλλα και στον επισκέπτη, αφού πλέον μπορείς να κάνεις ημερισια ή ολιγοήμερη εγγραφή στο πρόγραμμα με την προϋπόθεση κατοχής μιας πιστωτικής κάρτας. Υπάρχουν σταθμοί ποδηλάτων σε αρκετά σημεία της πόλης, αρκετά κοντά το ένα με το άλλο και με τη χρήση ενός κωδικού που αποκτας με την εγγραφή σου, η ενός κλειδιού ή κάρτας για τους κατοίκους, μπορείς να δανειστείς ένα ποδήλατο.

Χρέωση
Στο παριζιάνικο Vélib (για το οποίο είχε γράψει πολύυυ παλιά η Σοφία) η ημερίσια πρόσβαση κοστίζει 1,70€ κι απο εκει και πέρα χρεωνεσαι με την ώρα μέχρι να το επιστρέψεις. Στο Λονδίνο η ημερισια εγγραφή κοστίζει 1£ κι απο εκει και πέρα πάλι με την ώρα.

Σημαντικό που ισχύει και στα δύο προγράμματα. Το πρώτο μισάωρο κάθε φορά που παίρνεις ποδήλατο είναι δωρεάν! Το οποίο πρακτικά σημαίνει ότι αν όλη τη μέρα επιστρέφεις το ποδήλατο σε κάποιον σταθμό σε λιγότερο απο 30 λεπτά και παίρνεις άλλο, ακόμα κι απο τον ίδιο σταθμο (μετά από περίπου 5 λεπτά), θα χρεωθεις μόνο το πόσο για την ημερισια εγγραφή, ακόμα κι αν κάνεις όλη τη μέρα ποδήλατο. Και μην βιαστείτε να πείτε ότι δεν είναι εφικτό! Γιατί μην ξεχνάμε ότι σαν επισκεπτης, όλο και καπου θα θες να σταματήσεις, να βγάλεις φωτογραφία, να δεις καλύτερα κλπ.

Διάφορες παρατηρήσεις
Στο Λονδίνο τις περισσότερες φορές είχα πρόβλημα να βρω ποδήλατο. Απο ένα και σημείο και μετα, όλοι οι σταθμοί μιας περιοχής ήταν αδειοι και όλοι μιας άλλης γεμάτοι. Κλασικό παράδειγμα οι σταθμοί πάνω από το Hyde Park που τις πρωινές ώρες ήταν σχεδόν άδειοι. Αντίθετα στο Παρίσι είχα πρόβλημα να βρω άδειο σταθμο να αφήσω το ποδήλατο και έπρεπε να ψάξω να βρω άλλον με την πίεση του χρόνου! Και τα δυο προγράμματα έχουν προβλέψει όμως γι' αυτο και σου δίνουν 15λεπτη παράταση δωρεάν αν ο σταθμός είναι γεμάτος, υποδεικνύοντας σου κοντινούς σταθμούς με διαθέσιμες θέσεις! Οποτε problem solved!

Τα ποδήλατα ήταν παρόμοια, σχετικά βαριά, με τρεις ταχύτητες που αλλάζουν εύκολα, και σε στάση, με καλαθακι μπροστά και φώτα για το βράδυ. Καλο θα είναι όμως πριν πάρετε ένα ποδήλατο να το ελεγξετε στα γρήγορα.

Βοηθάει πολύ το internet στο κινητό για το εντοπισμό κοντινων σταθμών και έλεγχο διαθεσιμότητας. Το πρόγραμμα του Λονδίνου διαθέτει μάλιστα μια πολυ εύχρηστη iPhone εφαρμογή που εντοπιζει το στίγμα σου και ελέγχει τη διαθεσιμότητα σε ποδήλατα και άδειες θέσεις. Σε ότι αφορά στο Παρίσι, ενω είδα ότι υπάρχει αντίστοιχη εφαρμογή, δεν μπόρεσα να την βρω. Πιθανολογω ότι ίσως μπορείς μόνο μέσω γαλλικού app store, το οποίο είναι χαζομαρα. Μπορείς όμως να επισκεπτεσαι το site που έχει χάρτη (χωρίς να δίνει στοιχεία για διαθεσιμότητα), αλλα είναι αρκετά πιο δυσχρηστο.

Γενικά στο Παρίσι οι σταθμοί ποδηλάτων μου φάνηκαν περισσότεροι και τους συναντούσα πιο συχνά. Δε μπορώ όμως να συγκρινω με ασφάλεια, γιατί στο Λονδίνο περιοριστικά μέσα και πέριξ του Hyde Park κι όχι στους δρόμους της πόλης.

Αν και στην αρχή είχα τις επιφυλλαξεις μου, η κυκλοφορία στο Παρίσι με ποδήλατο ήταν παιχνιδάκι. Αρκετή σήμανση και διαγραμμιση για ποδήλατα, φανάρια και σε μερικές περιπτώσεις ξεχωριστοί ποδηλατόδρομοι και βέβαια σε μεγάλο βαθμό επίπεδη πόλη. Στο Λονδίνο η σήμανση και η διαγραμμιση δεν ήταν τόσο έντονη, υπάρχουν όμως διαδρομές που μπορείς να κάνεις άνετα, κυρίως μέσα απο πάρκα.

