Αυτή η γαμημένη ψυχολογία

Είναι τόσα πολλά αυτά που γεμίζουν τη σκέψη μου όλο αυτό το διάστημα, όπως είμαι σίγουρος ότι απασχολούν και όλους μας. Δεν χρειάζεται να παρακολουθεί κανείς τηλεόραση ή twitter. Το βιώνει, στην καθημερινότητά του, στην τσέπη του, στην αύρα που υπάρχει εδώ και τόσους μήνες. Πάντα υπήρχε αυτή η περίεργη αύρα στην ελληνική κοινωνία, αλλά η κατάσταση έχει πιάσει πάτο λόγω των γεγονότων των τελευταίων ετών. Η παραδοσιακή γκρίνια και μίρλα που κυριαρχούσε ως τώρα στην καθημερινότητά μας, με πολύ σιχτιρισμό του «κράτους» και λίγο ωχαδερφισμό, έχει πια εμπλουτιστεί με απόγνωση και κατάθλιψη.

Ας μην κρυβόμαστε. Ο Έλληνας ακροβατεί μεταξύ σοβαρής ψυχολογικής πίεσης και κατάθλιψης. Και είναι απόλυτα λογικό. Ως κοινωνικό ον λαμβάνουμε συνεχώς ερεθίσματα από το μικρόκοσμό μας και όχι μόνο. Όσο κι αν στρουθοκαμηλίσει κάποιος, όσο επίμονα κι αν προσπαθήσει κλειστεί στη γυάλινο κόσμο του, είναι αδύνατο να μη βιώσει αυτή την ψυχολογική πίεση, αυτό το διαρκές άγχος που βιώνουμε όλοι. Ένα άγχος που ίσως να μην το αντιλαμβανόμαστε, όμως υπάρχει, συσσωρεύεται, διογκώνεται και τελικά μπορεί να μας κυριέψει. Αν δε κάποιος επιμένει να ενημερώνεται συστηματικά ή και να αναλαμβάνει κάποιο πιο ενεργό ρόλο, τα αποτελέσματα είναι πιο γρήγορα και εντυπωσιακά.

Δε χρειάζεται κάποιος να δει τις ειδήσεις και τους απειλητικούς τίτλους των εφημερίδων. Δε χρειάζεται να σκρολάρει στο timeline του twitter.

Δε χρειάζεται να διαπιστώνει το όργιο της ατιμωρησίας, να ακούει για χρεωκοπία, για νέες περικοπές.

Δε χρειάζεται να μαθαίνει για ανεξήγητες σπατάλες που μας έφεραν ως εδώ και τώρα του ζητούν να τσοντάρει για να μη βουλιάξουμε.

Δε χρειάζεται να μη μπορεί να βρει φάρμακα ενώ αυτός πλήρωνε τόσα χρόνια τις εισφορές του (λες και είχε άλλη επιλογή) για να τις κακοδιαχειριστούν κάποιοι και να αδειάσουν τα ταμεία.

Δε χρειάζεται να διαβάζει για πρόστιμα που επιβάλλονται μεν, δεν εισπράττονται δε, αλλά κατά τ’ άλλα ο ίδιος θα πρέπει να πληρώσει και να ξαναπληρώσει.

Όχι. Στο απίθανο σενάριο που τίποτε από αυτά δεν τον έχει αγγίξει, το βλέπει στα μάτια των γειτόνων, της οικογένειάς του, των γύρω του. Το οσμίζεται στους χώρους εργασίας, όπου η αβεβαιότητα για το μέλλον επισκιάζει κάθε όρεξη για δουλειά και δημιουργικότητα. Το διαβάζει στα μάτια των επιτυχόντων των πανελληνίων που ένας Θεός ξέρει με τι όνειρα επέλεξαν τις σχολές τους. Το βλέπει στις βαλίτσες των χιλιάδων νέων που ξενιτεύονται για μια καλύτερη τύχη.

Παρένθεση – Πόσο μικρό κράτος είσαι όταν ξόδεψες τόσο χρήμα και απορρόφησες τόση ενέργεια από έναν μαθητή και κατόπιν φοιτητή αλλά και από την οικογένειά του, τους δασκάλους και τους καθηγητές του, για να τον κάνεις επιστήμονα/μηχανικό/ο,τι-θες ώστε τελικά να τον στείλεις στα 30 του, έτοιμο, καταρτισμένο να βοηθήσει στην ανάπτυξη μιας άλλης χώρας… Κλείνει η παρένθεση.

Και προχωράμε όλοι μαζί χέρι χέρι μέσα σε ένα τουνελ στο οποίο αδυνατούμε να δούμε φως. Δε μπορούμε καν να φανταστούμε την ελπίδα ότι θα δούμε φως. Καμία ελπίδα, καμία προοπτική. Κατρακυλάμε και δε μπορούμε να δούμε τον πάτο, ώστε να φανταστούμε την ανάκαμψη. Ποια ανάκαμψη; Δεν τολμάμε καν να ονειρευτούμε γι’ αυτήν.

Αυτά τα δυο μαζί, το διαρκές άγχος και η έλλειψη προοπτικής, δημιουργούν ένα δηλητηριώδες μείγμα που έχει μπολιάσει μια και περισσότερες ίσως γενιές. Ναι, σίγουρα, οι – σοβαρές – μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις, οι βαριοί φόροι και τα χαράτσια, η μεγάλη ανεργία που μαστίζει πολλές πολλές οικογένειες, η εργασιακή αβεβαιότητα, όλα αυτά και αρκετά ακόμα έχουν πιέσει έως και εξοντώσει τους περισσότερους. Επιπροσθέτως όμως, αυτή η γαμημένη ψυχολογία που έχει ριζωθεί μέσα σε όλους μας ανεξαιρέτως, είναι μια πληγή που δε μετριέται σε ευρώ ή ποσοστά. Μια πληγή που φοβάμαι ότι θα εξελιχθεί σε σύνδρομο που θα στιγματίσει γενιές, σαν άλλοτε μετά από δύσκολες περιόδους και καταστροφές. Και το μεγάλο στοίχημα της δικής μας γενιάς θα είναι αυτό. Να βρούμε τη δύναμη να το παλέψουμε. Μπορούμε;

ΥΓ. Αφού τα είπα και ξεθύμανα, ελπίζω πως θα επανέλθω με κάποιο πιο ανάλαφρο post. Το ‘χουμε πει, το blog λειτουργεί ως αντίβαρο, ως διέξοδο, οπότε μην εκπλαγείτε αν δε συνεχίσω στο ίδιο στυλ.

Εκδρομή στη Χίο

Αντί προλόγου

Επειδή το βλέπω, θα έφευγε το 2011 με μία και μοναδική ανάρτηση όλη κι όλη, κι επειδή όσο κι αν το blog έχει πέσει στα αζήτητα με μοναδικό υπεύθυνο εμένα, δε μου πάει η καρδιά να το κλειδώσω το ρημάδι, το αγαπάω. Γι’ αυτό θα κάνω ένα διάλειμμα από τον προβληματισμό και στην αγωνιά που όλους μας κατατρώει εδώ και μήνες και ως άλλη αποβάθρα 9 ¾ θα το χρησιμοποιήσω για να ξεφύγω από τη μαυρίλα και τη γκρίνια (αν και αθεράπευτα γκρινιάρης εκ φύσεως) της καθημερινότητας, όχι για να ξεγελάσω τον εαυτό μου ή εσάς, η κατάσταση είναι πραγματικά δύσκολη, οριακή, και όποιος δεν το έχει πάρει χαμπάρι ζει σε άλλη πραγματικότητα, αλλά για να ξεμπλοκάρει ο νους μου και να οπλιστώ με υπομονή για τα δύσκολα που έρχονται. Άλλωστε το blog λειτουργεί διαφορετικά για τον καθένα αλλά και για τον ίδιο, διαφορετικά για κάθε στιγμή. Κάποιες φορές σε βοηθάει να εκτονωθείς γι’ αυτά που ζεις, γι’ αυτά που βλέπεις γύρω σου να γίνονται και θες να τα βροντοφωνάξεις, να ταρακουνήσεις κόσμο, να συζητήσεις, να ακουστείς, κάποιες άλλες φορές θες απλά να φωτίσεις λίγο παραπάνω τις στιγμές και σκέψεις που λόγω καταστάσεων έχουν πέσει στην αφάνεια, που είναι αταίριαστες με την τρέχουσα επικαιρότητα, με την φάση που βρίσκεσαι, θες απλά να ξεφύγεις γιατί μπούχτισες. Επιστροφή λοιπόν, για πόσο, άγνωστο, έτσι λέω κάθε φορά και όλο κι αραιώνουν οι αναρτήσεις. Μπορεί το επόμενο ερέθισμα να δοθεί το 2012, αν και ξέχασα, όπως λεν και τα παιδιά (από τις λίγες μου πια επαφές με blogs και podcasts), τότε θα καταστραφεί ο κόσμος. Δε βαριέσαι, όποτε μου έρχεται θα γράφω.

Στη Χίο έχω βρεθεί 3 ή 4 φορές, για καλοκαιρινές διακοπές. Ειδικά για κάποιον που βρίσκεται στη Μυτιλήνη ή στη Σάμο, είναι ένας πολύ βολικός προορισμός για μια ολιγοήμερη απόδραση. Αν και μικρότερη σε έκταση και πληθυσμό από τη Λέσβο, έχει να προσφέρει πολλά στον επισκέπτη που επιζητεί τη χαλάρωση στην παραλία ή την εξερεύνηση γραφικών χωριών.

Ας τα πάρουμε από την αρχή όμως.

Πώς να φτάσετε

Στη Χίο μπορείς να φτάσεις είτε με αεροπλάνο είτε με καράβι από τον Πειραιά (ή τα νησιά του Βορείου Αιγαίου καλή ώρα). Το ποιο γρήγορο καράβι από Πειραιά κάνει το ταξίδι σε έξι ώρες, καθόλου άσχημα αν σκεφτείς την απόσταση.

Που να μείνετε

Η πόλη της Χίου προσφέρει αρκετά καταλύματα για διαφορετικά βαλάντια, από ξενοδοχεία μέχρι δωμάτια για low budget καταστάσεις. Μια καλή επιλογή, και κυρίως σε off season περιόδους λόγω αρκετά προσιτής τιμής, είναι η περιοχή του Κάμπου, περίπου 5 km έξω από τη Χώρα, όπου κάποια αρχοντικά έχουν μετατραπεί σε τουριστικά καταλύματα. Ενοικιαζόμενα δωμάτια θα βρείτε και κοντά σε παραλίες όπως του Καρφά, ενώ για κάτι διαφορετικό υπάρχουν δωμάτια στα μεσαιωνικά χωριά Αυγώνυμα και Μεστά.

Πώς να μετακινηθείτε

Αν δεν είστε adventure τύπος ή λάτρης των extreme sports που θα κάνετε τον γύρω του νησιού με ποδήλατο (ναι, υπάρχουν και τέτοιοι, αυτοί οι ταλαίπωροι ξένοι που βλέπουμε τα καλοκαίρια στους δρόμους), και δε θέλετε να περιοριστείτε στην κοντινή παραλία, τότε αναγκαστικά πρέπει να έχετε ή να νοικιάσετε αυτοκίνητο. Ιούνιο μήνα η τιμές που είδα ήταν 20-25€ τη μέρα. Οι δρόμοι είναι σε γενικές γραμμές πολύ καλοί για νησί, την αλήθεια μου θα την πω, καλύτεροι από της Λέσβου σε χάραξη και οδόστρωμα, αλλά είναι και η διαφορετική γεωγραφία, ωστόσο μέσα στην πόλη της Χίου χάθηκα 2-3 φορές, σε σημεία κλειδιά δεν υπήρχαν ταμπέλες και απλά έπρεπε να μαντέψεις, με αποτέλεσμα ουκ ολίγες φορές να μπλέξω στα στενά.

