The Stamford Bridge Experience [video]

Καλή χρονιά! Λίγο καθυστερημένα, ε;

Κοντεύει ένας χρόνος που έχει κλείσει το κεφάλαιο “Λονδίνο” για μένα, όμως δεν έριξα μαύρη πέτρα, και έχω επιστρέψει από τότε κάποιες φορές, ως τουρίστας. Όποτε μου δίνεται η ευκαιρία δε, πηγαίνω στο γήπεδο, αφού όπως έχω ξαναγράψει, η εμπειρία ενός αγώνα σε Αγγλικό γήπεδο δε συγκρίνεται, ακόμα κι αν δεν είσαι τρελός οπαδός του ποδοσφαίρου.

Πριν μερικές εβδομάδες βρέθηκα και πάλι στο Λονδινάκι και – εκτός από το Avatar 3D στην BFI IMAX που παρεμπιπτόντως τα σπάει – παρακολούθησα τον αγώνα Chelsea – Birmingham City στο Stamford Bridge για την Premier League. Έχοντας αγοράσει από το Amazon την Creative Vado HD, μια μικρή καμερούλα “τσέπης”, στα πρότυπα των flip camcorders, που καταγράφει High Definition βίντεο (720p), σκέφτηκα πως ήταν μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία να τη δοκιμάσω, αλλά και να σας μεταφέρω την εμπειρία από έναν αγώνα της Premier League!

Ιδού λοιπόν ένα μικρό βιντεάκι για να μπείτε στο κλίμα. Δεν επικεντρώθηκα τόσο στο ποδόσφαιρο αυτό καθ’αυτό, αλλά στην εμπειρία ως επισκέπτης στο γήπεδο, στην ατμόσφαιρα στις κερκίδες, στα “Aaaaahhh”, “Ohhhhh” των φιλάθλων και στα “χαρωπά” συνθήματα που δεν έχουν καμία σχέση με τα δικά μας! Για την ιστορία ο αγώνας έλειξε 3-0, το τρίτο γκολ μάλιστα, από τον Lampard έχει καταγραφεί!

(Για καλύτερη ποιότητα μπορείτε να δείτε το αρχικό wmv αρχείο εδώ).

Στο μυαλό μου είχα ένα video σαν εκείνο της ποδηλατο-βόλτας στο Hyde Park, με αφήγηση, αλλά τελικά κατέληξα σε κάτι πιο απλό και σύντομο. Ελπίζω να σας αρέσει!

ΥΓ. Δυστυχώς η ποιότητα του ήχου δεν είναι τόσο καλή όσο της εικόνας (το καταγράφω σαν ένα μείον για την συγκεκριμένη κάμερα) οπότε ίσως χρειαστεί να δυναμώσετε λίγο το volume στον υπολογιστή σας!

Ρώμη

Σα να αραίωσαν επικίνδυνα τα posts εδώ μέσα, ε; Δε μπορώ να αρνηθώ πως με λυπεί το θέαμα του blog, με τις 1-2 αναρτήσεις το μήνα. Χαμογελώ ωστόσο όταν παρά την απουσία μου από τα διαδικτυακά δρώμενα συνεχίζω να δέχομαι σχόλια σε παλιά posts (που πάτε και τα ξεθάβετε;) που με γεμίζουν αναμνήσεις, και σας ευχαριστώ γι’ αυτό!

Για να τα ξαναπούμε λοιπον μια ακόμα φορά πριν αποχαιρετίσουμε τη χρονιά που φεύγει, είπα να μοιραστώ μαζί σας μερικές φωτογραφίες και εντυπώσεις από το πρόσφατό μου ταξίδι στην αιώνια πόλη, τη Ρώμη.

Ήταν η πρώτη μου επίσκεψη στην ιταλική πρωτεύουσα και μπορώ με κάθε ειλικρίνεια να δηλώσω πως μου άρεσε περισσότερο απ’ όσο περίμενα (ναι, κρατούσα μικρό καλάθι, έχοντας φάει την “ήττα” όταν επισκέφτηκα το Παρίσι), έστω κι αν ο καιρός μας έκανε τα δικά του. Έργα τις Αναγέννησης κοντά σε αγάλματα και κτίσματα από το αυτοκρατορικό παρελθόν της πόλης, νιώθεις πως κυκλοφορείς σε ένα τεράστιο μουσείο.