Bonus
Και δυο προτεινόμενες διαδρομές. Στο Λονδίνο μπορειτε να ξεκινήσετε απο Notting Hill, να κάνετε βόλτα στο Hyde Park, να συνεχίσετε μέχρι το Παλάτι, να φτάσετε στο Bing Ben και τον Τάμεση και να συνεχίσετε παράλληλα με το ποτάμι μέχρι την Tower Bridge, με τις απαραίτητες στάσεις για ανάσες και φωτογραφίες. Στο Παρίσι μπορειτε να ξεκινήσετε απο το Marais, να πάτε στα νησάκια του Σηκουανα και να δείτε τη Notre Dame, να γυρίσετε το quarter latin και να δείτε τους κήπους του Λουξεμβούργου, να πάτε παραποταμίως μέχρι το Λούβρο και την Όπερα, να φτάσετε στη Madelene και την place de la Concorde, να ανεβειτε την Champs Élysées και να κόψετε αριστερά για να βγείτε στο ποτάμι και να φτάσετε μέχρι τον Πύργο του Άιφελ και το Trocadero περνοντας απο έναν όμορφο ποδηλατοδρομο δίπλα στο ποτάμι ανάμεσα απο τα δέντρα!

Και ως δια μαγείας, χωρίς καθόλου περπάτημα, έχετε πάρει σε ένα απόγευμα μια γερή δόση απο τις δυο αυτές όμορφες πρωτεύουσες!

Καλές βόλτες!

ΥΓ. Θα ήθελα να μου πείτε αν έχετε δοκιμάσει παρόμοια προγράμματα και σε ποιες πόλεις, και γιατί όχι, να προτείνετε διαδρομές τουριστικού ενδιαφέροντος!

Promenades parisiennes: Η Αψίδα του Θριάμβου

Συνεχίζουμε και σιγά σιγά ολοκληρώνουμε τα posts με τις περιηγήσεις στο Παρίσι!

Arc de Triomphe - Αψίδα του Θριάμβου
Χάρτης. Μετρό: Charles de Gaulle-Etoile. Είσοδος: 9 € (περιλαμβάνεται στο Museum Pass).

Η Αψίδα του Θριάμβου και η Champs Elysees.

Η Αψίδα του Θριάμβου είναι από τα πιο γνωστά μνημεία του Παρισιού. Βρίσκεται στην πλατεία Charles de Gaulle, στο τέλος της γνωστής λεωφόρου Champs Elysees.

Η Champs Elysees όπως φαίνεται από την πλατεία Charles de Gaulle

Η Αψίδα

Η κατασκευή της άρχισε στις αρχές του 19ου αιώνα, το 1806, όταν ο Ναπολέοντας ήταν αυτοκράτορας της Γαλλίας, μετά τη μεγάλη του νίκη στο Austerlitz επί του Πρωσσο-Αυστριακού στρατού, και ολοκληρώθηκε 30 χρόνια αργότερα.

Στις βάσεις και στις ζωοφόρους της αψίδας υπάρχουν περίτεχνα ανάγλυφα και γλυπτά πολεμικής θεματολογίας, αφού εξ' άλλου τέτοιος ήταν ο σκοπός του μνημείου.

Το παραπάνω γλυπτό απεικονίζει την αναχώρηση των εθελοντών για την υπεράσπιση της Γαλλίας εναντίων της Πρωσίας και της Αυστρίας το 1792.

Αυτό το γλυπτό απεικονίζει τον Θρίαμβο του Ναπολέοντα.

Η θέα

Το εισιτήριο είναι για να ανέβεις στο εσωτερικό (υπάρχει ένα μικρό μουσείο στο οποίο μαθαίνετε περισσότερα για την κατασκευή και τα γλυπτά της αψίδας) και στην κορυφή της αψίδας. Τα 284 σκαλιά της στριφογυριστής σκάλας δεν είναι καθόλου αμελητέος αριθμός αλλά η θέα θα σας ανταμείψει. Υπάρχει και ασανσέρ αλλά μόνο για άτομα με ειδικές ανάγκες. Μετά από προτροπή της Σοφίας προτίμησα να ανεβώ εδώ παρά στον - ok, πολύ ψηλότερο αλλά και με μεγαλύτερη ουρά - Πύργο του Άιφελ και δεν απογοητεύτηκα, αφού εκτός των άλλον είδα και τον Πύργο του Άιφελ από εκεί!

Ο πύργος του Άιφελ προς τα νότια. Όχι, ο ουρανός δε μου έκανε εντύπωση...

Η Champs Elysees από ψηλά.

Και με zoom βλέπουμε τον οβελίσκο της πλατείας Concorde και πίσω το Λούβρο.

Από την άλλη πλευρά, η περιοχή La Defense, το οικονομικό κέντρο της πόλης. Η μοντέρνα αψίδα στο κέντρο λέγεται Grande Arche de la Faternite ή απλά Grande Arche.

Κοιτώντας βορειοανατολικά βλέπουμε τον λόφο της Μονμάρτης και τη Sacre-Coeur.

Ο τάφος του Άγνωστου Στρατιώτη

Κάτω από την Αψίδα υπάρχει ο τάφος του Άγνωστου Στρατιώτη για τους πεσόντες του πρώτου Παγκοσμίου πολέμου.

Σ' αυτόν βρίσκεται θαμμένος ένας αγνώστων στοιχείων στρατιώτης που έπεσε στον πρώτο Παγκόσμιο πόλεμο και μάλιστα εκεί καίει από το 1920 η αιώνια φλόγα προς τιμήν των άγνωστων πεσόντων - πλέον - και των δύο Παγκοσμίων πολέμων. Είναι απ' ότι διάβασα η πρώτη αιώνια φλόγα που καίει παγκοσμίως μέχρι σήμερα!

Κάθε μέρα στις 6.30 το απόγευμα γίνεται μια μικρή τελετή, παρουσία στρατιωτικού αγήματος αλλά και κάποιων απομάχων απ' ότι είδα και εκπροσώπων της πολιτείας. Ευχαριστώ για το tip τον philos.

