20 Ιουλίου 1974. Δεν ξεχνώ.

Τριαντατέσσερα χρόνια από την εισβολή του Αττίλα στην Κύπρο...

Λευκωσία. Η τελευταία διαιρεμένη πρωτεύουσα...


Τι σημαίνει "Αγνοούμενος"; Αυτή η φωτογραφία όπως και πολλές άλλες βρίσκονται απέναντι από το φυλάκιο στην οδό Λύδρας.


Τέσσερις σημαίες για μία χώρα...

Η σημαία της Τουρκίας και του ψευδοκράτους στον Πενταδάκτυλο. Ορατή από την ελεύθερη Λευκωσία. Για να θυμίζει εκείνες τις μαύρες μέρες και τη σημερινή πικρή κατάσταση.

Το λιμανάκι της Κερύνειας σήμερα. Αν δεν ήταν οι σημαίες και οι Τούρκικες ταμπέλες θα νόμιζες πως βρίσκεσαι στα Χανιά.


Διαβάστε επίσης το post της Μερόπης που μας μιλά για εκείνες τις μέρες.

Tudor rose, ένα αγγλικό έμβλημα

Αν κάποιος είναι πολύ παρατηρητικός και γνωρίζει καλά τα περί Αγγλίας (εγώ δεν το πρόσεξα, μου το έδειξαν μετά που βλέπαμε τις φωτογραφίες), θα προσέξει μια λεπτομέρεια στην στρογγυλή τράπεζα του Αρθούρου που σας έδειξα σε προηγούμενο post.

Για δείτε καλύτερα.

Στο κέντρο του λοιπόν ίσως βλέπετε ένα δίχρωμο τριαντάφυλλο, άσπρο και κόκκινο (κλικ εδώ για μεγαλύτερη ανάλυση).

Είναι όπως έμαθα το λεγόμενο Tudor rose (τριαντάφυλλο των Τουδόρ), ένα από τα πιο γνωστά εμβλήματα στην Αγγλία (επίσης γνωστό και ως Εnglish rose).

Μια φορά κι έναν καιρό λοιπόν, κάπου στα τέλη του 15ου αιώνα, διεξήχθησαν στην Αγγλία μια σειρά εμφύλιων συγκρούσεων μεταξύ δύο οίκων της Αγγλίας για το στέμμα. Στα αντίπαλα στρατόπεδα ήταν ο οίκος του Lancaster, που είχε για έμβλημα ένα κόκκινο τριαντάφυλλο, και ο οίκος του York με έμβλημα ένα άσπρο τριαντάφυλλο. Ήταν οι λεγόμενοι Πόλεμοι των τριαντάφυλλων, οι οποίοι κράτησαν 30 περίπου χρόνια.

Τελικά, και μετά από πολλές αλλαγές στον Αγγλικό θρόνο, το στέμμα κατέληξε στον Ηenry Tudor (γνωστό αργότερα ως Henry VII), από τον οίκο του Lancaster, ο οποίος παντρεύτηκε την Elizabeth από τον οίκο του York, ενώνοντας τους δύο οίκους. Στο γάμο του λοιπόν υιοθέτησε ένα νέο έμβλημα, το Tudor rose, στο οποίο ουσιαστικά ένωσε το κόκκινο και το άσπρο τριαντάφυλλο!

Από τότε το συγκεκριμένο έμβλημα είναι από τα πιο γνωστά και αναγνωρίσιμα της Αγγλίας.

Ο βασιλιάς Henry VIII, o γιος και διάδοχος του έβδομου, είναι αυτός που έβαψε την στρογγυλή τράπεζα του Αρθούρου (που τότε πιστευόταν πως ήταν αυθεντική) και έτσι προέκυψε και το έμβλημα του οίκου του στο κέντρο.

Το Tudor rose το βρίσκουμε στην πίσω μεριά του νομίσματος των 20 πενών (το οποίο αλλάζει φέτος μαζί με άλλα νομίσματα)...