Γεμάτη συντριβάνια στολίζουν μικρές και μεγάλες πλατείες, εκκλησίες για όλα τα γούστα, εστιατόρια και ταβερνάκια με φαγητό καλό και για όλες τις τσέπες, η Ρώμη μου άφησε πολλές και ωραίες εικόνες για να θυμάμαι.

Τρανταχτή εξαίρεση η έλλειψη οργάνωσης (ένας γκρινιάρης που σέβεται τον εαυτό του πάντα δίνει σημασία σε τέτοιες λεπτομέρειες), ειδικά στο συγκοινωνιακό τομέα (σαν το Λονδίνο, δεν έχει!!!). Όμως για να τη χαρείς την πόλη πρέπει να την περπατήσεις, και το κέντρο της Ρώμης με όλα τα γνωστά σημεία που πρέπει να δει το τουρίστας περπατιέται άνετα και ευχάριστα.

Σας αφήνω με ένα slideshow από μερικές από τις φωτογραφίες που τράβηξα. Το set με όλες τις φωτογραφίες θα το βρείτε στο λογαριασμό μου στο flickr.

Σας εύχομαι καλές γιορτές!

Ψημένα κάστανα στη χειμωνιάτικη Αγιάσο

Ενώ ο χειμώνας έφτασε νωρίς νωρίς στο νησί του ούζου και φτάσαμε να βλέπουμε μονοψήφιες θερμοκρασίες και ολονύκτιες καταιγίδες σε ένταση που θα ζήλευε και η βόρεια Αγγλία, ανακαλύπτουμε όσο περνάει ο καιρός μια άλλη Λέσβο. Η ζωή στο νησί όπως φαίνεται δε σταματάει όταν έρθουν τα κρύα. Το γαλάζιο παραχωρεί τη θέση του στο καφέ και το πράσινο και τα γεμιστά λουλούδια και τα χταποδάκια στα κοψίδια και τα χωριάτικα λουκάνικα!

Η πρώτη σελίδα αυτής της νέας περιόδου γράφτηκε, που αλλού, στο γραφικό χωριό της Αγιάσου, μια χειμωνιάτικη Κυριακή. Συμπτωματικά την πρώτη ημέρα του Νοέμβρη, την πιο κρύα ίσως ημέρα μέχρι τότε, διοργανώθηκε στην ορεινή Αγιάσο η ετήσια γιορτή του κάστανου.

Ντυμένοι σαν κρεμμύδια, με κασκόλ και γάντια, φτάσαμε στο χωριό νωρίς το μεσημέρι και βρήκαμε τον πρώτο κόσμο στην πλατεία έξω από το Δημαρχείο του χωριού. Υπό τους ήχους παραδοσιακής μουσικής κάτοικοι του χωριού έψηναν κάστανα και τα προσέφεραν καυτά και αχνιστά στους επισκέπτες, μαζί με κόκκινο κρασί. Τα παγωμένα δάχτυλα δεν ήταν ό,τι καλύτερο στην προσπάθεια να ξεφλουδίσουμε τα φρεσκοψημένα κάστανα αλλά σιγά σιγά τα ποσοστά επιτυχίας μεγάλωναν!

Ανεβαίνοντας τον κεντρικό δρόμο του χωριού, στην αγορά, προς την εκκλησία της Παναγίας, έβλεπες σωρούς από κάστανα προς πώληση, μαζί με άλλα τοπικά προϊόντα αλλά και γλυκύσματα με βάση το κάστανο, όπως γλυκό κορμό με κάστανο, γλυκό κάστανο του κουταλιού και ψωμί με κάστανο.

Στην κεντρική πλατεία είχε μαζευτεί παρά το κρύο αρκετός κόσμος, με κατοίκους και επισκέπτες κάθε ηλικίας να ψήνουν και να δοκιμάζουν κάστανα με τη συνοδία κρασιού, ενώ υπήρχαν και βραστά κάστανα για αλλαγή!

Τα παιδιά του χωριού φαίνονταν να το διασκεδάζουν ιδιαίτερα…

Αφού περάσαμε αρκετή ώρα μέσα στο κρύο τρώγοντας ζεστά κάστανα (εκτός των άλλων και για να ζεστάνουμε τα χέρια μας που κινδύνευαν από αγκύλωση), ψωνίσαμε αρκετά κιλά κάστανα και άλλες… καστανολιχουδιές και καταλήξαμε σε ένα καφενείο-ταβέρνα του χωριού όπου επιδοθήκαμε σε ένα φαγοπότι αντάξιο της ημέρας! Χωρίς ίχνος τύψεων, αφού είναι γνωστό πως οι παραπανήσιες θερμίδες είναι απαραίτητες σε τέτοιες θερμοκρασίες!!!