Άσχετο tip: αν είναι Κυριακή και ψάχνεις βενζινάδικο, μην απελπιστείς που όλα σχεδόν είναι κλειστά, σε κάποια λειτουργούν αυτόματοι πωλητές, self service ένα πράμα.

Άσχετο tip νούμερο 2: Γύρω από την κεντρική πλατεία υπάρχουν πινακίδες για ελεγχόμενη στάθμευση με κάρτα. Όσο κι αν έψαξα και ρώτησα, η απάντηση ήταν πως αυτό δεν ισχύει πια και είναι δωρεάν. Μη σας πάρω και στο λαιμό μου, διπλορωτήστε αν βρεθείτε κι εσείς εκεί. Μα καλά, τις ταμπέλες γιατί τις άφησαν;

Παραλίες

Οι παραλίες του νησιού είναι αρκετές και πολύ διαφορετικές. Η πιο γνωστή ίσως είναι τα Μαύρα Βόλια, ή Μαύρος Γυαλός, νότια της πόλης της Χίου (ή Χώρας), κοντά στο χωριό Εμπορειός. Όπως λέει και το όνομά της, πρόκειται για 3 κολπίσκους με μαύρα βότσαλα και πεντακάθαρα νερά. Αν δεν έχει κύμα μπορείς να ακούσεις τον μαγευτικό ήχο των βοτσάλων που αναδεύονται και γιατί όχι να ρίξεις έναν υπνάκο στη σκιά του μεγάλου απόκρυμνου βράχου, πρόσεχε όμως τα πετραδάκια που πέφτουν!!! Το τοπίο στον δεύτερο κολπίσκο είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακό όταν κολυμπάς. Δε θα βρείτε κάτι περισσότερο από μια καντίνα και τα μαγαζάκια του μικρού κοντινού χωριού για προμήθειες, μην περιμένετε ομπρέλες και ξαπλώστρες. Καλύτερα.

Από τις πιο τουριστικές παραλίες είναι η οργανωμένη του Καρφά, πολύ κοντά στην πόλη, με λεπτή άμμο. Είναι αρκετά αβαθής και προσφέρεται για οικογένειες και παιχνίδι στην άμμο.

Η παραλία της Αγίας Φωτεινής, ή αλλιώς της Αγίας Φωτιάς, είναι μια παραλία με άσπρο βότσαλο, σε μεγάλο βαθμό οργανωμένη. Δε μου άρεσε γιατί οι ξαπλώστρες χρεώνονται περίπου 3€ η κάθε μια, ενώ στη Λέσβο αλλά και αλλού στη Χίο προσφέρονται απλά με την παραγγελία στο μαγαζί. Κατά τ’ άλλα όμως μου άρεσαν πολύ τα νερά αλλά και τα μικρά της βότσαλα, όχι οι κοτρώνες που βρίσκουμε αλλού.

Τα Βρουλήδια είναι ακόμα μια παραλία που αξίζει να την επισκεφτείτε. Πρόκειται για έναν μικρό κολπίσκο με άμμο και λίγες πέτρες που βρίσκεται στο πιο νότιο σημείο του νησιού. Θα πρέπει να κατεβείτε κάποια – αρκετά – σκαλιά αλλά τα νερά θα σας αποζημιώσουν, αν δεν έχει αέρα – αυτό είναι το κακό με τις αμμουδερές παραλίες, στο λίγο κύμα η άμμος κάνει τα νερά αδιαφανή.

Στο παραλιακό χωριό της Κώμης, επίσης νότια της Χώρας, υπάρχει μια ωραία, επίσης οργανωμένη, παραλία με άμμο και λεπτό χαλίκι. Οι ομπρέλες και οι ξαπλώστρες πάνε με την παραγγελία. Όταν πήγα, η μουσική και η εξυπηρέτηση στο τελευταίο δεξιά μαγαζί (Πανδαισία) ήταν εξαιρετική, μπορείς να παραγγείλεις από καφέ μέχρι κρύα μπύρα και πίτσα (μεγάλη, όχι μικρή) κι αυτά σε υπόκρουση classic rock! Kudos! Η θάλασσα είχε το ανάλογο φύκι λόγω του αέρα αλλά έτσι είναι.

Για τις παραλίες στα βόρεια του νησιού δε μπορώ να σας πω πολλά γιατί επικεντρώθηκα στο Νότο. Άκουσα για την περιοχή Γλάροι και τη Δασκαλόπετρα, όμως δεν έχω προσωπική άποψη. Έκανα μια γρήγορη βουτιά στην παραλία Λήμνο, κοντά στο χωρίο Βολισσός, βορειοδυτικά, δε μπόρεσα και παραπάνω, γιατί τα νερά ήταν πάγος! Ωστόσο είχε αμμουδιά και δέντρα για την απαραίτητη σκιά, οπότε κρατήστε την κι αυτήν!

Υπάρχουν παραλίες και στα δυτικά του νησιού, όπως η Ελίντα, αλλά πρέπει να ξέρετε πως υπάρχει ένα θεματάκι με τις σφήκες, κι αυτό δεν είναι μύθος, το διαπιστώσαμε κι εμείς! Γι’ αυτό έχετε το νου σας.

Θα ακολουθήσει  - σύντομα ελπίζω - ανάρτηση με αξιοθέατα και φωτογραφίες, όσα τουλάχιστον εγώ έχω επισκεφτεί και σημειώσει.

Περί αντικαπνιστικού νόμου

Καλημέρα και καλή χρονιά σε όλους! Με ένα post από τα παλιά, για ένα θέμα που με έχει απασχολήσει ξανά σ' αυτό το blog...

Στα προηγούμενα επεισόδια...

Πριν από αρκετούς μήνες, επί Υπουργείας κ. Αβραμόπουλου αν δεν κάνω λάθος (;) ξεκίνησε η ιστορία με τον αντικαπνιστικό νόμο, με στόχο τον περιορισμό του καπνίσματος στους δημόσιους κλειστούς χώρους, δηλαδή σε χώρους εστίασης, καφετέριες, μπαρ, κέντρα διασκέδασης κλπ κλπ, αφού εννοείται (ή μήπως όχι;) πως η απαγόρευση ισχύει ήδη σε χώρους εργασίας. Μιλάμε για μέσα 2008 με σκοπό ο νόμος να εφαρμοστεί από 1ης Ιανουαρίου 2010.

Αυτό το μέτρο αντιμετωπίστηκε με ανάμεικτα συναισθήματα. Ενθουσιασμό από κάποιους, αφού αυτά που προέβλεπε τους φαίνονταν απλώς αυτονόητα, επιφύλαξη από πολλούς που ήταν σίγουροι οτι κάπως θα βρίσκονταν κι εδώ παραθυράκια ή οτι απλά, όπως και τόσα άλλα μέτρα, δε θα εφαρμοστεί ποτέ, αλλά και θυμό από πολλούς γιατί θίγει ένα δικαίωμα που είχε εδραιωθεί τόσα χρόνια και που βρε αδερφέ δεν το στερείται τόσο εύκολα ο Έλληνας.

Την εποχή εκείνη γράφω και ένα post όπου εκθέτω ξεκάθαρα την άποψή μου υπέρ ενός τέτοιου μέτρου, στο οποίο κλήθηκα να απαντήσω ουκ ολίγες φορές. Έχοντας μάλιστα ζήσει την επιβολή ενός τέτοιου μέτρου (απόλυτη απαγόρευση) στην Αγγλία, ζώντας εκεί πριν και μετά από αυτή (1η Ιουλίου 2007 νομίζω εφαρμόστηκε), ήξερα οτι μπορεί να εφαρμοστεί κάτι τέτοιο με την προϋπόθεση οτι απευθύνεται σε ανθρώπους που σέβονται τους νόμους και για κράτος που ελέγχει την εφαρμογή αυτών.

2010

Αφού λοιπόν τα είπαμε, τα ξαναείπαμε, συμφωνήσαμε, διαφωνήσαμε, χύσαμε πολύ μελάνι, έρχεται το 2010 όπου ο νόμος τυπικά αρχίζει ισχύει αλλά δεν εφαρμόζεται στην πράξη σχεδόν πουθενά. Ελάχιστα μαγαζιά απαγόρευσαν το κάπνισμα, τα περισσότερα απαγόρευσαν τα τασάκια! Δεν θυμάμαι κάποια είδηση σε τηλεόραση/εφημερίδες πως κάποιο μαγαζί ελέγκτηκε και τιμωρήθηκε. Μετά είχαμε και τη στάση των μαγαζατόρων που υποστήριζαν οτι ο νόμος αυτός τους έριχνε τον τζίρο και βγήκαν επίσημα και δήλωσαν πως δεν τον εφαρμόζουν και επανέφεραν τα τασάκια στα τραπέζια!

Τους τελευταίους μήνες δε υπήρξε φημολογία για αλλαγή του νόμου, επειδή λέει δεν εφαρμοζόταν. Αναμενόμενο, οι έλεγχοι ήταν μηδαμινοί. Εδώ δεν είναι Αγγλία και Αμερική, εδώ είναι Ελλάδα, η εφαρμογή νόμου δεν είναι αυτονόητη.

2011

Διαβάζω λοιπόν πριν λίγες ημέρες πως η Κυβέρνηση σκέφτεται να επιτρέψει το κάπνισμα όπου πωλείται κατά βάση αλκοόλ, επιβάλλοντας ταυτόχρονα έναν επιπλέον νόμο εν είδη χαρατσιού στα μαγαζιά που θα επιτρέψουν το κάπνισμα!

Ποιος νοιάζεται για την υγεία των θαμώνων και των εργαζομένων στα μαγαζιά; Με λίγα - ή πολλά - ευρώ τα ξεχνάμε όλα! Πληρώνεις κύριε; Μπορεί ο κόσμος να καπνίζει άφοβα στο χώρο σου, και οι καπνιστές, και οι μη καπνιστές, και τα παιδιά, και όλοι! Δεν πληρώνεις; Ξέχνα το! Δικαίωμα στον καθαρό αέρα; Απαγορευτικό το να δουλεύεις σε τέτοιο περιβάλλον αν δεν ανέχεσαι τον καπνό;  Ψιλά γράμματα. Αφήνουμε στην άκρη τον αρχικό στόχο που ήταν να περιοριστεί το κάπνισμα, να απαγορευτεί στους κλειστούς χώρους και να προαχθεί η δημόσια υγεία (public health το λεν οι κουτόφραγκοι) και με την καταβολή ενός χαρατσιού (του βγάλαμε κι όνομα ήδη, τσιγαρόσημο) όλα μέλι γάλα! Ο απόλυτα παράλογος συμψηφισμός δηλαδή!

Ανατροπή

Κι αφού σκάει αυτή η είδηση και γίνεται κάποια - μικρή σε σχέση με άλλες - αναμπουμπούλα στο διαδίκτυο, κι ενώ έχω στα σκαριά το παρόν post και θυμάμαι τις παλιές καλές μέρες αυτού του blog, διαβάζω πως ο Πρωθυπουργός σε συζήτηση που είχε με τον Υπουργό Υγείας, μεταξύ της εφαρμογής του νόμου ως έχει με εντατικοποίηση των ελέγχων και της παραπάνω πρότασης αποφάσισε το πρώτο! Βγήκε και ο κ. Λοβέρδος την επομένη και το επιβεβαιώνει. Και δε σας το κρύβω, ένιωσα μία ικανοποίηση.

Αυτό που μένει είναι να δούμε οτι θα κρατήσει αυτή τη στάση η Κυβέρνηση, αλλά και οι επόμενες Κυβερνήσεις, και δε θα υποκύψουν στις πιέσεις. Πράγμα δύσκολο. Γιατί η φωνή των μη καπνιστών δεν είναι τόσο δυνατή όσο των μαγαζατόρων. Κι αυτό είναι ξεκάθαρο, όταν μετά την ανακοίνωση της πρότασης Λοβέρδου υπήρξαν σποραδικές αντιδράσεις μόνο σε blogs και social networks, ενώ μετά την απάντηση του Πρωθυπουργού διαβάζω κάθε μέρα και νέα άρθρα στις εφημερίδες, βλέπω ρεπορτάζ στις τηλεοράσης με ιδιοκτήτες καφετεριών που καταστρατηγούν το νόμο γιατί αλλιώς πέφτει ο τζίρος και θαμώνες που καπνίζουν επιδεικτικά μπροστά στην κάμερα και μαθαίνω για πορείες διαμαρτυρίας.