Promenades parisiennes: Μονμάρτη, Sacre-Coeur και Παναγιά των Παρισίων

Από τα πιο γνωστά αξιοθέατα του Παρισιού είναι δύο εκκλησίες, η Basilique du Sacré-Cœur, ή χάριν συντομίας Sacre-Coeur (η Βασιλική της Ιερής Καρδιάς) και η Notre Dame, η γνωστή μας Παναγία των Παρισίων.

Basilique du Sacré-Cœur
Χάρτης. Μετρό: Abbesses ή Anvers. Ελεύθερη είσοδος.

Η Βασιλική της Ιερής Καρδιάς δεσπόζει στο υψηλότερο σημείο της πόλης, στην κορυφή ενός λόφου στην γραφική περιοχή της Μονμάρτης.

Η εκκλησία εντυπωσιάζει με την ιδιόμορφη αρχιτεκτονική της, κάπου διάβασα μια παρομοίωση με... τούρτα γάμου! Στον ταξιδιωτικό οδηγό διάβασα πως η πέτρα που χρησιμοποιήθηκε για την κατασκευή της εκκρίνει ασβέστη όταν βρέχεται κι έτσι λευκαίνει την πρόσοψη. Η αλήθεια είναι πως το άσπρο της χρώμα την κάνει πιο λαμπερή και ξεχωριστή.

Από το χώρο μπροστά στην εκκλησία μπορείτε να απολαύσετε - άλλη μια - πανοραμική θέα της πόλης, και να εντοπίσετε διάφορα κτήρια, όπως το Πάνθεον ή το Centre Pompidou.

Ο Πύργος του Άιφελ δε φαίνεται από εκεί ακριβώς, είναι λίγο πιο δυτικά, αλλά αν περπατήσετε λίγο θα τον εντοπίσετε!

Στο εσωτερικό η εκκλησία δεν έχει κάτι το πολύ ξεχωριστό,, αλλά αφού ανεβήκατε μέχρι εκεί, μπείτε μέσα, δωρεάν είναι!

Tip. Για να φτάσετε στην εκκλησία πρέπει να ανεβείτε τα πολλά σκαλιά που απλώνονται μπροστά της. Αν όμως είστε κουρασμένοι ή απλά βαριέστε, υπάρχει και ένα ασανσέρ-τελεφερίκ που ανεβαίνει αυτή την απόσταση σε λίγα δευτερόλεπτα. Υπάρχει εισιτήριο, αλλά αν έχετε βγάλει κάρτα για τις μετακινήσεις σας με το μετρό, το χρησιμοποιείτε κι εκεί.

Στη συνέχεια μπορείτε να περιπλανηθείτε στα στενάκια της Μονμάρτης. Είναι γραφικά, με πολλά μαγαζάκια με σουβενίρ άλλα και άλλα με διάφορα χαριτωμένα πράγματα και προσεγμένες βιτρίνες.

Μπορείς να βρεις διάφορα περίεργα, από αυτές τις ομπρέλες, μέχρι τσάντες σε σχήμα ποτιστηριού ή πρωτότυπα σκεύη μαγειρικής.

Bistrot, cafes, πλακόστρωτα και μικρές πλατείες συμπληρώνουν μια πολύ όμορφη εικόνα. Επιλέξτε μια ημέρα με καλό καιρό για να την ευχαριστηθείτε.

Notre Dame de Paris

Χάρτης. Μετρό: Cite. Ελεύθερη είσοδο. Εισιτήριο μόνο για να ανέβεις στους πύργους της. νομίζω 8 €, περιλαμβάνεται κι αυτό στο Museum Pass.

Πρέπει να σας πω ότι λιγότερο ενθουσιασμένος απ' ότι περίμενα έμεινα από την Παναγία των Παρισίων, τη Notre Dame. Κι αυτό για δύο λόγους. Πρώτον όταν έχεις επισκεφτεί τόσες εκκλησίες, αββαεία και Καθεδρικούς στην Αγγλία, δε σου κάνει τόση εντύπωση. Και το λέω σοβαρά. Οι γοτθικής αρχιτεκτονικής Καθεδρικοί ναοί είναι αρκετοί και πολύ επιβλητικοί στην Αγγλία, και όσοι έχουν επισκεφτεί όχι μόνο το Λονδίνο, αλλά και πόλεις όπως το Canterbury, το Salisbury, το Winchester κλπ γνωρίζουν πως αποτελούν τις περισσότερες φορές σημείο αναφοράς της πόλης με μεγάλη προβολή και επισκεψιμότητα.

Ο δεύτερος λόγος ήταν ότι η επίσκεψή μου συνέπεσε με έναν αρκετά χειμωνιάτικο καιρό. Η βροχή, αλλά κυρίως ο δυνατός αέρας, με ανάγκασε όχι μόνο να μπω άρον άρον στην εκκλησία (εξ' ου και μόνο μία φωτογραφία), αλλά και με απέτρεψε από το να περιμένω στη σχετικά μεγάλη ουρά που είχε για να ανέβεις στους πύργους. Κι αυτό γιατί, αν και είχα Museum Pass που σχεδόν σε όλα έχεις ξεχωριστή είσοδο και χωρίς ουρές, στη συγκεκριμένη περίπτωση, για λόγους ασφαλείας επέτρεπαν την είσοδο σε λίγους κάθε φορά και υπήρχε μόνο μία ουρά. Αλλά εντάξει, κι άλλη θέα πια; Κι ακόμα δε σας είπα για την Αψίδα του Θριάμβου!

Η Παναγιά των Παρισίων βρίσκεται στο μικρό νησάκι Île de la Cité στη μέση του Σηκουάνα, το οποίο συνδέεται με τις δύο όχθες με γέφυρες αλλά και μετρό. Μεγάλο μέρος της φήμης της οφείλεται στο ομώνυμο έργο του Βίκτωρος Ουγκό, ενώ ο Γάλλος λογοτέχνης είχε μεγάλη συμμετοχή στην προσπάθεια ανακαίνισης του ναού, μετά τις καταστροφές που υπέστη κατά τη Γαλλική Επανάσταση.