Ανυπομονώ για την επόμενη χειμωνιάτικη εξόρμηση! Που θα πάει, όλο και κάποιο πανηγύρι θα προκύψει!

Άντε και του χρόνου!

Μια ευκαιρία

Οι εκλογές έγιναν, ο λαός μίλησε, οι μεν πάνε στα σπίτια τους (σε κάποιες μάλιστα περιπτώσεις κυριολεκτικά), οι δε ετοιμάζονται να αναλάβουν και “σηκώνουν τα μανίκια” όπως δηλώνουν.

Συζητώντας το βράδυ των εκλογών αλλά και τις επόμενες ημέρες με φίλους προερχόμενους από διάφορους πολιτικούς χώρους, διαπίστωσα στα λόγια των περισσότερων μια ελπίδα, μια προσμονή για κάτι καλύτερο. Όλοι, ακόμα και αυτοί που ιδεολογικά διαφωνούν σε πολλά με το ΠΑΣΟΚ και τον Γιώργο Παπανδρέου, κάνουν λόγο για τη δυναμική που του δίνει αυτή η ευρεία νίκη. Για την ευκαιρία που έχει ο Παπανδρέου, ωθούμενος από το αποτέλεσμα των εκλογών, να αλλάξει τα πράγματα, να κάνει τομές, να έρθει σε σύγκρουση με κατεστημένα.

Για τον καθένα ξεχωριστά βέβαια, ανάλογα με το μετερίζι στο οποίο βρίσκεται, όλα αυτά επιτυγχάνονται με διαφορετικό τρόπο. Αλλιώς οραματίζεται ο ένας τη χώρα, με άλλο τρόπο εννοεί ο άλλος την ανάπτυξη, δεν ονειρεύονται κατ’ ανάγκην όλοι τις ίδιου τύπου ρίξεις και τομές. Και απολύτως λογικό είναι, κι εκεί είναι που κάποιοι στην πορεία θα πικραθούν.

Όμως αυτή τη στιγμή, την επόμενη μέρα, πριν από τις προγραμματικές δηλώσεις κι μετά τα πανηγύρια, η διάχυτη αισιοδοξία, η ελπίδα που υπάρχει, είναι ένα κέρδος πολύ σημαντικό.

Δε μπορώ ωστόσο να μη θυμηθώ πως μια τέτοια διάχυτη αισιοδοξία για την “ευκαιρία” που είχε η χώρα υπήρχε και το 2004, όταν ο Κώστας Καραμανλής ανέλαβε με πολλές υποσχέσεις τα ινία της χώρας. Τότε, ακόμα και οπαδοί του ΠΑΣΟΚ παραδέχονταν πως χρειαζόταν μια αλλαγή και μιλούσαν για τη δυναμική που είχε ο Καραμανλής να αλλάξει, να “επανιδρύσει” το κράτος. Πέντε χρόνια μετά σχεδόν όλοι μιλάνε για μια χαμένη ευκαιρία.

Για το καλό της χώρας μου εύχομαι να μη χαθεί κι αυτή. Σε μεγάλο βαθμό είναι στο χέρι του νέου Πρωθυπουργού, σ’ αυτόν πέφτει το βάρος να διαψεύσει τους επικριτές του. Δεν είναι εύκολο να έχεις στις πλάτες σου τις ευχές και τις ελπίδες ενός λαού και στα χέρια σου το τιμόνι μιας χώρας σε μια περίοδο παγκόσμιας κρίσης. Θα πρέπει να έρθει σε σύγκρουση με συμφέροντα, με κατεστημένες αντιλήψεις, με βολεμένους, με κομματικές προσταγές ρουσφετολογικής λογικής. Οφείλει να προσπαθήσει να ξεριζώσει τις νοοτροπίες της ήσσονος προσπάθειας και του ωχαδερφισμού που τόσα χρόνια (σίγουρα πάντως παραπάνω από πέντε) έχουν μπολιαστεί στο DNA του Έλληνα κι έχουν τόσο στοιχίσει, κατά τη γνώμη μου, σ’ αυτόν τον τόπο. Το αποτέλεσμα των εκλογών και οι 160 έδρες που του έδωσε στη νέα Βουλή του δίνουν τον τρόπο να το πετύχει. Πλέον είναι ένα στοίχημα που πρέπει να κερδίσει αυτός και οι συνεργάτες του.

