Φωτογραφίζοντας πουλιά στις αλυκές τις Καλλονής

Η κόλπος της Καλλονής, στο κέντρο του νησιού, δε φημίζεται μόνο για την σαρδέλα του, τη γνωστή “παπαλίνα”, που κάνει θραύση το καλοκαίρι, αλλά και για τον υδροβιότοπο που φιλοξενεί πολλά σπάνια είδη θαλάσσιων και χερσαίων οργανισμών. Μέρος του υδροβιότοπου αυτού αποτελούν οι αλυκές της Καλλονής, δίπλα από τις οποίες περνάει ο δρόμος Μυτιλήνης-Καλλονής. Εκεί μπορεί κανείς να καθίσει με τις ώρες και να παρακολουθήσει/φωτογραφήσει περισσότερο ή λιγότερο παράξενα πουλιά.

Αντιγράφω.

Εδώ αναπαράγονται πολλά είδη πουλιών, αρκετά από τα οποία είναι σπάνια ή προστατευόμενα. Έχουν καταγραφεί 66 μεταναστευτικά είδη και 68 τα οποία ζουν μόνιμα στην περιοχή. Σε αυτά περιλαμβάνονται πετροτριδίλες, καστανόχηνες, αβοκέτες, κρασοπούλια, φαλαρίδες, μαυροπελαργοί, λευκοπελαργοί, θαλασσοκόρακες, λευκοτσικνιάς, σταχτιτσικνιάς, κύκνοι και τα υπέροχα ροζ φλαμίγκο.

Όπως είναι φυσικό, πολλοί είναι εκείνοι που έρχονται στην περιοχή και ασχολούνται με την παρατήρηση πουλιών, γεγονός που οδήγησε στην απόφαση δημιουργίας των απαραίτητων υποδομών που περιλαμβάνουν την ίδρυση κέντρου ενημέρωσης και την εγκατάσταση παρατηρητηρίων. Οι καλύτερες εποχές για όσους απολαμβάνουν αυτή τη δραστηριότητα είναι, πάντως, η άνοιξη και το φθινόπωρο.

Επισκέφτηκα πρόσφατα τις αλυκές της Καλλονής με σκοπό να τραβήξω μερικές φωτογραφίες, για να διαπιστώσω πως κάποιοι το κάνουν αυτό συστηματικά και πιο οργανωμένα. Τεράστιοι τηλεφακοί και τρίποδες είχαν επιστρατευτεί για να αιχμαλωτίσουν καλύτερα την ομορφιά της φύσης. Οι δικές μου σίγουρα δεν είναι τόσο καλές όσο του αλλοδαπού (Γερμανού;) τουρίστα που είχε βγάλει έναν τηλεφακό 2 μέτρα, αλλά όπως και να έχει έμεινα πολύ ευχαριστημένος.

Καλό είναι όποιος θέλει να παρατηρήσει καλά τα πουλιά στον υδροβιότοπο να έχει μαζί του κυάλια ή να έχει φωτογραφική μηχανή εξοπλισμένη με τηλεφακό ή τέλος πάντων μεγάλο zoom.

Όλες οι φωτογραφίες εδώ.

Διαμαρτύρονται για τη φτηνή συγκοινωνία!

Εδώ και περίπου ένα χρόνο λειτουργεί στη Μυτιλήνη μια – βασική αλλά βολική κατά περίπτωση – δημοτική συγκοινωνία, στα πλαίσια του χρηματοδοτούμενου προγράμματος “Συν-Κοινωνία” της Κεντρικής Ένωσης Δήμων & Κοινοτήτων Ελλάδας. Υπάρχουν τρεις λεωφορειακές γραμμές που εξυπηρετούν αρκετά μεγάλο κομμάτι της πόλης, τουλάχιστον στο βασικό ζητούμενο που για τους περισσότερους είναι να κατέβουν στο κέντρο, στην αγορά και την προκυμαία.

Πρέπει εδώ να αναφέρω πως αν και μιλάμε για επαρχιακή πόλη και παρά την ύπαρξη χώρου δωρεάν parking στη μια πλευρά της προκυμαίας, η εύρεση χώρου στάθμευσης σε αυτό αλλά και στην προκυμαία είναι αρκετά δύσκολη σε ώρες που η αγορά είναι ανοιχτή. Έτσι για κάποιον που μπορεί να μη θέλει να μπει στην ταλαιπωρία αυτή ή απλά δε διαθέτει μεταφορικό μέσο η δημοτική συγκοινωνία είναι μια λύση.

Ενημερωτικά το εισιτήριο των λεωφορείων που εξυπηρετούν τη δημοτική συγκοινωνία κοστίζει 0,50€ και η συχνότητα είναι 30 λεπτά τις καθημερινές και 1 ώρα τα Σάββατα. Όχι κι άσχημα.