Τουριστικό ενδιαφέρουν παρουσιάζουν βέβαια η γοτθική αρχιτεκτονική της, τα gargoyles ψηλά στους πύργους, δύο μεγάλα κυκλικά βιτρό παράθυρα αλλά και η θέα, όπως είπα, από τους πύργους της.

Κάτι άλλο που δε μου άρεσε, σε σχέση πάντα με του αγγλικούς Καθεδρικούς, (sorry, αλλά οι συγκρίσεις ήταν αναπόφευκτες σε όλο το ταξίδι), είναι ότι είχε κτήρια και μαγαζιά δίπλα από την εκκλησία, ενώ από πίσω την έκρυβαν ψηλά δέντρα, με αποτέλεσμα το μόνο μέρος από το οποίο να μπορείς την δεις σε όλο της το μεγαλείο, να κατανοήσεις τις διαστάσεις της αλλά και να τη φωτογραφίσεις είναι από την δυτική πλευρά, αυτή της κύριας εισόδου. Για να καταλάβετε τι εννοώ, δείτε τις συγκεκριμένες φωτογραφίες των Καθεδρικών του Winchester και του Salisbury. Βέβαια εντάξει, άλλες πόλεις, άλλες ανάγκες, είναι και το ποτάμι δίπλα και δε βολεύει, απλά το αναφέρω.

Μετά κι από αυτό το post η αφήγηση του ταξιδιού οδεύει προς το τέλος της, με ένα post για την Αψίδα του Θριάμβου και τις φωτογραφίες από την κορυφή της, το Πάνθεον και τις Βερσαλίες και ίσως κάποιες γενικές σκέψεις, αν και τα περισσότερα τα έχω γράψει ήδη.

Καλή Κυριακή σε όλους!

Promenades parisiennes: Centre Pompidou και Musée d' Orsay

Αν έχετε την άνεση χρόνου και θέλετε να δείτε και κάποιο άλλου μουσείο πέρα από το Λούβρο, τότε θα πρέπει να συμπεριλάβετε στο πρόγραμμά σας το Centre Georges Pompidou (ή αλλιώς Beaubourg) και το μουσείο d' Orsay. Ειδικά το πρώτο πρέπει να το επισκεφτείτε και μόνο απ' έξω, μιας και το κτήριο με τις ιδιομορφίες του αποτελεί από μόνο του αξιοθέτο της πόλης.

Ας τα πάρουμε από την αρχή.

Centre Georges Pompidou
Χάρτης. Μετρό Rambuteau.
Εισιτήριο: 10 €. Website: http://www.cnac-gp.fr/.

Tip. Και αυτό το μουσείο έχει ελεύθερη είσοδο την πρώτη Κυριακή κάθε μήνα, ενώ περιλαμβάνεται μαζί με άλλα στη Museum Pass για το οποίο σας είπα σε προηγούμενο post.

Στο Centre Pompidou στεγάζεται το μουσείο μοντέρνας τέχνης της πόλης, μαζί με μια μεγάλη βιβλιοθήκη και κινηματογραφικές αίθουσες. Η ιδιαιτερότητα της αρχιτεκτονική του είναι η ιδέα των εμπνευστών του να φέρουν τα... μέσα έξω! Οι διάφορες σωληνώσεις του κτηρίου είναι ορατές τόσο μέσα όσο κι έξω από αυτό, χρωματισμένες ανάλογα με τη λειτουργία τους, άλλο οι σωλήνες νερού, άλλο για τον κλιματισμό κλπ, δημιουργώντας ένα εντυπωσιακό αποτέλεσμα! Τη δική της πινελιά βάζει και η κυλιόμενη σκάλα, κι αυτή στο εξωτερικό του κτηρίου.

Σε ότι αφορά στα εκθέματα, αν σας αρέσει η μοντέρνα τέχνη μπορείτε να περιηγηθείτε αρκετή ώρα στους δύο ορόφους της μεγάλης μόνιμης έκθεσης. Σε όσους δεν αρέσει μπορείτε να περιηγηθείτε ανάμεσα σε "περίεργους" πίνακες και γλυπτά, όπως για παράδειγμα μια μάζα λαμαρίνες, προϊόν συμπίεσης αυτοκινήτου.

Ανεβαίνοντας με την κυλιόμενη σκάλα απολαμβάνετε τη θέα, έως ότου φτάσετε στον 5ο και τελευταίο όροφο, όπου εκτός από τις φωτογραφίες που θα βγάλετε, μπορείτε να φάτε στο εστιατόριο Georges που βρίσκεται εκεί.

Φεύγοντας μην παραλείψετε να δείτε το συντριβάνι-modern-art Stravinsky (χάρτης) που βρίσκεται δίπλα από το μουσείο, ίσως απολαμβάνοντας έναν καφέ ή μια κρέπα στα πολλά cafes εκεί.

Αν θέλετε μια καλή ιδέα είναι να κάνετε μια βόλτα στην περιοχή ανατολικά του μουσείου, προς τη Βαστίλη, γνωστή ως Marais. Προσφέρεται για βόλτα, καφέ, φαγητό, ό,τι έχει όρεξη ο καθένας. Φτάστε μέχρι την Place des Vosges (χάρτης) ή και την πλατεία της Βαστίλης (χάρτης) - αν και την τελευταία μπορείτε να την παραλείψετε - και θα έχετε κάνει μια ωραία βόλτα.


Musee d' Orsay
Χάρτης. RER (κάτι μεταξύ ΗΣΑΠ και μετρό) Musee d' Orsay ή αλλιώς μετρό Solferino λίγο πιο πέρα.
Εισιτήριο: 8 €. Website: http://www.musee-orsay.fr.