Θα είναι άραγε μία ακόμα απόφαση για εφαρμογή του νόμου (έχουμε συνηθίσει κάθε εξάμηνο σε μία τέτοια) ή θα αλλάξει πράγματι κάτι; Εδώ είμαστε να το δούμε.

Έγραψαν επίσης για το θέμα:

DrTeddy.gr

Ανέστης

Κουράγιο Έλληνες

Θα μπορούσα να πω τόσα πολλά, αλλά έχουν γραφτεί αρκετά, τόνοι μελάνι, ψηφιακό και μη. Θα συμφωνήσω με τον ταβερνιάρη. Με αυτά που ζούμε και που τρέμουμε πως έρχονται, πρέπει να οπλιστούμε με κουράγιο και υπομονή. Αλλά και να σκεφτούμε, να κοιτάξουμε τον καθρέφτη, να αναλογιστούμε τις ευθύνες μας, να εντοπίσουμε τα λάθη μας, στην καθημερινότητά και τη νοοτροπία μας αλλά και στην ανοχή μας σε συμπεριφορές άλλων που με τον γνωστό large ωχαδερφισμό μας επιτρέπουμε μέρα με τη μέρα να βυθίζουν αυτή τη χώρα και να υποθηκεύουν το μέλλον μας.

Κουράγιο λοιπόν.

Διαμαρτύρονται για τη φτηνή συγκοινωνία!

Εδώ και περίπου ένα χρόνο λειτουργεί στη Μυτιλήνη μια – βασική αλλά βολική κατά περίπτωση – δημοτική συγκοινωνία, στα πλαίσια του χρηματοδοτούμενου προγράμματος “Συν-Κοινωνία” της Κεντρικής Ένωσης Δήμων & Κοινοτήτων Ελλάδας. Υπάρχουν τρεις λεωφορειακές γραμμές που εξυπηρετούν αρκετά μεγάλο κομμάτι της πόλης, τουλάχιστον στο βασικό ζητούμενο που για τους περισσότερους είναι να κατέβουν στο κέντρο, στην αγορά και την προκυμαία.

Πρέπει εδώ να αναφέρω πως αν και μιλάμε για επαρχιακή πόλη και παρά την ύπαρξη χώρου δωρεάν parking στη μια πλευρά της προκυμαίας, η εύρεση χώρου στάθμευσης σε αυτό αλλά και στην προκυμαία είναι αρκετά δύσκολη σε ώρες που η αγορά είναι ανοιχτή. Έτσι για κάποιον που μπορεί να μη θέλει να μπει στην ταλαιπωρία αυτή ή απλά δε διαθέτει μεταφορικό μέσο η δημοτική συγκοινωνία είναι μια λύση.

Ενημερωτικά το εισιτήριο των λεωφορείων που εξυπηρετούν τη δημοτική συγκοινωνία κοστίζει 0,50€ και η συχνότητα είναι 30 λεπτά τις καθημερινές και 1 ώρα τα Σάββατα. Όχι κι άσχημα.

Από την μέχρι τώρα εμπειρία μου με τη Δημοτική Συγκοινωνία έχω παρατηρήσει πως ο κόσμος ειδικά τα πρωινά τη χρησιμοποιεί πολύ, τόσο οι φοιτητές όσο και ηλικιωμένοι για τις μετακινήσεις εντός της πόλης.

Στο θέμα μας τώρα.

Διάβασα σήμερα έκπληκτος στον τοπικό τύπο πως ενώ το χρηματοδοτούμενο πρόγραμμα έληξε και ο Δήμος Μυτιλήνης σκέφτεται – πολύ ορθά κατά τη γνώμη μου, τουλάχιστον σε ότι αφορά στην πρόθεση – να συνεχίσει τη δημοτική συγκοινωνία, οι οδηγοί ταξί της πόλης αντιδρούν μεταξύ άλλων γιατί – άκουσον άκουσον – είναι λέει πιο φτηνή από το επιτρεπόμενο!!!

Αντιγράφω από την εφημερίδα Εμπρός.

[…]Με κινητοποιήσεις και με προσφυγή στον Εισαγγελέα, είναι έτοιμοι να απαντήσουν οι οδηγοί ταξί στις προθέσεις του Δήμου, θεωρώντας ότι η σύμβαση που θέλει να υπογράψει ο Δήμος με τα ΚΤΕΛ, δεν τηρεί τα προβλεπόμενα και είναι παράνομη.
«Το ΚΤΕΛ έχει πάρει άδεια για να υλοποιεί δρομολόγια με τιμή εισιτηρίου 0,90 και εκείνοι έχουν τιμή στα 0,50, αυτό όμως είναι παράνομο. Και δεν φθάνει αυτό, ετοιμάζονται να ξεκινήσουν δυο νέα δρομολόγια από τα οποία έχει εγκριθεί μόνο το ένα από τη Νομαρχία και αυτό για αστική συγκοινωνία και όχι για δημοτική», ανάφερε μιλώντας στο «Ε» ο Πρόεδρος του Συνδέσμου Ταξί Μυτιλήνης, κ. Κωνσταντίνος Νέστορας.[…]

Δε γνωρίζω είναι η αλήθεια ούτε τις ακριβείς προθέσεις του Δήμου, δηλαδή με ποιους όρους προωθούν τη συμφωνία για τη δημοτική συγκοινωνία, ούτε κι αν οι διαφωνίες των οδηγών ταξί έχουν να κάνουν και με άλλα ζητήματα που ενδεχομένως να μην αναφέρονται στο άρθρο της εφημερίδας (πχ αναφέρεται πως διαμαρτύρονται για ελλειπή διάθεση στοιχείων από το Δήμο, που είναι αποδεκτό), ούτε κι αν οι δηλώσεις έχουν παραφραστεί, οπότε κρατάω μια επιφύλλαξη.

Όμως η δήλωση του Προέδρου των οδηγών Ταξί στην εφημερίδα για την αντίθεσή τους στο χαμηλό αντίτιμο της υπηρεσίας και στην επέκταση του δικτύου προκαλεί στην καλύτερη περίπτωση έκπληξη! Προφανώς ο καθένας από τη θέση την οποία έχει εκπροσωπεί και τους αντίστοιχους ανθρώπους και συμφέροντα. Αλλά είναι δυνατόν, ρωτώ, να βγαίνεις και να λες με τέτοιο συντεχνιακό ζήλο πως είναι παράνομο που το εισιτήριο των λεωφορείων είναι φτηνό και ανεπίτρεπτο που σκέφτονται την επέκταση του δικτύου; Μπορεί και να ισχύει, μπορεί πράγματι η άδεια/συμφωνία/νόμος στα μικρά γράμματα να προβλέπει κάτι τέτοιο, αλλά ειδικά σε μια τέτοια περίοδο οικονομικής δυσχέρειας για τους περισσότερους και ειδικά για τους μη έχοντες είναι πολύ προκλητικό να βγαίνεις και να δηλώνεις κάτι τέτοιο!

Είναι προφανές ότι κάποιοι θα προτιμούσαν να μην υπάρχει καθόλου δημοτική συγκοινωνία ή να είναι ασύμφορη ή μη λειτουργική. Έτσι συμβαίνει δυστυχώς όταν υπάρχει ανταγωνισμός και δέχομαι πως πρέπει κι αυτός να γίνεται υπό όρους. Αλλά προέχει πάντα η εξυπηρέτηση του κόσμου και ειδκά, ξαναλέω, στις μέρες μας.

Όταν λοιπόν πριν λίγες μέρες βγαίνεις και λες πως δε θα εισπράξεις δώρο Πάσχα “σε ένδειξη συμπαράστασης προς το επιβατικό κοινό”, όταν πολλοί ταξιτζήδες πλέον, στα πλαίσια του νέου εθνικού σπορ “Το Κυνήγι των αποδείξεων” σε προτρέπουν να πάρεις απόδειξη (ή στη χειρότερη δεν γκρινιάζουν όταν τους τη ζητήσεις) δεν είναι κρίμα να αυτοακυρώνεσαι με τέτοιες κινήσεις;

Εύχομαι όλα αυτά να είναι μόνο μια παρεξήγηση ή ένα χαλασμένο τηλέφωνο. Και ελπίζω ο Δήμος να συνεχίσει και να επεκτείνει τη φτηνή (που αλλού είναι και δωρεάν) δημοτική συγκοινωνία.

Μια ευκαιρία

Οι εκλογές έγιναν, ο λαός μίλησε, οι μεν πάνε στα σπίτια τους (σε κάποιες μάλιστα περιπτώσεις κυριολεκτικά), οι δε ετοιμάζονται να αναλάβουν και “σηκώνουν τα μανίκια” όπως δηλώνουν.

Συζητώντας το βράδυ των εκλογών αλλά και τις επόμενες ημέρες με φίλους προερχόμενους από διάφορους πολιτικούς χώρους, διαπίστωσα στα λόγια των περισσότερων μια ελπίδα, μια προσμονή για κάτι καλύτερο. Όλοι, ακόμα και αυτοί που ιδεολογικά διαφωνούν σε πολλά με το ΠΑΣΟΚ και τον Γιώργο Παπανδρέου, κάνουν λόγο για τη δυναμική που του δίνει αυτή η ευρεία νίκη. Για την ευκαιρία που έχει ο Παπανδρέου, ωθούμενος από το αποτέλεσμα των εκλογών, να αλλάξει τα πράγματα, να κάνει τομές, να έρθει σε σύγκρουση με κατεστημένα.

Για τον καθένα ξεχωριστά βέβαια, ανάλογα με το μετερίζι στο οποίο βρίσκεται, όλα αυτά επιτυγχάνονται με διαφορετικό τρόπο. Αλλιώς οραματίζεται ο ένας τη χώρα, με άλλο τρόπο εννοεί ο άλλος την ανάπτυξη, δεν ονειρεύονται κατ’ ανάγκην όλοι τις ίδιου τύπου ρίξεις και τομές. Και απολύτως λογικό είναι, κι εκεί είναι που κάποιοι στην πορεία θα πικραθούν.

Όμως αυτή τη στιγμή, την επόμενη μέρα, πριν από τις προγραμματικές δηλώσεις κι μετά τα πανηγύρια, η διάχυτη αισιοδοξία, η ελπίδα που υπάρχει, είναι ένα κέρδος πολύ σημαντικό.

Δε μπορώ ωστόσο να μη θυμηθώ πως μια τέτοια διάχυτη αισιοδοξία για την “ευκαιρία” που είχε η χώρα υπήρχε και το 2004, όταν ο Κώστας Καραμανλής ανέλαβε με πολλές υποσχέσεις τα ινία της χώρας. Τότε, ακόμα και οπαδοί του ΠΑΣΟΚ παραδέχονταν πως χρειαζόταν μια αλλαγή και μιλούσαν για τη δυναμική που είχε ο Καραμανλής να αλλάξει, να “επανιδρύσει” το κράτος. Πέντε χρόνια μετά σχεδόν όλοι μιλάνε για μια χαμένη ευκαιρία.

