Βαρκελωνιάδα

Η DaNaH ολοκλήρωσε πριν λίγες μέρες τα περιηγητικά της posts από το ταξίδι της στη Βαρκελώνη. Κατόρθωσε το ακατόρθωτο, καταγράφωντας ένα τετραήμερο ταξίδι σε ούτε λίγο ούτε πολύ 13 posts! Ακούγεται οτι το επόμενο ταξίδι θα βγει σε δύο κύκλους των 24 posts και ίσως κυκλοφορήσει σε συλλεκτικό DVD. Πολλές όμορφες φωτογραφίες και εξίσου απολαυστικές περιγραφές. Σας προτείνω να τους ρίξετε μια ματιά, ειδικά αν στα σχέδιά σας είναι ένα ταξίδι στην όμορφη πρωτεύουσα της Καταλωνίας.

Επί τη ευκαρία βάζω κι εγώ λίγες φωτογραφίες από το δικό μου ταξίδι στη Βαρκελώνη πριν 1,5 χρόνο περίπου, στις αρχές αυτού του blog. Τότε είχα κάνει ένα μικρό σχετικά postάκι με λίγες φωτογραφίες, οπότε επανέρχομαι, ως ένα μικρό παράρτημα της Βαρκελωνιάδας της DaNaHs!

Ο μεγάλος πεζόδρομος La Rambla.

La Placa de Catalunya (η πλατεία της Καταλωνίας).

Το άγαλμα του Κολόμβου στην παραλία.

Και από μακριά, με φόντο το ηλιοβασίλεμμα.

Δυό κτήρια-σύμβολα της πόλης, σχεδιασμένα από τον Gaudi, η Casa Battlo...

...και La Pedrera ή Casa Mila.

La Sagrada Familia, σχεδιασμένη κι αυτή από τον Gaudi, που χτίζεται από το 1882 θα χτίζεται για αρκετά χρόνια ακόμα - υπολογίζεται να ολοκληρωθεί το 2026, 100 χρόνια μετά το θάνατο του Gaudi. Σε λήψεις από τόσο κοντά δε μπορείς να χωρέσεις παρά μόνο τμήματα της τεράστιας εκκλησίας.

La Bouqueria Mercat St. Josep, κάπου δίπλα απ' τη Rambla. Την έδειξε και ο Μαμαλάκης σε μια πρόσφατη εκπομπή για τη Βαρκελώνη του όπως ενημερώθηκα. Είχα κάνει και ένα σχετικό post παλιά.

Στο Camp Nou, το ποδοσφαιρικό σπίτι της Barcelona. Mes que un club, περισσότερο από μια ομάδα.

Palau Nacional, το οποίο σήμερα φιλοξενεί το Εθνικό Μουσείο Τέχνης της Καταλωνίας.

Το μεγάλο κεντρικό πολυκατάστημα El Corte Ingles, της μεγαλύτερης αλυσίδας πολυκαταστημάτων στην Ισπανία.

The Cafe Zurich.

Αυτές και λίγες ακόμα φωτογραφίες από τη Βαρκελώνη στο λογαριασμό μου στο flickr, και πολύ περισσότερες στα posts της DaNaHs.

Καλημέρα!

La Boqueria Mercat St. Josep: η λαϊκή αγορά στα ισπανικά

Κατεβαίνοντας την Rambla προς τη θάλασσα, κάπου στο μέσο της απόστασης από την Placa Catalunya, βρίσκεις ένα παράδεισο χρωμάτων και μυρωδιών. Την αγορά του St. Josep. Πρόκειται ουσιαστικά για μια λαϊκή αγορά, ευρωπαϊκού τύπου. Υπό την σκέπη ενός τεράστιου υπόστεγου, δεκάδες έμποροι εκθέτουν τα προϊόντα τους στα πολλά μικρά μαγαζάκια της αγοράς. Κρεατικά, αλλαντικά, φρούτα, λαχανικά, ψάρια και ζαχαρωτά, ότι χρειαστεί το οικογενειακό τραπέζι, υπάρχει εκεί. Το σκηνικό θυμίζει πολύ Ελλάδα, στο πιο τακτοποιημένο και… αποστειρωμένο. Κρεμασμένοι χουρμάδες και μπανάνες, κομμένα καρπούζια και πεπόνια, τεράστιες κολοκύθες, κόσμος να πηγαινοέρχεται στριμωχτά, αλλά χωρίς φωνές, πεταμένα φρούτα και κυρίως χωρίς αυτοκίνητα και μηχανάκια. Επίσης εικάζω ότι οι έμποροι δεν άφηναν το datsun αγροτικό λίγο πιο πέρα, πάνω στο πεζοδρόμιο ή ανεβασμένο στη νησίδα, δημιουργώντας κυκλοφοριακό χάος στη γύρω περιοχή, γιατί το μάτι μου δεν έπιασα κανένα τροχοφόρο εκεί δίπλα. Ποιος ξέρει, μάλλον εκεί τηρούνται οι κανόνες περί εφοδιασμού καταστημάτων, πολλώ δε μάλλον οι κανόνες περί στάθμευσης…