Κι αυτό έχει ελεύθερη είσοδο την πρώτη Κυριακή κάθε μήνα, και περιλαμβάνεται στο Museum Pass.

Tip. Οι τιμές,οι εκθέσεις, οι ώρες λειτουργίας κλπ αλλάζουν από καιρό σε καιρό, γι' αυτό να όταν είναι αν ταξιδέψετε, καλό είναι να επισκεφτείτε τα διάφορα sites.

Το μουσείο βρίσκεται δίπλα στο ποτάμι, στη νότια όχθη του Σηκουάνα, απέναντι από τους κήπους μπροστά στο Λούβρο και στεγάζεται σε έναν παλιό σιδηροδρομικό σταθμό, κάτι που εξηγεί και το μακρόστενο σχήμα αλλά και το μεγάλο ρολόι.

Διαθέτει μεγάλη συλλογή από πίνακες του 19ου και 20ου αιώνα αλλά και κάποια γλυπτά. Τα πιο γνωστά εκθέματά του είναι οι πίνακες των ιμπρεσιονιστών Μονέ και Βαν Γκονγκ, μεταξύ και το γνωστό υπνοδωμάτιο της Αρλ. Κάπου εκεί θα δείτε και τον πίνακα Whistler's Mother, τον πίνακα του οποίου τη μεταφορά επιβλέπει ο Mr Bean στην ομώνυμη ταινία, όποιος θυμάται...

Ανεβαίνοντας μπορείτε να απολαύσετε (κι από εκεί) μια ωραία θέα, ειδικά της Βασιλικής της Sacre-Coeur, για την οποία θα σας πω σε επόμενο post.

Κι εδώ η Sacre-Coeur, από κάπου μέσα στο μουσείο. Sacre-Coeur through time, ο "εμπνευσμένος" τίτλος που μου ήρθε στο μυαλό, τρομάρα μου...

Πάλι μακρηγόρησα. Πως γίνεται να ξεκινώ για ένα μικρό postάκι της μισής ώρας και να καταλήγω να ασχολούμαι ακόμα με αυτό αρκετή ώρα αργότερα; Πάω να φάω ένα γλυκάκι από της Σοφίας (χρόνια πολλά!) και σκεφτώ έναν τρόπο να κάνω πιο σύντομη τη συγγραφή περιηγητικών posts...

Promenades parisiennes: Λούβρο

Εκτός από τις πολλές βόλτες και αξιοθέατα που μπορείς να επισκεφτείς στο Παρίσι, ένα άλλο, μεγάλο, κεφάλαιο, είναι τα μουσεία της πόλης. Έχει πολλά και για κάθε γούστο. Μερικά βέβαια είναι λίγο πιο γνωστά από άλλα. Κοινός παρονομαστής: σε όλα πληρώνεις εισιτήριο! Αυτό ήταν σπόντα για τη σύγκριση Λονδίνου-Παρισιού που λέγαμε. Χο χο χο!

Να σας πω την αλήθεια, είχα σκοπό να γράψω ένα post για όλα του μουσεία, αλλά όταν τελείωσα με όσα είχα να πω για το Λούβρο, σκέφτηκα πως αν συνεχίσω έτσι θα βγει ένα τεράστιο σεντόνι, οπότε είπα να το σπάσω. Στα επόμενα θα προσπαθήσω να φλυαρίσω λιγότερο...

Μέγα tip!!! Αν έχετε αρκετές μέρες στη διάθεσή σας και θέλετε να επισκεφτείτε αρκετά μουσεία, μια καλή πρόταση είναι το Museum Pass. Αυτό υπάρχει για 2, 4 και 6 μέρες με τιμές 30, 45 και 60 € αντίστοιχα και σας δίνει πρόσβαση σε πάρα πολλά μουσεία και χώρους (υπάρχει αναλυτική λίστα στο site), τις περισσότερες φορές από ειδική είσοδο οπότε γλιτώνετε τις ουρές!!! Το τελευταίο είναι πολύ σημαντικό, γιατί ακόμα κι αν υπολογίζετε πως πάνω κάτω στα ίδια λεφτά βγαίνετε, σκεφτείτε το χρόνο και την ταλαιπωρία που θα γλιτώσετε. Ειδικά δε αν πρόκειται να επισκεφτείτε τις Βερσαλίες, οπού για εκεί μόνο θα σας φύγουν περίπου 20 €, τότε συμφέρει και οικονομικά. Συν το ότι μπορείτε να επισκεφτείτε κάθε μουσείο όσες φορές θέλετε και να μην έχετε το άγχος ότι τώρα που μπήκα στο Λούβρο πρέπει να τα δω όλα. Σημεία έκδοσης υπάρχουν πολλά, το website είναι πολύ κατατοπιστικό. Το προτείνω ανεπιφύλακτα.

Πρώτος σταθμός, που αλλού, στο Λούβρο.

Χάρτης. Μετρό Palais Royal - Musee du Louvre.
Εισιτήριο: 9 €. Website: http://www.louvre.fr.

Το μουσείο αυτό είναι κάτι περισσότερο από ένα μουσείο. Είναι ένα σύμβολο της πόλης. Πολύ πιθανό να είναι ο δεύτερος συνειρμός που κάνει κάποιος στο άκουσμα της λέξης "Παρίσι", μετά τον Πύργο του Άιφελ. Βρίσκεται δίπλα στον Σηκουάνα, στην ανατολική όχθη, κοντά στην πλατεία Concorde, απέναντι από το Palais Royal.