Από την μέχρι τώρα εμπειρία μου με τη Δημοτική Συγκοινωνία έχω παρατηρήσει πως ο κόσμος ειδικά τα πρωινά τη χρησιμοποιεί πολύ, τόσο οι φοιτητές όσο και ηλικιωμένοι για τις μετακινήσεις εντός της πόλης.

Στο θέμα μας τώρα.

Διάβασα σήμερα έκπληκτος στον τοπικό τύπο πως ενώ το χρηματοδοτούμενο πρόγραμμα έληξε και ο Δήμος Μυτιλήνης σκέφτεται – πολύ ορθά κατά τη γνώμη μου, τουλάχιστον σε ότι αφορά στην πρόθεση – να συνεχίσει τη δημοτική συγκοινωνία, οι οδηγοί ταξί της πόλης αντιδρούν μεταξύ άλλων γιατί – άκουσον άκουσον – είναι λέει πιο φτηνή από το επιτρεπόμενο!!!

Αντιγράφω από την εφημερίδα Εμπρός.

[…]Με κινητοποιήσεις και με προσφυγή στον Εισαγγελέα, είναι έτοιμοι να απαντήσουν οι οδηγοί ταξί στις προθέσεις του Δήμου, θεωρώντας ότι η σύμβαση που θέλει να υπογράψει ο Δήμος με τα ΚΤΕΛ, δεν τηρεί τα προβλεπόμενα και είναι παράνομη.
«Το ΚΤΕΛ έχει πάρει άδεια για να υλοποιεί δρομολόγια με τιμή εισιτηρίου 0,90 και εκείνοι έχουν τιμή στα 0,50, αυτό όμως είναι παράνομο. Και δεν φθάνει αυτό, ετοιμάζονται να ξεκινήσουν δυο νέα δρομολόγια από τα οποία έχει εγκριθεί μόνο το ένα από τη Νομαρχία και αυτό για αστική συγκοινωνία και όχι για δημοτική», ανάφερε μιλώντας στο «Ε» ο Πρόεδρος του Συνδέσμου Ταξί Μυτιλήνης, κ. Κωνσταντίνος Νέστορας.[…]

Δε γνωρίζω είναι η αλήθεια ούτε τις ακριβείς προθέσεις του Δήμου, δηλαδή με ποιους όρους προωθούν τη συμφωνία για τη δημοτική συγκοινωνία, ούτε κι αν οι διαφωνίες των οδηγών ταξί έχουν να κάνουν και με άλλα ζητήματα που ενδεχομένως να μην αναφέρονται στο άρθρο της εφημερίδας (πχ αναφέρεται πως διαμαρτύρονται για ελλειπή διάθεση στοιχείων από το Δήμο, που είναι αποδεκτό), ούτε κι αν οι δηλώσεις έχουν παραφραστεί, οπότε κρατάω μια επιφύλλαξη.

Όμως η δήλωση του Προέδρου των οδηγών Ταξί στην εφημερίδα για την αντίθεσή τους στο χαμηλό αντίτιμο της υπηρεσίας και στην επέκταση του δικτύου προκαλεί στην καλύτερη περίπτωση έκπληξη! Προφανώς ο καθένας από τη θέση την οποία έχει εκπροσωπεί και τους αντίστοιχους ανθρώπους και συμφέροντα. Αλλά είναι δυνατόν, ρωτώ, να βγαίνεις και να λες με τέτοιο συντεχνιακό ζήλο πως είναι παράνομο που το εισιτήριο των λεωφορείων είναι φτηνό και ανεπίτρεπτο που σκέφτονται την επέκταση του δικτύου; Μπορεί και να ισχύει, μπορεί πράγματι η άδεια/συμφωνία/νόμος στα μικρά γράμματα να προβλέπει κάτι τέτοιο, αλλά ειδικά σε μια τέτοια περίοδο οικονομικής δυσχέρειας για τους περισσότερους και ειδικά για τους μη έχοντες είναι πολύ προκλητικό να βγαίνεις και να δηλώνεις κάτι τέτοιο!

Είναι προφανές ότι κάποιοι θα προτιμούσαν να μην υπάρχει καθόλου δημοτική συγκοινωνία ή να είναι ασύμφορη ή μη λειτουργική. Έτσι συμβαίνει δυστυχώς όταν υπάρχει ανταγωνισμός και δέχομαι πως πρέπει κι αυτός να γίνεται υπό όρους. Αλλά προέχει πάντα η εξυπηρέτηση του κόσμου και ειδκά, ξαναλέω, στις μέρες μας.