... αλλά και στο επίσημο έμβλημα της Αγγλίας (το οποίο όπως όλα αυτά βρίθει συμβολισμών, άλλη φορά αυτό).
Είναι επίσης και το φυτό που συμβολίζει την Αγγλία, όπως το τριφύλλι (shamrock) συμβολίζει την Ιρλανδία, το γαϊδουράγκαθο (thistle) την Σκωτία και το πράσο (leek) την Ουαλία!

Καλό Σαββατοκύριακο!

Δεν έχω ξεχάσει το 3ο post για το Winchester για τον Καθεδρικό του ναό. Ελπίζω μέσα στο Σαββατοκύριακο να το ολοκληρώσω!

Το Canterbury και ο Καθεδρικός του Ναός

Ξυπνώντας το Σάββατο πρωί και βλέπωντας οτι ο καιρός σήκωνε εκδρομή είπα να επισκεφτώ έναν προορισμό που ήθελα καιρό τώρα. Το Canterbury.

Το Canterbury βρίσκεται νοτιοανατολικά του Λονδίνου, μιάμιση ώρα με το τρένο, στην περιοχή του Kent. Είναι μια σχετικά μικρή πόλη, με 40-45 χιλιάδες κατοίκους, και είναι πολύ γνωστή για τον Καθεδρικό ναό. Το Canterbury είναι η έδρα του Αρχιεπισκόπου της Εκκλησίας της Αγγλίας (Archbishop of Canterbury είναι ο τίτλος του) και είναι προορισμός πολλών προσκυνητών για αιώνες.

Η σχέση της πόλης με τον Χριστιανισμό φτάνει πολύ βαθειά στον χρόνο. Ο πρώτος Αρχιεπίσκοπος του Canterbury ήταν ο St Augustine of Canterbury, απεσταλμένος από τη Ρώμη στον 6ο αιώνα, ο οποίος έβαλε τα θεμέλια της Χριστιανικής Εκκλησίας στην Αγγλία. Το Αββαείου του Αυγουστίνου, όπως και ο Καθεδρικός αλλά και η Εκκλησία του St Martin, η παλαιότερη σε λειτουργία ενοριακή εκκλησία της Αγγλίας, ανήκουν στα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.

Χρονολογία ορόσημο για τον Καθεδρικό και γενικότερα την Εκκλησία της Αγγλίας είναι το 1170. Τότε ο τότε Αρχιεπίσκοπος Thomas Becket δολοφονήθηκε μέσα στον Καθεδρικό από ιππότες του Βασιλιά Ερρίκου του Β'. O Thomas Becket είχε διατελέσει Chancellor (κάτι σαν υπουργός, καγκελάριος) του Ερρίκου αλλά με την ανάδειξη του σε Αρχιεπίσκοπο άλλαξε στάση και συγκρούστηκε πολλές φορές με τον Βασιλιά. Μετά τη δολοφονία του ο Thomas Becket αντιμετωπίστηκε ως μάρτυρας από τους Χριστιανούς ολόκληρης της Ευρώπης και Αγιοποιήθηκε από τον Πάπα μόλις τρία χρόνια αργότερα. Ένα χρόνο μετά ο ίδιος ο Βασιλιάς Ερρίκος Β' έκανε ταπεινωμένος δημόσια μετάνοια στον τάφο του Thomas Becket. Από τότε ο Καθεδρικός ναός και ο τάφος του έγινε προσκυνηματικός προορισμός για πολλούς Χριστιανούς της Καθολικής και Αγγλικανικής Εκκλησίας.

Και τώρα μερικές φωτογραφίες.

Μπαίνοντας στο κέντρο της πόλης, από την Δυτική πύλη, ο Westgate Tower.

Ο κεντρικός πεζόδρομος στο κέντρο της πόλης. Μαγαζιά, cafes και εστιατόρια δεξιά κι αριστερά, παγωτατζήδες, λουκάνικα, μουσικοί, γενικά μια γιορτινή ατμόσφαιρα.