Εκκλησάκι μέσα στη θάλασσα

Στον κόλπο της Γέρας, κάπου πριν την Ευρειακή και το Πέραμα, πίσω από τις καλαμιές που το κρύβουν από τον παραλιακό δρόμο, κολυμπάει στην κυριολεξία ένα μικρό εκκλησάκι.

Ένα μονοπατάκι μέσα από τις καλαμιές που φτάνουν μέχρι και μέσα στη θάλασσα οδηγεί σε μια τσιμεντένια προβλήτα χτισμένη πάνω στα βράχια.

Δε γνωρίζω σε ποιον άγιο είναι αφιερωμένο, από τη διάταξη των εικόνων πιθανολογώ του Αγίου Θεράποντος, αλλά μπορεί να κάνω και λάθος.

Πυρο-τουρισμός στη Σταμάτα

(Ένα post για τις πυρκαγιές τώρα που καταλάγιασε ο θόρυβος και ασχολούμαστε με άλλα...)

Στην παραμονή μου στην Αθήνα επισκέφτηκα τη Σταμάτα, μια από τις περιοχές-θύματα των πρόσφατων πυρκαγιών της Αττικής. Ένας φίλος που κατοικεί εκεί ανέλαβε να με... ξεναγήσει και να μου δείξει τη νέα μορφή της γειτονιάς του.

- Πάμε για πυροτουρισμό, συνηθίζεται τελευταία, μου είπε, απαντώντας στο βλέμμα απορίας πως από τις ημέρες των φωτιών έχει παρατηρήσει μια αύξηση της κυκλοφορίας στην ευρύτερη περιοχή, με αυτοκίνητα που πηγαίνουν αργά αργά, με ανθρώπους να βλέπουν, να δείχνουν, να φωτογραφίζουν τις προ λίγων ημερών πράσινες και τώρα καβουρνιασμένες πλαγιές. Μέχρι τότε ελάχιστοι στέκονταν να παρατηρήσουν, να θαυμάσουν το τοπίο. Μήπως το άσχημο και η δυστυχία μας τραβάει περισσότερο την προσοχή; Ή μήπως όλοι αυτοί να μην είναι απλά περίεργοι αλλά επίδοξοι οικοπεδούχοι;

Πήραμε το αυτοκίνητο και κινηθήκαμε κάπου στα όρια της Σταμάτας, της Ροδόπολης και του Διονύσου. Η βροχή που έπεφτε απ' το πρωί έκανε το τοπίο ακόμα πιο θλιμμένο. Μαύροι κορμοί γυμνών δέντρων, κάποιοι με ξερά κίτρινα φύλλα, στάχτες παντού, έντονη μυρωδιά βρεγμένου κάρβουνου. Ήταν όπως μπορεί κάποιος να φανταστεί ένα πολύ ωραίο τοπίο πριν λίγο καιρό, για να το βλέπεις και να ζεις εκεί κοντά. Ήταν. Τώρα όλα θυμίζουν την καταστροφή του Αυγούστου. Νεκρά φύση στην κυριολεξία.

Σε κάποιο σημείο παρατηρήσαμε εργάτες (της κοινότητας;) να κάνουν εργασίες στις πλαγιές. Αργότερα είδαμε πως σε πολλά σημεία είχαν κοπεί και καθαριστεί κορμοί από καμμένα δέντρα και είχαν τοποθετηθεί οριζόντια στο έδαφος, μάλλον για να συγκρατήσουν μάλλον το χώμα από την ορμή της βροχής που δεν άργησε να έρθει.

Δυσάρεστη δραστηριότητα αυτή του πυρο-τουρισμού... Σε κάνει αν μη τι άλλω να συλλογιέσαι διάφορα. Να ελπίζεις, να εύχεσαι. Όχι τόσο να φοβάσαι, αφού νιώθεις πως έχεις δει τα χειρότερα, αν και κατά βάθος γνωρίζεις πως ποτέ δε μπορεί να είσαι σίγουρος!

Ευχή όλων είναι αυτό το όμορφο δάσος να ξαναγεννηθεί. Θέλει δουλειά, υπομονή, προσοχή, αλλά μπορεί να γίνει. Κι όμως, μπορεί!