Όταν λοιπόν πριν λίγες μέρες βγαίνεις και λες πως δε θα εισπράξεις δώρο Πάσχα “σε ένδειξη συμπαράστασης προς το επιβατικό κοινό”, όταν πολλοί ταξιτζήδες πλέον, στα πλαίσια του νέου εθνικού σπορ “Το Κυνήγι των αποδείξεων” σε προτρέπουν να πάρεις απόδειξη (ή στη χειρότερη δεν γκρινιάζουν όταν τους τη ζητήσεις) δεν είναι κρίμα να αυτοακυρώνεσαι με τέτοιες κινήσεις;

Εύχομαι όλα αυτά να είναι μόνο μια παρεξήγηση ή ένα χαλασμένο τηλέφωνο. Και ελπίζω ο Δήμος να συνεχίσει και να επεκτείνει τη φτηνή (που αλλού είναι και δωρεάν) δημοτική συγκοινωνία.

Στις πηγές της Πέσας

Τα νησιά μου δημιουργούσαν πάντα μια αίσθηση περιορισμού. Ήταν στο μυαλό μου κάτι το πεπερασμένο, μια ποσότητα που μπορεί να εξαντληθεί. Κοιτάς τον χάρτη, βλέπεις τη θάλασσα να το πνίγει, το γυρίζεις μία, το γυρίζεις δύο και σκέφτεσαι πως αυτό ήταν, δεν έχει άλλο.

Το πόσο έξω έπεφτα το διαπιστώνω αυτούς τους μήνες που ζω στη Λέσβο. Εντάξει, μιλάμε και για ένα μεγάλο νησί, με ζωντανή ενδοχώρα και πολλές φυσικές ομορφιές, κι όχι για κάποιο μικρό ξερονήσι των Κυκλάδων που βουλιάζει από τουρίστες για 3-4 μήνες και μετά πέφτει σε χειμερία νάρκη. Αλλά και πάλι, όταν έρχεσαι να μείνεις σε ένα νησί εκπλήσσεσαι όταν ένα χρόνο μετά ανακαλύπτεις ακόμα μέρη κρυμμένα που σε εντυπωσιάζουν.

Ένα τέτοιο μέρος επισκέφτηκα τις προάλλες όταν η καλοκαιρία, μετά από αρκετές ημέρες μουντάδας και βροχών, μας έβαλε την ιδέα για μια εκδρομή στη φύση πριν το καθιερωμένο Κυριακάτικο φαγοπότι.

Έτσι λοιπόν κινήσαμε για την Αχλαδερή, στον κόλπο της Καλλονής, όπου είχαμε ακούσει πως εκεί κοντά υπάρχουν κάτι μικροί καταρράκτες.

Η αλήθεια είναι πως δυσκολευτήκαμε αρκετά να βρούμε το μέρος, γιατί είναι πολύ φτωχά σηματοδοτημένο. Για όποιον ενδεχομένως ενδιαφέρεται, πρόκειται για έναν μικρό χωματόδρομο στα δεξιά του δρόμου που φεύγει από Αχλαδερή και πάει προς το δρόμο Αγιάσου-Πολυχνίτου, λίγο πριν από τη διασταύρωση (φωτογραφία, χάρτης). Γεωγραφικά το μέρος είναι κάπου ανάμεσα στα Βασιλικά και την Αχλαδερή.

Αφήνοντας πίσω το δρόμο περπατήσαμε μέσα στο δάσος σε έναν χωματόδρομο που όμως ήταν αρκετά βατός και για αυτοκίνητο (κατά προτίμηση 4x4). Ωστόσο περπατιέται πολύ άνετα. Εξ’ άλλου αυτό ήταν και το νόημα της βόλτας!

Που και που συναντούσαμε και κάποια ταμπέλα για να ξέρουμε πως πάμε σωστά και όντως υπήρχαν κάποιες πηγές στο τέλος και δεν περπατούσαμε άδικα!

Μετά από περίπου ένα χιλιόμετρο βρήκαμε ένα στενό διαμορφωμένο μονοπατάκι στην πλαγιά του βουνού που οδηγούσε στις πηγές της Πέσας.

Και ιδού οι πηγές!

Καλά, μην περιμένετε και τους καταρράκτες του Νιαγάρα!

Το μονοπάτι κατεβαίνει και πιο χαμηλά και φτάνει μέχρι τα νερά αλλά σε κάποια σημεία είναι αρκετά απόκρημνο και θέλει προσοχή. Αν σας ενδιαφέρει να βουτήξετε να σας πω πως οι πηγές μου λένε ότι υπάρχουν αρκετές βδέλλες! Δεν ξέρω αν όντως ισχύει…

Αν ποτέ βρεθείτε στην περιοχή, ίσως γυρνώντας από ένα μπάνιο στα Βατερά, και θέλετε να κλείσετε τη μέρα σας με μια μικρή πεζοπορία στο δάσος, στρίψτε προς Αχλαδερή, αφήστε το αυτοκίνητο στην άκρη του δρόμου, φορέστε το καπέλο σας και αναζητήστε τις πηγές της Πέσας!