Η πρώτη θέαση του Καθεδρικού, το ψηλό καμπαναριό του φαίνεται από μακριά. Εδώ ανάμεσα από τις ταμπέλες μαγαζιών.

Πλησιάζοντας στον Καθεδρικό φτάνουμε στην Christchurch Gate. Κολλητά και τα Starbucks, τα οποία ευτυχώς δεν κάνουν τόσο μπαμ!

Περνώντας την πύλη θαυμάζουμε το μέγεθος και την αρχιτεκτονική του Καθεδρικού.

Δείτε και τη φωτογραφία από το wikipedia, όπου ο φωτογράφος φρόντισε μην κόψει το ναό, για να έχετε μια καλύτερη εικόνα...

Οι φωτογραφίες στο εσωτερικό του ναού επιτρέπονται, εκτός από τον χώρο της κρύπτης, στο βάθος, όπου αναμμένα καιριά και μερικές καρέκλες σε πολλά μικρά chapels δημιουργούν μια κατανυκτική ατμόσφαιρα.

Ο κυρίως ναός.

Ο σκαλιστός και ζωγραφιστός άμβωνας.

The Martyrdom, το σημείο που δολοφονήθηκε ο Thomas Becket.

Το εσωτερικό του πανύψηλου καμπαναριού του ναού.

Το μπρούτζινο αναγνωστήρι σε σχήμα αετού και πίσω η Αγία Τράπεζα με τον θρόνο του Αγ. Αυγουστίνου.

Ο ναός έχει πολλά και εντυπωσιακά βιτρό, ιστορικής σημασίας. Στο παρακάτω βιτρό για παράδειγμα, στην κάτω σειρά, το μεσαίο βιτρό που απεικονίζει τον Αδάμ (Adam Delving) χρονολογείται από το 1176 μΧ και είναι ένα από τα παλαιότερα στην Μεγάλη Βρετανία. Αν κάνετε κλικ μπορείτε να το δείτε σε μεγαλύτερο μέγεθος.

Στην Δυτική πλευρά υπήρχαν δύο αρκετά διαφορετικά βιτρό, ξεχωριστής τεχνοτροπίας, που μου θύμισε... cartoons.

Και λεπτομέρεια...

Στο ναό γίνονται και κονσέρτα μουσικής (συνηθίζεται στην Αγγλία) και εκείνη τη μέρα μια ορχήστρα νέων έκανε πρόβες.

Βγαίνοντας μετά από αρκετή ώρα απ' τον ναό, τα πάντα ήταν βρεγμένα. Προφανώς είχε εν τω μεταξύ κάνει την εμφάνισή του κάποιο shower. Μια βόλτα στα δρομάκια της πόλης γύρω απ' τον Καθεδρικό, μια μπύρα σε μια pub εκεί κοντά και μετά στο τρένο για Λονδίνο. Ίσως ξαναπάω κάποια στιγμή, γιατί η πόλη έχει κι άλλα ωραία πράγματα να δεις και να κάνεις.

Περισσότερες φωτογραφίες απ' το Canterbury στο flickr.

Πληροφορίες: Canterbury Cathedral, wikipedia.

Ήταν πρώτη Απριλίου...

Ήταν πρώτη Απριλίου
της Ε.Ο.Κ.Α. η αρχή
που ακούστηκε στην Κύπρο
η φωνή του Διγενή.

Και στον ήχο της φωνής του
έτρεξεν η Λεβεντιά
για ν' αρχίσουνε τη δράση
εις της Κύπρου τα βουνά.
[...]