Ευχή όλων είναι να βάλουμε μυαλό κι εμείς (στο βαθμό που φταίμε ή ορίζουμε τα πρόσωπα στις καρέκλες) και οι ιθύνοντες και να εστιάσουν στην πρόληψη για να μη λέμε τα ίδια κάθε χρόνο. Τα ίδια για τις πυρκαγιές το καλοκαίρι, για τις πλημμύρες το φθινόπωρο, για τους αποκλεισμούς οικισμών από τα χιόνια το χειμώνα.

Ευχή είναι κάθε ένας από εμάς αλλά κι αυτοί εκεί πάνω, που σε λίγο καιρό θα λάβουν από εμάς την εντολή να αποφασίζουν αντί ημών, να αντιληφθούν κάποια στιγμή την έννοια της ποιότητας ζωής, που μ' αυτά και μ' αυτά τείνει σ' αυτή τη χώρα να εκλείψει και να αντικατασταθεί σταδιακά από την έννοια της έστω αξιοπρεπούς ζωής! Και να καταλάβουμε όλοι μας τις πολλαπλές επιπτώσεις που έχει κάθε ανεύθυνη ενέργεια ή παράλειψη, είτε στο ατομικό επίπεδο του πολίτη είτε στο συντονιστικό ενός αρμόδιου φορέα.

Φόβος είναι να μην πάρει κανείς χαμπάρι απ' όλα αυτά...

Olympic Air... Beta!

Χτες, επιστρέφοντας στο νησί, έτυχε να πετάξω με τη νεοσύστατη Olympic Air, τη "νέα Ολυμπιακή" που προέκυψε από την πώλησή της Olympic Airlines στη Marifn Investment Group. Πράγμα παράξενο βέβαια, αφού η νέα εταιρεία πρόκειται να λειτουργήσει από την 1η Οκτωβρίου. Στην πορεία βέβαια μου εξήγησε η αεροσυνοδός πως έχουν αναλάβει κάποια λίγα δρομολόγια για να δοκιμάσουν το νέο τρόπο λειτουργίας, να συνηθίσουν τα νέα αεροσκάφη κλπ.

Τίποτα δεν προμήνυε κάτι διαφορετικό μέχρι που φτάσαμε στο αεροσκάφος. Το πρώτο πράγμα που μου τράβηξε την προσοχή ήταν ο έλικας του μικρού ελικοφόρου που θα μας πήγαινε στο νησί. Μέχρι τώρα η Ολυμπιακή είχε δύο τύπους αεροσκαφών για τις πτήσεις για Μυτιλήνη: Τα "μεγάλα" (συγκριτικά πάντα) Boeing 737 και τα μικρά ελικοφόρα ATR 72. Η αλήθεια είναι πως αν δεν έχεις ταξιδέψει ποτέ με ελικοφόρο αναστατώνεσαι λίγο στην ιδέα πως θα πετάξεις με κάτι τέτοιο!

Τέλος πάντων, αυτή τη φορά ο έλικας, όπως βλέπετε και στη φωτογραφία ήταν λίγο διαφορετικός απ' ότι τον θυμόμουν, και γενικά το αεροπλάνο έδειχνε... του κουτιού!

Μια ματιά στην ουρά του αεροσκάφους και το σήμα της νέας εταιρείας, με μια δόση πρασίνου σε σχέση με της παλιάς, επιβεβαίωσε τις υποψίες μου.

Εμφανής η αλλαγή και στο εσωτερικό, με καθίσματα από δερματίνη (μάλλον, δεν είμαι κι ειδικός). Το logo στα υφασμάτινα καλύμματα στο προσκέφαλο ωστόσο παρέπεμπε στο παρελθόν.

Γενικά πουθενά δεν είδα το logo της Olympic Air, όμως στο μήνυμα καλωσορίσματος από το πλήρωμα έγινε ξεκάθαρο, αφού η πτήση θα γινόταν "από την Olympic Air, μέλος του ομίλου Marfin Investment Group".

Καινούριες και οι στολές του πληρώματος, αφού κι εκεί υπάρχει έντονη η παρουσία του πράσινου. Είδατε ο Βγενόπουλος...!