Κι αν η πεζοπορία και η φύση σας ανοίξει την όρεξη, έξω από την Αχλαδερή υπάρχει ένα ωραίο ταβερνάκι πάνω στη θάλασσα, με ωραία ψαρικά και εκπληκτικούς χταποδοκεφτέδες!

The Stamford Bridge Experience [video]

Καλή χρονιά! Λίγο καθυστερημένα, ε;

Κοντεύει ένας χρόνος που έχει κλείσει το κεφάλαιο “Λονδίνο” για μένα, όμως δεν έριξα μαύρη πέτρα, και έχω επιστρέψει από τότε κάποιες φορές, ως τουρίστας. Όποτε μου δίνεται η ευκαιρία δε, πηγαίνω στο γήπεδο, αφού όπως έχω ξαναγράψει, η εμπειρία ενός αγώνα σε Αγγλικό γήπεδο δε συγκρίνεται, ακόμα κι αν δεν είσαι τρελός οπαδός του ποδοσφαίρου.

Πριν μερικές εβδομάδες βρέθηκα και πάλι στο Λονδινάκι και – εκτός από το Avatar 3D στην BFI IMAX που παρεμπιπτόντως τα σπάει – παρακολούθησα τον αγώνα Chelsea – Birmingham City στο Stamford Bridge για την Premier League. Έχοντας αγοράσει από το Amazon την Creative Vado HD, μια μικρή καμερούλα “τσέπης”, στα πρότυπα των flip camcorders, που καταγράφει High Definition βίντεο (720p), σκέφτηκα πως ήταν μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία να τη δοκιμάσω, αλλά και να σας μεταφέρω την εμπειρία από έναν αγώνα της Premier League!

Ιδού λοιπόν ένα μικρό βιντεάκι για να μπείτε στο κλίμα. Δεν επικεντρώθηκα τόσο στο ποδόσφαιρο αυτό καθ’αυτό, αλλά στην εμπειρία ως επισκέπτης στο γήπεδο, στην ατμόσφαιρα στις κερκίδες, στα “Aaaaahhh”, “Ohhhhh” των φιλάθλων και στα “χαρωπά” συνθήματα που δεν έχουν καμία σχέση με τα δικά μας! Για την ιστορία ο αγώνας έλειξε 3-0, το τρίτο γκολ μάλιστα, από τον Lampard έχει καταγραφεί!

(Για καλύτερη ποιότητα μπορείτε να δείτε το αρχικό wmv αρχείο εδώ).

Στο μυαλό μου είχα ένα video σαν εκείνο της ποδηλατο-βόλτας στο Hyde Park, με αφήγηση, αλλά τελικά κατέληξα σε κάτι πιο απλό και σύντομο. Ελπίζω να σας αρέσει!

ΥΓ. Δυστυχώς η ποιότητα του ήχου δεν είναι τόσο καλή όσο της εικόνας (το καταγράφω σαν ένα μείον για την συγκεκριμένη κάμερα) οπότε ίσως χρειαστεί να δυναμώσετε λίγο το volume στον υπολογιστή σας!

Ρώμη

Σα να αραίωσαν επικίνδυνα τα posts εδώ μέσα, ε; Δε μπορώ να αρνηθώ πως με λυπεί το θέαμα του blog, με τις 1-2 αναρτήσεις το μήνα. Χαμογελώ ωστόσο όταν παρά την απουσία μου από τα διαδικτυακά δρώμενα συνεχίζω να δέχομαι σχόλια σε παλιά posts (που πάτε και τα ξεθάβετε;) που με γεμίζουν αναμνήσεις, και σας ευχαριστώ γι’ αυτό!

Για να τα ξαναπούμε λοιπον μια ακόμα φορά πριν αποχαιρετίσουμε τη χρονιά που φεύγει, είπα να μοιραστώ μαζί σας μερικές φωτογραφίες και εντυπώσεις από το πρόσφατό μου ταξίδι στην αιώνια πόλη, τη Ρώμη.