Από έξω αλλά και μέσα είναι πολύ εντυπωσιακό. Χτίστηκε αρχικά ως φρούριο στο τέλος του 12ου αιώνα, αργότερα έγινε παλάτι ενώ μετατράπηκε σε μουσείο από τον Ναπολέοντα. Φιλοξενεί περί τα 35.000 εκθέματα. Η μεγάλη γυάλινη πυραμίδα, που λειτουργεί ως η κύρια είσοδος του μουσείου, και οι τρεις μικρότερες που την περιβάλλουν ολοκληρώθηκαν το 1989.

Το μεγάλο στεγασμένο αίθριο του μουσείου, κάτω από τη μεγάλη πυραμίδα.

Τα τρία πιο διάσημα εκθέματα του μουσείου που πρέπει να δείτε είναι βεβαίως η Αφροδίτη της Μήλου, η Νίκη της Σαμοθράκης, η Μόνα Λίζα του Ντα Βίντσι.

Ειδικά η Νίκη της Σαμοθράκης βρίσκεται σε περίοπτη θέση και τραβάει τα βλέμματα όλων. Αντίθετα η Αφροδίτη της Μήλου, που έχω την εντύπωση πως μετακινήθηκε πρόσφατα σε μια καινούρια πτέρυγα σχετικά άδεια ακόμα [τελικά δεν μετακινήθηκε, παρεξήγηση], θέλει λίγο ψάξιμο για να τη βρεις, αλλά έχει πολλές ενδεικτικές πινακίδες. Στην αίθουσα με τη Mona Lisa, όπου φιλοξενούνται κι άλλοι πίνακες όπως ένας τεράστιος που απεικονίζει τον Γάμο της Κανά, γίνεται χαμός, όπως βλέπετε.

Εκτός αυτών υπάρχουν πολλά ακόμα, πίνακες και γλυπτά που σίγουρα αξίζει να δείτε. Προσωπικά πέρασα πολλή ώρα στην αίθουσα με του πίνακες του Ντελακρουά, μεταξύ άλλων του γνωστού πίνακα της Γαλλικής Επανάστασης αλλά και της καταστροφής της Χίου.

Οι δύο αυτές φωτογραφίες είναι από το wikipedia.

Στην αίθουσα πριν τη Μόνα Λίζα υπάρχουν αρκετοί γνωστοί πίνακες, όπως ο γνωστός πίνακας του Ντα Βίντσι Virgin of the Rocks, η μία έκδοση, αφού η δεύτερη βρίσκεται στη National Gallery του Λονδίνου. Όσοι έχετε διαβάσει το Da Vinci Code θα θυμάστε πως γίνεται αναφορά σ' αυτόν τον πίνακα αλλά και στις διαφορές του με αυτόν του Λονδίνου.

Εντυπωσιακά είναι και τα πολλά αγάλματα του αρχαίου κόσμου αλλά και μεταγενέστερα όπως του Μιχαήλ Άγγελου.

Άλλο tip. Η κεντρική είσοδος όπως είπα είναι μέσα από τη μεγάλη γυάλινη πυραμίδα. Εκεί σχηματίζονται μεγάλες ουρές, εκτός αν έχετε το Museum Pass που είπα στην αρχή, οπότε η είσοδος είναι από άλλο σημείο. Εάν δεν έχετε το pass, και θέλετε να γλιτώσετε την ουρά, προτιμήστε την είσοδο από το εμπορικό κέντρο στο Καρουσέλ, όπου υπάρχουν και μηχανήματα για έκδοση εισιτηρίων. Εκεί οι ουρές είναι συνήθως μικρότερες και θα δείτε και την ανεστραμμένη πυραμίδα, η οποία επίσης αναφέρεται, για όσους θυμούνται, στο Best seller του Dan Brown.

[update]Κι ακόμα ένα. Το μουσείο, όπως και άλλα στο Παρίσι, είναι κλειστό τις Τρίτες, κάτι που πρέπει να ξέρετε όταν κάνετε τον προγραμματισμός σας. Επίσης την πρώτη Κυριακή κάθε μήνα η είσοδος σε αυτό και άλλα είναι δωρεάν.

Και μια παρατήρηση για το τέλος. Στο Λούβρο, στο οποίο εκτίθενται έργα μη Γαλλικής προέλευσης, και κάποια δικά μας βεβαίως βεβαίως είναι από τα πρώτα ονόματα στη μαρκίζα, το εισιτήριο είναι 9 €. Πόσο είναι το εισιτήριο για το αντίστοιχο μουσείο στην Αγγλία, το Βρετανικό Μουσείο στο οποίο εκτίθενται επίσης εκθέματα από παντού, συμπεριλαμβανομένων και των Μαρμάρων του Παρθενώνα, επίσης από τα πρώτα ονόματα στη μαρκίζα; Τίποτα. Δωρεάν. Δε θα πω περισσότερα, το πιάσατε το υπονοούμενο...


Επόμενος σταθμός: Centre Pompidou.

Σκέφτηκα να κάνω έναν χάρτη στο google maps για να βάζω pins τα σημεία που περιγράφω, για δική μου (όταν γράφω post) αλλά και δική σας διευκόλυνση. Το link του χάρτη, τον οποίο σιγά σιγά θα εμπλουτίζω σιγά σιγά, είναι αυτό. Δεν έχει καμιά ιδιαίτερη χρησιμότητα, παρά μόνο αν θέλετε να δείτε που είναι τοπογραφικά αυτά για τα οποία γράφω.

Promenades parisiennes [Βόλτες στο Παρίσι]

Λοιπόν... Δεν ξέρω πως να αρχίσω το ή μάλλον τα posts για το Παρίσι. Πως να συμπυκνώσω σε μερικές γραμμές και κάποιες φωτογραφίες τόσες εντυπώσεις, έστω κι από τόσο λίγες μέρες. Δεν είναι εύκολο.