Παρατηρώντας λίγο καλύτερα κάποιους από τους επισκέπτες της αγοράς, ανακάλυψα μια πετυχημένη και δροσιστική ιδέα των εμπόρων. Μέσα σε πλαστικά κεσεδάκια, με ένα πιρουνάκι καρφωμένο στην άκρη, μπορούσες να αγοράσεις μια ωραιότατη φρεσκοκομμένη φρουτοσαλάτα! Σε διάφορα μεγέθη, σε διάφορες τιμές, με ποικίλο περιεχόμενο. Και για κάποιον που ήθελε ένα γλύκισμα, υπήρχαν κεσεδάκια με κομμένη καρύδα! Ευρηματικό!

Γεύση από Βαρκελώνη

Εκπληκτική. Τη λάτρεψα. Πάλι.

Τότε φορούσε τα καλά της λόγω των Ολυμπιακών. Σήμερα, δεκατέσσερα χρόνια μετά, μπορεί να μην έχει την λάμψη μιας Ολυμπιακής πόλης, παραμένει όμως εκθαμβωτική.

Τι είδα; Είδα μια πόλη καθαρή, νοικοκυρεμένη, φτιαγμένη για τους πολίτες της. Με μια ποιότητα ζωής κλάσεις ανώτερη από άλλες μεγαλουπόλεις. Μια πόλη με ύφος και χρώμα ξεχωριστό. Μια πόλη που θα ήθελα να τη ζήσω περισσότερο, αλλά για άλλη μια φορά οι υποχρεώσεις δε μου το επέτρεψαν.

Η συνύπαρξη των κτισμάτων Αναγεννησιακής αρχιτεκτονικής με τα μοντέρνα κτήρια και την μοντερνιστική πινελιά της δεκαετίας του ’90, τη δεκαετία που η Βαρκελώνη άλλαξε όψη, είναι εκπληκτική. Η αρχιτεκτονική σίγουρα είναι ένας σοβαρός λόγος να την επισκεφτείς.

Ο Gaudi, που ανέφερε κι η Seiana, ήταν ένας αρχιτέκτονας με ιδιαίτερη τεχνοτροπία, που στην εποχή του ξένισε και αμφισβητήθηκε. Σήμερα όμως, χάρις αυτόν, η πόλη κοσμείται από κάποια δημιουργήματά του, που θα σε αναγκάσουν να τα περιεργαστείς πολλή ώρα. Χαρακτηριστικά είναι η Casa Batllo, αλλά και η La Pedrera, αλλά πιο ξακουστή είναι η εκκλησία Segrada Familia. Η τελευταία χτίζεται εδώ και 100 χρόνια, και συνεχίζει να χτίζεται. Η κεντρική ιδέα είναι να αποτελέσει μια «οικοδόμηση» της Βίβλου, αφού θα αποτελείται από πολλά γλυπτά με παραστάσεις από την Αγία Γραφή.

Δέντρα παντού, φυτεμένα κυρίως στις μεγάλες νησίδες των δρόμων, αλλά και στους πολλούς πεζοδρόμων. Αυτό, σε συνδυασμό με την αύρα της θάλασσας, δίνει μια ξεχωριστή δροσιά στην πόλη. Επίσης δημιουργούν τις περισσότερες ώρες τις ημέρας μια σκιά, βάλσαμο στην ορμή του Μεσογειακού ήλιου.

Κάτι που μου άρεσε ιδιαίτερα ήταν η ευρεία χρήση ποδηλάτων. Πολλοί πολίτες αλλά και τουρίστες κυκλοφορούν στην πόλη με ποδήλατα. Σ’ αυτό βέβαια βοηθάει το ότι μεγάλο κομμάτι της πόλης είναι επίπεδο, αλλά και τα ειδικά δρομάκια και οι ενδείξεις για τους ποδηλάτες.