Ήταν η πρώτη μου επίσκεψη στην ιταλική πρωτεύουσα και μπορώ με κάθε ειλικρίνεια να δηλώσω πως μου άρεσε περισσότερο απ’ όσο περίμενα (ναι, κρατούσα μικρό καλάθι, έχοντας φάει την “ήττα” όταν επισκέφτηκα το Παρίσι), έστω κι αν ο καιρός μας έκανε τα δικά του. Έργα τις Αναγέννησης κοντά σε αγάλματα και κτίσματα από το αυτοκρατορικό παρελθόν της πόλης, νιώθεις πως κυκλοφορείς σε ένα τεράστιο μουσείο.

Γεμάτη συντριβάνια στολίζουν μικρές και μεγάλες πλατείες, εκκλησίες για όλα τα γούστα, εστιατόρια και ταβερνάκια με φαγητό καλό και για όλες τις τσέπες, η Ρώμη μου άφησε πολλές και ωραίες εικόνες για να θυμάμαι.

Τρανταχτή εξαίρεση η έλλειψη οργάνωσης (ένας γκρινιάρης που σέβεται τον εαυτό του πάντα δίνει σημασία σε τέτοιες λεπτομέρειες), ειδικά στο συγκοινωνιακό τομέα (σαν το Λονδίνο, δεν έχει!!!). Όμως για να τη χαρείς την πόλη πρέπει να την περπατήσεις, και το κέντρο της Ρώμης με όλα τα γνωστά σημεία που πρέπει να δει το τουρίστας περπατιέται άνετα και ευχάριστα.

Σας αφήνω με ένα slideshow από μερικές από τις φωτογραφίες που τράβηξα. Το set με όλες τις φωτογραφίες θα το βρείτε στο λογαριασμό μου στο flickr.

Σας εύχομαι καλές γιορτές!

Ψημένα κάστανα στη χειμωνιάτικη Αγιάσο

Ενώ ο χειμώνας έφτασε νωρίς νωρίς στο νησί του ούζου και φτάσαμε να βλέπουμε μονοψήφιες θερμοκρασίες και ολονύκτιες καταιγίδες σε ένταση που θα ζήλευε και η βόρεια Αγγλία, ανακαλύπτουμε όσο περνάει ο καιρός μια άλλη Λέσβο. Η ζωή στο νησί όπως φαίνεται δε σταματάει όταν έρθουν τα κρύα. Το γαλάζιο παραχωρεί τη θέση του στο καφέ και το πράσινο και τα γεμιστά λουλούδια και τα χταποδάκια στα κοψίδια και τα χωριάτικα λουκάνικα!

Η πρώτη σελίδα αυτής της νέας περιόδου γράφτηκε, που αλλού, στο γραφικό χωριό της Αγιάσου, μια χειμωνιάτικη Κυριακή. Συμπτωματικά την πρώτη ημέρα του Νοέμβρη, την πιο κρύα ίσως ημέρα μέχρι τότε, διοργανώθηκε στην ορεινή Αγιάσο η ετήσια γιορτή του κάστανου.

Ντυμένοι σαν κρεμμύδια, με κασκόλ και γάντια, φτάσαμε στο χωριό νωρίς το μεσημέρι και βρήκαμε τον πρώτο κόσμο στην πλατεία έξω από το Δημαρχείο του χωριού. Υπό τους ήχους παραδοσιακής μουσικής κάτοικοι του χωριού έψηναν κάστανα και τα προσέφεραν καυτά και αχνιστά στους επισκέπτες, μαζί με κόκκινο κρασί. Τα παγωμένα δάχτυλα δεν ήταν ό,τι καλύτερο στην προσπάθεια να ξεφλουδίσουμε τα φρεσκοψημένα κάστανα αλλά σιγά σιγά τα ποσοστά επιτυχίας μεγάλωναν!

Ανεβαίνοντας τον κεντρικό δρόμο του χωριού, στην αγορά, προς την εκκλησία της Παναγίας, έβλεπες σωρούς από κάστανα προς πώληση, μαζί με άλλα τοπικά προϊόντα αλλά και γλυκύσματα με βάση το κάστανο, όπως γλυκό κορμό με κάστανο, γλυκό κάστανο του κουταλιού και ψωμί με κάστανο.

Στην κεντρική πλατεία είχε μαζευτεί παρά το κρύο αρκετός κόσμος, με κατοίκους και επισκέπτες κάθε ηλικίας να ψήνουν και να δοκιμάζουν κάστανα με τη συνοδία κρασιού, ενώ υπήρχαν και βραστά κάστανα για αλλαγή!