Για το καλό της χώρας μου εύχομαι να μη χαθεί κι αυτή. Σε μεγάλο βαθμό είναι στο χέρι του νέου Πρωθυπουργού, σ’ αυτόν πέφτει το βάρος να διαψεύσει τους επικριτές του. Δεν είναι εύκολο να έχεις στις πλάτες σου τις ευχές και τις ελπίδες ενός λαού και στα χέρια σου το τιμόνι μιας χώρας σε μια περίοδο παγκόσμιας κρίσης. Θα πρέπει να έρθει σε σύγκρουση με συμφέροντα, με κατεστημένες αντιλήψεις, με βολεμένους, με κομματικές προσταγές ρουσφετολογικής λογικής. Οφείλει να προσπαθήσει να ξεριζώσει τις νοοτροπίες της ήσσονος προσπάθειας και του ωχαδερφισμού που τόσα χρόνια (σίγουρα πάντως παραπάνω από πέντε) έχουν μπολιαστεί στο DNA του Έλληνα κι έχουν τόσο στοιχίσει, κατά τη γνώμη μου, σ’ αυτόν τον τόπο. Το αποτέλεσμα των εκλογών και οι 160 έδρες που του έδωσε στη νέα Βουλή του δίνουν τον τρόπο να το πετύχει. Πλέον είναι ένα στοίχημα που πρέπει να κερδίσει αυτός και οι συνεργάτες του.

Πυρο-τουρισμός στη Σταμάτα

(Ένα post για τις πυρκαγιές τώρα που καταλάγιασε ο θόρυβος και ασχολούμαστε με άλλα...)

Στην παραμονή μου στην Αθήνα επισκέφτηκα τη Σταμάτα, μια από τις περιοχές-θύματα των πρόσφατων πυρκαγιών της Αττικής. Ένας φίλος που κατοικεί εκεί ανέλαβε να με... ξεναγήσει και να μου δείξει τη νέα μορφή της γειτονιάς του.

- Πάμε για πυροτουρισμό, συνηθίζεται τελευταία, μου είπε, απαντώντας στο βλέμμα απορίας πως από τις ημέρες των φωτιών έχει παρατηρήσει μια αύξηση της κυκλοφορίας στην ευρύτερη περιοχή, με αυτοκίνητα που πηγαίνουν αργά αργά, με ανθρώπους να βλέπουν, να δείχνουν, να φωτογραφίζουν τις προ λίγων ημερών πράσινες και τώρα καβουρνιασμένες πλαγιές. Μέχρι τότε ελάχιστοι στέκονταν να παρατηρήσουν, να θαυμάσουν το τοπίο. Μήπως το άσχημο και η δυστυχία μας τραβάει περισσότερο την προσοχή; Ή μήπως όλοι αυτοί να μην είναι απλά περίεργοι αλλά επίδοξοι οικοπεδούχοι;

Πήραμε το αυτοκίνητο και κινηθήκαμε κάπου στα όρια της Σταμάτας, της Ροδόπολης και του Διονύσου. Η βροχή που έπεφτε απ' το πρωί έκανε το τοπίο ακόμα πιο θλιμμένο. Μαύροι κορμοί γυμνών δέντρων, κάποιοι με ξερά κίτρινα φύλλα, στάχτες παντού, έντονη μυρωδιά βρεγμένου κάρβουνου. Ήταν όπως μπορεί κάποιος να φανταστεί ένα πολύ ωραίο τοπίο πριν λίγο καιρό, για να το βλέπεις και να ζεις εκεί κοντά. Ήταν. Τώρα όλα θυμίζουν την καταστροφή του Αυγούστου. Νεκρά φύση στην κυριολεξία.

Σε κάποιο σημείο παρατηρήσαμε εργάτες (της κοινότητας;) να κάνουν εργασίες στις πλαγιές. Αργότερα είδαμε πως σε πολλά σημεία είχαν κοπεί και καθαριστεί κορμοί από καμμένα δέντρα και είχαν τοποθετηθεί οριζόντια στο έδαφος, μάλλον για να συγκρατήσουν μάλλον το χώμα από την ορμή της βροχής που δεν άργησε να έρθει.

Δυσάρεστη δραστηριότητα αυτή του πυρο-τουρισμού... Σε κάνει αν μη τι άλλω να συλλογιέσαι διάφορα. Να ελπίζεις, να εύχεσαι. Όχι τόσο να φοβάσαι, αφού νιώθεις πως έχεις δει τα χειρότερα, αν και κατά βάθος γνωρίζεις πως ποτέ δε μπορεί να είσαι σίγουρος!

Ευχή όλων είναι αυτό το όμορφο δάσος να ξαναγεννηθεί. Θέλει δουλειά, υπομονή, προσοχή, αλλά μπορεί να γίνει. Κι όμως, μπορεί!

Ευχή όλων είναι να βάλουμε μυαλό κι εμείς (στο βαθμό που φταίμε ή ορίζουμε τα πρόσωπα στις καρέκλες) και οι ιθύνοντες και να εστιάσουν στην πρόληψη για να μη λέμε τα ίδια κάθε χρόνο. Τα ίδια για τις πυρκαγιές το καλοκαίρι, για τις πλημμύρες το φθινόπωρο, για τους αποκλεισμούς οικισμών από τα χιόνια το χειμώνα.

Ευχή είναι κάθε ένας από εμάς αλλά κι αυτοί εκεί πάνω, που σε λίγο καιρό θα λάβουν από εμάς την εντολή να αποφασίζουν αντί ημών, να αντιληφθούν κάποια στιγμή την έννοια της ποιότητας ζωής, που μ' αυτά και μ' αυτά τείνει σ' αυτή τη χώρα να εκλείψει και να αντικατασταθεί σταδιακά από την έννοια της έστω αξιοπρεπούς ζωής! Και να καταλάβουμε όλοι μας τις πολλαπλές επιπτώσεις που έχει κάθε ανεύθυνη ενέργεια ή παράλειψη, είτε στο ατομικό επίπεδο του πολίτη είτε στο συντονιστικό ενός αρμόδιου φορέα.

Φόβος είναι να μην πάρει κανείς χαμπάρι απ' όλα αυτά...

Olympic Air... Beta!

Χτες, επιστρέφοντας στο νησί, έτυχε να πετάξω με τη νεοσύστατη Olympic Air, τη "νέα Ολυμπιακή" που προέκυψε από την πώλησή της Olympic Airlines στη Marifn Investment Group. Πράγμα παράξενο βέβαια, αφού η νέα εταιρεία πρόκειται να λειτουργήσει από την 1η Οκτωβρίου. Στην πορεία βέβαια μου εξήγησε η αεροσυνοδός πως έχουν αναλάβει κάποια λίγα δρομολόγια για να δοκιμάσουν το νέο τρόπο λειτουργίας, να συνηθίσουν τα νέα αεροσκάφη κλπ.

Τίποτα δεν προμήνυε κάτι διαφορετικό μέχρι που φτάσαμε στο αεροσκάφος. Το πρώτο πράγμα που μου τράβηξε την προσοχή ήταν ο έλικας του μικρού ελικοφόρου που θα μας πήγαινε στο νησί. Μέχρι τώρα η Ολυμπιακή είχε δύο τύπους αεροσκαφών για τις πτήσεις για Μυτιλήνη: Τα "μεγάλα" (συγκριτικά πάντα) Boeing 737 και τα μικρά ελικοφόρα ATR 72. Η αλήθεια είναι πως αν δεν έχεις ταξιδέψει ποτέ με ελικοφόρο αναστατώνεσαι λίγο στην ιδέα πως θα πετάξεις με κάτι τέτοιο!

Τέλος πάντων, αυτή τη φορά ο έλικας, όπως βλέπετε και στη φωτογραφία ήταν λίγο διαφορετικός απ' ότι τον θυμόμουν, και γενικά το αεροπλάνο έδειχνε... του κουτιού!

Μια ματιά στην ουρά του αεροσκάφους και το σήμα της νέας εταιρείας, με μια δόση πρασίνου σε σχέση με της παλιάς, επιβεβαίωσε τις υποψίες μου.

Εμφανής η αλλαγή και στο εσωτερικό, με καθίσματα από δερματίνη (μάλλον, δεν είμαι κι ειδικός). Το logo στα υφασμάτινα καλύμματα στο προσκέφαλο ωστόσο παρέπεμπε στο παρελθόν.

Γενικά πουθενά δεν είδα το logo της Olympic Air, όμως στο μήνυμα καλωσορίσματος από το πλήρωμα έγινε ξεκάθαρο, αφού η πτήση θα γινόταν "από την Olympic Air, μέλος του ομίλου Marfin Investment Group".

Καινούριες και οι στολές του πληρώματος, αφού κι εκεί υπάρχει έντονη η παρουσία του πράσινου. Είδατε ο Βγενόπουλος...!

Χαρμόσυνα νέα για τους κατόχους κινητών ή άλλων ηλεκτρονικών συσκευών με flight mode, καθώς μας ενημέρωσαν πως επιτρέπεται η χρήση τους κατά τη διάρκεια της πτήσης με ενεργοποιημένη αυτή τη λειτουργία, με εξαίρεση την τροχοδρόμηση, την απογείωση και την προσγείωση.

Πέρα απ' αυτά δεν υπήρχε κάποια ουσιώδης διαφορά στην πτήση. Ήταν ξεκάθαρο πως το πλήρωμα ακόμα μαθαίνει το νέο σύστημα, με χαρακτηριστικότερο σημείο την - με κάποια δυσκολία - ανάγνωση των νέων μηνυμάτων από σημειώσεις, αλλά αυτά είναι ίσως (;) αναμενόμενα σε μία δοκιμαστική περίοδο.

Καλή αρχή!

Scorpions @ Lesvos

Το event του καλοκαιριού για το νησί φέτος - εκτός από το πανηγύρι της Αγιάσου και των άλλων χωριών! - ήταν δίχως αμφιβολία η συναυλία των Scorpions στο Κάστρο της πόλης. Περνώντας από πολλά κύματα, αφού αρχικά το αίτημα για τη συναυλία στο χώρο του Κάστρου είχε απορριφθεί, τελικά έγινε και μάζεψε πολύ και κάθε λογής λογής κόσμο! Από τη νεολαία και τους ροκάδες μέχρι τους αλλοδαπούς τουρίστες (άκουσα πως ήρθαν κι από Τουρκία!), από τους "προεστούς" του νησιού μέχρι κάθε έναν που απλά δε θα μπορούσε να λέει μετά πως έλειπε από ένα τέτοιο γεγονός!

Οι Σκορπιοί έπαιξαν για περίπου 1,5 ώρα τα γνωστά τους τραγούδια που τόσο αγαπάμε, κλείνοντας με το Wind of Change και το Hurricane. Προσωπική μου γνώμη είναι πως η συναυλία υστερούσε λίγο σε παλμό αναλογικά με το όνομα και την ιστορία του συγκροτήματος, αλλά όχι πως δεν το ευχαριστηθήκαμε! Και, ok, ας μην παραπονιέμαι, που να το περίμενα πριν κάποιους μήνες πως θα βρεθώ στη Μυτιλήνη και θα δω και τους Scorpions, και μάλιστα όχι από μία εξέδρα κάποιου αχανούς σταδίου;!

Σας αφήνω με κάποιες από τις φωτογραφίες για να πάρετε μια γεύση!

Μερικές ακόμα φωτογραφίες από τη συναυλία θα βρείτε εδώ.

Περίεργα πράγματα

Καλή εβδομάδα σε όλους από το κρύο (μη σας πω παγωμένο) Λονδίνο. Η θερμοκρασία τις τελευταίες μέρες δε λέει να ξεκολλήσει από τους 0 πάνω-κάτω. Ο ουρανός όμως πεντακάθαρος, και γι' αυτό δεν είχαμε άσπρα Χριστούγεννα όπως ίσως πολλοί θα ήθελαν.

Στο θέμα μας τώρα.

Περίεργα πράγματα συμβαίνουν σ' αυτή τη χώρα. Στη δική μας λέω. Πράγματα που αν τα πεις σε κάποιον εδώ θα του φανούν από γελοία έως τραγικά, στη χώρα μας ακούγονται τόσο φυσιολογικά και αναμενόμενα που δεν αποτελούν καν είδηση.