Ήταν πρώτη Απριλίου του 1955 λοιπόν όταν άρχιζε στην Κύπρο ο ένοπλος απελευθερωτικός αγώνας της Ε.Ο.Κ.Α. (Εθνική Οργάνωση Κυπρίων Αγωνιστών) για την απαλλαγή από τον Βρετανικό ζυγό. Υπό την καθοδήγηση του στατηγού Γεώργιου Γρίβα (ευρέως γνωστό με το ψευδώνυμο Διγενής) και με πολιτικό ηγέτη τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο (αργότερα πρώτο Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας) ο αγώνας της Ε.Ο.Κ.Α. έληξε το 1959 με τη συμφωνία της Ζυρίχης και την ανεξαρτησία της Κύπρου τον Αύγουστο του 1960.

Κατά τη διάρκεια του απελευθερωτικού αγώνα οι Βρετανοί κατασκεύασαν στις Κεντρικές Φυλακές της Λευκωσίας ένα μικρό κοιμητήριο που έμεινες στην Ιστορία με την ονομασία "Φυλακισμένα Μνήματα".

Βρίσκεται μέσα από τους τοίχους της φυλακής, δίπλα στα κελιά των μελλοθανάτων και την αγχόνη. Με απόφαση του τότε Κυβερνήτη Τζων Χάρτινγκ εκεί θάβονταν οι απαγχονισμένοι αγωνιστές και άλλες ηγετικές μορφές της ΕΟΚΑ, από φόβο μετατροπής των κηδειών τους σε συλλαλητήρια και διαδηλώσεις.

Απαγχονίσθηκαν εννιά αγωνιστές, ηλικίας 19-24 ετών.

Μιχαλάκης Καραολής
Ανδρέας Δημητρίου
Ιάκωβος Πατάτσος
Ανδρέας Ζάκος
Χαρίλαος Μιχαήλ
Μιχαήλ Κουτσόφτας
Στέλιος Μαυρομμάτης
Ανδρέας Παναγίδης
Ευαγόρας Παλληκαρίδης.

Αναπαύονται μαζί τους ακόμα τέσσερεις αγωνιστές που σκοτώθηκαν στο πεδίο της μάχης. Οι
Μάρκος Δράκος
Γρηγόρης Αυξεντίου
Στυλιανός Λένας
Κυριάκος Μάτσης.

Η κηδεία και ταφή γινόταν χωρίς να παρευρίσκεται κανένας Ελληνοκύπριος, ούτε συγγενής ή φίλος. Οι συγγενείς προσκύνησαν τους τάφους των παιδιών τους μετά το τέλος του αγώνα.

Η επιγραφή στον τοίχο του κοιμητηρίου γράφει

"Τ' αντρειωμένου ο θάνατος, θάνατος δε λογιέται".

Και έξω, σε μία πλάκα...

Και τη μνήμη σας το Έθνος Χαιρετά γονατιστό.

Διαβάστε επίσης αν θέλετε το Εγερτήριο Σάλπισμα, το ποίημα με το οποίο αποχαιρέτησε τους συμμαθητές του ο 17 χρονος Ευαγόρας Παλληκαρίδης φεύγοντας για να ενταχθεί στις δυνάμεις της Ε.Ο.Κ.Α.. Ένα χρόνο μετά ήταν ο τελευταίος αγωνιστής που απαγχονιζόταν. Ο τάφος του βρίσκεται στα Φυλλακισμένα Μνήματα, δίπλα σ' αυτόν του Σταυραετού του Μαχαιρά Γρηγόρη Αυξεντίου, τον υπαρχηγό της οργάνωσης, τον οποίον έκαψαν ζωντανό στο κρυσφήγετό του στο βουνό μετά από μάχη ωρών κι αφού είδαν οτι δε μπορούσαν να τον σκοτώσουν ή να τον κάνουν να παραδοθεί.

Συγνώμη που ίσως σας... μαύρισα λίγο την ψυχή, αλλά νομίζω πως οφείλουμε να θυμόμαστε και να τιμούμε.


Καλό μήνα!


Έγραψαν επίσης:
JF - Επέα Πτερόεντα: Πες το ψέμματα!!