Τα παιδιά του χωριού φαίνονταν να το διασκεδάζουν ιδιαίτερα…

Αφού περάσαμε αρκετή ώρα μέσα στο κρύο τρώγοντας ζεστά κάστανα (εκτός των άλλων και για να ζεστάνουμε τα χέρια μας που κινδύνευαν από αγκύλωση), ψωνίσαμε αρκετά κιλά κάστανα και άλλες… καστανολιχουδιές και καταλήξαμε σε ένα καφενείο-ταβέρνα του χωριού όπου επιδοθήκαμε σε ένα φαγοπότι αντάξιο της ημέρας! Χωρίς ίχνος τύψεων, αφού είναι γνωστό πως οι παραπανήσιες θερμίδες είναι απαραίτητες σε τέτοιες θερμοκρασίες!!!

Ανυπομονώ για την επόμενη χειμωνιάτικη εξόρμηση! Που θα πάει, όλο και κάποιο πανηγύρι θα προκύψει!

Άντε και του χρόνου!

Μια ευκαιρία

Οι εκλογές έγιναν, ο λαός μίλησε, οι μεν πάνε στα σπίτια τους (σε κάποιες μάλιστα περιπτώσεις κυριολεκτικά), οι δε ετοιμάζονται να αναλάβουν και “σηκώνουν τα μανίκια” όπως δηλώνουν.

Συζητώντας το βράδυ των εκλογών αλλά και τις επόμενες ημέρες με φίλους προερχόμενους από διάφορους πολιτικούς χώρους, διαπίστωσα στα λόγια των περισσότερων μια ελπίδα, μια προσμονή για κάτι καλύτερο. Όλοι, ακόμα και αυτοί που ιδεολογικά διαφωνούν σε πολλά με το ΠΑΣΟΚ και τον Γιώργο Παπανδρέου, κάνουν λόγο για τη δυναμική που του δίνει αυτή η ευρεία νίκη. Για την ευκαιρία που έχει ο Παπανδρέου, ωθούμενος από το αποτέλεσμα των εκλογών, να αλλάξει τα πράγματα, να κάνει τομές, να έρθει σε σύγκρουση με κατεστημένα.

Για τον καθένα ξεχωριστά βέβαια, ανάλογα με το μετερίζι στο οποίο βρίσκεται, όλα αυτά επιτυγχάνονται με διαφορετικό τρόπο. Αλλιώς οραματίζεται ο ένας τη χώρα, με άλλο τρόπο εννοεί ο άλλος την ανάπτυξη, δεν ονειρεύονται κατ’ ανάγκην όλοι τις ίδιου τύπου ρίξεις και τομές. Και απολύτως λογικό είναι, κι εκεί είναι που κάποιοι στην πορεία θα πικραθούν.

Όμως αυτή τη στιγμή, την επόμενη μέρα, πριν από τις προγραμματικές δηλώσεις κι μετά τα πανηγύρια, η διάχυτη αισιοδοξία, η ελπίδα που υπάρχει, είναι ένα κέρδος πολύ σημαντικό.

Δε μπορώ ωστόσο να μη θυμηθώ πως μια τέτοια διάχυτη αισιοδοξία για την “ευκαιρία” που είχε η χώρα υπήρχε και το 2004, όταν ο Κώστας Καραμανλής ανέλαβε με πολλές υποσχέσεις τα ινία της χώρας. Τότε, ακόμα και οπαδοί του ΠΑΣΟΚ παραδέχονταν πως χρειαζόταν μια αλλαγή και μιλούσαν για τη δυναμική που είχε ο Καραμανλής να αλλάξει, να “επανιδρύσει” το κράτος. Πέντε χρόνια μετά σχεδόν όλοι μιλάνε για μια χαμένη ευκαιρία.

Για το καλό της χώρας μου εύχομαι να μη χαθεί κι αυτή. Σε μεγάλο βαθμό είναι στο χέρι του νέου Πρωθυπουργού, σ’ αυτόν πέφτει το βάρος να διαψεύσει τους επικριτές του. Δεν είναι εύκολο να έχεις στις πλάτες σου τις ευχές και τις ελπίδες ενός λαού και στα χέρια σου το τιμόνι μιας χώρας σε μια περίοδο παγκόσμιας κρίσης. Θα πρέπει να έρθει σε σύγκρουση με συμφέροντα, με κατεστημένες αντιλήψεις, με βολεμένους, με κομματικές προσταγές ρουσφετολογικής λογικής. Οφείλει να προσπαθήσει να ξεριζώσει τις νοοτροπίες της ήσσονος προσπάθειας και του ωχαδερφισμού που τόσα χρόνια (σίγουρα πάντως παραπάνω από πέντε) έχουν μπολιαστεί στο DNA του Έλληνα κι έχουν τόσο στοιχίσει, κατά τη γνώμη μου, σ’ αυτόν τον τόπο. Το αποτέλεσμα των εκλογών και οι 160 έδρες που του έδωσε στη νέα Βουλή του δίνουν τον τρόπο να το πετύχει. Πλέον είναι ένα στοίχημα που πρέπει να κερδίσει αυτός και οι συνεργάτες του.