Ακούγοντας ραδιόφωνο το Σάββατο ακούω πως στον ποδοσφαιρικό αγώνα στην Τρίπολη μεταξύ της τοπικής ομάδας και του Ολυμπιακού (δε στέκομαι στις συγκεκριμένες ομάδες, έχουν συμβεί κατά καιρούς και με άλλες), καμιά εκατοστή οπαδοί των φιλοξενουμένων την "έπεσαν" στους 4-5 αστυνομικούς που βρίσκονταν εκεί και με το έτσι θέλω μπήκαν χωρίς εισιτήριο στο γήπεδο να παρακολουθήσουν τον αγώνα της ομάδας τους. Άκουσα μάλιστα πως κάποιοι από τους αστυνομικούς διακομίσθηκαν στο νοσοκομείο.

Το παραπάνω συμβάν, σε ένα δελτίο ειδήσεων που παρακολούθησα το ίδιο βράδυ, απασχόλησε το δημοσιογράφο λίγα μόνο δευτερόλεπτα, ο οποίος αφού μας ενημέρωσε πως τελικά βρέθηκε λύση με τους φιλάθλους που βρήκαν τις θέσεις τους κατειλημμένες από άλλους και ο αγώνας πραγματοποιήθηκε κανονικά, έκλεισε το ρεπορτάζ λέγοντας "όλα καλά λοιπόν".

Το όλα καλά που το βρήκες βρε άνθρωπε; Όλοι μας, σας ρωτάω έναν προς έναν, που το είδατε το "όλα καλά"; Τόσο έχουμε αποχαυνωθεί που θεωρούμε αυτά τα πράγματα φυσιολογικά; Ανακεφαλαιώνουμε. Σε έναν επίσημο αγώνα ποδοσφαίρου, της διοργανώτριας αρχής της χώρας μας, κι ενώ κάποιοι έχουν αγοράσει εισιτήριο, ξαφνικά 50-100 άνθρωποι κάνουν ντου, σπάνε στο ξύλο τους λιγοστούς αστυνομικούς, μπαίνουν στο γήπεδο χωρίς εισιτήριο, και κάθονται ωραία και καλά να δουν το ματς. Και όλα καλά, γιατί ο αγώνας δεν αναβλήθηκε και όλοι είδαν τον αγώνα.

Που να το πεις αυτό στον Άγγλο και να μη σε χλευάσει. Στον Άγγλο που πηγαίνει στο γήπεδο με το παιδί του, που ακόμα και σε ντέρμπι κορυφής βλέπει αστυνομικούς χωρίς ασπίδες και κράνη, που δεν πετάει καρέκλες και καδρόνια στον συνάνθρωπό του επειδή φοράει άλλο χρώμα κασκόλ ή επειδή είναι ένστολος, γιατί ξέρει πως αν παρανομήσει, θα τιμωρηθεί. Γνωρίζει καλά πως κάθε πράξη έχει και τις συνέπειές της και σκέφτεται πριν κάνει κάτι παράνομο. Τράβα πες το αυτό λοιπόν παραέξω και άντε πείσε τον πως δεν είμαστε Αφρικανική χώρα. Με τόσα που έχει δει μπορεί και να δυσκολευτείς πολύ.

Βέβαια θα μου πεις αυτό είναι το λιγότερο, με αυτά που βλέπουμε να συμβαίνουν στην Ελλάδα. Δύο χρόνια πριν βλέπαμε τη χώρα μας να καίγεται, πριν ένα μήνα χανόταν ένα παιδί 15 χρονών και μετά η χώρα βυθιζόταν από τη μία στο πένθος κι από την άλλη στην καταστροφή και τη λεηλασία, χτες γαζώθηκε με καλάζνικοφ στο κέντρο της πόλης ένας αστυνομικός 21 χρονών - κι όμως η αντίδραση της blogoσφαιρας παραδόξως είναι πολύ νωθρή αναλογικά με το συμβάν, μάλλον διαπνέεται κι αυτή από την γνώριμη επιλεκτική ευαισθησία του Έλληνα.

Περίεργα πράγματα βρε παιδιά.

Κι άντε μετά, στην αρχή μιας νέας χρονιάς, να ελπίζεις πως κάτι θα αλλάξει. Ναι, περίμενε εσύ να αλλάξουν ουρανοκατέβατα τα πράγματα. Εμ δε θες να αποφασίζουν άλλοι για σένα αλλά να είσαι κυρίαρχος λαός (μαζί σου), εμ δεν αναλαμβάνεις τις ευθύνες σου για την κατάντια μας σε όλα τα επίπεδα κι εύχεσαι ξαφνικά, δια μαγείας, να ξυπνήσεις ένα πρωί σε μια καλύτερη πραγματικότητα.

Ξύπνα ρε!

Έλληνα, με πληγώνεις

Τις τελευταίες ημέρες παρακολουθώ σιωπηλός αυτά που συμβαίνουν. Σκέψεις πολλές που όμως δυσκολεύομαι να συντάξω.

Δε θέλω να πω τίποτα, ούτε για τον άδικο χαμό ενός μικρού παιδιού, ούτε για αυτά που ένιωσα βλέποντας σε βίντεο και φωτογραφίες τα όσο ακολούθησαν. Ούτε για τις εξηγήσεις που καλούμαι να δώσω σε εύλογες απορίες, πάλι μετά την θλιβερή κατάσταση με τις φωτιές πριν δύο καλοκαίρια.

Θέλω μόνο να γράψω και να μοιραστώ κάποιες σκέψεις μπας και σταματήσουν να με στοιχειώνουν.

Δυστυχώς, αν και είμαι αισιόδοξο άτομο (μη σε ξεγελάει το Γκρινιάρης) πασχίζω καιρό τώρα να βρω και να πιαστώ από μια ελπίδα. Μια ελπίδα για μια καλύτερη Ελλάδα, μια καλύτερη πραγματικότητα. Μια Ελλάδα που δε θα έχει να ζηλέψει τίποτα από τις άλλες χώρες. Μια Ελλάδα που δε θα με πληγώνει.

Και δυσκολεύομαι. Και απογοητεύομαι. Ξέρεις γιατί; Γιατί ακούω και διαβάζω συνεχώς για απαιτήσεις για κάτι καλύτερο. Φωνάζουμε για μια καλύτερη αντιμετώπιση από τους πολιτικούς, μια καλύτερη καθημερινότητα, μια καλύτερη προοπτική, αλλά ξεχνάμε σε ποιον πρέπει να φωνάξουμε και να τα απαιτήσουμε.

Έλληνα, σε σένα μιλάω. Αν κάποιος φταίει για την καθημερινότητά σου, για τη μιζέρια που βιώνεις κάθε μέρα, για τα σκουπίδια στην τηλεόραση σου, για την κακοπληρωμένη δουλειά σου, για το ότι κάνεις καθημερινά κάτι που απεχθάνεσαι, για το ότι έχει κίνηση στους δρόμους και δε βρίσκεις να παρκάρεις, για το ότι σου σερβίρουν τον καφέ πιο ακριβά κι απ’ το Παρίσι, για το ότι γίνονται τόσα σκάνδαλα, αυτός είσαι εσύ.

Ναι ρε, εσύ και μόνο εσύ!

Αντί λοιπόν να απαιτείς αλλαγή, κάνε κάτι και φέρε την αλλαγή ο ίδιος! Άλλαξε μυαλά ρε και σταμάτα τη μιζέρια στην οποία εσύ έχεις βουλιάξει την ίδια σου τη χώρα!

Όταν εσύ ο ίδιος δέχεσαι να λαδώνεις και απαιτείς να λαδώνεσαι για να κάνεις τη δουλειά σου.
Όταν εσύ ο ίδιος περιμένεις να βγει η Χ κυβέρνηση για να διοριστείς ή τάζεις δεξιά κι αριστερά για μία θέση.
Όταν εσύ ο ίδιος κλέβεις, είτε είσαι ταξιτζής, είτε μαγαζάτορας, είτε φορολογούμενος.
Όταν είσαι διατεθειμένος να στριμωχτείς σε ένα μαγαζί γεμάτο καπνό και να σκάσεις 200 ευρώ για δυο ποτά ενώ κλαίγεσαι πως δε σου περισσεύουν και ενώ θα κλαίγεσαι πως δε σου φέρθηκαν σαν πελάτη. Αλλά θα ξαναπάς.
Όταν στις εκλογές πάλι θα ψηφίσεις τους ίδιους, χωρίς να σκεφτείς καν το καλό της χώρας και των παιδιών σου. Αλήθεια, με τι κριτήρια ψηφίζεις, το έχεις αναλογιστεί;
Όταν από τη μανία σου να καταναλώσεις παίρνεις τη μία κάρτα μετά την άλλη χωρίς να υπολογίζεις πως θα τις ξεπληρώσεις. Αλλά δε βαριέσαι, έχουμε καιρό μέχρι τότε.
Όταν θέλεις με το ενοικιαζόμενο δωμάτιο να βγάλεις σε ένα καλοκαίρι τα έξοδα όλης της χρονιάς για να την αράζεις μετά.
Όταν παρκάρεις τη μηχανή σου πάνω στο πεζοδρόμιο, το τζιπ σου στην ράμπα για τα ΑΜΕΑ και τη γλάστρα σου στη θέση parking κάτω από το μπαλκόνι σου.
Όταν ζητάς το πτυχίο σου να μην είναι απλά ένα χαρτί, αλλά φροντίζεις εσύ ο ίδιος ως φοιτητής να το υποβαθμίζεις συνεχώς. Πότε θα πάρεις χαμπάρι πως οι άλλοι σε έχουν ξεπεράσει;
Όταν το καλημέρα και ένα χαμόγελο το πρωί κοστίζουν και εσύ τσιγκουνεύεσαι.
Όταν σου λένε πως υπάρχει κρίση και έξω απολύεται κόσμος (άλλο θέμα αυτό) κι εσύ ασχολείσαι ακόμα πως θα ξοδέψεις για να πάρεις το πιο καινούριο κινητό ή αυτοκίνητο.

Όταν ζηλεύεις τους πολίτες στις άλλες χώρες που επισκέπτεσαι, και εύχεσαι να ήσουν στη θέση τους, αλλά δεν είσαι διατεθειμένος να αλλάξεις ΤΙΠΟΤΑ πρώτα σε σένα, παρά μόνο περιμένεις κάποιος με ένα μαγικό ραβδάκι να τα αλλάξει όλα.

Γι’ αυτό δυσκολεύομαι να βρω ελπίδα φίλε μου. Γιατί έχω κουραστεί. Με τη μιζέρια, την κουτοπονηριά, την υποκρισία, τη νωθρότητα και την ψευτομαγκιά. Με έχεις κουράσει γιατί επιμένεις ακόμα να ψάχνεις την αιτία και να αγανακτείς, αντί να δώσεις μια μούντζα στον καθρέφτη και μετά να κοιτάξεις τι πήγε στραβά και τι μπορείς εσύ να κάνεις! Αρχίζοντας από την επόμενη φορά που θα πας στη δουλειά σου, από την επόμενη φορά που θα ξοδέψεις, την επόμενη φορά που θα μπει πελάτης στο μαγαζί σου, την επόμενη φορά που θα μπεις στον πειρασμό να βάλεις alarm και να διπλοπαρκάρεις, την επόμενη φορά που θα πας να ψηφίσεις.

Και ποιος ξέρει, ίσως να διαπιστώσεις ότι δεν είσαι ο μόνος που προσπαθεί να αλλάξει αυτόν τον τόπο.

[Για να μην παρεξηγούμαστε, προφανώς και δε λέω πως αν δεν κλέψεις τους τουρίστες ή δεν διπλοπαρκάρεις ξαφνικά θα σταματήσουν οι Siemens και Βατοπέδια. Απλά για μένα τότε θα αρχίσει να υπάρχει ελπίδα].

Podcast - Επεισόδιο 11ο

Στο 11ο επεισόδιο αναφερόμαστε στην εκλογική νίκη του Barack Obama και στη ρητορική του ικανότητα. Μιλάμε για την στέψη του Lewis Hamilton ως πρωταθλητή της Formula 1, για τους τελευταίους καθοριστικούς γύρους του τελευταίου grand prix της σεζόν και εξηγούμε το fundraising με αφορμή τον Movember που διανύουμε.