Οι πεζοί έχουν επίσης την τιμητική τους. Απλωτά πεζοδρόμια, χωρίς ίχνος κολώνας ή δέντρου φυτεμένου μέσα στη μέση (βλ. Αθήνα), ώστε οι πεζοί να βολτάρουν απρόσκοπτα. Μου έκανε εντύπωση πως η πόλη ήταν κυρίως μια πόλη πεζών. Από το άψογο σε επάρκεια και άνεση συγκοινωνιακό δίκτυο, μέχρι και τα φανάρια, που ήταν ρυθμισμένα να ανάβουν περισσότερη ώρα για τους πεζούς παρά για τα αυτοκίνητα! Δε με θυμάμαι να περιμένω σε κανένα φανάρι περισσότερο από 10 δευτερόλεπτα για να ανάψει πράσινο. Και συνάντησα πολλά στις βόλτες μου…

Από φαγητό, εντάξει, δοκίμασα την κλασική παέλια. Είναι κάτι σαν το δικό μας… μυδοπίλαφο, για να καταλάβετε. Ρύζι με θαλασσινά. Επίσης κανόνισα και μερικά τάπας, που – απ’ ότι κατάλαβα – είναι μεζέδες σε μικρά πιατάκια. Not bad at all.

Η πόλη έχει πολλά μέρη να επισκεφτείς. Από το διάσημο γήπεδο της Barcelona Camp Nou, των 104000 θεατών, μέχρι το πάρκο Montjuic, από την Γοτθική συνοικία μέχρι τον ζωολογικό κήπο και το ενυδρείο. Όρεξη και χρόνο να έχεις… Αν είσαι φιλότεχνος θα έχεις πλήθος μουσείων να επισκεφτείς, δε θα παραλείψεις όμως το Μουσείο του Πικάσο (η ουρά ήταν 40 μέτρα περίπου…), αλλά και του Dali, λίγο έξω από την πόλη. Αν πάλι έχεις έρθει για ψώνια, θα περάσεις μια βόλτα οπωσδήποτε από το El Corte Ingles, τη μεγαλύτερη αλυσίδα πολυκαταστημάτων στην Ισπανία. Εκεί μπορείς να βρεις από σουπερμάρκετ μέχρι έπιπλα, από Lacoste μέχρι laptop. Οι μισοί τουρίστες που θα συναντήσεις στη Rambla κρατάνε την χαρακτηριστική σακούλα του καταστήματος με τα μαύρα και πράσινα τριγωνάκια (οι άλλοι μισοί κρατάνε σακούλα από την μπουτίκ της Barcelona!).

Αν πάλι δεν έχεις κάποιο συγκεκριμένο προορισμό, μπορείς απλά να κάνεις την βόλτα σου στη Rambla, τον μεγάλο πεζόδρομο που ξεκινά από την μεγάλη πλατεία (βλ. πλ. Συντάγματος) Placa de Catalunya και φτάνει στην παραλία, στο άγαλμα του Κολόμβου, που στέκει ψηλά δείχνοντας τη θάλασσα. Είναι ένας πεζόδρομος πάντα γεμάτος με κόσμο. Δέντρα ψηλά δεξιά κι αριστερά, animateur του δρόμου, μικρά pet shops, ζωγράφοι που εκθέτουν τα έργα τους. Ένα πανηγύρι που κρατάει όλες τις ώρες, κάθε μέρα.

Αυτά για τώρα. Είναι λίγα, και λίγο άτακτα γραμμένα, το ξέρω, αλλά είναι που δεν μπορώ να περιορίσω τον ενθουσιασμό μου σε ένα σωστά συνταγμένο κείμενο.

Όσο για την γκρίνια… Την κρατάω για επόμενα posts. Έχουμε καιρό...

Greetings from Barcelona

Hola!
Unfortunately the lack of greek keyboard obligates me to write this short post in English. Sorry for that, in advance!

I just wanted to say one thing. I will be back pretty soon, and I return with lots of staff to discuss, to show you, and many many things to argue about greek reality and foreign cities. Well, it' s ievitable to make comparisons, isn' t it? Because of the facts, and of course because... it's me! Grouchy! Gkriniaris! :)

See you soon!
Adios!