Χαρμόσυνα νέα για τους κατόχους κινητών ή άλλων ηλεκτρονικών συσκευών με flight mode, καθώς μας ενημέρωσαν πως επιτρέπεται η χρήση τους κατά τη διάρκεια της πτήσης με ενεργοποιημένη αυτή τη λειτουργία, με εξαίρεση την τροχοδρόμηση, την απογείωση και την προσγείωση.

Πέρα απ' αυτά δεν υπήρχε κάποια ουσιώδης διαφορά στην πτήση. Ήταν ξεκάθαρο πως το πλήρωμα ακόμα μαθαίνει το νέο σύστημα, με χαρακτηριστικότερο σημείο την - με κάποια δυσκολία - ανάγνωση των νέων μηνυμάτων από σημειώσεις, αλλά αυτά είναι ίσως (;) αναμενόμενα σε μία δοκιμαστική περίοδο.

Καλή αρχή!

Εκτυπώνοντας τις φωτογραφίες σας

Για κάποιον που ασχολείται έστω και ερασιτεχνικά με τη φωτογραφία το να πετύχει το σωστό φωτισμό, να καδράρει σωστά την εικόνα, να ρυθμίσει σωστά τη μηχανή ώστε να έχει το επιθυμητό αποτέλεσμα είναι μάλλον το σημαντικότερο και διασκεδαστικότερο κομμάτι. Θέλει χρόνο, υπομονή, μάτι, εμπειρία, όρεξη και, γιατί όχι, τύχη.

Η πρώτη ικανοποίηση ή... απογοήτευση έρχεται όταν μεταφέρεις τις φωτογραφίες στον υπολογιστή και βλέπεις σε μεγάλη πλέον οθόνη τα... επιτεύγματά σου. Εκεί αποκαλύπτονται οι ατέλειες, τα λάθη, αλλά και οι ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες που δεν είχες προσέξει κατά τη λήψη. Κοιτάζεις τις ρυθμίσεις, ξεχωρίζεις τις σωστές από τις λάθος φωτογραφίες, μαθαίνεις από τα λάθη σου, διορθώνεσαι, εξελίσσεσαι.

Για κάποιον με ακόμα μεγαλύτερη όρεξη και περιθώρια χρόνου το παιχνίδι δε σταματάει εκεί, αλλά μπορεί να αρχίσει να επεξεργάζεται τις φωτογραφίες του. Από μια απλή ρύθμιση της φωτεινότητας και την αλλαγή του κάδρου (cropping) μέχρι πιο επιτηδευμένη επεξεργασία με πολυπλοκότερα προγράμματα (βλέπε Photoshop) που δημιουργεί κάτι εντελώς καινούριο.

Και μετά τι; Τι γίνεται με τις φωτογραφίες αυτές καθ' αυτές;

Προσωπικά μου αρέσει πολύ να μοιράζομαι τις φωτογραφίες μου. Κατά κάποιον τρόπο να τις εκθέτω. Γι' αυτό και έχω τον λογαριασμό στο flickr στον οποίο ανεβάζω συχνά φωτογραφίες, άλλες φορές για να τις δημοσιεύσω μετά στο blog, να πλαισιώσω κάποιο post ή απλά για να τις μοιραστώ.

Υπάρχει όμως και ο παλιός καλός τρόπος, η εκτύπωση των φωτογραφιών. Όπως και να το κάνουμε, όσο ψηφιακή κι αν έχει γίνει η ζωή μας, άλλη χάρη έχει το album το οποίο ξεφυλλίζεις στον καναπέ με τους φίλους σου, οι φωτογραφίες στις κορνίζες, τα κολάζ φωτογραφιών στον πίνακα ανακοινώσεων, το μεγάλο κάδρο ή το poster στον τοίχο.

Μέχρι τώρα συνήθιζα να τυπώνω φωτογραφίες στα κατά τόπους φωτογραφεία, χωρίς μεγάλη οικονομική επιβάρυνση αφού - σε σχέση με το μακρινό παρελθόν των φιλμς - τύπωνα μικρό αριθμό φωτογραφιών, επεξεργασμένων και καδραρισμένων όπως εγώ ήθελα και άρα χωρίς περιττές εκτυπώσεις. Πριν λίγο καιρό όμως αποφάσισα να αγοράσω έναν εκτυπωτή εκτός των άλλων και ίσως περισσότερο για να τυπώνω τις φωτογραφίες στο σπίτι. Αν το δει κάποιος καθαρά οικονομικά δεν είναι πιο συμφέρουσα επιλογή, όμως σου επιτρέπει να πειραματιστείς, να δοκιμάσεις, να παίξεις με τις φωτογραφίες σου πολύ πιο γρήγορα και άμεσα.