Ελπίζω να σας αρέσει!

Περισσότερα στο blog του podcast!

Κάνε το καλό και ξέχνα τον αφρό (ξυρίσματος)

Πριν ενάμιση χρόνο περίπου σας είχα μιλήσει για το fundraising και πόσο δημοφιλές είναι εδώ στην Αγγλία.

Υπενθυμίζω πως το fundraising είναι η προσπάθεια που κάνει κάποιος, οργανωμένα ή όχι, για να μαζέψει χρήματα για λογαριασμό κάποιου ιδρύματος φιλανθρωπικού, φιλοζωικού ή παρόμοιου τέλος πάντων χαρακτήρα.

Συνήθως το fundraising γίνεται με την ευκαιρία μεγάλων events, όπως μαραθωνίους ή μικρότερης απόστασης "αγώνες", αλλά και ατομικά, ανοίγοντας μια σελίδα στο internet και επιλέγοντας κάποιο εγχείρημα και καλώντας όσους μπορείς να σε "στηρίξουν". Με αυτόν τον τρόπο, δωρεές που γίνονται με κάποια, οποιαδήποτε αφορμή, από φίλους, γνωστούς ή άλλους, πάνε σε κάποιο από αυτά τα ιδρύματα. Σήμερα πια, με το internet, τα social networks, τα blogs κλπ η πληροφορία μπορεί να φτάσει με απίστευτη ταχύτητα σε πολύ περισσότερους ανθρώπους απ' ότι παλαιότερα, κι αυτό έχει τεράστια σημασία όταν πρόκειται για έναν τέτοιο σκοπό.

Αφορμή για το σημερινό post είναι ένα e-mail που έλαβα από κάποιον φίλο, ο οποιό με ενημέρωνε πως θα αφήσει μουστάκι, παρόλο που απεχθάνεται τις τρίχες, για να μαζέψει χρήματα για λογαριασμό του Prostate Cancer Charity, ενός ιδρύματος που στόχο έχει την ενημέρωση των αντρών για τον καρκίνο του προστάτη.

Και δεν είναι ο μόνος, μιας και ο μήνας που διανύουμε είναι σας πληροφορό ο... Μοέμβριος κι όχι ο Νοέμβριος! Υπάρχει λοιπόν αυτό το ετήσιο event με το όνομα Movember (από τις λέξεις Moustache και November) στο οποίο οι συμμετέχοντες αφήνουν μουστάκι για όλο τον μήνα και με αφορμή αυτό προσκαλούν τους φίλους τους να τους "σπονσοράρουν", κάνοντας μια δωρεά στο φιλανθρωπικό ίδρυμα. Το Movember, διαβάζω, έρχεται από την Αυστραλία, ενώ πέρσι επεκτάθηκε στον Καναδά, την Ισπανία, το Ηνωμένο Βασίλειο και τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Όπως και σε άλλες τέτοιες ιστοσελίδες, όπως το αρκετά γνωστό justgiving.com, ο συμμετέχων έχει τη δική του σελίδα στην οποία εξηγεί τους λόγους που τον ώθησαν στην πρωτοβουλία αυτή, δίνει το link για τις δωρεές (οι οποίες μπορεί να γίνουν με πιστωτική κάρτα, Paypal κλπ και συνήθως μπορεί να είναι ακόμα και 1 ευρώ) και μπορεί να διατηρεί ένα είδος blog, με φωτογραφίες για την προετοιμασία και την εξέλιξη του εκάστοτε εγχειρήματος (στην συγκεκριμένη περίπτωση φωτογραφίες με την πορεία... "καλλιέργειας" μουστακίου)!

Photos by flickr member nettsu.

Εκτός των άλλον, το μουστάκι έχει τη δική του σημειολογία. Δημιουργεί μια εικόνα ανδρισμού, ο οποίος όμως κακώς αντιλαμβανόμενος μπορεί να αποτρέψει τον άντρα να επισκεφτεί τον ιατρό του για κάποιο πρόβλημα υγείας που τον απασχολεί, με αποτέλεσμα να καθυστερείται η έγκαιρη διάγνωση ενός προβλήματος που αν είχε διαγνωσθεί εγκαίρως θα ήταν πιο εύκολα αντιμετωπίσιμο. Ενημερωτικά, περίπου κάθε χρόνο, λέει το site, σε 35,000 άντρες διαγιγνώσκεται καρκίνος του προστάτη στο Ηνωμένο Βασίλειο και 10.000 πεθαίνουν από αυτόν.

Ο βασικός στόχος του Movember, όπως διαβάζω στο site, είναι η βελτίωση της υγείας του άντρα, και το Movember προσπαθεί να τον πετύχει με τρεις τρόπους:

1. Ενημερώνοντας και αφυπνίζοντας τον κόσμο για τα προβλήματα υγείας του άντρα και συγκεκριμένα για τον καρκίνο του προστάτη και την κατάθλιψη.
2. Μαζεύοντας χρήματα για διάφορα ιδρύματα που έχουν τέτοιο σκοπό (διαφορετικό ανά χώρα).
3. Αλλάζοντας τον τρόπο με τον οποίο ο άντρας σκέφτεται, συζητάει και αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας που τον αφορούν.

Η όλη προσπάθεια του Movember μπορεί να μας φαίνονται αστεία, αλλά είναι γεγονός πως 5-10 ευρώ να μαζέψει κάθε ένας από φίλους και γνωστούς, μαζεύεται ένα πολύ σημαντικό ποσό. Πέρα από αυτό όμως, και μόνο η συζήτηση και η ενημέρωση γι' αυτά τα θέματα μέσα από το site, τα blogs και άλλα είναι πάρα πολύ σημαντικό, αφού όπως είπαμε ένα ζήτημα είναι και ο δισταγμός που μπορεί να απτρέψει κάποιον να ζητήσει βοήθεια.

Και τελικά ο στόχο πετυχαίνεται.

Thumbs up!

Το G1 στην Αγγλία

Το πολυδιαφημιζόμενο κινητό της T-mobile G1 με την πλατφόρμα Android της Google έχει αρχίσει να λανσάρεται ήδη στα υποκαταστήματα της T-mobile στην Αγγλία.

Η συσκευή δίνεται δωρεάν σε 18μηνα συμβόλαια των 40 λιρών το μήνα με 800 λεπτά ομιλίας, απεριόριστα μηνύματα και απεριόριστο internet.

20 Ιουλίου 1974. Δεν ξεχνώ.

Τριαντατέσσερα χρόνια από την εισβολή του Αττίλα στην Κύπρο...

Λευκωσία. Η τελευταία διαιρεμένη πρωτεύουσα...


Τι σημαίνει "Αγνοούμενος"; Αυτή η φωτογραφία όπως και πολλές άλλες βρίσκονται απέναντι από το φυλάκιο στην οδό Λύδρας.


Τέσσερις σημαίες για μία χώρα...

Η σημαία της Τουρκίας και του ψευδοκράτους στον Πενταδάκτυλο. Ορατή από την ελεύθερη Λευκωσία. Για να θυμίζει εκείνες τις μαύρες μέρες και τη σημερινή πικρή κατάσταση.

Το λιμανάκι της Κερύνειας σήμερα. Αν δεν ήταν οι σημαίες και οι Τούρκικες ταμπέλες θα νόμιζες πως βρίσκεσαι στα Χανιά.


Διαβάστε επίσης το post της Μερόπης που μας μιλά για εκείνες τις μέρες.

Ας συγκρίνουμε τις τιμές

Πριν 1-2 εβδομάδες διάβασα ένα πολύ ενδιαφέρον post του Jaywalker γύρω από την ακρίβεια. Αυτό που ουσιαστικά είχε κάνει ήταν να συγκρίνει τις τιμές συγκεκριμένων προϊόντων που καταναλώνουμε συχνά, όπως γάλα, ψωμί, Βιτάμ, αλεύρι κ.α. σε 3 supermarkets για να διαπιστώσει τη διαφορά των τιμών. Σκέφτηκα λοιπόν να κοιτάξω τις τιμές των συγκεκριμένων προϊόντων, όσων τουλάχιστον μπορούσα να βρω στα supermarkets εδώ, αφού οι διαφορετικές μάρκες σε ορισμένα έκαναν τη σύγκριση απαγορευτική. Βασικά ήθελα να δω πόσο πιο ακριβή είναι η Αγγλία από την Ελλάδα.

Αμ δε! Γιατί με έκπληξη διαπίστωσα πως στα περισσότερα προϊόντα που συνέκρινα γυρνώντας από την εβδομαδιαία επίσκεψη στο κοντινό supermarket, έβλεπα τιμές χαμηλότερες από την Ελλάδα!

- Μήπως μας δουλεύουν; Ακριβότερη η Ελλάδα από την Αγγλία;

Photo from flickr user carlosluis

Άρχισε λοιπόν μια συζήτηση στο twitter γύρω από την ακρίβεια, και είπαμε να επιχειρήσουμε μεταξύ μας μια μικρή σύγκριση τιμών, στα πλαίσια του δυνατού, σε βασικά προϊόντα σε διάφορες χώρες. Αμέσως έδειξαν ενδιαφέρον η ~~Α~~, η magica, ο Jaywalker και ο internetakias από Ελλάδα, και ο Anilikos από Ιταλία και ο Jim Hellas από Γερμανία, ενώ στην πορεία προστέθηκαν ο Constantinos από Σουηδία και προθυμοποιήθηκε και η Passer by από Γερμανία. Τους ευχαριστώ όλους για την προθυμία και τη συνεργασία και βέβαια όλο αυτό έγινε χάρη στη δική τους συμβολή!

Θέλω να τονίσω εξ' αρχής πως μια τέτοια "απόπειρα έρευνας" δε μπορεί βέβαια να χαίρει επιστημονικής βαρύτητας και αξιοπιστίας. Οι διαφορετικές τιμές σε supermarkets της ίδιας πόλης, οι διαφορετικές μάρκες που κυκλοφορούν για πολλά προϊόντα αλλά ακόμα και οι διαφορετική καταναλωτική συμπεριφορά του καθενός μας δυσκολεύει αρκετά τη σύγκριση.

Ωστόσο νομίζω πως γνωρίζοντας τις αδυναμίες της "έρευνας" μπορούν να βγουν χρήσιμα συμπεράσματα, όπως πχ μια ενδεικτική εικόνα της τιμής των προϊόντων στα ράφια των supermarkets κάθε χώρας.

Τα οποία συμπεράσματα γίνονται ακόμα πιο σαφή όταν αναλογιστούμε τη διαφορά εισοδήματος!

Φτιάχνοντας λοιπόν μια λίστα από προϊόντα, κάνοντας εξίσωση στις ποσότητες για να είναι δυνατή μια σύγκριση και κάνοντας ένα ξεκαθάρισμα σε αυτά που μπορούμε να συγκρίνουμε με μεγαλύτερη ασφάλεια (ή καλύτερα μικρότερη πιθανότητα σφάλματος), ας δούμε μερικούς αριθμούς:

Γάλα (1 λίτρο, ημιαποβουτυρωμένο 1.5-2%)
Προϊόν πρώτης ανάγκης. 1 λίτρο γάλα το βρήκαμε 1.56 €, ενώ στην Αγγλία το γάλα κυκλοφορεί στα 0.90 €. Έχουμε το ακριβότερο γάλα από όλες τις χώρες, με τη διαφορά από τον μέσο όρο (0.99 €) να είναι 0.58 € (37%).

Ψωμί για τοστ άσπρο
Φαίνεται πως το ψωμί του τοστ είναι είδος πολυτελείας, αφού στην Ελλάδα το βρήκαμε κατά μ.ο. στα 4.09 € / Kg (Κατσέλης 4.71 €) ενώ ο μ.ο. στις άλλες χώρες ήταν 2.74 €, διαφορά 1.34 € (33%)! Στην Αγγλία δε κοστίζει 1.74 € το κιλό!, δηλαδή η διαφορά φτάνει τα 3 €!!!