Συνήθως όταν επισκέπτομαι κάποια περιοχή του Λονδίνου, ή μια άλλη πόλη της Αγγλίας, γράφω κάποια εισαγωγικά. Προφανώς αυτά θα τα παραλείψω, γιατί όλοι φαντάζομαι γνωρίζουμε τα βασικά.

Προσπάθησα τις μέρες που ήμουν στο Παρίσι να δω όσο περισσότερα πράγματα μπορούσα, έστω όχι στο βαθμό που θα ήθελα. Αλλά αυτά έχει ο τουρισμός. τέτοιου τύπου, σε μια μεγάλη πόλη. Πρέπει να κάνεις και συμβιβασμούς.

Στο Παρίσι έφτασα με Eurostar. Είναι το τρένο που συνδέει Λονδίνο, Παρίσι και Βρυξέλλες. Πολύ βολικό, γλιτώνεις τα τρεχάματα σε αεροδρόμια αφού από το κέντρο της μιας πόλης φτάνεις στο κέντρο της άλλης. Και αν προνοήσεις εγκαίρως μπορεί να βρεις αρκετά καλές τιμές. Το ταξίδι κρατάει περίπου 2.15-2.30 ώρες, από τις οποίες το μεγαλύτερο διάστημα είναι στη Γαλλία, περίπου 20 λεπτά στο τούνελ στο Κανάλι και λίγο στην Αγγλία.

Μια από τις πρώτες βόλτες που έκανα ήταν βεβαίως στη γνωστή λεωφόρο Champs Elysee, που καταλήγει στην Αψίδα του Θριάμβου (Arc de Triomph). Κάπου εκεί θυμήθηκα πως εκεί οδηγούν ανάποδα. Ή μάλλον σωστά. Anyway. Ωραία εικόνα, η Αψίδα εντυπωσιάζει από μακριά και από κοντά. Μπορείτε να ανεβείτε στην κορυφή για μια πανοραμική θέα, ή να περιεργαστείτε τα γλυπτά της. Θα γράψω λεπτομέρειες σε επόμενο post.

Βολτάροντας στα στενά πέριξ της Champs Elysees, με τις καφετέριες και τα bistro, αλλά και τα ψηλά κτήρια (πιο ψηλά από το Λονδίνο) και τα στενά δρομάκια, με τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα δεξιά αριστερά, ακόμα και με τον κόσμο που κυκλοφορούσε, μου θύμισε πολύ Αθήνα! Ναι, δεν κάνω πλάκα. Οι συμπολίτες εδώ θα καταλάβουν τι εννοώ. Ίσως αν είχα πάει από Αθήνα να μην το είχα προσέξει, αλλά η διαφορά με το Λονδίνο ήταν μεγάλη.

Κάπου εκεί, σε ένα στενό, ήρθα για πρώτη φορά σε επαφή με τη γαλλική κουζίνα. Κάθισα σε ένα από τα πολλά bistro της περιοχής. Αφού μελέτησα το menu αρκετή ώρα, και ψιλοαπογοητευμένος από τις περιορισμένες επιλογές (ούτε ένα πιάτο με ζυμαρικά, μόνο κρέας και ψάρι έβρισκα) διάλεξα μια μπριζόλα. Έρχεται η σερβιτόρα λοιπόν...

- Θα ήθελα αυτήν εδώ την μπριζόλα, καλά ψημένη παρακαλώ. Well done, bien cuit, πως το λεν; Πρώτη μέρα, μην πέσουμε στα medium από τώρα.
- Εεεχμ, αυτό δεν είναι μαγειρεμένο κύριε.
- Τι εννοείτε δεν είναι μαγειρεμένο; ΚΑΘΟΛΟΥ;, απάντησα γουρλώνοντας τα μάτια! Πρέπει να είχα πολύ αστεία φάτσα εκείνη την ώρα...
- Ναι, είναι ωμό, εντελώς...

Όπως καταλαβαίνετε μια ψυχρολουσία την ένιωσα! Προς ενημέρωσή σας, το πιάτο αυτό λέγεται steak tartare και ουσιαστικά είναι ένα λεπτό κομμάτι μοσχαρίσιου κρέατος, ωμό. Κυκλοφορεί και σε άλλη έκδοση, πιο διαδεδομένη (ή καλύτερα, η 1η είναι παραλλαγή), ως ωμός μοσχαρίσιος κιμάς, ενδεχομένως με γαρνιτούρα αυγό (ωμό).

Steak tartare aka ωμός κιμάς με ωμό αυγό. Η φωτογραφία από τον banlon1964

Και μετά μου λέτε για την αγγλική κουζίνα και κουραφέξαλα... Μην ξανακούσω κουβέντα!

Τέλος πάντων. Σας έχω ξαναπεί ότι μου αρέσουν πολύ οι πόλεις με ποτάμι. Οι γέφυρες, η όψη της απέναντι όχθης... Η βόλτα στον Τάμεση είναι από τις αγαπημένες μου, κι έτσι εννοείται πως και η βόλτα στον Σηκουάνα ήταν must. Ωραία κτήρια στη νότια όχθη, δεσπόζει βέβαια ο Πύργος του Άιφελ από μακριά, αλλά και το μουσείο Orsay πιο πέρα. Στο ποτάμι πλέουν συνέχεια τα batteaux mouches, πλοιαράκια που προσφέρουν μια βόλτα στους τουρίστες. Είδα και την εντυπωσιακή γέφυρα του Αλεξάνδρου ΙΙΙ, κοντά στην πλατεία Concorde (πλατεία Ομονοίας), που βρίσκεται στην αρχή της Champs Elysee.

Η Pont Alexandre III, μια από τις πιο ωραίες γέφυρες του Σηκουάνα. Στο βάθος το Grand Palais.