Εκτός από τις πολλές φωτογραφίες που τύπωσα για να χαρίσω ή να κορνιζάρω θέλησα κάποια στιγμή να φτιάξω ένα-δύο κάδρα σε μεγαλύτερο μέγεθος. Υπήρχε πάντα η επιλογή για εκτύπωση σε φωτογραφείο, όπου αν θυμάμαι καλά μια εκτύπωση σε ένα μέγεθος της τάξης του 30x40 cm κοστίζει λιγότερο από 10 ευρώ. Στα πλαίσια όμως του πειραματισμού είπα να το δοκιμάσω μόνος μου, αλλά έλα που ο εκτυπωτής δεν τυπώνει σε μεγαλύτερο από A4 χαρτί. Έψαξα λίγο λοιπόν και βρήκα τη λύση στο PosteRazor, μια δωρεάν εφαρμογή η οποία αναλαμβάνει να κόψει μια εικόνα σε πολλά κομμάτια ανάλογα με τον είδος χαρτιού που διαθέτουμε και το τελικό μέγεθος που επιθυμούμε, όπως μας εξηγεί και το σχετικό video-tutorial.

Αφού κάνεις τις διάφορες επιλογές, όπως πχ αν θέλεις να υπάρχει επικάλυψη μεταξύ των τμημάτων και σε τι βαθμό, δημιουργεί ένα pdf αρχείο το οποίο εσύ απλά πρέπει να εκτυπώσεις.

Βέβαια εκεί υπάρχει ένα μικρό θεματάκι, γιατί πρέπει να βεβαιωθείς πως η εκτύπωση θα είναι ακριβής και δε θα λείπουν κομμάτια από τα τυχόν περιθώρια της σελίδας ώστε να ταιριάζουν μεταξύ τους τα διάφορα μέρη. Μετά απλά βάζεις δίπλα δίπλα τα χαρτιά και έχεις ένα ωραιότατο κάδρο ή γιατί όχι ένα ακόμα πιο μεγάλο poster!

Μεγάλη σημασία βέβαια παίζει η ανάλυση της φωτογραφίας, η ποιότητα της εκτύπωσης αλλά και η ποιότητα του χαρτιού (απαραίτητα φωτογραφικού). Μπορεί η όλη διαδικασία να μην έχει καμία σχέση με αυτή σε έναν σκοτεινό θάλαμο και την εμφάνιση φωτογραφιών από φιλμ, αλλά είναι κάτι σίγουρα πιο απλό και εύκολο, ενώ η ποιότητα μπορεί να σας εκπλήξει!

Τέλος υπάρχει και τρίτος δρόμος, λίγο πιο ακριβός αλλά σαφώς πιο επαγγελματικός και ποιοτικά ανώτερος: η παραγγελία διαφόρων προϊόντων σε κάποια online υπηρεσία που θα τυπώσουν για σας από απλές φωτογραφίες μέχρι φωτογραφικά albums, posters, μπλούζες κλπ. Προσωπικά έχω δοκιμάσει το blurb το οποίο συνεργάζεται και με το flickr για την δημιουργία photobooks και έμεινα πάρα πολύ ικανοποιημένος! Το συστήνω ανεπιφύλακτα!

Καλές δημιουργίες! Περιμένω τις προτάσεις/ιδέες σας για άλλες σχετικές εφαρμογές ή υπηρεσίες!

Σπίτια για όλα τα γούστα

Στον Πολυχνίτο μπορεί κανείς να δει σπίτια για όλα τα γούστα.

Ως επί το πλείστον θα δει παραδοσιακά πετρόχτιστα σπίτια με αυλές.

Θα δει όμως και κάνα δυο σε εντονότερα χρώματα, που θα περίμενε κανείς να βρει μάλλον σε κάποιο κυκλαδονήσι.

Αν δε ψάξει λίγο καλύτερα θα ξετρυπώσει κι ένα αρκετά ασυνήθιστο σπίτι.

Absolute summer 2

Δε θέλω να ακούω χαζομάρες για καλούς χειμώνες και άλλα τέτοια φαιδρά! Το καλοκαίρι έχει πολύ δρόμο ακόμα!

Σκάλα Συκαμιάς, Λέσβος.