Γιαούρτι στραγγιστό (τύπου Total)

Στην Ελλάδα το βρήκαμε 0.95 €, με μ.ο. εξωτερικού 0.94 €, αμελητές διαφορά 1% ακριβότερο στην Ελλάδα. Η διακύμανση τιμών ωστόσο ήταν σημαντική, το βρήκαμε αλλού 0.74 € και αλλού 1.15 €! Στην Αγγλία πάντως βρήκα γιαούρτι Total, της ΦΑΓΕ, περίπου 0.70 €! Το ίδιο προϊόν.

Μακαρόνια Σπαγγέτι
Άλλο είδος που ήρθε και στην επικαιρότητα πρόσφατα, με το μποϋκοτάζ. Οι τιμές από Ελλάδα διέφεραν αρκετά ανάλογα με τη μάρκα, αλλά ακόμα και στην ίδια μάρκα υπήρχαν διαφορές 12 λεπτών. Ο μ.ο. για την Ελλάδα ήταν 0.89 € (τα 500 γρ), ενώ για το εξωτερικό 0.83 €. Μικρή διαφορά (6%). Πάντως εγώ στην Αγγλία, στο ακριβό κατά τ' άλλα Λονδίνο (και δεν το λέω ειρωνικά...), τα μακαρόνια τα παίρνω 0.56 €, φτηνότερα κι από το φτηνότερο προϊόν που βρήκαν τα παιδιά από Ελλάδα.

Πολτός ντομάτας (τύπου Pummaro)
Όλα τα προϊόντα που βρήκαμε στην Ελλάδα ήταν ακριβότερα από αυτά της Αγγλίας. Μ.ο. στην Ελλάδα 0.69 € / 400 γρ, ενώ στο εξωτερικό 1.03 €. Φτηνότερη η Ελλάδα 49%. Μεγάλη διακύμανση τιμών κι εδώ πάντως στην Ελλάδα (0.48 - 1.06 €)! Αντίθετα τη κονσέρβα κον κασέ (ψιλοκομμένο ντοματάκι) τη βρήκαμε στην Ελλάδα 0.56 €, με μ.ο. εξωτερικού 0.75 € (φτηνότερη 34% στην Ελλάδα), αλλά φτηνότερο στην Αγγλία (0.53 €).

Βιτάμ
Άλλο ένα προϊόν που πολλοί ψωνίζουμε συχνά. Μ.ο. στην Ελλάδα 1.80 € (τα 500 γρ), μ.ο. εξωτερικού 2.04 €. Φτηνότερο κατά 14% στην Ελλάδα.

Τυρί Philadelphia
Βολεύει μιας και η μάρκα υπάρχει παντού σχεδόν. Μ.ο. Ελλάδας 1.83 € (200 γρ), αλλά οι τιμές κυμαίνονται από 1.67 έως 1.95, δηλαδή μιλάμε για 30 λεπτά διαφορά! Αυτά να τα θυμόμαστε όταν ακούμε πως τα supermarket δεν έχουν περιθώριο να ρίξουν τις τιμές γιατί αυτές καθορίζονται από τις βιομηχανίες!!! Μ.ο εξωτερικού 2.04 € (12% ακριβότερο από την Ελλάδα), αν και εγώ στο Λονδίνο το βρίσκω 1.59 €, φτηνότερο κι από το φτηνότερο που βρέθηκε στην Ελλάδα.

Αυγά
Το προϊόν είναι αρκετά δύσκολο για σύγκριση, στο δικό μου supermarket υπήρχαν καμιά δεκαριά διαφορετικά είδη, με διαφορετικές τιμές. Ας γράψω όμως τα νούμερα, έτσι να υπάρχουν. Ο μ.ο. της Ελλάδας ήταν 1.34 € για την 6αδα αυγά, ενώ του εξωτερικού 1.62 €, φτηνότερη δηλαδή η Ελλάδα (21%). Στην Αγγλία πάντως τα βρίσκω περίπου 1 ευρώ.

Τυρί για τοστ συσκευασμένο
Η σύγκριση είναι δύσκολη και μόνο ενδεικτική, γιατί υπάρχουν πολλά διαφορετικά προϊόντα. Απλά και μόνο αναφέρω τις τιμές που συλλέξαμε. Μ.ο Ελλάδας 1.24 € (1.12-1.42 €) και μ.ο. εξωτερικού 0.99 €, η Ελλάδα ακριβότερη κατά 20%. Στην Αγγλία το βρίσκω 0.41 €, σχεδόν υποτριπλάσια τιμή!

Ελαιόλαδο
Μ.ο. Ελλάδας 5.40 € (το λίτρο), μ.ο εξωτερικού (για ελαιόλαδο εισαγωγής από Ελλάδα) 7.74 €, αρκετά ακριβότερο (43%). Ωστόσο αν δούμε τα τοπικά ή άλλης προέλευσης τέλος πάντων ελαιόλαδα, ο μ.ο. εξωτερικού γίνεται αντίστοιχος με τον ελληνικό, δηλαδή 5.47 €, μόλις 1% δηλαδή ακριβότερο από την Ελλάδα.

Δημητριακά Kellogg's Corn Flakes
Εύκολο στη σύγκριση μιας και υπάρχει παντού. Μ.ο. 3.02 € (τα 500 γρ) στην Ελλάδα, 2.46 € στο εξωτερικό. Μισό ευρώ πάνω δηλαδή περίπου. Και στην Αγγλία 2.15 €, δηλαδή κοντά 1 ευρώ κάτω! Και μιλάμε για ίδιο ακριβώς προϊόν...

Ζάχαρη
Φτηνότερη η Ελλάδα. Μ.ο. Ελλάδας 0.85 € (με αμελητέα διακύμανση τιμών), μ.ο. εξωτερικού 1.10 € (κυρίως λόγω Σουηδίας).

Στιγμιαίος καφές Nescafe
Φτηνότερος στην Ελλάδα. Μ.ο. Ελλάδας 5 € (αμελητέα διακύμανση), μ.ο. εξωτερικού 5.77 €. Σημαντική η διαφορά. Στην Αγγλία πάντως (του τσαγιού) ήταν φτηνότερος από τον φτηνότερο της Ελλάδας, 4.81 €.

Φυσικός χυμός πορτοκάλι
Μεγάλη διακύμανση τιμών, κυρίως λόγω διαφορετικών μαρκών (1.69-2.14 €)! Οπότε η σύγκριση δεν είναι και πολύ ασφαλής. Για να πάρουμε όμως μια ιδέα, ο μ.ο. στην Ελλάδα ήταν 1.85 € (το 1 λίτρο) ενώ του εξωτερικού 1.63 € (διαφορά 12%). Στην Αγγλία τον βρήκα 1.23 €, 63 λεπτά κάτω!

Coca Cola
Μέσος όρος σε Ελλάδα (1.46 €) με μηδαμινή διακύμανση και εξωτερικό ελάχιστα μικρότερος (1.40 €). Στην Αγγλία και την Ιταλία η τιμή είναι ακριβώς ίδια με την Ελλάδα. Οπότε ναι, κάποιες φορές η τιμή καθορίζεται από το προϊόν.

Φιλέτα στήθους κοτόπουλου συσκευασμένα
Αν και υπάρχουν διαφορές τιμών λόγω διαφορετικών μαρκών, μπορούμε να δούμε ενδεικτικά που κυμαίνεται το προϊόν στα ράφια. Στην Ελλάδα ο μ.ο. ήταν 9.65 € (τιμή κιλού), με την τιμή σε κάποιο προϊόν να φτάνει τα 12 € (!) (άρα προσοχή στη μεγάλη διακύμανση τιμών), ενώ ο μ.ο. στο εξωτερικό ήταν 8.85 €! Διαφορά 0.80 € (8%).

Ολόκληρο κοτόπουλο νωπό συσκευασμένο
Και πάλι ακριβότερο στην Ελλάδα. Στην Ελλάδα το βρήκαμε 4.46 €, ενώ μ.ο. εξωτερικού είναι 3.61 €. Διαφορά 0.85 € (19%)!

Κιμάς μοσχαρίσιος
Κι εδώ ακριβότερα τα ελληνικά supermarkets. Στην Ελλάδα τον βρήκαμε 3.15 € (τα 500 γρ), ενώ ο μ.ο. στο εξωτερικό ήταν 2.66 €. Διαφορά περίπου μισό ευρώ, 16% πάνω.

Ρύζι
Η διακύμανση τιμών στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό είναι μεγάλη. Ενδεχομένως ευθύνονται και οι διαφορετικές μάρκες. Ο μ.ο. στην Ελλάδα ήταν 1.63 € (1.19 - 1.99 €), ενώ στο εξωτερικό 1.18 €. Ακριβότερη κατά 45 λεπτά (28%) η Ελλάδα. Στην Αγγλία δε κοστίζει 0.86 €, μισή τιμή δηλαδή από Ελλάδα.

Φακές
Είπα να βάλω κι ένα όσπριο στην "έρευνα". Και εδώ ακριβότερη η Ελλάδα, αν και περίμενα το αντίθετο αφού νομίζω πως τα όσπρια είναι σε μεγαλύτερο βαθμό μέσα στη διατροφή μας απ' ότι στις άλλες χώρες. Μ.ο. Ελλάδας 1.40 € τα 500 γρ (μικρή διακύμανση τιμών), μ.ο. εξωτερικού 1.01 €. Διαφορά 0.39 € (28%). Στην Αγγλία κοστίζουν - κρατηθείτε - 0.87 €! Δηλαδή 53 λεπτά φτηνότερα!

Μαγιονέζα
Αν και αρχικά ήθελα να συγκρίνουμε ίδια μάρκα, δεν ήταν εύκολο για τις άλλες χώρες. Έτσι κι αλλιώς πάντως οι διαφορά από το εξωτερικό δεν ήταν μεγάλη, μ.ο. Ελλάδας 2.53 €, μ.ο. εξωτερικού 2.28 €. Ακριβότεροι μεν, για λίγο δε.

Κέτσαπ
Για πολλά γέλια (ή κλάματα). Το προϊόν ενδείκνυται για σύγκριση αφού η ίδια μάρκα κυκλοφορεί σε όλες τις χώρες. Μ.ο. Ελλάδας 4.29 € το κιλό (με μικρή διακύμανση), μ.ο. εξωτερικού 3.36 €! Κοντά 1 € διαφορά (22% πάνω). Στην Αγγλία δε τη βρίσκω 2.12 €, δηλαδή στη μισή τιμή από Ελλάδα! Το ίδιο προϊόν...

Μουστάρδα
Κι εδώ διαφορετικές μάρκες σημαίνουν και διαφορετικές τιμές. Αλλά για να δούμε... Ο Έλληνας καταναλωτής λοιπόν βρίσκει το προϊόν στα μ.ο. 1.59 € (μικρή διακύμανση), ενώ στο εξωτερικό ο μ.ο. είναι 1.13 €! Διαφορά 45 λεπτά (29%). Στην Αγγλία; 0.53 €, υποτριπλάσια τιμή από την Ελλάδα, και γνωστή μάρκα μάλιστα!

Μανιτάρια σε κονσέρβα
Κι εδώ ακριβότερο το προϊόν στην Ελλάδα, αν και πάλι οι μάρκες διαφέρουν. Σημασία όμως έχει - ξαναλέω - σε τι τιμή βρίσκει ο καταναλωτής το προϊόν στα ράφια. Μ.ο. Ελλάδας 1.57 € (σημαντική διακύμανση, 1.22 - 2.13€), μ.ο. εξωτερικού 1.06 €. Η Ελλάδα ακριβότερη μισό ευρώ (32%).

Fish fingers (τύπου Captain Iglo)

Το προϊόν κυκλοφορεί σε διάφορες μάρκες στην Ελλάδα και το εξωτερικό και έτσι η σύγκριση δεν είναι ασφαλής. Ενδεικτικά όμως στην Ελλάδα ο μ.ο. ήταν 3.52 € ενώ στο εξωτερικό 1.67 €, δηλαδή ακριβότερο κατά 53% στην Ελλάδα!