Ένα από τα γλυπτά της γέφυρας.

Κάπου εκεί υπάρχει και μία πιστή αντιγραφή της φλόγας που κρατάει το Άγαλμα της Ελευθερίας στη Νέα Υόρκη. Επειδή βρίσκεται κοντά στο τούνελ που έγινε το ατύχημα της Πριγκίπισσας Diana, αντιμετωπίζεται από πολλούς ως μνημείο για το χαμό της Diana, όπως μπορείτε να δείτε.

Παρεμπιπτόντως, ωραία θέα του Πύργου του Άιφελ βλέπετε από το Trocadero, στην απέναντι (βόρεια, ή όπως τη λένε, ανατολική) όχθη. Όχι, δεν ανέβηκα στον Πύργο, αφ' ενός είχε πολύ κόσμο και αφ' εταίρου είχα την ευκαιρία σε άλλες περιπτώσεις να απολαύσω το skyline της πόλης. Θα τα πούμε κι αυτά.

Κάπου εκεί κοντά, στη βόρεια όχθη, βρίσκεται το Λούβρο. Είναι ένα σύμπλεγμα κτηρίων, πολύ εντυπωσιακό από έξω, άλλωστε παλιά ήταν παλάτι. Η μεγάλη πυραμίδα-είσοδος στο κέντρο φαίνεται λίγο ξένη, αλλά είναι εξίσου εντυπωσιακή με τον τρόπο της. Απέναντι μία μικρή κυκλική πλατεϊτσα, όπου φιλοξενείται - υπογείως - η ανεστραμμένη πυραμίδα (Da Vinci Code, Dan Brown, ξέρετε τώρα) ενώ πιο πέρα άλλη μια Αψίδα του Θριάμβου, η Arc de Triomphe de Carousel.

Η Arc de Triomphe de Carousel. Μέσα από την αψίδα φαίνεται ο οβελίσκος της πλατείας Concorde αλλά και η πιο γνωστή Arc de Triomphe.

Στο Παρίσι δε μπορείς να μην παρατηρήσεις τα περίφημα γκρι ενοικιαζόμενα ποδήλατα του προγράμματος velib. Δε χρειάζεται να ψάξεις και πολύ, κυκλοφορούν πάρα μα πάρα πολλά τέτοια ποδήλατα, προφανώς μιλάμε για μια προσπάθεια που αγκαλιάστηκε από τους Παρισιάνους.

Πως δουλεύει; Γράφεσαι για 1 μέρα (1 ευρώ), 1 εβδομάδα (5 ευρώ) ή 1 χρόνο (29 ευρώ) και μπορείς να πάρεις ένα ποδήλατο από τους πολλούς σταθμούς, να οδηγήσεις για μισή ώρα δωρεάν μέχρι κάποιον άλλον σταθμό, ενώ από εκεί και πέρα ανά μισή περίπου ώρα χρεώνεσαι περίπου 1 ευρώ. Οπότε βολεύει απίστευτα για μικρές αποστάσεις, και φαίνεται το έχουν πιάσει το νόημα οι Γάλλοι. Μπορεί ποδηλατόδρομους να μην είδα, πάρκινγκ για ποδήλατα ούτε λόγος, πάντως το velib έχει πιάσει!

Μια άλλη βόλτα που χάρηκα πολύ ήταν στην περιοχή του Pompidou Centre, του μουσείου μοντέρνας τέχνης του Παρισιού, στο Marais, μέχρι τη Βαστίλη. Ωραία δρομάκια, κόσμος πολύς, ειδικά το απόγευμα και βράδυ, πολλά μαγαζιά, κυρίως (κλασικά) bistro και brasseries. Η Βαστίλη αυτή καθ' αυτή δε λέει τίποτα. Στη θέση της τότε φυλακής αυτό που βλέπουμε σήμερα είναι μια πλατεία με μία στήλη. Χμμμ...

Όπως εμείς έχουμε τις καφετέριες, και οι Άγγλοι τις pubs, έτσι και οι Γάλλοι έχουν τα bistro και τις brasseries, για καφέ ή φαγητό.

Η πλατεία της Βαστίλης. Ναι ξέρω, αν κρίνατε από τον ουρανό, θα πιστεύατε πως βρίσκεται στο Λονδίνο...

Κάπου εκεί στο Marais βρίσκεται και η πλατεία Place des Vosges, η πιο παλιά πλατεία του Παρισιού και μια από τις πιο ωραίες, σύμφωνα με τα λεγόμενα. Εντάξει, δεν εντυπωσιάστηκα, αλλά πάλι maybe that's just me. Εκεί δίπλα είναι και το σπίτι του Βίκτωρος Ουγκώ.

Άλλη μια βόλτα που αξίζει να κάνετε είναι στη νότια όχθη, στη λεωφόρο St Germain, μια από τις κεντρικές της πόλης, εμπορικός, με πολλά μαγαζιά, αλλά και πιο ανατολικά, στο Quartier Latin και τους κήπους του Λουξεμβούργου. Δυστυχώς τους τελευταίους δεν πρόλαβα να τους επισκεφτώ. Ο καιρός τις περισσότερες μέρες ήταν χειρότερος από αυτόν που είχα αφήσει στο Λονδίνο, με αρκετό αέρα και βροχή, οπότε δεν ήταν κι ότι πιο διασκεδαστικό να περπατάς σε κήπους.


Αυτά για τώρα. Έχω στο μυαλό μου να γράψω μερικά posts ακόμα, για τα μουσεία του Λούβρου, για τη Μονμάρτη, για την Αψίδα του Θριάμβου, για τις Βερσαλίες αλλά και κάποιες γενικές εντυπώσεις και πληροφορίες για όποιον θέλει να επισκεφτεί την πόλη του Φωτός.