Εκκλησάκι μέσα στη θάλασσα

Στον κόλπο της Γέρας, κάπου πριν την Ευρειακή και το Πέραμα, πίσω από τις καλαμιές που το κρύβουν από τον παραλιακό δρόμο, κολυμπάει στην κυριολεξία ένα μικρό εκκλησάκι.

Ένα μονοπατάκι μέσα από τις καλαμιές που φτάνουν μέχρι και μέσα στη θάλασσα οδηγεί σε μια τσιμεντένια προβλήτα χτισμένη πάνω στα βράχια.

Δε γνωρίζω σε ποιον άγιο είναι αφιερωμένο, από τη διάταξη των εικόνων πιθανολογώ του Αγίου Θεράποντος, αλλά μπορεί να κάνω και λάθος.

Πυρο-τουρισμός στη Σταμάτα

(Ένα post για τις πυρκαγιές τώρα που καταλάγιασε ο θόρυβος και ασχολούμαστε με άλλα...)

Στην παραμονή μου στην Αθήνα επισκέφτηκα τη Σταμάτα, μια από τις περιοχές-θύματα των πρόσφατων πυρκαγιών της Αττικής. Ένας φίλος που κατοικεί εκεί ανέλαβε να με... ξεναγήσει και να μου δείξει τη νέα μορφή της γειτονιάς του.

- Πάμε για πυροτουρισμό, συνηθίζεται τελευταία, μου είπε, απαντώντας στο βλέμμα απορίας πως από τις ημέρες των φωτιών έχει παρατηρήσει μια αύξηση της κυκλοφορίας στην ευρύτερη περιοχή, με αυτοκίνητα που πηγαίνουν αργά αργά, με ανθρώπους να βλέπουν, να δείχνουν, να φωτογραφίζουν τις προ λίγων ημερών πράσινες και τώρα καβουρνιασμένες πλαγιές. Μέχρι τότε ελάχιστοι στέκονταν να παρατηρήσουν, να θαυμάσουν το τοπίο. Μήπως το άσχημο και η δυστυχία μας τραβάει περισσότερο την προσοχή; Ή μήπως όλοι αυτοί να μην είναι απλά περίεργοι αλλά επίδοξοι οικοπεδούχοι;

Πήραμε το αυτοκίνητο και κινηθήκαμε κάπου στα όρια της Σταμάτας, της Ροδόπολης και του Διονύσου. Η βροχή που έπεφτε απ' το πρωί έκανε το τοπίο ακόμα πιο θλιμμένο. Μαύροι κορμοί γυμνών δέντρων, κάποιοι με ξερά κίτρινα φύλλα, στάχτες παντού, έντονη μυρωδιά βρεγμένου κάρβουνου. Ήταν όπως μπορεί κάποιος να φανταστεί ένα πολύ ωραίο τοπίο πριν λίγο καιρό, για να το βλέπεις και να ζεις εκεί κοντά. Ήταν. Τώρα όλα θυμίζουν την καταστροφή του Αυγούστου. Νεκρά φύση στην κυριολεξία.

Σε κάποιο σημείο παρατηρήσαμε εργάτες (της κοινότητας;) να κάνουν εργασίες στις πλαγιές. Αργότερα είδαμε πως σε πολλά σημεία είχαν κοπεί και καθαριστεί κορμοί από καμμένα δέντρα και είχαν τοποθετηθεί οριζόντια στο έδαφος, μάλλον για να συγκρατήσουν μάλλον το χώμα από την ορμή της βροχής που δεν άργησε να έρθει.

Δυσάρεστη δραστηριότητα αυτή του πυρο-τουρισμού... Σε κάνει αν μη τι άλλω να συλλογιέσαι διάφορα. Να ελπίζεις, να εύχεσαι. Όχι τόσο να φοβάσαι, αφού νιώθεις πως έχεις δει τα χειρότερα, αν και κατά βάθος γνωρίζεις πως ποτέ δε μπορεί να είσαι σίγουρος!

Ευχή όλων είναι αυτό το όμορφο δάσος να ξαναγεννηθεί. Θέλει δουλειά, υπομονή, προσοχή, αλλά μπορεί να γίνει. Κι όμως, μπορεί!

Ευχή όλων είναι να βάλουμε μυαλό κι εμείς (στο βαθμό που φταίμε ή ορίζουμε τα πρόσωπα στις καρέκλες) και οι ιθύνοντες και να εστιάσουν στην πρόληψη για να μη λέμε τα ίδια κάθε χρόνο. Τα ίδια για τις πυρκαγιές το καλοκαίρι, για τις πλημμύρες το φθινόπωρο, για τους αποκλεισμούς οικισμών από τα χιόνια το χειμώνα.