Τόνος σε κονσέρβα
Ο μ.ο. στην Ελλάδα ήταν 2.97 €, ενώ στο εξωτερικό 1.45 €. Υπερδιπλάσια τιμή στην Ελλάδα!

Πάμε και σε λαχανικά και φρούτα τώρα, που περιμένω πως η Ελλάδα θα "ρεφάρει".

Photo from flickr user Chasqui

Ντομάτες
Στην Ελλάδα τις βρήκαμε με μ.ο. 1.17 € το κιλό, μ.ο. εξωτερικού 2.30 €, όσο περίπου και στην Αγγλία. 97 % φτηνότερη η Ελλάδα!

Λεμόνια
Στην Ελλάδα τα βρήκαμε 2.52 €, με μ.ο. εξωτερικού 3.04 €. Φτηνότερη η Ελλάδα κατά 21%.

Πατάτες
Στην Ελλάδα τις βρήκαμε στα μ.ο. 0.42 €, μ.ο. εξωτερικού 1.88 €, στην Αγγλία δε 1.77 €. Πολύ φτηνότερες στην Ελλάδα!

Πράσινες πιπεριές
Στην Ελλάδα τις βρήκαμε στα μ.ο. 1.50 €, με μ.ο. εξωτερικού 2.79 €, στην Αγγλία δε πιο ακριβά. Κι εδώ σημαντικά φτηνότερη η Ελλάδα (85%).

Μήλα κόκκινα
Στην Ελλάδα ο μ.ο. ήταν 2.18 € το κιλό, με μ.ο. εξωτερικού λίγο ακριβότερα, 2.54 €. Λίγο φτηνότερη η Ελλάδα κι εδώ (16%), αν και στην Αγγλία τα βρίσκουμε αρκετά φτηνά, στα 1.63 €.

Φράουλες
Στην Ελλάδα τις βρήκαμε 3.56 € το κιλό, ενώ ο μ.ο. εξωτερικού είναι 4.66 €. Διαφορά 31%!


Η Ελλάδα λοιπόν είναι αρκετά φτηνότερη σε τέτοια προϊόντα. Ας δούμε και κάποια άλλα τώρα.

Απορρυπαντικό πιάτων πράσινο
Μ.ο. Ελλάδας 1.33 € (τα 500 ml), μ.ο. εξωτερικού 1.10 €. Διαφορά 17%. Αν και δεν είναι και πολύ ασφαλής η σύγκριση αλλά μόνο ενδεικτική, γιατί οι τιμές ήταν από δύο μάρκες.

Οδοντόκρεμα Colgate
Εύκολο στη σύγκριση λόγω ίδιου προϊόντος (αν και υπάρχουν διαφορετικά είδη, επιλέξαμε ένα αντιπροσωπευτικό). Μ.ο. Ελλάδας 2.53 € (με διαφορές έως και 34 λεπτά σε διαφορετικά μαγαζιά), μ.ο. εξωτερικού 1.85 €! Ακριβότερο 27%, σε ίδιο προϊόν! Στη Αγγλία τη βρήκα 1.45 €, περισσότερο από 1 € φτηνότερα!

Αποσμητικό spray Axe
Εύκολο κι αυτό στη σύγκριση, λόγω μάρκας. Στην Ελλάδα το βρήκαμε 3.92 €, πιο ακριβό από το μ.ο. του εξωτερικού 3.45 €. Στην Αγγλία δε 3.13 €. Για το ίδιο προϊόν πάντα, έτσι;

Χαρτί κουζίνας
Ακριβότερα τα προϊόντα στα ελληνικά supermarket. Ο μ.ο. της Ελλάδας ήταν 2.32 € (με μεγάλη διακύμανση τιμών, διαφορά πάνω από 1 ευρώ) ενώ του εξωτερικού 1.56 €, διαφορά 0.76€ πάνω (33%).

Απορρυπαντικό ρούχων σε σκόνη
Η σύγκριση είναι δύσκολη γιατί οι διαφορετικές μάρκες σημαίνουν και διαφορετικές τιμές. Ενδεικτικά και μόνο, ο μ.ο. στην Ελλάδα ήταν 2.84 € ενώ στο εξωτερικό ήταν 3.80 €, 34% φτηνότερο στην Ελλάδα.

Κρεμοσάπουνο χεριών Palmolive
Εύκολη η σύγκριση, γιατί είναι το ίδιο προϊόν. Στην Ελλάδα το βρήκαμε στα μ.ο. 0.57 €, ενώ ο μ.ο. εξωτερικού ήταν 0.63 €, φτηνότερο δηλαδή 12% στην Ελλάδα.

Αν θέλετε μια συνολική εικόνα, αν και πιο χρήσιμη είναι η επι μέρους μελέτη κάθε προϊόντος, σε 41 προϊόντα που συγκρίναμε (μην υπολογίζοντας κάποια στα οποία η σύγκριση είναι πολύ δύσκολη), η Ελλάδα είναι ακριβότερη από την Αγγλία στα 31, συνολικά κατά 17.3 €!!! Κάτι που προσπάθησα να απεικονίσω στο παρακάτω γράφημα.

Από το μέσο όρο δε όλων των τεσσάρων χωρών συνολικά είναι 3.82 € ακριβότερη! Κυρίως γιατί ρεφάρει με τα οπωροκηπευτικά. Αν και ξαναλέω, αυτό δεν έχει πολύ βάση γιατί η επιλογή προϊόντων δεν είναι ισόποση σε όλα τα είδη και κατηγορίες.

Αναλογιστείτε τώρα τη διαφορά μισθών... Ενδεικτικά και πάλι σας λέω πως ο ελάχιστος μισθός στην Ελλάδα είναι περίπου ο μισός από αυτόν στην Αγγλία!

(Βέβαια αυτό ίσως δε σημαίνει και πολλά, γιατί εδώ η φορολογία είναι αρκετά μεγάλη και επίσης τα ενοίκια, οι μετακινήσεις και άλλα πολλά είναι πάρα πάρα πολύ πιο ακριβά απ' ότι στην Ελλάδα, οπότε ίσως τα χρήματα που μένουν τελικά για ψώνια στο supermarket κλπ να είναι συγκρίσιμα).

Συμπεράσματα μπορούν να βγουν πολλά, και τα αφήνω σε σας.

-Από αύριο με τεφτέρι στο supermarket!

Βλέπω τις τιμές και σκέφτομαι τι και από που ψωνίζω!

Photo from flickr user carlosluis

Εγώ θα κάνω μόνο 3-4 παρατηρήσεις.

1. Υπάρχει μεγάλη διακύμανση τιμών σε πολλά προϊόντα, διαφορετικής ή και ίδιας μάρκας. Που σημαίνει πως αν ψωνίζουμε προσεκτικά, και ελέγχουμε τις τιμές, μπορούμε να γλιτώσουμε πάρα πολλά. Αν πχ ψωνίζεις τα χαρτιά κουζίνας (που δεν είναι και φαγώσιμο) 3 ευρώ αντί για 1.5 που έχει η άλλη μάρκα, δε σου φταίει κανείς! Ο καταναλωτής είναι υπεύθυνος σε μεγάλο βαθμό για το πόσο ακριβά ψωνίζει κάποια προϊόντα, όταν υπάρχει φτηνότερη επιλογή αλλά αυτός την αγνοεί! Και αυτό είναι κάτι το οποίο εμείς, ως καταναλωτές, μπορούμε να διορθώσουμε, και δε χρειαζόμαστε καμία κυβέρνηση να μας προστατέψει από την ίδια μας την αφέλεια! Προσοχή λοιπόν και ώριμη καταναλωτική συμπεριφορά!

2. Σε κάποια βασικά προϊόντα πρώτης ανάγκης, όπως το γάλα και το ψωμί του τοστ, η διαφορά με τις άλλες χώρες είναι πολύ μεγάλη! Σίγουρα υπάρχουν και διαφορές στις μάρκες. Αλλά το να πληρώνει ο Έλληνας καταναλωτής το ψωμί του τοστ σε υπερδιπλάσια τιμή απ' ότι ο Άγγλος, και με γνωστές μάρκες και στις δύο περιπτώσεις, είναι αξιοσημείωτο.

3. Στην Αγγλία πάρα πολλά προϊόντα κυκλοφορούν σε μάρκα του supermarket, και η ποιότητα είναι καλή. Μιλάμε από γάλα μέχρι μακαρόνια, από χαρτί κουζίνας μέχρι πραλίνα σοκολάτα (ανάλογο μερέντας). Τώρα αν στην Ελλάδα πχ θέλουμε να τρώμε ζυμαρικά ιταλικής μάρκας αντί για ζυμαρικά μάρκας supermarket (που ξέρω πως υπάρχουν), είναι δική μας επιλογή. Εκτός αν τα έχουμε δοκιμάσει και έχουμε διαπιστώσει διαφορά στην ποιότητα. Πάντως κάτι τέτοιο δύσκολο να ισχύει και σε προϊόντα σπιτιού, όχι φαγώσιμα. Εκεί τέτοια προϊόντα μπορεί να κάνουν μεγάλη διαφορά στην τσέπη του καταναλωτή.

4. Είναι πραγματικά περίεργο πως ακριβώς ίδια προϊόντα, ίδιας μάρκας και μεγέθους, στο εξωτερικό τα βρίσκουμε φτηνότερα απ' ότι στην Ελλάδα. Οι λόγοι αξίζει να διερευνηθούν, αλλά το αποτέλεσμα παραμένει!

Ευχαριστώ και πάλι τους ~~Α~~, magica, Jaywalker, internetakias, Anilikos, Jim Hellas, και Constantinos για τη συνεργασία.

Έγραψαν επίσης:

Jim_Hellas - Blogoέρευνα για την ακρίβεια

Anilikos - Συγκρίναμε τις τιμές- Ένα διαblogικό post

Πολεμιστές Μασάι τρέχουν στον Μαραθώνιο του Λονδίνου

Την Κυριακή πραγματοποιήθηκε στο Λονδίνο ο London Marathon, ένα ετήσιο αθλητικό γεγονός που λαμβάνει χώρα από το 1981. Στον αγώνα αυτό εκτός από αθλητές συμμετέχει και πάρα πολύς κόσμος, κυρίως για φιλανθρωπικούς σκοπούς, κάνοντας το λεγόμενο fundraising (διαβάστε αν θέλετε παλαιότερο post). Τρέχουν δηλαδή για λογαριασμό κάποιας φιλανθρωπικής οργάνωσης, ή για έναν σκοπό, πολλές φορές μάλιστα ντυμένοι με διάφορες περίεργες στολές! Σύμφωνα με τους διοργανωτές είναι το μεγαλύτερο ετήσιο φιλανθρωπικό γεγονός στον κόσμο.

Δεν πήγα γιατί είχα κάποιες υποχρεώσεις, αλλά κάτι μου λέει οτι θα έχουμε ανταπόκριση από πρώτο χέρι από την... συνήθη ύποπτη!!! :)

Εν είδει προλόγου, θα σας πω πως η "attraction" του φετεινού Μαραθωνίου ήταν έξι πολεμιστές Μασάι, που ήρθαν απο την Τανζανία να τρέξουν στον Μαραθώνιο σε πλήρη εξάρτυση (δόρυ, ασπίδα κλπ) με σκοπό να μαζέψουν χρήματα για να κατασκευαστούν εγκαταστάσεις παροχής νερού στο χωριό τους!

Σας προτείνω να διαβάστε αυτό το άρθρο που διάβασα στην Guardian το Σάββατο, με το πρόγραμμα και τις πρώτες εντυπώσεις των Μασάι από την Αγγλία! Όπως και ένα άρθρο της Telegraph για τον... οδηγό επιβίωσης που δόθηκε στους Αφρικανούς! Έχουν πλάκα!