Ευχή είναι κάθε ένας από εμάς αλλά κι αυτοί εκεί πάνω, που σε λίγο καιρό θα λάβουν από εμάς την εντολή να αποφασίζουν αντί ημών, να αντιληφθούν κάποια στιγμή την έννοια της ποιότητας ζωής, που μ' αυτά και μ' αυτά τείνει σ' αυτή τη χώρα να εκλείψει και να αντικατασταθεί σταδιακά από την έννοια της έστω αξιοπρεπούς ζωής! Και να καταλάβουμε όλοι μας τις πολλαπλές επιπτώσεις που έχει κάθε ανεύθυνη ενέργεια ή παράλειψη, είτε στο ατομικό επίπεδο του πολίτη είτε στο συντονιστικό ενός αρμόδιου φορέα.

Φόβος είναι να μην πάρει κανείς χαμπάρι απ' όλα αυτά...

Olympic Air... Beta!

Χτες, επιστρέφοντας στο νησί, έτυχε να πετάξω με τη νεοσύστατη Olympic Air, τη "νέα Ολυμπιακή" που προέκυψε από την πώλησή της Olympic Airlines στη Marifn Investment Group. Πράγμα παράξενο βέβαια, αφού η νέα εταιρεία πρόκειται να λειτουργήσει από την 1η Οκτωβρίου. Στην πορεία βέβαια μου εξήγησε η αεροσυνοδός πως έχουν αναλάβει κάποια λίγα δρομολόγια για να δοκιμάσουν το νέο τρόπο λειτουργίας, να συνηθίσουν τα νέα αεροσκάφη κλπ.

Τίποτα δεν προμήνυε κάτι διαφορετικό μέχρι που φτάσαμε στο αεροσκάφος. Το πρώτο πράγμα που μου τράβηξε την προσοχή ήταν ο έλικας του μικρού ελικοφόρου που θα μας πήγαινε στο νησί. Μέχρι τώρα η Ολυμπιακή είχε δύο τύπους αεροσκαφών για τις πτήσεις για Μυτιλήνη: Τα "μεγάλα" (συγκριτικά πάντα) Boeing 737 και τα μικρά ελικοφόρα ATR 72. Η αλήθεια είναι πως αν δεν έχεις ταξιδέψει ποτέ με ελικοφόρο αναστατώνεσαι λίγο στην ιδέα πως θα πετάξεις με κάτι τέτοιο!

Τέλος πάντων, αυτή τη φορά ο έλικας, όπως βλέπετε και στη φωτογραφία ήταν λίγο διαφορετικός απ' ότι τον θυμόμουν, και γενικά το αεροπλάνο έδειχνε... του κουτιού!

Μια ματιά στην ουρά του αεροσκάφους και το σήμα της νέας εταιρείας, με μια δόση πρασίνου σε σχέση με της παλιάς, επιβεβαίωσε τις υποψίες μου.

Εμφανής η αλλαγή και στο εσωτερικό, με καθίσματα από δερματίνη (μάλλον, δεν είμαι κι ειδικός). Το logo στα υφασμάτινα καλύμματα στο προσκέφαλο ωστόσο παρέπεμπε στο παρελθόν.

Γενικά πουθενά δεν είδα το logo της Olympic Air, όμως στο μήνυμα καλωσορίσματος από το πλήρωμα έγινε ξεκάθαρο, αφού η πτήση θα γινόταν "από την Olympic Air, μέλος του ομίλου Marfin Investment Group".

Καινούριες και οι στολές του πληρώματος, αφού κι εκεί υπάρχει έντονη η παρουσία του πράσινου. Είδατε ο Βγενόπουλος...!

Χαρμόσυνα νέα για τους κατόχους κινητών ή άλλων ηλεκτρονικών συσκευών με flight mode, καθώς μας ενημέρωσαν πως επιτρέπεται η χρήση τους κατά τη διάρκεια της πτήσης με ενεργοποιημένη αυτή τη λειτουργία, με εξαίρεση την τροχοδρόμηση, την απογείωση και την προσγείωση.

Πέρα απ' αυτά δεν υπήρχε κάποια ουσιώδης διαφορά στην πτήση. Ήταν ξεκάθαρο πως το πλήρωμα ακόμα μαθαίνει το νέο σύστημα, με χαρακτηριστικότερο σημείο την - με κάποια δυσκολία - ανάγνωση των νέων μηνυμάτων από σημειώσεις, αλλά αυτά είναι ίσως (;) αναμενόμενα σε μία δοκιμαστική περίοδο.

Καλή αρχή!